If the disappointment is worth, it is that it makes me stronger
Group Blog
 
<<
กันยายน 2556
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
7 กันยายน 2556
 
All Blogs
 

การผจญภัยหมื่นลี้....จากหัวไก่สู่ด้ามขวาน ตอน คุณหมิง - จิ่งหง1

             

 

              จิ่งหง เจียงฮุ่ง เชียงรุ่ง ก็คือ เชียงรุ้ง ไม่ว่าชื่อไหนฉันได้เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว เอาละเหวย....ใกล้ถึงความจริงเข้ามาทุกที่ ไม่มีอะไรสุขไปกว่าได้กลับบ้านในอีกสามสี่วันข้างหน้า ฉันเลือกพักโรงแรมที่อยู่ใกล้กับท่ารถประจำทาง พร้อมต่อสายตรงถึงคนทางบ้านบอกให้ท่านรับรู้ว่า ลูกสาวคนนี้กำลังกลับไปรับเงินแต๊ะเอียในเร็ววัน

 

 

 

                อากาศอุ่นชื้น ต้นกล้วยลูกดก หลังคาลายกนก นี่แน่ใจหรือว่าฉันกำลังอยู่ที่ประเทศจีนจริง ถ้าไม่เห็นอักขระไทลื้อติดควบคู่กับภาษาจีนตามป้ายราชการและร้านค้าสองข้างทาง ฉันอาจคิดไปว่าตัวเองเดินอยู่ใน กาดสวนแก้ว จังหวัดเชียงใหม่ ยิ่งช่วงสายของวัน อากาศอุ่นจนสมควรเรียกว่าร้อน ไม่มีเค้าความหนาวที่เคยผ่านมาตลอดหนึ่งเดือน กว่าจะเดินมาถึงรูปปั้นคุณ  โจวเอนไหล ใส่ชุดไทม่อฮ้อม แขนกระบอก ยืนถือขันสะบัดน้ำน้อยๆ ในสวนม่านทิง ฉันก็เหงื่อแตกพลั่กๆ ตัวเหนียวเหนอะหนะ ฟึดฟัด เป็นวัวกระทิงในม่านจ๊ะทิงทิง

 

 

 

                พนักงานขายตั๋ว[1]แต่งชุดไทยลื้อ แขนกระบอก ผ้าซิ่น นั่งยิ้มต้อนรับแขกผู้มาเยือน พวกเธอรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อรู้ว่าฉันเป็นคนไทย สะกิดเรียกเพื่อนฝูงที่นั่งข้างๆมามองดูคนไทยหน้าหมวยในโลกนอกบานกระจก เท่านั้นไม่พอ พวกเธอยิ่งฮื่อฮาหนักเข้าไปอีกกับรูปติดบัตรนักศึกษาฉันที่เผอิญดันใส่ชุดครุย จึงสร้างความเข้าใจผิดแก่พวกเธอทั้งหลาย จนร้องโอ้โห ร่ำลือ กันไปว่าฉันเรียนจบเป็น ด๊อกเตอร์ ผลัดกันหยิบไปชื่นชมกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง.... เอ่อ คนไทยก็อายเป็นค่ะ


 

                ภายในสวนม่านทิงแห่งนี้มีทั้งศาลานั่งพักริมน้ำขนาดใหญ่ เวทีแสดงศิลปะชาวไทลื้อซึ่งมีนักแสดงกำลังซ้อมร้องเพลง ซ้อมเต้นอยู่ด้านหลัง เจดีย์สีขาวอันเป็นที่เคารพสักการะของคนเมืองนี้ และสวนนกยูง ที่ฉันพยายามแหย่มันเท่าไรก็ไม่ยอมรำแพลนหางโชว์ นอกจากพบนกยูงมากในสวนแห่งนี้ ยังพบได้ตามประตูเมือง งานศิลปะต่างๆ ของเมืองเชียงรุ้งอีกด้วย

 

 

 

 

                กลิ่นดินต้นไม้ใบหญ้า และบรรยากาต้นไม้ครึ้มรอบๆ ผิดไปจากชีวิตเมื่อหลายวันก่อน การเดินทางครั้งนี้ทำให้ฉันได้เห็นทั้งการใช้ชีวิตแบบหนาวสุดขั้วของชาวจีนทางเหนือ แบบแปลนบ้านเก๋ๆของชาวทิเบต การแต่งกายพื้นเมืองอย่างชาวหน่าซี<纳西> และไป๋<白> รวมไปถึงวัฒนธรรมบริเวณดินแดนสามเหลี่ยมทองคำอย่างไทลื้อ ถือคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม พอแอบเหลือบเห็นศาลพระภูมิ และสาวๆกลุ่มใหญ่ล้อมวงทำอาหารห่อใบตองใต้ศาลาหน้าจั่วปลายหางหงส์  ยิ่งรู้สึกนึกถึงสิ่งที่คนพยายามร่ำเรียน หมั่นเพียรคนคว้า เพื่อหาคำตอบว่า คนไทมาจากไหน

                หลังจากลังเลสับสนกับตัวเองอยู่นานว่าจะเลือกเส้นทางไหนกลับประเทศ ระหว่างทางน้ำ หรือทางบก ในที่สุดฉันก็ได้ข้อสรุปตัดสินใจกัดฟันนั่งเรือ[2]แสนแพงจากเชียงรุ้งสู่เชียงแสน เพื่อเป็นรางวัลเล็กๆของชีวิต ฉันออกจากวัดข้างสวนม่านทิงไปตามหาร้านอินเตอร์เน็ตเพื่อหาข้อมูลที่เก็บไว้เกี่ยวกับบริษัทเรือในเชียงรุ้ง ทว่าไม่มีร้านอินเตอร์เน็ตใดยินยอมให้ฉันใช้บริการ เนื่องจากต้องมีบัตรประชาชน ช่างต่างด้าวจริงๆเลยฉัน

                ฉันพยายามทำหน้าตาให้ดูน่าสงสารสุดขีด จนพนักงานร้านอินเตอร์เน็ตคนหนึ่งใจอ่อนแอบให้ใช้เครื่องของร้านเพียงชั่วคราว และได้เบอร์ติดต่อบริษัทเรือ อย่างไรก็ตามรอบเรือที่เร็วที่สุดออกวันที่สิบสาม ซึ่งหมายความว่าฉันต้องกลับถึงบ้านช้ากว่ากำหนดการเดิมถึงสองวัน เป็นเหตุให้ฉันกลับคืนสู่สามัญอีกครั้ง เฮ้อ...   อุส่าต์ตัดใจนั่งเรือได้แล้ว

 


 

                ฉันเปลี่ยนแผนและรีบบึ่งรถไปที่สถานีหนานจ้าน<南站>เพื่อซื้อตั๋วเข้าสู่ห้วยทราย ชายแดนลาว – ไทยทันที เหมือนเรื่องราวกำลังลงเอยด้วยดี แต่....เคราะห์ซ้ำกรรมซัดฉันให้ซวนเซ เพราะรถวิ่งตรงเข้าห้วยทรายไม่มีในวันพรุ่งนี้ สภาวะต้องเลือกกลับมาอีกครั้งระหว่างค้างเมืองนี้อีกคืน หรือซื้อตั๋วไปหลวงน้ำทา แล้วค่อยหารถต่อไปที่ห้วยทรายทอดหนึ่ง ซึ่งบางทีฉันอาจต่อรถข้ามชายแดนข้ามแม่น้ำโขงได้ทันก่อนปิดด่าน หากเลือกอย่างหลังฉันอาจลำบากขึ้นลงรถหลายรอบเสียหน่อย แต่......เอ็งจะคิดมากอะไร ลำบากกว่านี้ยังเคยมาแล้ว ดันมากลัวอะไรเวลานี้

                “หลวงน้ำทา<หนานทา -南塔> รอบหกโมงสี่สิบ หนึ่งคนค่ะ”

                 “พรุ่งนี้รถรอบหกโมงสี่สิบไม่มีค่ะ เหลือแค่รอบสิบโมงสี่สิบ ”  แป่ว..

                “งั้น ฉันซื้อตั๋วรอบสิบโมงสี่สิบ[3]ก็ได้ค่ะ”

                “ขอโทษนะค่ะ วันนี้ไม่มีขายตั๋วที่นี่ะ ต้องไปที่สถานีจิ่งหง<景洪站>” 

                “........”

                ขอบคุณทำไมคุณพนักงานไม่บอกให้ดิฉันฉันไปที่จิ่งหงจ้าน<景洪站> เสียแต่แรกค่ะ ปล่อยให้ฉันยืนงมซื้อตั๋วเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่นาน

                ฉันรีบนั่งรถบึ่งไปที่จิ่งหงจ้าน<景洪站> ซื้อตั๋วรอบที่เหลือ และถือโอกาสเดินเล่นใจกลางเมืองเชียงรุ้ง ซึ่งเดินง่ายไม่ใหญ่โตเท่าไรนัก ฉันเดินเล่นจากต้นถนนแถบซินหนานจ้าน<新南站> ลอดซุ้มประตู ผ่านชาวพม่าหน้าแขกนุ่งโสร่งกวักมือเรียกเข้าร้านอัญมณีหลายสิบร้าน ไปจนสุดถนนสายหลักที่เต็มไปด้วยต้นปาล์ม หุ่นวิถีชีวิตชาวไทลื้อ และอาคารขายของเต็มสองข้างทางที่ผสมผสานศิลปะแบบไทลื้อเอาไว้ ซึ่งหากใครเป็นพวกชอบจับผิด และช่างสังเกตอาจเห็นร้านค้า โรงแรม ป้ายบอกทางบางแห่งเป็นภาษาไทยปะปนอยู่บนท้องถนนด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

      ตกเย็นฉันเดินเลาะริมน้ำโขงฝั่งร้านเหล้าที่คึกครื้นด้วยแสงไฟและผู้คนยามค่ำคืน ตรงข้ามกับท่าเรือมองดูเด็กชายตัวน้อยๆสามคนว่ายน้ำป๋อมแป๋ม และคุณลุงแก่ๆอาบน้ำหมาเป็นต้นน้ำอยู่ข้างๆ โดยมีสะพานแขวนพระรามแปดเป็นฉากลางเลือนอยู่ด้านหลัง ฉันเพลิดเพลินกับการเดินเล่นริมน้ำจนกระทั่งแสงอาทิตย์อัสดงเลื่อนคล้อยลงไปช้าๆ ฉันจึงบอกลาริมสองฝั่งโขง และเดินต่อไปยังตลาดนัดกลางคืน[4]ที่เปิดขายสินค้าแบกับดินบนถนนสัญจร ซึ่งมีตั้งแต่ถ้วย ชาม เซรามิก เครื่องประดับ และเสื้อผ้า ลายที่เห็นจะถูกใจฉันมากที่สุดคือ เสื้อสกรีนคำว่า “THAILAND” พร้อมรูปช้างสองตัวชูงวง แปร๋น ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าตัวเองกำลังอยู่สิบสองปันนาหรือเปล่า

 

 

 

 

 

                ฉันกลับเข้าโรงแรมเหงื่อโทรมกาย ร้อนจั๊กแร้ ง่ามมือ ง่ามเท้า คันในร่มผ้า และเมื่อยเท้าสุดขีด ตอนอยู่หนาวๆอยากหนีเข้าที่อุ่น แต่พอได้กลับมาสัมผัสจริงเริ่มคิดอยากหนีไปที่หนาวๆใหม่ ขนาดสิบสองปันนายังร้อนเท่านี้ แล้วประเทศไทยสายลมจะอุ่นสะท้านทรวงขนาดไหน ถึงแม้ว่าฉันค่อยๆเดินทางปรับตัวมาเรื่อยๆ แต่อากาศที่นี่บวกลบแล้วแตกต่างกับคุณหมิง<昆明> ไม่น้อยเลยทีเดียวคืนนี้ฉันคงต้องขอพึ่งเครื่องปรับอากาศที่ห่างหายจากวงจรชีวิตฉันไปนานมาสร้างความเย็นฉ่ำ……zZzzzZ

 

         



[1] ราคา 40 หยวน (บัตรนักศึกษา 20 หยวน)

[2] ราคาเรือ 670 หยวน (650+20 หยวน ค่าประกันภัย) มีทุกวันอังคาร-พฤหัส-เสาร์ ใช้เวลาเดินทาง 7-8 ชั่วโมง

[3] ราคา 48 หยวน

[4] เปิด 19.00 – 24.00 น




 

Create Date : 07 กันยายน 2556
3 comments
Last Update : 7 กันยายน 2556 20:53:31 น.
Counter : 920 Pageviews.

 

แวะมาอ่านต่อค่ะ ใกล้ถึงไทยแล้วสินะ ตื่นเต้นๆ

 

โดย: :D keigo :D 8 กันยายน 2556 23:32:54 น.  

 

อยากไปเชียงรุ้งค่ะ

 

โดย: tuk-tuk@korat 18 กันยายน 2556 17:33:06 น.  

 

มาเสิร์ฟกาแฟตอนสายๆ ครับ

 

โดย: คุ้นๆว่าเราเคยพบกัน 2 ตุลาคม 2556 10:11:39 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


wanderswallow
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




Custom Search
New Comments
Friends' blogs
[Add wanderswallow's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.