กุมภาพันธ์ 2559

 
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
 
 
รักร้ายๆของนายจอมหยิ่ง ตอนที่ 13

เทียนขวัญค่อยๆลืมตาขึ้นพลางสอดส่ายสายตาไปรอบๆห้องทุกอย่างดูแปลกตาไป

หมดและแล้วก็รีบผุดลุกนั่งตัวตรงขึ้นมาทันทีที่จำได้ว่าอะไรเป็นอะไรพลางนึก

สงสัยว่า ปรเมษพาเธอมาที่ไหนกันแล้วเธอมานอนอยู่บนเตียงนี้ได้อย่างไรแล้วเขา

หายไปไหน

“เอ้าตื่นแล้วเหรอคุณ นี่ถ้าไม่เจอกับตัวเองผมไม่รู้นะนี่ว่าคุณเป็นคนนอนขี้เซา

ขนาดนี้”ปรเมษเอ่ยล้ออีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดีพลางส่งยิ้มด้วยสายตาเป็นประกาย

ให้กับอีกฝ่ายที่ตอนนี้หน้าเริ่มแดงที่โดนอีกฝ่ายล้อ

“นี่คุณไม่ต้องมาแกล้งฉันนะคุณพาฉันมาที่ไหนแล้วใครพาฉันมาที่ห้องนี้”

หญิงสาวถามขึ้นเสียงสูงท่าทางโกรธอีกฝ่าย หลังจากตั้งสติได้

“ที่นี่บ้านของผมและผมก็อุ้มคุณขึ้นมาเอง” ชายหนุ่มตอบอย่างล้อๆพลางเอานิ้ว

แข็งแรงชี้ที่หน้าอกตัวเอง

“นี่คุณ....คุณอุ้มฉันขึ้นมาบนนี้เหรอทำไมคุณไม่ปลุกฉัน แล้วทำไม...”

“ผมปลุกคุณแล้วแต่คุณไม่ยอมตื่นเองผมก็เลยต้องอุ้มคุณขึ้นมาไง”ชายหนุ่ม

อธิบายด้วยน้ำเสียงร่าเริงอย่างล้อๆอีกทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงขึ้นมาพลางรีบลุกขึ้น

เดินก้มหน้าเพื่อจะเปิดประตูหนีเขาออกจากห้องนี้ไป

“เดี๋ยวก่อนเทียนขวัญคุณจะไปไหน” ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้น พลางรีบก้าวเท้ายาวๆ

เดินมาขวางด้านหน้าอีกฝ่ายไว้ไม่ให้เดินหนี ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้งรีบถอยหลังออก

ห่างจากอกกว้างทันที

“ฉันไม่อยากอยู่ในห้องนี้กับคุณฉันจะไปรอข้างนอก แล้วเราจะได้คุยกันและคุณก็

จะได้ไปส่งฉันกลับกรุงเทพฯไง” หญิงสาวบอกเร็วๆพลางมองซ้ายมองขวาไปรอบๆ

ห้องอย่างไม่วางใจอีกฝ่าย

“ไม่ล่ะเทียนขวัญผมยังไม่อยากคุยตอนนี้ผมเช็คกับคุณเจด้ามาแล้วว่าพรุ่งนี้คุณ

ไม่มีงานที่ไหนคุณว่างทั้งวันเลย เพราะฉะนั้นเราจะคุยกันพรุ่งนี้เช้าแล้วบ่ายๆผม

จะพาคุณกลับเอง”ชายหนุ่มกล่าวเรียบๆพลางเดินเข้ามาใกล้กับหญิงสาวที่ตอนนี้

เริ่มมีสีหน้าเข้มขึ้นด้วยความไม่พอใจที่อีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะทำตามที่เธอต้องการเลย

“ไม่ได้นะคุณจะทำแบบนี้ไม่ได้ ฉันไม่ยอมฉันจะกลับกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้”หญิงสาว

แหวขึ้นมาเสียงดัง พลางรีบวิ่งตรงไปยังโต๊ะหัวเตียง หยิบเอากุญแจรถของเธอเอง

ที่ปรเมษวางไว้ก่อนที่จะเข้าห้องน้ำไปและรีบเดินจะออกจากห้องไปอีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อนจะรีบไปไหน ทำไมคุณมันดื้อแบบนี้นะ” ปรเมษเอ่ยขึ้นพลางรีบเดิน

ตามมารวบเอวหญิงสาวไว้แน่น ก่อนที่อีกฝ่ายจะก้าวพ้นออกจากห้องไปและยังหัน

ร่างบางให้มาเผชิญหน้ากันในระยะกระชั้นชิดนั้นพลางก้มหน้าคมเข้มเข้ามาใกล้

ใบหน้างามของหญิงสาวเข้ามาอีกจนลมหายใจร้อนเป่ารดหน้าผากมนของอีกฝ่าย

พร้อมทั้งยังแกล้งรัดอ้อมแขนแข็งแรงให้แน่นขึ้นไปอีกจนอกตูมเต่งของเทียนขวัญ

แนบเข้าไปกับแผ่นอกกว้างที่เกือบเปลือยเปล่าของตนเองจนแทบไม่มีช่องว่างเหลือ

เลยทำเอาเทียนขวัญตกใจ ตาเบิกกว้างหน้าเริ่มแดงขึ้นมาทันทีจนไม่กล้าสบตา

กับสายตาคมที่มองมายังดวงตากลมโตของอีกฝ่ายจนเทียนขวัญต้องแกล้งก้มเสไป

มองที่หน้าอกกว้างแทนซึ่งตอนนี้แผ่นอกกว้างเกือบเปล่าเปลือยของเขามันเริ่ม

หายใจแรงขึ้นและเทียนขวัญก็เพิ่งตระหนักว่าอีกฝ่ายสวมเพียงเสื้อคลุมตัวเดียว

เท่านั้นเธอรีบเอามือบางที่ยังมีกุญแจรถของเธออยู่ในนั้น พยายามดันอกกว้างออก

ไปแต่มันก็ไม่ได้ผลกลับถูกชายหนุ่มรัดแน่นขึ้นไปอีก

“ผมว่าจะไม่ทำอะไรคุณแล้วนะแต่คุณมันดื้อเทียนขวัญต้องโดนลงโทษแบบนี้”

ชายหนุ่มบอกเสียงเน้นหนักพลางปรายตาไปมองปากอิ่มเต็มของอีกฝ่ายที่กำลังเริ่ม

สั่นเพราะกลัวเขา

“ไม่นะอย่า...”

ยังไม่ทันที่เทียนขวัญจะพูดจบปากร้อนๆของชายหนุ่มก็ประกบเข้ากับปากของหญิง

สาวทันทีเขาจูบบดขยี้จนพอใจทำเอาอีกฝ่ายเริ่มยืนไม่อยู่ตัวอ่อนโอนเอนไปมา

ชายหนุ่มจึงก้มลงช้อนอุ้มอีกฝ่ายเดินไปวางลงบนเตียงนุ่มโดยมีร่างหนาเอนตามทับ

ร่างบางและกอดอีกฝ่ายไว้ด้านล่างไม่ยอมให้ดิ้นหนีไปไหนได้เขาใช้มือข้างหนึ่งจับ

มือบางและดึงกุญแจออกไปวางไว้และก็รวบมือทั้งสองข้างไปวางไว้เหนือศีรษะและ

ใช้มืออีกข้างลูบไล้ไปตามหน้าท้องเนียนและต้นขาสวยพร้อมกับก้มลงจูบปากอิ่ม

เต็มของหญิงสาวอีกครั้งคราวนี้มันเริ่มดูดดื่มราวกับเขาพร้อมที่จะกลืนกินหญิงสาว

และก็สูบเอาลมหายใจของเธอไปหมดเลย ทำให้เทียนขวัญเริ่มกลัวขึ้นมาอีก

พยายามสะบัดหน้าหนีและเอามือบางจับมืออีกฝ่ายที่กำลังพยายามแกะกระดุมเสื้อ

เชิ้ตสีอ่อนและพยายามดึงสาบเสื้อของเธอให้แยกออกจากกันเอาไว้แน่นก่อนที่มือ

แข็งแรงนั้นจะล้วงเข้าไปถึงข้างใน

“คุณปรเมษปล่อยฉันเถอะนะคะ อย่าทำอะไรฉันเลยฉันกลัว” เทียนขวัญเอ่ยขึ้น

ขอร้องเสียงสั่นอย่างกลัวๆ ทำเอาอีกฝ่ายได้สติ นิ่งแต่ยังไม่ยอมขยับร่างหนาออก

ห่าง

“ก็ได้ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่ดื้อไม่หนีกลับกรุงเทพฯก่อนและพรุ่งนี้เราก็จะคุยกัน

ดีๆโอเคไหม” ชายหนุ่มถามเสียงเบาพลางใช้นิ้วแข็งแรงเขี่ยริมฝีปากอิ่มของอีก

ฝ่ายไปมาเบาๆโดยที่ร่างแข็งแรงก็ยังคงทาบทับร่างบางอยู่อย่างนั้น

“โอเคค่ะฉันสัญญา ฉันจะไม่...”

ปรเมษใช้นิ้วแตะที่ปากของอีกฝ่ายห้ามไม่ให้พูดอะไรขึ้นมาอีกแล้วก็ก้มลงจูบที่ปาก

นั้นหนักๆก่อนที่ชายหนุ่มจะดีดตัวถอยห่างออกมาจากร่างบางที่กำลังสั่นเพราะกลัว

เขาอยู่บนเตียงนุ่มนั่น

“งั้นคุณไปอาบน้ำนะ ผมจะไปทำอาหารรอข้างล่างมีเสื้อคลุมและผ้าเช็ดตัวอยู่ใน

นั้น”ชายหนุ่มบอกเสียงเบาพลางชี้มือไปที่ตู้เสื้อผ้าด้านข้างเตียง ขณะที่กำลัง

พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ทำอะไรมากไปกว่านี้และก็รีบสาวเท้ายาวๆเดินหัน

หลังออกจากห้องไปปล่อยให้เทียนขวัญใช้มือสั่นดึงเสื้อผ้าให้เข้าที่เรียบร้อยและเดิน

ไปเปิดตู้เสื้อผ้าใบนั้น รีบหยิบของและก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้านในตามที่เขา

บอกโดยดี



“มาสิคุณผมทำไข่เจียวและผัดคะน้าน้ำมันหอยคงกินได้นะ คุณหิวแล้วใช่ไหม”

ปรเมษเอ่ยขึ้นเสียงสดใสเมื่อเห็นหญิงสาวในเสื้อผ้าชุดเดิมมายืนเก้ๆกังๆด้วย

ความเขินอาย อยู่ใกล้ๆกับโต๊ะอาหารเล็กๆที่มีจานอาหารวางไว้เรียบร้อยแล้ว

“ค่ะฉันหิวแล้ว” หญิงสาวตอบพร้อมกับยิ้มเก้อๆแต่ยังไม่ยอมขยับมานั่งที่โต๊ะ

“มาผมตักข้าวให้นะ จะได้รีบกินและก็นอนมันดึกมากแล้ว” ชายหนุ่มเดินไปฉวย

มือบางและก็ดึงให้เดินตามลงไปนั่งที่เก้าอี้ตรงกันข้ามกันและก็ตักข้าวใส่จานให้กับ

หญิงสาวและตัวเองโดยที่ต่างฝ่ายต่างก็ตั้งใจกินอาหารจนหมดอย่างรวดเร็ว

เพราะต่างคนต่างหิวมากเช่นกัน



“คุณจะนอนที่ไหนอย่าบอกนะว่าจะนอนในห้องนี้”เทียนขวัญเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีกังวล

หลังจากที่ปรเมษเดินตามเข้าห้องนอนมา

“ก็ใช่น่ะสิครับ ผมมีกุญแจเปิดเข้าได้แค่ห้องนี้นี่ครับแม่บ้านผมก็ไปนอนแล้ว”

ปรเมษบอกอีกฝ่ายเสียงสดใสไม่มีท่าทีเดือดร้อนเหมือนอีกฝ่าย ที่เริ่มมีท่าทางกังวล

ขึ้นมาอีกแล้ว

“คุณก็ไปปลุกเอากุญแจกับแม่บ้านสิคะฉันจะไปนอนห้องอื่นเอง นะ” หญิงสาว

เอ่ยขึ้นอีกยังไม่หายกังวล

“เทียนขวัญผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำอะไรคุณวันนี้ผมเหนื่อยมากไม่มีแรงทำอะไร

คุณอีกแล้วอยากนอนแล้ว ยกเว้นแต่ว่าคุณจะจับไข้ขึ้นมาอีกผมคงต้อง.....”

“นี่คุณไม่ต้องมาพูดนะ ไม่งั้นฉันจะไปปลุกแม่บ้านของคุณขอกุญแจห้องอื่นเอง”

เทียนขวัญแหวขึ้นเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่เค้าพูดเตือนความจำ ถึงเรื่อง

ที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอทำเอาอีกฝ่ายยืนยิ้มตาเป็นประกายอย่างมีความสุขจน

น่าหมั่นไส้อยู่กลางห้องนั้น

“ฉันจะนอนแล้วคุณนอนข้างล่างนั่นเองนะเพราะคุณไม่ไปเอากุญแจมาเปิดห้อง

อื่นเอง” เทียนขวัญบอกเสียงเข้มทั้งๆที่หน้ายังแดงด้วยความอายไม่หายเลย

“ไม่เป็นไรผมนอนที่ไหนก็ได้ขอให้มีคุณอยู่ใกล้ๆก็พอ” ชายหนุ่มยังไม่ยอมหยุด

พูดล้ออีกฝ่ายขึ้นมาอีกจนโดนหญิงสาวขว้างด้วยหมอนใบใหญ่จนชายหนุ่มต้องรีบ

เอามือคว้าหมอนมากอดไว้และสาวเท้ายาวเดินไปเปิดเอาที่นอนสำรองเล็กๆมาปู

และก็ล้มตัวลงนอนที่ข้างเตียงของเขาที่ตอนนี้มีเทียนขวัญพยายามนอนหลับตา

หันหลังให้เขาอยู่

“ผมพูดจริงๆนะเทียนขวัญผมมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆคุณจริงๆ” ปรเมษบอกยิ้มๆ

และก็หลับตาลงอย่างมีความสุขโดยที่อีกฝายก็นอนยิ้มอยู่บนเตียงและก็ผล็อยหลับ

ไปเพราะความเหนื่อยล้าเช่นกัน


จบตอนค่ะ


ติดตามตอนต่อไปเร็วๆนี้นะคะ






Create Date : 01 กุมภาพันธ์ 2559
Last Update : 1 กุมภาพันธ์ 2559 23:41:56 น.
Counter : 726 Pageviews.

1 comments
  
แวะมาทักทายค่า
หลังจากปล่อยบล็อกทิ้งร้างไปสองปี
โดย: แม่โอ๋เรนเจอร์ วันที่: 10 มีนาคม 2559 เวลา:16:20:17 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

เรไรไอด้า
Location :
ยโสธร  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



บ้านเกิด ยโสธร ส่วนเมืองนอน อเมริกา
งานประจำคือแม่ของลูก


คติประจำใจ :

ขาดเธอ ใช่ว่าฉันจะอยู่ไม่ได้
ขาดเธอ ใช่ว่าฉันจะตาย
ก็แค่ "เสียดาย" เวลา