แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
Group Blog
 
<<
เมษายน 2549
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
17 เมษายน 2549
 
All Blogs
 
วันที่ปลื้ม ... วันที่ป่วย

วันนี้ไปสมัครงานมาจ้ะ


อาทิตย์ก่อนที่เดินเล่นอยู่ในเซ็นทรัลลาดพร้าวยามเย็น กะว่าจะดูอะไรเรื่อยเปื่อยแล้วหาอะไรกินก่อนกลับที่พักตามประสาคนโสดโคตรว่าง ...เพื่อนก้อไม่คบ... ฮื๊อออออออ (มันไปทำงานกันหมดน่ะนะ... จะว่าไปก้ออยู่คนเดียวจนเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่มันเหงาเป็นเหมือนกันนะจะบอกให้...) ก้อปรากฏว่ามีเบอร์แปลกๆโทรเข้ามาหา เด็กที่รอคอยมองอย่างเบลอๆแล้วนึกไปว่า ... ใครที่ไหนฟะ...


แต่จะเป็นไรไป ไม่มีใครโทรหาเรามานาน ใครก้อช่างเหอะ รับสายดะหมดเลยแหละ หวังแต่ว่าจะเป็นกระทาชายนายนึงที่จับพลัดจับผลูโทรผิดเบอร์มาจีบ


ไม่ทราบว่าหวังมากเกินไปรึเปล่า ... เพราะมันไม่สัมฤทธิ์ผล


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

แต่แทนที่จะเป็นสายที่ต้องกดวางอย่างช่วยไม่ได้เพราะโทรผิด ... เบอร์ที่โทรมานั้นกลับเป็นเรื่องตื่นเต้นชวนเศร้าปนขำๆขึ้นมาทันที ... ตกลงเด็กที่รอคอยอยากจะสื่ออะไรเนี่ย?


คือ ... ตอนที่กลับมาก้อไม่ได้มีโครงการจะสมัครงานอะไรเลยนะ กะว่ามาพักผ่อนตามอัธยาศัยแล้วก้อจะกลับเลยหลังจากวันงานหนังสือจบลง


ปรากฏว่า ... นึกสนุกไปสมัครงานเอาไว้น่ะสิ ... แล้วมันมาน่าตื่นเต้นก้อตอนที่ เค้าเรียกไปสัมภาษณ์เอาวันนี้แหละ แหม๊..............!!! ตื่นเต้นตกใจอยู่เหมือนกัน
หน้าอย่างตรูยังขายได้เรอะฟะ ปลื้มมมมม มั้ยล่ะนั่นน่ะ
แก่งั่กจนงอมแล้ว เมื่อเรียกมา ทำไมดิชั้นจะไม่ดีใจเนื้อเต้นล่ะค๊า~~~


ก้อเลยตอบตกลงไปหน้าตาเฉยเลยว่า.... โอเคนะค๊า นะค๊า เจอะกันซักแป๊บบบบนึง ... วันที่XX นะค๊า? ค่า มาได้ค่า ...โอ๊ย!เอกสารเรอะค๊าไม่ต้องห่วงค่า! ... ค๊า~~.... ค่ะ...ค่ะ แค่นี้นะคะ สวัสดีค่ะ .... ดีใจซะไม่มี ตื่นเต้นๆๆ


....



แล้วอาการต่อมาก้อคือ ... เศร้าสลดหดหู่ทันควัน เพราะว่า ... เอกสารที่สำคัญอย่าง transcript ตัวจริง เด็กที่รอคอยชะล่าใจว่ามางวดนี้ไม่ได้จะมาสมัครงาน ก้อเลย ทิ้งมันไว้ที่บ้านที่ออส ... แล้วมันกระชั้นซะขนาดนี้ตรูจะทำฉันใดดีฟะ


อ้อ! แล้วก้อเพิ่งนึกได้ว่า เสื้อผ้าใส่ไปสัมภาษณ์ก้อไม่มี เครื่องสำอางค์ก้อเอามาเฉพาะที่แต่งไปเที่ยวเล่นไปวันๆ (แต่คนที่มาเห็นที่ห้องจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ... นี่ขนมาไว้ทาหน้าเป็นปีเลยเรอะ? ) รองเท้าส้นสูง กิ๊บติดผม...


เออ... สรุปว่าไม่มีอะไรเลยจริงๆด้วย เลยต้องรีบโทรไปยืมเพื่อนผู้น่ารักที่ให้ความช่วยเหลือทุกอย่างนับแต่กลับมาเยือนเมืองไทย รอดไปได้อีกเปลาะ ไม่งั้นเด็กที่รอคอยคงไปเสียเงินให้ Claudia Klein หรือ G2000 กับไอ้กระโปรงดำที่ราคาล่อเข้าไปสองพันกว่า ... เกือบไปละสิตรู


สุดท้ายก้อไปสอยรองเท้าลดราคามาได้คู่นึง กระเป๋านั้นยังโชคดีที่งวดนี้หิ้วแบบดูดีมาใบนึง ... เหลือก้อแค่หาคนแต่งหน้าทำผมแบบเต็มขั้นให้ เพราะทำเองไม่ไหว ไม่มีอะไรพร้อม... เสียเงินไปอีกโข ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทุ่มทุนสร้างไปทำไม



รู้แต่ว่า เมื่อโอกาสโผล่มา จะไม่คว้าไว้ เห็นจะไม่ใช่เด็กที่รอคอยซะล่ะ ... ชีวิตตอนนี้นี่มันชักจะพยากรณ์ไม่ได้เข้าไปทุกทีแล้วเหมือนกันนะ ส่วนจะผ่านสัมภาษณ์หรือไม่ ... ประมาณวันพุธนี้จะต้องไปสัมภาษณ์อีกเป็นรอบสอง


คุณพระคุณเจ้า ช่วยให้ลูกโชคดีด้วยเถิ๊ด... สาธุ!


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ป่วยเป็นอะไร?

เด็กที่รอคอยยังคงเป็นโรคเดิม เหมือนมันจะหาย แต่ไม่เคยหายขาด ถ้าพรุ่งนี้ไม่ผิดพลาดก้อคงจะได้เข้า รพ อีกรอบ เพราะวันก่อนที่เดินซื้อของอยู่ก้อหวิดจะต้องหาคนช่วยเรียกรถพยาบาลให้ เนื่องจากเดินๆอยู่แล้วโลกก้อจะดับวูบไปต่อหน้าต้องรีบคว้าอะไรไว้ก่อนที่จะร่วงสู่พื้นพร้อมหัวใจที่เต้นอย่างที่ไม่น่าจะเต้น


คือมันคงจะอยากเต้นจังหวะสะโลว์ล่ะมั้ง แต่มันสะโลว์ซะจนเหมือนจะไม่เต้นแล้วก้อทำให้ภาพที่อยู่ตรงหน้ากลายเป็นสีดำพร้อมกับสมองไม่รับรู้อะไรนอกจากรู้สึกว่าโลกหมุนคว้างในขณะที่หัวใจเต้นอ่อนลงจนเหมือนจะไม่เต้น ซึ่งนั่นก้อจะเป็นช่วงที่วูบลงไปกองกับพื้น แม้กระทั่งกองกับพื้น หลับตาอยู่ นอนอยู่เฉยๆ ในหัวก้อยังคงเคว้งคว้างอย่างทรมานเพราะมันเหมือนอยากจะหายใจแต่หัวใจไม่ยอมเต้น ...


เดาทางมันไม่ค่อยจะถูกเหมือนกัน อย่างวันเนี้ยที่ไปสัมภาษณ์ มันก้อเต้นจังหวะดิสโก้ซะแทบจะหลุดออกมานอกอก ... คิดว่าจะไม่เป็นไร พอกลับบ้าน บ๊ะ! มันกลับมาเต้นสะโลว์เอาดื้อๆซะงั้นล่ะ แต่คิดว่าคงไม่มีอะไร เด็กที่รอคอยก้อเป็นเภสัชเกินประจำบ้านอยู่แล้ว โด๊ปธาตุเหล็กเข้าไปซะ พยายามนอนพักให้มากขึ้น หยูกยาอะไรตอนนี้ก้อไม่รู้เหมือนกันว่าควรต้องกินอะไรอีก เป็นเองก้อให้มันหายเองละกัน


เพราะที่จริงก้อแอบคิดว่า ...ให้มันหยุดเต้นเลยก้อดีเหมือนกันนะ เบื่อ... เบื่อมนุษย์ ...


อยากหลับนานๆแล้วไม่ตื่นขึ้นมาแล้วล่ะ



แต่จริงๆที่หมายมั่นปั้นมือจะไปให้หมอเค้าตรวจเนี่ย ไม่ใช่ไอ้ที่ป่วยขั้นต้นนั่นหรอก ...


จะไปให้เค้าตรวจทอนซิล แค่นั้นล่ะ! เพราะว่ามันเจ็บคอมานานแล้ว รู้สึกว่าที่มันเคยเป็นข้างคอเริ่มดีขึ้น แต่มันเริ่มมาเป็นตรงต้นคอ ทำให้กลืนลำบากแต่ไม่ถึงกับเจ็บ แต่เรากลับคิดเอาเองว่านอนหมอนสูงเกินไปเลยเจ็บคอ ... จนกระทั่งสังหรณ์ใจมาจับคอดูเอาเองอย่างที่ไอ้หมอมันสอนไว้ให้วันนั้นที่เจอกันถึงได้บางอ้อ ... เออแฮะ ใจคอมันจะนอนหัวตกหมอนทุกวันเลยเรอะไงฟะ นึกแล้วยังขำตัวเอง


ถ้าไม่สังหรณ์ .. เด็กที่รอคอยคงได้หัวตกหมอนไปตลอดชีวิตล่ะมั้ง ซื่อจริงๆ จนจะบื้ออยู่แล้ว เอิ๊ววววว


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

วันนี้ไปหม่ำๆข้าวเย็นกะเพื่อนที่ร้านอาหารทะเลตรงสนามเป้า เจ๊เจ้าของยังพริ้งเหมือนเดิม แต่น่าเสียดาย ... ฝรั่งแช่บ๊วยอันแสนจะอร่อยของร้านนี้ ไม่มีขายซะงั้นเพราะคนที่เอามาส่งขายน่ะเค้าไปเที่ยวเมืองจีนยังไม่มีกำหนดกลับเลย แล้วชั้นจะกลับมาทำไม ถ้าไม่มีฝรั่งแช่บ๊วยอีกต่อไป


กินเจ้าอื่นก้อไม่อร่อยนะ ... ต้องของที่นี่เท่านั้น ...เจ๊เจ้าของแกเลยให้น้ำเก๊กฮวยมาขวดนึง เป็นการแก้ตัว เนี่ยไงเหตุผลที่ไปกินที่ไหนไม่ค่อยรอด เพราะเจ๊ใจดีเงี้ยเด็กที่รอคอยถึงได้วนอยู่แต่แถวนั้นอ่ะ กร๊ากกกก


เมนูวันนี้ มี หอยแครงเผาสิบกว่าตัว กุ้งแม่น้ำเผา(ได้มาสี่ตัว) ฟักแม้วผัดน้ำมันหอย ไข่เจียวกุ้งสับ ข้าวต้มคนละถ้วย แล้วก้อยำไข่เค็ม ... นี่ขนาดเธอป่วย

ถ้าไม่ป่วย ไม่ทราบจะรับประทานได้ราวกับห่าลงได้ขนาดไหน แหม...ก้อมันน่ากินไปหมด งวดหน้าเจอกัน จ้องไว้แล้ว กรรเชียงปูนึ่งงี้ กั้งเผางี้ ปูไข่นึ่งงี้ ปลาหมึกผัดไข่เค็ม ปลาสำลีเผา แกงป่าปลาสับ ข้าวผัดปู... เหอๆๆๆ จะกวาดให้เรียบเลยคอยดู๊! เก็บไอ้ผักโขมอบชีส สปาเก็ตตี้คาโบนาร่า ลาซานย่า อะไรนั่นไว้ก่อนเหอะ ขอซัดไอ้นี่ก่อน และยังมีอีกหลายอย่างที่อยากซัด



จะเอาให้เปรมเลย คอยดู!



....




แต่สิ้นเดือนนี้คงงดชั่งน้ำหนัก และคงจะเลิกชั่งจนกว่าอีกเดือนนึงให้หลัง ... เพราะคาดว่างวดนี้คงกระฉูดแหงๆ แต่ตอนนี้ต้องปล่อยไปตามเวรตามกรรมก่อน



เฮ้อ..........

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


ตกลงวันนี้อยากเขียนหรือไม่อยากเขียนเนี่ย รู้มั้ยว่านับวันยิ่งอยู่เมืองไทย สมองยิ่งไม่ฟังค์ชั่นหนักขึ้นทุกที เดินไปไหนก้อเบลอ ยืนมองอะไรก้อเอ๋อ เข้าร้านอาหารจะกินอะไรก้อตัดสินใจนาน เริ่มที่จะพูดภาษาไทยไม่รู้เรื่องทั้งๆที่อยู่เมืองไทย แต่เวลามองไปทางไหนเห็นคนพูดภาษาอังกฤษจะนึกในใจ... โหเก่งว่ะ สำเนียงยังกะเนถีบสะปี๊คเก้อ เลย ... งวดหน้าตรูจะพูดลาวให้คล่องๆมั่ง มันคงนึกเหมือนกันว่าตรูนี้ก้อเนถีบสะปี๊คเก้อเช่นกัน ...


คิดๆแล้ว ... ก้อน่ากลุ้มใจตัวเองใช่ย่อย อาจจะเพราะโตมาแล้วก้ออยู่กับธรรมชาติมานานเกินไปนั่นแหละ พอมาอยู่ในเมืองหลวงที่แออัดแบบนี้เลยเหมือนโดนมลพิษมันกลืนเข้าไปซะแล้ว และคิดว่าคงจะไม่สามารถอยู่ที่นี่แบบถาวรได้ เพราะตอนนี้เริ่มประจักษ์แล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเรา เพียงแต่กำลังพยายามสะสม ภูมิคุ้มกันเข้าใส่ตัวเองบ้างเท่านั้นเอง



กว่าที่คนเราจะค้นหาตัวเองเจอนี่ ... มันจะนานมั้ยนะ?






Create Date : 17 เมษายน 2549
Last Update : 18 เมษายน 2549 2:01:11 น. 9 comments
Counter : 412 Pageviews.

 
ขอให้โชคดีนะครับ


โดย: 9A วันที่: 17 เมษายน 2549 เวลา:21:12:30 น.  

 
อ้อนยังอยู่เมืองไทยด้วย

พูดถึงเรื่องงานเราเองมาเป็นฟรีแลนซ์ได้พักหนึ่งแล้วหลังจากเข้าระบบบริษัทมาหลายๆ ปีตั้งกะเรียนจบใหม่ ญาติๆ ต่างพากันบอกแม่ว่าทำไมไม่หางาน อายุก็มากแล้วเดี๋ยวจะแย่ ปรากฎว่าแม่ตอบญาติไปว่า "ไอ้ลูกคนนี้มันเลือกงาน..."

ไม่ใช่นะแม่ เทียบกะเพื่อนๆ แล้วหนูไม่เลือกงานเลยน้า แต่บางทีมันก็มีความจำเป็นของชีวิตง่ะ

^
นี่อิฉันมาบ่นไรในบล็อกอ้อน ... เอาเป็นว่าดีจังที่ยังเจอว่าอ้อนอยู่เมืองไทยนะ รู้สึกไม่ไกลกันเท่าไร


โดย: vee vee' วันที่: 18 เมษายน 2549 เวลา:1:10:07 น.  

 
ตามมาอ่านจากblogของตู่อ่ะ
น่านะคุณอ้อนเด๋วกลับมาอยู่ก้อชิน
อืม...ถ้ามีไรให้ช่วยก็บอกนะบ้านเราอยู่ใกล้เซ็นทรัลลาดพร้าว
แต่เรื่องนี้อ่ะ "หวังแต่ว่าจะเป็นกระทาชายนายนึงที่จับพลัดจับผลูโทรผิดเบอร์มาจีบ"ช่วยม่ะค่อยได้เน้อเพราะตัวเองยังไม่รอดเลย55555
อืม...rob thomasเนี่ยเราก้อชอบนะร้องเพราะแถมหล่อด้วยง่ะ


โดย: เจิน IP: 58.8.115.158 วันที่: 19 เมษายน 2549 เวลา:0:28:56 น.  

 
อ้อนน้อยที่รอคอย หายไวๆ นะ
น้อยเองก็เบื่อๆ กับงานที่ทำนี่เหลือเกิน ครั้นจะไปเป็นฟรีแลนซ์แบบวี่ ก็กลัวความขี้เกียจของตัวเองจริงๆ อดตายแน่
อยากเปลี่ยนชีวิตของตัวเองให้ Active จัง หางานใหม่ที่ Active ดีกว่า ก็ว่ากันไป


โดย: แว่นน้อย IP: 202.28.66.23 วันที่: 19 เมษายน 2549 เวลา:15:42:39 น.  

 
ขอให้โชคดีกับการสัมภาษณ์นะครับ


โดย: เซียวเปียกลี้ วันที่: 19 เมษายน 2549 เวลา:23:34:47 น.  

 
คนบางคนก็หาไม่เจอเลยตลอดชีวิตก็ได้นะว่าอยากจะทำอะไร
เพราะว่าการไล่ตามความฝันบางทีมันก็เหนื่อย วิ่งเสียจนเหนื่อยจนนึกไม่ออกว่า เฮ้ย แล้วเราฝันอะไรไว้วะ

มันอยู่ที่ว่าเราจะมีความสุขกับชีวิตได้หรือเปล่า ไม่ว่าจะเจอตัวเองหรือไม่เจอตัวเอง

พี่ว่าปัญหานึงของคนไทยรุ่นเราก็คือ เราไม่ได้เติบโตมาโดยยึดติดกับกรอบของชีวิตเท่าคนรุ่นเก่า
เราอยากจะไปข้างหน้า อยากจะเป็นอิสระ เราโตมาในระบบอุปถัมภ์ แต่ได้รับการปลูกฝังถึงชีวิต ความฝัน อิสระในชีวิต
แต่โตมา หล่อหลอมมา เป็นลูกแหง่มากับระบบอุปถัมภ์
มันก็เลยครึ่งๆ กลางๆ อยู่ทุกวันนี้ แน่นอน รวมถึงตัวเจ๊เองนี่แหละ ตัวอย่างอย่างดีเลย ฮ่าฮ่า

พี่ว่ามันเป็นเรื่องหาจุดของความพอดีนะ
เรียนรู้ที่จะมีความสุขกับการได้ทำในสิ่งที่อยากทำพอประมาณ
และทนทำในสิ่งที่ไม่อยากทำด้วยพอประมาณ
อ้อนยังไม่พอดีกับชีวิต แล้วก็เซ้นสิทีฟสูงกับอะไรก็ตามที่เข้ามากระทบ กราฟจิตใจขึ้นลงปรู๊ดปร๊าดเชียว
เพื่อนพี่คนนึงจะพูดอยู่เสมอว่า ลองคิดซิว่าทำยังไงถึงจะมีความสุข คือมันเป็นคนยึดถือปรัชญาสุขนิยมน่ะ กร๊าก

ตอนนี้ พี่อยากพูดกับอ้อนด้วยประโยคนี้แหละ

"ลองคิดซิว่าทำยังไงถึงจะมีความสุข"

ก็เมื่อชีวิตคนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็น Atlas น่ะนะ


โดย: ปป-ไม่แบกโลก แบบหมาโกเด้งกะคอกี้สองตัว หนักจัง IP: 203.154.148.50 วันที่: 21 เมษายน 2549 เวลา:9:50:17 น.  

 
ดูแลตัวเองนะค้า


โดย: KenzaKi IP: 58.147.82.111 วันที่: 21 เมษายน 2549 เวลา:13:59:25 น.  

 
ฟังที่พี่ปุ๋ยพูดแล้ว เอ้อ น้อยด้วยคน รู้สึกตัวเองครึ่งๆ กลางๆ เหลือเกิน ยังหาจุดหมายชีวิตไม่ค่อยเจอเลย เฮ่อ ได้แต่พยายามมีความสุขไปวันวัน


โดย: แว่นน้อย IP: 202.28.66.23 วันที่: 21 เมษายน 2549 เวลา:18:12:52 น.  

 
นานๆพี่ปุ๋ยเทศนา มามะพี่น้อง มาร่วมกันฟัง นิมนต์ค่ะหลวงพี่



(เด๋วตรูจะโดนหนักมิใช่น้อยนะเนี่ย!!! )


แต่ก้อเป็นอย่างที่พี่ปุ๋ยพูดล่ะ ... อ้อนแค่พยายามทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง เหมาะสม แต่ใจคนเรามันก้อหลากหลายจริงๆ บางครั้งสมองสั่งอย่างนี้ หัวใจบอกให้ทำอย่างนั้น แต่ความรู้สึกเรากลับเป็นอีกอย่างไปซะงั้น

ก้อเลยคิดว่าจะทำให้ตัวเองพอที่จะอยู่ได้โดยไม่เจ็บปวดมากเกินไปนัก สุดท้ายแล้วก้อไม่รู้ว่าจะยังยึดหลักเกณฑ์เดิมหรือเปล่าว่า จงทำในสิ่งที่คิดว่าเหมาะสม ถูกต้อง ... แต่คิดว่า น่าจะได้ เพียงต้องให้เวลาตัวเองหน่อย มันอาจจะเป็นประโยชน์กับตัวเราจิตใจเราและความรู้สึกของเราเองในวันหน้า


ขอบคุณทุกคนนะคะ อุตส่าห์แวะมาเยี่ยมเยียนกัน น้อยเป็นไงมั่งนะ ไม่ได้คุยด้วยเลยเพราะว่าอ้อนก้อโดนไปหนักเหมือนกันแทบเอาตัวไม่รอด ได้เจอวี่ก้อดีใจด้วยล่ะ แต่ปกติเราก้อไม่ไกลกันนี่วี่ เพราะเราพบกันในนี้อยู่แล้วนี่นา


โดย: เด็กที่รอคอย วันที่: 22 เมษายน 2549 เวลา:19:23:36 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

เด็กที่รอคอย
Location :
กรุงเทพ Australia

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




จะเป็นกรวดหรือเพชร ถ้าไปนึกรักมันเข้าแล้วหายไปเมื่อไรก็เสียดาย ยิ่งรักมากก็ยิ่งเสียดายมาก บางคนถึงกับเสียคนไปก็มี


"ถ้าเราไม่อยากทุกข์มากไม่อยากเสียคน ก็อย่าไปรักอะไรให้มากนัก ถึงจะรักก็ต้องรู้กำพืดว่ามันเป็นเพชร หรือเป็นกรวด"


ถ้ารู้ราคาจริงๆของมันเสียแล้วถึงมันจะหายไป เราก็จะไม่เสียดายมากนัก

(จาก "สี่แผ่นดิน" โดย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช)

สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539
ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิง
ส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของข้อความ
ในสื่อคอมพิวเตอร์แห่งนี้เพื่อการค้า
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดี
ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้สูงสุด
Friends' blogs
[Add เด็กที่รอคอย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.