อ้างว้าง
นับว่า ... เป็นวันที่สบาย ๆ

อันที่จริงไม่ควรสบาย
แต่มันต้องมีวัน
อันแสนขี้เกียจบ้างสินะ

ผมเลื่อนเม้าส์คลิ๊กไปคลิ๊กมา
ว่าจะซื้อ Web Hosting
เพื่อทำเว็บไซต์ของบริษัท
อีกสักทีดีไหม?

เนื่องจากผมคิดว่า
จำนวนคนที่สมัครงาน
ผ่านการลงโฆษณา
ในเว็บหางานชื่อดังนั้น
เฉลี่ยแล้วมีคนส่งใบสมัคร
เข้ามาเดือนละแค่ 4 คน
และ 3 ใน 4 คนนั้น
เป็นพวกคลิ๊กมาสมัครงานเล่น ๆ!

บางคนผมโทรกลับไป
ไม่ทราบว่าสมัครงานกับผมไว้
แต่นั้นก็ยังดีกว่า
ผมโทรไปสอบถามประวัติส่วนตัว
แล้วเจอตอกกลับมาว่า

"ก็มีอยู่ในใบสมัครแล้วนี่ครับ!"

มันก็ใช่อ่ะนะครับ
เพียงแต่การสอบถามประวัติ
ผ่านทางโทรศัพท์
ก็เพราะว่าเราอยากจะทราบ
อะไรเล็ก ๆ น้อย
ที่มากไปกว่าเรียนจบอะไร
และทำงานอะไรมาบ้าง

ผมยังตัดสินใจไม่ได้ว่า
จะทำเว็บบริษัทหรือไม่
เพราะงานรัดตัวเหลือเกิน
Facebook Page
ผมว่ามันตอบสนอง
ความต้องการของผมไม่ได้

ก่อนหน้าที่จะเขียนไดอารี่
ผมนึกถึง "อาจารย์" ท่านนึงขึ้นมา

เขาเป็นอาจารย์สอน ป.โทผม
เป็นอาจารย์ที่ดูแลเรื่อง Thesis ผม
และเขาก็เป็น "ผู้ชาย"
ก่อนหน้านี้
เขาไม่ได้เป็นอาจารย์ประจำตัวผม
แต่เป็นอาจารย์ผู้หญิงอีกคน
วันที่ผม Present Proposal ของ Thesis
ผมหันไปมองหน้าอาจารย์ผู้ชายท่านนั้น
เพราะพยายามจะค้นหาว่า
สิ่งที่ผมพูดอยู่ ...
มันมีความน่าสนใจหรือไม่
อาจารย์ผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ
มองผมที่ผม
และหันไปยิ้มกับอาจาย์ผู้ชายท่านนี้
อย่างมีเลศนัย

"ผมรู้สึกแปลก"

วันนั้นเป็นวันที่ผมแต่งตัวดี
ใช่สิ ...
ก็มันเป็นวันพรีเซนต์ proposal นี่หว่า
ผมเลือกใส่เสื้อเชิ็ตดำเข้ารูป
กับกางเกงยีนส์สิเข้ม
เหมือนกับวันที่ผม
ออกไปเที่ยวตอนกลางคืน
กับเพื่อน ๆ

ผมว่าตัวเองก็ไม่ได้ดูดีอะไร

น่าแปลก ...
ที่จากวันนั้นเป็นต้นมา
อาจารย์ผู้ชายคนนั้น
ก็กลายเป็นอาจารย์
ที่ดูแลการทำ Thesis ของผม
ทีสิสของผมเป็นเรื่องยาก
และผมอยากได้อาจารย์
ที่มีเวลาให้ผมเยอะ ๆ
แน่นอนว่า
ผมอยากได้อาจารย์ผู้หญิง
คนเดิมของผมมากกว่า

ผมก็ไม่รู้ใจจริงอาจารย์
แต่ผมเดาเอาว่า
มันต้องมี something 
รังสี "เกย์" ของผม
มันรุนแรงขนาดนั้นเชียวหรือ
ผมเองก็ไม่ทราบ
แต่ผมไม่เคยมองออกเลยว่า
"อาจารย์" จะเป็นเกย์หรือเปล่า
แต่หลังจากวันพรีเซนต์งาน
ผมก็พอจะจับอะไรต่อมิอะไรได้

จริง ๆ แล้วอาจารย์เป็นคนหน้าตาดี
และน่ารักมาก
เป็นผู้ดีโคตร ๆ เลยหล่ะ
และก็ไม่มีท่าทางอ่อนช้อยให้เห็น
ผมไม่เคยคิดมาก่อน
ว่าจะอาจารย์จะสนใจผม
ผมเป็นเด็กปริญญาโทที่แสนชั่ว
ผมจำได้ว่า
ผมเคยหลับต่อหน้าอาจารย์
ตลอดชั่วโมงเรียนด้วยซ้ำ
และตื่นขึ้นมาพร้อมคราบน้ำลาย
และรอยยิ้มของอาจารย์

"แกก็น่ารักดีแหละ" ผมคิดในใจ

เมื่อเริ่มทำทีสิส
ผมก็ต้องแวะหาอาจารย์ที่ทำงาน
ซึ่งอาจารย์ไม่ได้ทำงานประจำ
ที่มหาวิทยาลัย
แต่ทำงานในองค์กรแห่งหนึ่ง
ซึ่งอยู่ใจกลางเมืองเก่า
และมันไกลจากบ้านผมมาก
ห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่โต
เมื่อเทียบกับสถานที่
คอมพิวเตอร์สามตัวตั้งรายล้อม

วันหนึ่งผมเข้าไปนั่งรออาจารย์
ด้วยใบหน้าเรียบเฉย
อาจารย์เดินออกมา
พร้อมกับรอยยิ้มน้อย ๆ ให้ผม
ผมยื่น paper ให้อาจารย์
บทสนทนาที่เราคุยกัน
ไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานผมเลย

"นี่ผมยังไม่ได้ทานข้าวเลยนะ"
"ทานแค่แซนวิชไปชิ้นเดียว
"ตอนนี้คุณทำอะไรอยู่ครับ"
อาจารย์ถามเหมือนอ้อนเล็ก ๆ

"ผมเปิดร้านขายเครื่องประดับกับผ้าไทยอยู่ครับ"
ผมตอบอย่างเรียบเฉยเช่นเคย

"ไว้ผมแวะไปที่ร้านได้ไหม"
อาจารย์ถาม

การสนทนาครั้งนี้
ทำให้ผมแน่ใจ
ว่าผมไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ
ที่ว่าอาจารย์อาจจะอยากทำความรู้จักกับผม
เป็นการส่วนตัว
ตัวผมเองไม่ได้เป็นคนหน้าตาดีอะไร
อาจารย์ต่างหากที่ดูดีมาก
และไม่ควรลงมาแปดเปื้อน
กับคนอย่างผมด้วยซ้ำ

ผมสัมผัสได้ถึงความ "อ้างว้าง"
ในสายตาของอาจารย์
คนที่มีอาชีพหมอและอาจารย์
มักจะชอบคนอย่าง "ผม"
ขอสรุปแบบเข้าข้างตัวเองแบบนี้
เพราะผมมีแต่แฟน
เป็นแต่พวกหมอและอาจารย์ทั้งนั้น

พวกเค้าคงรู้สึกว่า
ชีวิตที่ไม่ได้อยู่บน pattern ของชีวิต
และไม่ได้ดำเนินไป
ตามตารางเวลาของคนทั่วไป
เป็นสิ่งที่น่าสนใจ
และเติมเต็ม "ความอ้างว้าง" ของพวกเขาได้

ผมนึกถึงอาจาย์คนนี้ทำไมนะ?
ถ้าวันนั้นผมตั้งใจทำทีสิสให้สำเร็จ
ผมอาจจะได้รู้จักอาจารย์มากขึ้น
และอาจารย์อาจจะดี
กว่าแฟนคนที่ผ่าน ๆ มาของผมก็ได้
ใครจะไปรู้ ...

วันนี้ผมคิดถึงอาจารย์นะ








Create Date : 27 กุมภาพันธ์ 2558
Last Update : 27 กุมภาพันธ์ 2558 1:19:33 น.
Counter : 405 Pageviews.

4 comments
  
สวัสดีค่ะ

น่าจะมีเว็บของบริษัทของคุณนะคะ เผื่อจะไ้ด้เข้าไปสมัครงานบ้าง อ่ะ

เพราะว่า คนสมัครงาน จะได้รู้ข้อมูล หรือ รายละเอียดที่ชัดเจนก่อนสมัครงานนะคะ

ส่วนเรื่องความรักของคุณ ก็ดูน่ารักดีนะคะ ขอให้เจอความรักแท้ ที่ไม่มีเงื่อนไข นะคะ
โดย: พลอยสีขาว วันที่: 27 กุมภาพันธ์ 2558 เวลา:8:33:44 น.
  
ฮ่า ๆ
อย่าหลงสมัครงานกับบริษัทเล็ก ๆ และมีเจ้านายติสแตกอย่างผมเลยครับ

ขอบครับสำหรับคำอวยพรครับ ขอให้ความรักดีดีเกิดขึ้นกับคุณเช่นกัน ^^
โดย: Guynes วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2558 เวลา:0:10:15 น.
  
สุดท้าคือทีสิสไม่สำเร็จและไม่ได้เติมความอ้างว้างนั้นใช่ไหมครับ น่าเสียดาย
โดย: พยัคฆ์ผยอง วันที่: 1 มีนาคม 2558 เวลา:1:28:50 น.
  
ครับผม ทีสิสผมต้องใช้ข้อมูลทางสถิติ จาก บ.เอกชน หน่ะครับ มันก็เลยลำบากหน่อย ผมก็เลยทิ้ง ป.โทตัวนี้ แล้วไปเรียนอีกตัวครับ

ส่วนเรื่องอาจารย์ ผมคิดว่าสุดท้ายเราก็คงไม่มีเวลามาเรียนรู้อะไรกันอยู่ดีอ่ะครับ แต่หลังจากนั้น ผมก็ได้มีแฟนทำอาชีพอาจารย์เหมือนกัน สุดท้ายก็เลิกกันครับ ... มีดวงกับอาชีพนี้ แต่ไปไม่รอด
โดย: Guynes วันที่: 5 มีนาคม 2558 เวลา:2:17:25 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Guynes
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



ผู้ชายเซอร์ ๆ ที่รักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ชอบดื่มกาแฟและเบียร์ เคยฝันว่าอยากมีห้องสมุดเป็นของตัวเอง เพราะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือ และจะอ่านแบบไม่กินไม่นอนจนกว่าจะอ่านจบ
กุมภาพันธ์ 2558

1
2
3
4
5
6
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
28
 
27 กุมภาพันธ์ 2558
All Blog