กุมภาพันธ์ 2559

 
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
 
 
รักร้ายๆของนายจอมหยิ่งตอนที่ 12

รักร้ายๆของนายจอมหยิ่ง ตอนที่ 12



“บอสครับ” ทรงพลเอ่ยทักขึ้นหลังจากที่เข้ามายืนอยู่ด้านหลัง

ของปรเมษได้ซักครู่


โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตและกำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอก

หน้าต่างด้านหน้าอย่างไร้จุดหมาย

“ว่าไงมีอะไรรึเปล่า มาเงียบๆตกใจหมดเลย” อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น

หลังจากหายงงพลางหันหน้ากลับมาหาอีกฝ่ายที่ยืนอยู่หน้า

โต๊ะทำงานของเขานั่นเอง

“ฉันไม่ได้มาเงียบๆนะครับคุณบอส แกเป็นอะไรไปวะพักนี้

แกเหม่อๆชอบกลยังกะคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว” ทรงพล

กล่าวขึ้นอีกพลางลากเท้าตรงไปนั่งยังโซพาด้านหน้าโต๊ะของ

อีกฝ่ายอย่างผ่อนคลาย

“เปล่านี่ ฉันไม่ได้เป็นอะไรแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” ปรเมษ

ตอบกลับไปเรียบๆพลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

“ไม่จริงแกต้องมีอะไรแน่ๆไม่งั้นแกไม่มานั่งซังกะตายและก็

พาลอารมณ์เสียใส่พนักงานแบบนี้หรอกเรื่องคุณเทียนใช่

ไหม”ทรงพลตอบกลับอย่างรู้ทันทำเอาอีกฝ่ายทำตาไหววูบ

ก่อนที่จะพยายามฝืนทำท่าเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ

“แกอย่าทำมาเป็นรู้ดีเลยฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆว่าแต่แกมี

อะไรก็ว่ามาเดี๋ยวฉันจะได้ทำงานต่อ” ปรเมษพูดตัดบทพลาง

ทำท่าหยิบแฟ้มที่วางอยู่ด้านหน้าตนเองมาเปิดอ่านผ่านๆ

“ก็ไม่มีอะไร ฉันก็แค่รู้มาจากคุณอ้อว่าเย็นนี้คุณเทียนเธอมี

งานอีเว้นท์ที่ไหนเผื่อแกสนใจอยากรู้ ฉันจะได้บอกแต่ถ้าแก

ไม่สนใจก็ไม่เป็นไรฉันขอตัวแล้วกันนะคุณบอส” ทรงพลเอ่ย

ขึ้นเรียบๆพลางทำท่าลุกขึ้นจะเดินออกจากห้องทำงานของอีก

ฝ่ายไป

“เดี๋ยวแกว่าไงนะ คุณเทียนเค้าจะไปที่ไหนเหรอ” ปรเมษเอ่ย

ขึ้นด้วยเสียงสดใสท่าทางดีใจ

“นี่รายละเอียดอยู่ในนี้แกจะไปเคลียร์กับเค้าให้มันรู้เรื่องหรือ

จะนั่งเหม่อไปเรื่อยๆแบบนี้โดยไม่ทำอะไรก็แล้วแต่แก” ทรง

พลยื่นแผ่นกระดาษโน้ตเล็กๆให้กับปรเมษแล้วก็หันหลังเดิน

ออกจากห้องไปเงียบๆปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งมองกระดาษเล็กๆ

แผ่นนั้นอย่างใช้ความคิดอยู่ตามลำพัง

“เดี๋ยวพี่ขอแวะซื้อของซักแป๊บนึงนะคะน้องเทียนรอพี่อยู่ในรถ

นะคะ” เจด้าบอกกับหญิงสาวที่นั่งซึมๆหลับตาอยู่ด้านหลัง

ของรถพลางเลี้ยวรถลงจอดข้างทาง ไกล้ๆกับร้านสะดวกซื้อ

แห่งหนึ่งระหว่างที่ขับรถกลับจากไปออกงานอีเว้นท์เสร็จแล้ว

เพื่อจะกลับคอนโดที่พักของเทียนขวัญและเจด้าก็ลงจากรถไป

“พี่เจด้ารีบๆหน่อยนะคะ เทียนเหนื่อยมากอยากกลับไปพัก”

เทียนขวัญเอ่ยขึ้นหลังจากได้ยินเสียงคนเปิดและปิดประตูรถ

พร้อมกับสตาร์ทเครื่องขับรถออกไปอยู่บนถนนเช่นเดิมโดย

ไม่มีเสียงตอบกลับจากอีกฝ่ายปล่อยให้เทียนขวัญนอนหลับ

ตาอย่างผ่อนคลายอยู่ที่เบาะด้านหลังต่อไป

“พี่เจด้าไกล้ถึงรึยังคะ ทำไมมันนานจัง” เทียนขวัญเอ่ยขึ้น

หลังจากงัวเงียลืมตาตื่นขึ้นพลางลุกขึ้นมานั่งเพ่งมองไป

รอบๆรถและก็ตาเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจที่ตอนนี้คนขับ

รถไม่ใช่พี่เจด้าของเธอแต่กลับเป็นปรเมษที่หันมาส่งยิ้มให้

อย่างอบอุ่นแทน

“นี่คุณคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแล้วพี่เจด้าไปไหน ทำไม...”

“พอๆไม่ต้องถาม เอาเป็นว่าผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณผมก็

เลยให้คุณเจด้าช่วยก็เท่านั้นเอง” ปรเมษตอบกลับอย่าง

อารมณ์ดีพลางลดความเร็วของรถลง

“ไม่นะฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณฉันจะกลับบ้าน คุณจอดรถ

เดี๋ยวนี้นะ”เทียนขวัญแหวกลับเสียงดังพลางยกโทรศัพท์ขึ้น

มากดโทรออกและรออีกฝ่ายรับสาย

“พี่เจด้าทำไม...”

“คอยดูนะเทียนจะไม่พูดกับพี่อีกแล้วเทียนโกรธแล้วนะ พี่ทำ

งี้ได้ไง...” หญิงสาววางโทรศัพท์ลงด้านข้างอย่างกระวนกระวาย

หลังจากที่โดนอีกฝ่ายตัดบทไม่ยอมพูดด้วย พลางมองออกไป

ด้านนอกรถทำเอาอีกฝ่ายตาเบิกกว้างขึ้นยิ่งกว่าเดิมเพราะ

ทางที่รถของเธอกำลังมุ่งหน้าไปนั้นมันไม่คุ้นเคยสำหรับเธอ

เลยทั้งสองข้างทางมันก็ยังมืดไปหมดบอกให้เธอรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่

กรุงเทพฯอีกต่อไป

“นี่คุณคุณจะพาฉันไปไหน กลับรถเดี๋ยวนี้นะพาฉันกลับบ้าน

เดี๋ยวนี้”เทียนขวัญบอกขึ้นเสียงดัง พลางหันซ้ายหันขวาเพื่อ

หาทางหนีทีไล่

“ไม่เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องผมจะพาคุณไปหัวหินเราจะได้มีที่

ที่ไม่มีคนพลุกพล่านจะได้มีเวลาคุยกันตามลำพัง” ปรเมษ

บอกมาด้วยเสียงที่มั่นคงไม่ได้มีท่าทีว่าจะทำตามที่หญิงสาว

บอกแต่อย่างใด

“ฉันบอกให้จอดรถเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันจะโดดลงไปเอง” หญิงสาว

บอกขึ้นเสียงดังพลางยื่นมือไปจับที่ประตูรถเตรียมพร้อมที่

จะเปิดประตูรถ ทำเอาอีกฝ่ายตกใจรีบหักรถลงจอดข้างทาง

ทันทีพลางรีบเปิดประตูด้านหน้าคนขับสาวเท้ายาวๆไปยัง

ด้านหลังที่เทียนขวัญกำลังเปิดประตูเพื่อที่จะลงจากรถเหมือน

กันแต่ก็ยังช้ากว่าชายหนุ่ม ที่มาถึงตัวหญิงสาวก่อนพลางดัน

ให้หญิงสาวกลับเข้าไปด้านในและก็โน้มใบหน้าคมเข้มเข้าไป

ใกล้กับใบหน้าของเธอ ทำเอาอีกฝ่ายตกใจ ทำท่าจะถอยไปจน

ชิดกับประตูอีกด้านแต่โดนชายหนุ่มเอาแขนแข็งแรงโอบรอบ

เอวและก็ดึงเอาตัวหญิงสาวให้มาปะทะอกแข็งแกร่งของเขา

จนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันกำลังเต้นแข่งกันอยู่แล้ว

ประเมษก็ใช้มืออีกข้างเชยคางเรียวของเธอ ให้เงยหน้าขึ้นมา

สบตากันในระยะกระชั้นชิด ในความมืดนั้น

“นี่เราจะคุยกันดีๆไม่ได้ใช่ไหมเทียน” ปรเมษเอ่ยขึ้นทำลาย

ความเงียบขึ้นพลางเหลือบตาลงไปมองริมฝีปากเต็มที่ตอนนี้

เริ่มสั่นเพราะมันอยู่ใกล้กับปากคมเข้มของเขานิดเดียวเทียน

ขวัญไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว แต่ก็ยังพยายามที่จะใช้มือบางทั้ง

สองข้างยันอกกว้างไว้

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ” หญิงสาวบอกเสียงอ่อยพลาง

พยายามเบี่ยงหน้าหนีใบหน้าคมของเขาที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“เทียนถ้าคุณไม่ดื้อ ยอมรับสายผมยอมมาเจอผม ทุกอย่าง

มันก็จะไม่ต้องเป็นแบบนี้แต่นี่คุณเล่นหายไปเลยผมโทรไปก็

ไม่ยอมรับสายผมส่งข้อความไปคุณก็ไม่ตอบคุณทำเหมือน

ระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้นผมก็เลยต้องทำแบบนี้” ปรเมษ

อธิบายเสียงเรียบโดยที่ยังไม่ยอมถอยห่างออกจากเธอแถม

ยังพยายามก้มหน้าเข้ามาใกล้เข้าไปอีก

“ก็ได้ฉันจะคุยกับคุณแต่คุณปล่อยฉันก่อนนะฉันอึดอัด”

หญิงสาวขอร้องเสียงอ่อยพลางพยายามดันอีกฝ่ายให้ถอยห่าง

ออกจากเธอ

“โอเคผมไม่ทำอะไรคุณก็ได้ แต่คุณจะต้องไปนั่งข้างหน้ากับ

ผม”ชายหนุ่มบอกขึ้นอย่างอารมณ์ดีใบหน้ายิ้มอยู่ตลอดเวลา

เริ่มถอยห่างออกจากอีกฝ่ายพลางดึงมือบางให้ตามออกมา

จากด้านหลังแล้วก็รุนร่างของเทียนขวัญให้มานั่งอยู่ด้านข้าง

คนขับเรียบร้อย ส่วนตัวเองก็ก้าวเท้ายาวๆกลับไปนั่งประจำที่

คนขับ แล้วก็เริ่มขับรถออกไปตามเส้นทางเช่นเดิม โดยที่อีก

ฝ่ายนั่งนิ่งๆอยู่ข้างๆอย่างพยายามใช้ความคิดและในที่สุดก็

เผลอหลับไปอีกเพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน

นั่นเอง



“เทียนขวัญๆ” ปรเมษกระซิบเรียกเบาๆพยายามที่จะปลุกให้

อีกฝ่ายตื่นจากนิทราหลังจากที่ชายหนุ่มขับรถมาถึงที่หมาย

ปรเมษเริ่มสอดส่ายสายตาไปรอบๆบ้านพักตากอากาศหลังงาม

ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นมาแต่

อย่างใดปรเมษตัดสินใจเดินอ้อมมาด้านที่หญิงสาวกำลังหลับ

อยู่แล้วก็เปิดประตูรถออกพร้อมกับก้มลงไปช้อนตัวอุ้มร่าง

บางของเทียนขวัญขึ้นมาไว้แนบอกแข็งแรงของเขาอย่างมั่นคง

“เอ้า...คุณเมษนั่นเอง จะมาทำไมไม่บอกป้าล่ะคะป้าจะได้

เตรียมห้องไว้รอ” พิณ หญิงวัยกลางคนท่าทางใจดีกล่าวขึ้น

หลังจากที่เดินออกมาดูเพราะว่าได้ยินเสียงรถวิ่งเข้ามาใน

บริเวณบ้านตากอากาศแห่งนี้

“ไม่เป็นไรครับป้าไม่ต้องวุ่นวาย ผมมาไม่นานป้าช่วยเปิด

กุญแจห้องนอนผมให้ทีนะครับ” ปรเมษเอ่ยขึ้นหลังจากเริ่ม

รู้สึกเมื่อยที่ต้องอุ้มหญิงสาวอยู่อย่างนั้น

“เอ้าป้าก็ลืมไปเลย เชิญเลยค่ะตามป้ามาเลยค่ะ ว่าแต่คุณเมษ

พาใครมาล่ะคะหน้าตาคุ้นๆนะคะนี่” ป้าพิณถามขึ้นด้วยความ

สงสัยขณะที่เดินนำชายหนุ่มที่กำลังเดินตามมาโดยที่ร่างบางที่

ชายหนุ่มอุ้มอยู่นั้นไม่มีทีท่าว่าจะตื่นแต่อย่างใด

“แฟนผมเองครับสงสัยจะเหนื่อยมาก เพราะเดินทางมาไกล

หน่อย” ชายหนุ่มเอ่ยตอบหญิงสูงวัยที่เป็นแม่บ้านที่เค้าจ้างไว้

ให้คอยดูแลบ้านพักตากอากาศหลังนี้ด้วยเสียงอ่อนโยนพลาง

ก้มลงวางร่างบางลงบนที่นอน ที่มีผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดคลุม

ไว้พร้อมกับหันมายิ้มให้กับหญิงสูงวัยอย่างมีความสุข

“แล้วคุณเมษต้องการอะไรอีกไหมคะป้าจะได้เตรียมให้”หญิง

สูงวัยเอ่ยถามขึ้นอีกหลังจากที่ชายหนุ่มดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม

ทับอกของหญิงสาวเรียบร้อยแล้ว

“ขอบคุณครับป้าพิณผมขออาหารอะไรง่ายๆก็ได้ครับขอไข่

ซัก 3-4ฟองก็พอเดี๋ยวผมทำเอง นี่มันก็ดึกมากแล้วผมไม่

อยากรบกวนป้าเพราะผมมาโดยไม่ได้บอก” ชายหนุ่มเอ่ย

ตอบอย่างเกรงใจอีกฝ่าย

“ไม่เป็นไรค่ะไม่ต้องเกรงใจ ป้าก็ยังไม่ได้เข้านอนเลยเอาเป็น

ว่าป้าจะไปเตรียมของให้และก็จะหุงข้าวไว้ให้ด้วยป้าขอตัวนะ

คะ”หญิงสูงวัยบอกพลางหันหลังเดินออกจากห้องไปเงียบๆ

ปล่อยให้ชายหนุ่มยืนมองหน้าสวยของเทียนขวัญที่กำลังหลับ

ตาพริ้มอย่างมีความสุข อยู่เพียงลำพัง

“ขี้เซาเหมือนกันแฮะ” ชายหนุ่มเปรยกับตัวเองยิ้มๆพลางละ

สายตาจากร่างงามตรงหน้าหันหลังเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าและ

หยิบผ้าเชิดตัวกับเสื้อคลุมเดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้านในไป


จบตอนแล้วนะคะ


ติดตามอ่านตอนต่อไป  เร็วๆนี้นะคะ




Create Date : 01 กุมภาพันธ์ 2559
Last Update : 1 กุมภาพันธ์ 2559 23:31:48 น.
Counter : 150 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

เรไรไอด้า
Location :
ยโสธร  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



บ้านเกิด ยโสธร ส่วนเมืองนอน อเมริกา
งานประจำคือแม่ของลูก


คติประจำใจ :

ขาดเธอ ใช่ว่าฉันจะอยู่ไม่ได้
ขาดเธอ ใช่ว่าฉันจะตาย
ก็แค่ "เสียดาย" เวลา