แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2548
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
27 พฤษภาคม 2548
 
All Blogs
 
ศุกร์สิ้นเดือนแล้วนะ...

เด็กที่รอคอยเพิ่งคิดหมดอาลัยตายยากเมื่อไม่กี่วันมานี่เอง สาเหตุมาจาก ฮานามิ รส กุ้งทอดกระเทียมพริกไทย

ไม่ใช่ไม่มีปัญญาซื้อมาลองกินเลยคิดอยากตาย....

แต่เพราะตำนานที่อยู่ด้านหลังซอง!!



ตำนานกล่าวไว้ว่า นานมาแล้ว...กุ้ง กระเทียม และ พริกไทย เป็นเพื่อนรักกันมาก ไปไหนไปกันอยู่ด้วยกันตลอด แล้วอยู่มาวันหนึ่งพ่อครัวก้อเกิดพรากจากทั้งสามออกโดยการเอากระเทียมไปเจียวกับน้ำมัน เมื่อกุ้งและพริกไทยเห็นเช่นนั้น ก้อเลยพร้อมใจกันโดดลงกะทะไปด้วย!!!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!



(อันนี้ให้ไปคิดเอาเองว่าเป็นเสียงของกุ้งและพริกไทยตอนที่โดดลงไปในกะทะแล้ว หรือเป็นเสียงเด็กที่รอคอยร้องอย่างสยดสยองเมื่อนึกภาพวินาทีใกล้ตายของกุ้งและพริกไทย)

และแล้ว กุ้ง กระเทียม และพริกไทย ก้อได้อยู่ด้วยกันสมดังใจ ...ไม่พรากจากกันอีกแล้ว ....

ดูซิ ส่วนผสมข้าวเกรียบกุ้งยังมีความรักซึ่งกันและกันรุนแรงปานฉะนี้ แล้วเด็กที่รอคอยเล่า?! ซื้อฮานามิมาก้อหลายซองแล้ว ยังไม่รวยเพื่อนซักที โอเค ... เราโกหก เพื่อนน่ะไม่เอาหรอก เอาผู้ชายมาดีกว่า)

เศร้าว๊อยยยยย~~~~!!!

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

อดไปยืดผมอีก.... พอดีเม็ดขึ้นตัว ตอนนี้สภาพเหมือนตุ๊กแกเลย คาดว่าจะเป็นสิว เฮ้อ...เสียโฉมอีกแล้วตู เมืองไทยมันกำลังจะทำให้เราอยู่ไม่ได้เสียแล้ว ...วันจันทร์ค่อยไปก้อแล้วกันเพราะยืดแล้ว ห้ามสระ ห้ามไดร์ ห้ามเหน็บหู ห้ามติดกิ๊บ ห้ามคาดผม ในช่วงสามวันแรก เด็กที่รอคอยจำต้องหาเวลากบดานอยู่ในบ้านเป็นเวลาสามวัน หาไม่ จะมีคนตกใจจนช๊อคตายที่เห็นซาดาโกะเดินไปเดินมา...

ซาดาโกะไม่พอ ตัวก้อเป็นเม็ดยังกะตุ๊กแก... เฮ้ย ไม่เอานะ เราไม่ได้ตั้งใจฆ่าตุ๊กแกนะ

เรื่องของเรื่องก้อคือว่า วันนั้นที่หนูมันมาตายอยู่ในที่ดักหนูตราอัศวินน่ะ ... สุดท้าย ตุ๊กแกผู้โชคร้ายก้อแอบลงมาแปะอยู่ในจานดักหนูด้วย ป้าของเด็กที่รอคอยก้อวี๊ดว๊ายอย่างเสียอกเสียใจเพราะเขาตั้งใจดักแค่หนู

แต่ตุ๊กแกแอบลงมาด้วยทำไมก้อไม่รู้ สงสัยจะลงมางาบหนู แต่ผิดพลาดทางเทคนิค เลยติดกาวไปกับเขาด้วย สรุปว่า กลายเป็นสองศพไปโดยปริยาย...

พอวันนั้นแล้ว เด็กที่รอคอยกับป้า ก้อไปทำบุญแผ่ส่วนกุศลให้เขา... ก้อไม่รู้ว่าจะทำยังไงได้นี่นา... สงสารเหมือนกัน ขอให้ชาติหน้าไปเกิดใหม่ในชาติภพดีๆนะ....



ป.ล. เด็กที่รอคอย เม็ดขึ้นตัวเป็นปกติอยู่แล้น แพ้ฝุ่น ฮอร์โมนไม่ดี
เมื่อไหร่จะเกิดมาสวยพร้อมฟะ ชาติหน้าจะเกินกำลังมากไปมั้ยเนี่ย??

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

วันก่อนไปเดินห้างโรบินสัน แวะชั้นสี่เข้าห้องน้ำแล้ว ก้อเดินผ่านแผนกเครื่องนอน เลยลองเข้าไปเดินดูซะหน่อย เพราะตอนนี้หมอนที่หนุนอยู่ก้อค่อนข้างจะฟีบแล้ว หนุนแล้วรู้สึกปวดเมื่อยคออยู่เหมือนกัน(หลังๆก้อเริ่มคิดมากเหมือนกันหลังจากดู ชัตเตอร์กดติดวิญญาณ ไปแล้ว...) หรือวันนี้จะถอยหมอนดี?

(แน่ะ... คิดอะไรอยู่...??)

ระหว่างที่กำลังตัดสินใจว่าจะซื้อดีหรือไม่ซื้อดี เพราะมันไม่มีราคาติดเอาไว้ ก้อได้ยินเสียงฝีเท้าใครคนนึงกำลังวิ่งแต่กๆๆๆ ...เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เด็กที่รอคอยจึงหันกลับไปดูแล้วพบว่า เจ้าของเสียงฝีเท้านั้นคือ

พนักงานขายที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างแรงด้วยฝีเท้าวิ่งกรีฑา สี่คูณร้อย!! เด็กที่รอคอยยืนนิ่งด้วยอาการที่ไม่แน่ใจว่า ควรจะอยู่รอเค้า หรือว่าควรจะวิ่งหนีเค้าดี ...

ถ้าวิ่งหนี คงจะมีฮาพร้อมหน้า แต่ก้อกลัวว่าหล่อนจะเสียน้ำใจเพราะอุตส่าห์วิ่งมาจากอีกฟากของห้าง (เพราะมัวหลบไปเม๊าท์แตกอยู่ล่ะสิหล่อน อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้นะ....)

พนักงาน : (หอบแฮ่ก) เชิญค่ะ...เลือก(แฮ่ก) เลือกดูได้ค่ะพี่...(แฮ่ก) สอบถามได้(แฮ่กๆๆ)นะคะ(แฮ่กกกกกกกกกกก)

เด็กที่รอคอย : (ไม่ได้สนใจพนักงานผู้ยังแฮ่กอยู่) หมอนเพื่อสุขภาพใบนี้เท่าไหร่คะ ...

(ในใจคิดว่าซักสามสี่ร้อย)


พนักงาน : สองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า ค่ะ




โห...หมอนอะไรวะ ใบละเกือบสามพัน .... มันทำมาจากปีกนกเป็ดน้ำเร๊อะ??!! แพงเกินฮ่ะ โครงการถอยหมอนเลยต้องมีอันล้มเลิกด้วยประการฉะนี้


วิ่งเหนื่อยฟรี โทษทีนะน้อง .... เคี๊ยก เคี๊ยก!!






@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


คืนวานฝันถึงอดีตอีกแล้ว ไม่รู้จะฝันทำไม เลิกแล้วต่อกันเสียทีเถิดไม่อยากนึกถึงแล้ว(โว้ยยย)... แต่รู้สึกว่าตอนที่กำลังกดดันสุดๆ จะมีคนโผล่มาช่วย

คนที่ชื่อเหมือนหมี....

โบราณว่า หนีเสือปะจระเข้ฉันใด ก้อเปรียบเสมือนเด็กที่รอคอยหนีแมวปะหมีแพนด้าฉันนั้น



ถึงแม้จะข่มใจตัวเองไม่ให้คิดถึงได้
แต่จิตใต้สำนึกนี่มันสั่งยากเหมือนกันนะ ....








Create Date : 27 พฤษภาคม 2548
Last Update : 22 มิถุนายน 2548 2:28:39 น. 8 comments
Counter : 428 Pageviews.

 
เจ้าของบล็อกอารมณ์ดีจิงๆ





ฮา นา ก้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา






โดย: ร่มรำไร วันที่: 27 พฤษภาคม 2548 เวลา:16:16:04 น.  

 
อ่านแล้วตลกดีค่ะ

อืม นอกเรื่อง พี่ชอบกินเค้กที่ร้าน มูสแอนด์เมอแรงก์ที่ซอยสวัสดี (สุขุมวิท 31) แฮะ อร่อยๆ

เม็ดขึ้นที่ตัวลองดูนะว่าเกิดจากอะไร หากเป็นสิวพี่ใช้ยาทาสิว clinda m ทาไปเลย ขวดละ 50 กว่าๆ เท่านั้น หุๆ ไม่ก็ไปหาสบู่ก๊กเลี้ยงมาทาที่หลังเห็นสาวสวนลุมใช้กันจ้า



โดย: la-la-bell วันที่: 27 พฤษภาคม 2548 เวลา:16:47:14 น.  

 
เล่าได้ ขำดี

เม็ดที่หลัง แนะนำก๊กเลี้ยงนะจ้ะ

ดีจริงๆแหล่ะ



โดย: zaesun วันที่: 27 พฤษภาคม 2548 เวลา:17:05:21 น.  

 
หมดก๊กไปหนึ่งก้อนแล้วค่ะ แรกๆก้อโอเคนะ หลังๆ เหมือนมันดื้อยายังไงก้อไม่รู้ มันเลยไม่ยอมลดลงไปอีกเลย แง๊!! ยังเหลืออีกตั้งห้าก๊กไม่รู้จะใช้ได้มั้ยเนี่ย ตอนนี้ใช้ dove


ปาฎิหาริย์มีจริง คิดถึงหลินฮุ่ย หลินฮุ่ยก้อโผล่สองรอบด้วยกันในวันนี้ เหอๆๆ......



โดย: เด็กที่รอคอย วันที่: 27 พฤษภาคม 2548 เวลา:19:26:08 น.  

 
ตายแล้วววววววววววววว
งั้นไอ้ที่เรากิน ๆ กันเข้าไปนั่น... เราไปพรากเพื่อนเค้าเหรอคะ???

แหม๊แหม อย่างงี้ถ้ามันมาส่งผลให้ชาตินี้หาเพื่อนไม่ได้ก็เพราะไอ้กุ้งทอดกระเทียมพริกไทยสิเนี่ย : P


โดย: =too= วันที่: 27 พฤษภาคม 2548 เวลา:23:06:11 น.  

 
ก๊ากก ตู่ สุดยอด
น้อยจะบอกว่า อะไรจะโรแมนติกขนาดน้าน อิชั้นกินหมดฮ่ะ ไม่สงไม่สนหรอก กินหมดทีไร ไม่เคยรวยเพื่อน หิวน้ำซะมาก ผงชูรสเพียบ


โดย: แว่นน้อย@หาดใหญ่ วันที่: 28 พฤษภาคม 2548 เวลา:8:58:05 น.  

 
ก้อมันเป็นสะหยั่งเงี้ยะเนี่ยน๊า มันถึงเลิกแล้วต่อกันไปไม่ได้ซะที


โดย: ฮ่วย ชะตากรรมเดียวกัน... IP: 58.10.96.43 วันที่: 29 พฤษภาคม 2548 เวลา:22:02:04 น.  

 
อย่างฮาง่ะ กินข้าวเกรียบกุ้งแก้เศร้า (ขอโต๊ดนะ เด็กที่รอคอย แต่นึกภาพคนกลุ้มๆ นั่งหยิบข้าวเกรียบกินแหง่บๆๆ ซิ อารมณ์มันจะต่างกับนางเอกนิยายนั่งดูดน้ำส้มทำหน้าเศร้าใช่ม้า ^_^)


โดย: วีวี่ IP: 221.128.97.208 วันที่: 29 พฤษภาคม 2548 เวลา:23:13:03 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

เด็กที่รอคอย
Location :
กรุงเทพ Australia

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




จะเป็นกรวดหรือเพชร ถ้าไปนึกรักมันเข้าแล้วหายไปเมื่อไรก็เสียดาย ยิ่งรักมากก็ยิ่งเสียดายมาก บางคนถึงกับเสียคนไปก็มี


"ถ้าเราไม่อยากทุกข์มากไม่อยากเสียคน ก็อย่าไปรักอะไรให้มากนัก ถึงจะรักก็ต้องรู้กำพืดว่ามันเป็นเพชร หรือเป็นกรวด"


ถ้ารู้ราคาจริงๆของมันเสียแล้วถึงมันจะหายไป เราก็จะไม่เสียดายมากนัก

(จาก "สี่แผ่นดิน" โดย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช)

สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539
ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิง
ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความ
ในสื่อคอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดี
ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Friends' blogs
[Add เด็กที่รอคอย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.