แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2549
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
6 พฤษภาคม 2549
 
All Blogs
 
ฝนตกปรอยๆในวันหยุด ... สมองแล่น จนอยากเขียนตลอดไป...กับหัวใจที่ไม่รู้ว่าสลายแล้วเหลืออยู่แค่ไหน

I do not love you as if you were salt-rose, or topaz,

ฉันมิได้รักเธอดังเช่นกุหลาบหินหรือบุษราคัม

or the arrow of carnations the fire shoots off.

หรือเช่นก้านดอกคาร์เนชั่นที่เปล่งแสงไฟประกายล้ำ

I love you as certain dark things are to be loved,

ฉันรักเธอดังเช่นบางสิ่งอันแสนมืดดำ แต่ก็ควรค่าที่จะรัก


in secret, between the shadow and the soul.

แม้จะรักได้เพียงในความเงียบอย่างลับๆ สลับในระหว่างเงาและวิญญาณ

I love you as the plant that never blooms

ฉันรักเธอดังเช่นพืชไม้ที่ไม่เคยผลิบาน

but carries in itself the light of hidden flowers

ทว่าอบอวลไปด้วยแสงสว่างอันแสนหวานของดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ภายใน


thanks to your love a certain solid fragrance,

ขอบใจในความรักนั้นจากเธอและกลิ่นหอมหวานชวนพิสมัย


risen from the earth, lives darkly in my body.

ที่กรุ่นกลิ่นไอจากพื้นแผ่นดินใหญ่ ซึมซับกำจายสู่ร่างกายฉัน

I love you without knowing how, or when, or from where.

ฉันรักเธอโดยที่ไม่รู้ว่ามันมาอย่างไร เมื่อไหร่ และจากที่ไหน

I love you straightforwardly, without complexities or pride;

รักอย่างง่ายๆ โดยในใจไม่คำนึงถึงความวุ่นวายหรือศักดิ์ศรี

so I love you because I know no other way

และนี่คือความรักของฉัน ที่ไม่รู้ว่ารักแบบอื่น คือรักอย่างไร

than this: where I does not exist, nor you,

นอกเหนือไปจากนั้น ที่ใดไม่มีฉัน ที่นั่นย่อมไม่มีเธอ


so close that your hand on my chest is my hand,

สองเราอยู่ใกล้ มือเธอที่อยู่บนอกฉันหลอมรวมกันเป็นมือฉัน


so close that your eyes close as I fall asleep...

ใกล้ชิดกันเสียจนเมื่อยามที่เธอหลับตา ก็พาให้ฉันนิทราเช่นกัน...







@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

บทกวีนี้ เป็นลิขสิทธิ์ของ Pablo Neruda
(1904-1973) และเคยได้ถูกนำมาแปลเพื่อภาพยนตร์เรื่อง Patch Adams แต่เด็กที่รอคอยไม่ได้มีภาพยนตร์เรื่องนี้ดูอยู่ตรงหน้า จึงแปลด้วยตนเองอย่างไม่แน่ใจว่าภาษาที่ใช้ ถูกต้องเหมาะสมหรือไม่

หากผิดพลาดหรือละเมิดงานแปลในลิขสิทธิ์ของใคร ขอได้รับการให้อภัยมายัง ณ ที่นี้ด้วยค่ะ







Create Date : 06 พฤษภาคม 2549
Last Update : 13 พฤษภาคม 2549 4:25:41 น. 10 comments
Counter : 495 Pageviews.

 


แดฟโฟดิล ดอกไม้ที่เหมาะสำหรับความรักของเพื่อน แสดงถึง น้ำใจไมตรี และความเอื้ออาทร ซึ่งกันและกัน


โดย: หนูอุ๋ม (tenno_jung ) วันที่: 6 พฤษภาคม 2549 เวลา:16:09:16 น.  

 
ยังอยู่เมืองไทยเหรอคะ ดีจัง มุ๋มนึกว่ากลับไปแล้ว เดี๋ยวไว้โทรไปคุยนะคะ
เรื่องของความรัก เอ่อ ไม่ค่อยถนัดแฮะ ระวังฝนตกช่วงนี้ด้วยละกันนะคะ


โดย: Fruit_tea วันที่: 6 พฤษภาคม 2549 เวลา:20:09:33 น.  

 
ขอบคุณอ้อนที่ไปเยี่ยมบล็อกน้า~~~~ พูดไปจะหาว่าโม้แต่ว่ามันจริงๆ นะ กำลังคิดถึงอ้อนอยู่เหมือนกัน แปลกดีเป็นคนที่จู่ๆ คิดถึงใครคนนั้นก็จะติดต่อมา เช่นกำลังคิดถึงเพื่อนคนหนึ่งเพื่อนคนนั้นก็โทรมาหาพอดีแบบเนี้ย

ตกลงอ้อนไปเหมาฮาเลควินมาเหรอ เรื่องชี้คหรือทะเลทรายที่อ้อนเล่าเนี่ย ตอนเด็กๆ สมัยอ่านนิยายโสภาค สุวรรณครั้งแรกก็ชอบนะแต่พอต่อๆ มาก็คงจะไม่เหมือนกัน (แต่ไม่ถึงกับประสบการณ์จริงแบบอ้อน )

อ้อนสบายดีมั้ยเนี่ย หวังอยู่เสมอว่าอ้อนจะสบายดี


โดย: vee vee' วันที่: 6 พฤษภาคม 2549 เวลา:20:27:08 น.  

 
หืมม์ กวีหวานจังครับ
ตกลงเรื่องงานเรียบร้อยดีมั๊ยครับ
(จะได้เริ่มต้นทวงเค้กต่อ)


โดย: เซียวเปียกลี้ วันที่: 7 พฤษภาคม 2549 เวลา:10:38:36 น.  

 
สวัสดีค่ะ ไม่ได้แวะมาบล็อคนี้ตั้งนาน พอดีไปเจอของไม่ค่อยดีต่อสุขภาพจิตมาเลยเอามาแบ่งปันให้ไปดูค่ะ

http://www.pantip.com/cafe/chalermthai/topic/A4350785/A4350785.html


โดย: Miran วันที่: 9 พฤษภาคม 2549 เวลา:19:23:33 น.  

 
คุณ Miran <<<หวัดดีค่ะไม่เจอกันนานเลย สองปีได้แล้วมั้ง เด็กที่รอคอยไปดูกระทู้มาแล้วนะคะ .... ก้อ เอ่อ ....อึ้งไปเหมือนกันน่ะ ภาพมันหลอนชอบก๊ล....


คุณเซียว <<< เรื่องงานยังไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ค่ะ คาดว่าเค้กคงไม่มีเลี้ยง เพราะว่าซื้อมาแล้วมันจะเก็บไม่ได้นาน เสียของเปล่าค่ะ แต่คงต้องรอคุณเซียวฯเหมาไอติมมาให้ชิมทั้งลิตรแทน เพราะไอติม มันเก็บได้นานแม้ละลายแล้วก้อแช่ใหม่ได้ค่ะ!



วี่ที่ร๊ากกกก<<< คิดถึงอ้อนเหมือนกันเรอะดีใจจัง ส่วนการ์ตูนชุดนั้น อ้อนได้มาอยู่ในกำมือทั้งหมด สี่เรื่องจ้ะ คือคู่หมั้นกำมะลอ เรื่องอะไรไม่รู้ที่เกี่ยวกะทะเลทรายๆเนี่ยสองเรื่อง แล้วก้อเป็นเรื่องร่วมสมัยอีกเรื่องนึง คนเขียนคนเดียวกะที่วาดเรื่อง RED (ที่นางเอกเคยเป็นสาวโย่งปอนๆ แต่ตอนหลังกลับได้เป็นซุปเปอร์โมเดล...เอ วี่น่าจะได้อ่านแล้วล่ะเนอะ ) ยังไม่ได้อ่านเลยจ้ะเพิ่งซื้อมาวันนี้เอง เมียงมอง Alexandrite เล่ม5 ก้อไม่มีออกมาเลย ...

อ้อ แต่ได้ เอล เล่ม 7 เป็นมือสองมาแทนแฮะ... สภาพยังดีอยู่เลยด้วย ประหยัดเงินได้ครึ่งนึง นอกนั้นก้อ .... 40 บาทตามป้าย ... เซ็งเหมือนกันเวลาควักเงินจ่าย แต่ก้อต้องกลั้นใจให้เค้าไปแล้วรีบฮุบการ์ตูนมาไว้ในมือ


กลัวจะเปลี่ยนใจ เอาการ์ตูนคืนเค้า แล้วเอาเงินกลับมาซื้อข้าวกินน่ะ ไม่ใช่อะไร



อ้อนก้อสบายดีตามประสาจ้ะ หมู่นี้เครียดกว่าปกติอันนี้ขอยอมรับโดยไม่โต้แย้ง เล่นเอาโรคภัยรุม คือเวลาเครียดแล้วมันจะวูบน่ะ เพราะพักผ่อนไม่พอ แก่แล้วก้องี้ล่ะเนอะ ตอนนี้พยายามไม่คิดมากแล้วเหมือนกัน แต่มาเมืองไทยงวดนี้ทรมานจิตใจไปหมดเลยจริงๆนะ หลายด้านรุมกันเลย อ้อนก้อเหนื่อยเหลือเกินแล้วล่ะ


ขอบใจวี่มากนะที่นึกถึงกัน หวังว่าวี่ก้อคงสบายดี ยุ่งหัวฟูตามประสาวี่เช่นกัน


คุณมุ๋ม <<< รอคุณมุ๋มว่างก่อนก้อได้ค่ะ คิดถึงอยู่เหมือนกันไม่มีโอกาสได้ติดต่อเท่าไหร่เลยเพราะตอนหลังอ้อนไม่ค่อยอยู่บ้านตัวเองเท่าไหร่ ใช้เน็ตแต่ละทีต้องรีบทุกครั้ง จะโทรหาก้อหาเบอร์ไม่เจอ น่ากลัวอ้อนเอาไปจดไว้แต่ไม่ได้เม็มเข้าน่ะค่ะ อ้อนมักจะอยู่กับที่ตอนช่วงสี่ห้าทุ่ม ดึกก้อโทรมาได้ค่ะ ^^


ขอบคุณคุณ นู๋อุ๋ม นะคะสำหรับภาพดอกแดฟโฟดิล และความหมายดีๆ


โดย: เด็กที่รอคอย วันที่: 10 พฤษภาคม 2549 เวลา:0:59:43 น.  

 
อยากจะอัพบล๊อคเหมือนกันแฮะ แต่มันรู้สึกเหนื่อยและล้าจัง บางทีต่อเน็ตเข้ามาแล้วกะว่าจะเขียน ก้อไม่ได้เขียนซะที โอ้เอ้จนหมดไฟ ... เอาไว้พรุ่งนี้ดีกว่ามั้ง วันนี้ไม่ค่อยไหวเท่าไหร่แล้ว ตะลอนๆทั้งวันเลย ตอนนี้ก้อไข้ขึ้นแล้วเรียบร้อย ประกอบกับง่วงนอนด้วย เพราะเวลาเครียดแล้วนอนไม่เคยจะพอกับที่ร่างกายขอร้องสมองซักที


ผู้ใหญ่ที่มีญาณท่านเพิ่งทักเมื่อไม่นานนี้เองว่า ท่าทางจะมีทุกข์อยู่ในใจเยอะ ฆ่าตัวตายได้คงทำไปแล้วใช่มั้ยลูกเอ๋ย ...

แฮ่ะๆ ... ก้อจริงตามนั้นล่ะค่ะ แต่ไม่ตายง่ายๆหรอก มีคนคุ้มครองอยู่ เราต้องไม่ตาย ยังตายไม่ได้ ยังมีเรื่องให้คิดให้ทำอีก จนกว่าจะถึงวันนั้น...


เราต้องอยู่เพื่อวันพรุ่งนี้...


แต่ไหนๆก้อไหนๆ ขอเล่าอะไรให้ฟังในนี้นิดหน่อยก่อนดีกว่า เผื่อพรุ่งนี้ยังไม่ได้อัพ... (ดูม๊านนนนนน )


วันนี้เด็กที่รอคอยก้อไปกินข้าวแถวสีลมมา เสร็จเรียบร้อยก้อเดินเล่นที่เซ็นทรัลสีลมกับรุ่นพี่ที่ไปกินด้วยกันมา ปรากฏว่าตรงทางเดินจุดนึงมันตั้งโต๊ะเอาไว้ เป็นเหมือนของสมนาคุณลูกค้าเมื่อซื้อครบ...บาท หรืออะไรทำนองนั้น โต๊ะที่เจอโต๊ะแรกอยู่ใกล้ซุ้มขายเสื้อผ้ายี่ห้อนึง


ให้เดาว่า ของสมนาคุณที่ควรค่าแก่การเก็บสะสมนี้ คืออะไร.... อะฮ่า



เด๋วพรุ่งนี้มาเฉลย ตอนนี้ให้ลงความคิดเห็นไปก่อนว่า มันคืออะไร เรามีภาพปลากรอบให้ด้วยแต่ไม่รู้ชัดหรือเปล่าเพราะถ่ายจากมือถือ



คุณมีเวลา 24 ช.ม ในการคิดค่ะ


โดย: เด็กที่รอคอย วันที่: 10 พฤษภาคม 2549 เวลา:1:17:58 น.  

 
ไม่รู้จิ ควรค่าแก่การสะสมจากเซ็นทรัลเหรอ
ปกติของแลกซื้อมันมักจะเป็นถังขยะพลาสติค ชั้นพลาสติค และอุปกรณ์กระบวยทัปเปอร์แวร์พลาสติคอ่ะ ฮ่า

รู้แต่ตอนนี้อยากได้ของแถมเป็นสมุดภาพสเก็ทช์ของ อ. อาราคาวะ ที่แถมกับ FMA เล่มหน้า (ฉบับยุ่น ฮึกๆ ใครจะสั่งซื้อมั่งอ่ะ เค้าฝากด้วยซี อยากได้)


อย่าเครียดเลย ตายไปเค้กอร่อยๆ ก็ไม่ได้กิน ที่เที่ยวหนุกๆ ก็ไม่ได้เที่ยว
ไหนจะครัวซองแฮมชีสแสนอร่อยอบหอมๆ กรอบนอกนุ่มใน
ไวท์ช็อคชีสเค้กหอมหวานมัน
สตรอเบอรี่ชอร์ทเค้กหวานกะลังพอดีเนื้อเค้กนุ่มเบาละลายหายไปในปาก

การ์ตูนสนุกๆ ยังอ่านไม่จบอีกตั้งหลายเรื่อง คาใจ ยังไงพี่ก็ไม่ยอมตายก่อนมันจบเด็ดขาด แง่งๆๆๆ
ที่อาฆาตหนักก็กายเวอร์ เบอร์เสิร์ค และล่าสุด 20th ที่อาจารย์แกทิ้งไปซะเฉยๆ แล้ว ฮือๆ
ไม่นับผลงานของ อ. ทาคาฮาชิ มิยูกิ ดูซิว่าใครจะอึดกว่า แกเขียนไม่ยอมจบ เราก็ตามอ่านไม่ยอมเลิกได้เหมือนกัน
(เอ๊ะ แต่บางอันต้องโทษการดองของวีบีเคนะ ฮ่า)

ว็อทเอฟเวอร์ ไลฟ์อิสทูชอร์ททูบีทอร์เม้นท์เต็ด ลุคอะเฮ้ดแอนด์เล็ทอิทโก โอเค๊?


โดย: ปป ย่อมาจากเปาเปา โบร๋ววว IP: 203.154.148.50 วันที่: 10 พฤษภาคม 2549 เวลา:9:45:03 น.  

 
เจอกันก็ตาม blog หง่ะเนอะ


โดย: lilycu (lilycu ) วันที่: 10 พฤษภาคม 2549 เวลา:15:17:02 น.  

 
พี่อ้อนเอ๊ย ชีวิตมันต้องดำเนินไปอะค่ะ - -"
เบื่อบ้างสนุกบ้าง แต่ก็ชีวิตเนอะ?


โดย: =too= วันที่: 15 พฤษภาคม 2549 เวลา:6:48:09 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

เด็กที่รอคอย
Location :
กรุงเทพ Australia

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




จะเป็นกรวดหรือเพชร ถ้าไปนึกรักมันเข้าแล้วหายไปเมื่อไรก็เสียดาย ยิ่งรักมากก็ยิ่งเสียดายมาก บางคนถึงกับเสียคนไปก็มี


"ถ้าเราไม่อยากทุกข์มากไม่อยากเสียคน ก็อย่าไปรักอะไรให้มากนัก ถึงจะรักก็ต้องรู้กำพืดว่ามันเป็นเพชร หรือเป็นกรวด"


ถ้ารู้ราคาจริงๆของมันเสียแล้วถึงมันจะหายไป เราก็จะไม่เสียดายมากนัก

(จาก "สี่แผ่นดิน" โดย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช)

สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539
ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิง
ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความ
ในสื่อคอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดี
ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Friends' blogs
[Add เด็กที่รอคอย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.