When I was...
ผมเพิ่งกลับมา
จากการจ่ายตลาด

น่าแปลก
ที่ทุกคนดูสนุกมาก
กับการได้ไปเที่ยวตลาด
ต่อไปจะเป็นอย่างนี้มั้ยนะ
หรือเราจะต้องมาที่นี่ ... คนเดียว

ตลาดสี่มุมเมือง
แผนผังออกจะงง ๆ
สำหรับผู้มาใหม่
บวกกับการบอกทาง
ของพ่อค้าแม่ค้า
หรือน้อง ๆ รถเข็นผัก
ซึ่งบอกทางอะไรง่าย ๆ
ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
แต่คนขับรถ
กลับขับไปไม่ถูกซะงั้น

ผมมาที่นี่หลายครั้งแล้ว
แต่ก็ยังเดินสำรวจไม่ทั่ว
ส่วนใหญ่จะอยู่ที่ลานขายผัก
ลานขายผลไม้ ขายเนื้อ
ไม่เคยแวะเดินไปดู
อาจจะเป็นเพราะ
ผมมีเวลาว่างแค่ตอนเย็น
ขับไปก็มืดแล้ว
เดินลำบากกันแล้ว

คนที่มีความสุขที่สุด
ดูจะเป็นแม่
ถ้าเอ่ยถึงชีวิตวัยเด็กของแม่
คงจะเล่าได้เป็นมินิซีรีย์
ซึ่งแม่จะชอบเล่ามาก
จนพวกเราต้องเบรคว่า

"แม่ไม่เอามินิซีรีย์แล้ว"

เมื่อก่อนยายผมเป็นแม่ค้า
ขายทุกอย่างที่ให้ "เงินเชื่อ" ได้
ยายเป็นคนใจดี
เพราะฉะนั้นแกขายของแต่ละอย่าง
ทุนหายกำไรหด
แถมกินกับข้าวกันเปรม
นั่นเลยทำให้
ยายจะต้องเปลี่ยนสินค้า
ที่จะขายไปเรื่อย ๆ
เพราะไม่กล้ากับไปซื้อ
กับคนขายส่งเจ้าเก่า

ชีวิตคนจน
ที่ไม่ได้ร่ำเรียนมากมายนั้น
ก็เป็นแบบนี้ ...
ผมถึงบอกว่า
"ใครไม่เคยจน ไม่รู้หรอก"
สำหรับคุณยายผม
ท่านเป็นคนดีทุกอย่าง
ท่านเป็นคนที่
อยู่ด้วยแล้วมีความสุขที่สุด

การมองโลกในแง่ดีของยาย
ทำให้แกมีความสุข
คนรอบข้างก็มีความสุข
แม้ว่าค้าขายไม่รุ่ง
แต่ผมว่ายายก็คงมีความสุข
ในที่สุดของบั้นปลายชีวิต

คนขาย และคนเข็น
ในโซนของลานพืชไร่
ร้านที่ผมซื้อมาจากทางเหนือ
แน่นอนว่าพวกเขาเป็นชาวเขา
และชาวต่างชาติกันทุกคน
การสื่อสารทำได้ลำบาก
แต่ก็คุยกันรู้เรื่องทุกครั้ง
ผมดูพวกเขามีความสุข
กับการทำงานอยู่กับพืชผัก
และตลาดสดนี้

"บางทีก็น่าอิจฉา"

ผมมักจะจำชื่อ
และหน้าตา
ของคนเก็บเงินตู้ทางด่วน
ไม่รู้เพื่ออะไร
ผมมักอยากรู้
ในเรื่องของความคิด
และชีวิตประจำวันของคนอื่น
ที่ไม่ใช่เรา

"เขาจะเบื่อบ้างไหม"
ผมถามน้อง
หลังจากเลื่อนกระจกขึ้น
เมื่อจ่ายค่าทางด่วนเสร็จ

"มีพี่ที่ทำงานชั้นคนนึง
อยากทำอาชีพนี้นะ
บอกว่า .. ดีออก ไม่ต้องคิดมาก"

อืม ... มันก็จริงบางส่วน
หากตราบใดคนเรา
มันไม่โลภจนเกินไป
ชีวิตมันก็อยู่สบาย ๆ ได้
ทำไมความคิดแบบนี้
จึงไม่อยู่ในหัวผมบ้างนะ
ไม่งั้นผมคงกลายเป็นบรรณรักษ์
หรือนักดูแลเว็บไซต์
ทำอะไรเกี่ยวกับการจัดการ content 
ซึ่งเป็นงานที่ผมชอบ
และอยู่กับมันได้ทั้งวัน

บางที ...
เราก็อยากย้อนเวลา
กลับไปเป็นเด็ก
ผมจะเรียนอะไร
ที่ได้รายได้กลาง ๆ
แต่ไม่ต้องทำงานที่กรุงเทพฯ
มีชีวิตที่เรียบง่าย
ในสภาพแวดล้อม
ที่ไม่เบียดเบียนเอาเปรียบกัน
อย่างในเมืองหลวงนี้

"แม่เคยอยากย้อนเวลา
กลับไปเป็นเด็กไหม"
ผมถามแม่
ในระหว่างกินข้าวเย็นเมื่อครู่

"ไม่หรอก ...
เพราะชีวิตตอนเด็ก
ไม่มีวันไหนที่ไม่ลำบากเลย"

ไม่มีวันที่ง่ายสำหรับแม่
แม่เล่าให้ฟังว่า
แม่ต้องไปขอผัก
ที่เขาริดส่วนที่ไม่สวยออก
มาทำกับข้าวกิน
เสื้อนักเรียนก็มีไม่กี่ตัว
หนังสือก็ต้องใช้ของเก่าบ้าง
เพื่ิอนซื้อให้บ้างตามประสา

เมื่อฟังเรื่องราวของแม่
ผมเองยังอดคิดไม่ได้ว่า
ตัวเองใช้ชีวิต
อย่างสบายเกินไปหรือเปล่า
ไม่เคยอด
ได้เรียนในสิ่งที่อยากเรียน
ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ
มันก็น่าจะมีความสุข
ได้แล้วนะ

"ถ้าเป็นเด็ก
คุณจะย้อนกลับไปแก้ไขอะไร"

ผมอยากให้ตัวเอง
เป็นเด็กที่เรียบง่าย
ไม่มีความทะเยอทะยาน
และโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่เรียบง่าย
และเบียดเบียนผู้อื่นให้น้อยที่สุด

ซึ่งมันยากนะ ...
กับการใช้ชีวิตล
ในเมืองหลวงที่เห็นแก่ตัว
แห่งนี้ ...



Create Date : 12 กุมภาพันธ์ 2558
Last Update : 12 กุมภาพันธ์ 2558 22:40:59 น.
Counter : 283 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Guynes
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



ผู้ชายเซอร์ ๆ ที่รักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ชอบดื่มกาแฟและเบียร์ เคยฝันว่าอยากมีห้องสมุดเป็นของตัวเอง เพราะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือ และจะอ่านแบบไม่กินไม่นอนจนกว่าจะอ่านจบ
กุมภาพันธ์ 2558

1
2
3
4
5
6
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
28
 
12 กุมภาพันธ์ 2558
All Blog