กันยายน 2555

 
 
 
 
 
 
1
5
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog
นวนิยาย..วาดรักกลางตะวัน {บทที่ ๑/๒}

“เกิดอะไรขึ้นกับนาย” มาลินถามแทรกเสียงน้ำ

 

                ชายหนุ่มไม่ตอบ กลับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นทำนองให้เงียบ จังหวะเดียวกับที่เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังใกล้เข้ามา หญิงสาวพอจะปะติดปะต่อเหตุการณ์ได้จึงกวักมือเรียกเพื่อนของตนซึ่งเพิ่งแต่งตัวเสร็จ อาลูผะเดินอ้อมต้นไม้ใหญ่ไปหาผู้เรียกแล้วอ้าปากค้างเมื่อมองเห็นชายหนุ่มกำลังพยายามหลบเร้นอยู่ข้างโขดหิน

 

                “อย่าเพิ่งถามอะไร พาเขาหลบไปก่อนเถอะ” มาลินรีบบอก

 

                อาลูผะพยักหน้า แล้วพยุงชายหนุ่มแปลกหน้าเข้าไปหลบในดงไม้ที่มีไม้เลื้อยขึ้นปกคลุม สักพักก็กลับมานั่งปั่นด้ายอยู่บนโขดหินซึ่งอยู่ห่างออกมาจาก ‘จุดนั้น’ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

                เสียงพูดคุยและฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่นานชายฉกรรจ์ในชุดเสื้อแขนยาวผ่าหน้าสีน้ำเงินเข้มเกือบดำ สวมกางเกงผ้าฝ้ายและหมวกสีเดียวกันเกือบสิบคนก็มาถึง หลายคนทำท่าลุกลี้ลุกลนค้นหาอะไรบางอย่าง อาลูผะจึงร้องถาม

 

                “พวกสูทำอะไรกัน”

 

                “สูเห็นคนถูกยิงผ่านมาทางนี้ไหมอาลูผะ” ชายร่างล่ำเตี้ยซึ่งถือปืนยาวถามเสียงดังลั่น

 

                “ไม่มีหรอก พวกสูรีบออกไปจากตรงนี้เลยนะ” เธอรีบบอก

 

                “ไม่ได้ หมู่เฮากำลังตามหาคนอยู่” ชายคนเดิมตอบเสียงเข้ม

 

                “ ไม่งั้นเฮาจะบอกลุงกาเน”

 

                “ก็นายกาเนนั่นแหละที่สั่งหมู่เฮาให้ตามล่ามัน” ชายร่างสูงหน้าเสี้ยมตอบแทน

 

                “แต่ลุงกาเนคงจะโกรธมากถ้ารู้ว่าพวกสูมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆน้ำตกช่วงที่อามิอาบน้ำอยู่แบบนี้” อาลูผะบอกเสียงขึ้นจมูกอย่างเป็นต่อ

 

                ชายกลางคนทั้งหมดถอยกรูด หันไปปรึกษากันอยู่ครู่ใหญ่จึงสลายตัวออกไปค้นหาทางอื่น

 

                เห็นดังนั้นมาลินซึ่งยังคงอยู่ในน้ำจึงออกอาการโล่งอก เหลือบมองไปยังจุดที่ชายหนุ่มซ่อนตัวอยู่ ก่อนหันไปหาเพื่อนอีกครั้ง “อาลูผะรีบไปตามลองกามาเถอะ”

 

                “แล้วอามิล่ะ จะอยู่กับเจ้าคนนี้ได้เหรอ”

 

                “ไม่เป็นไร อาลูผะเอาเสื้อผ้าไปวางไว้ฝั่งโน้นหน่อย แล้วรีบทำตามที่บอกเถอะ เริ่มมืดค่ำละ”

 

                เมื่อสวมเสื้อผ้าจนมิดชิดดีแล้ว มาลินจึงเดินลุยน้ำตกข้ามไปยังอีกฝั่งหนึ่งของแนวป่าซึ่งชายแปลกหน้าซ่อนตัวอยู่

 

พุ่มไม้ใหญ่นั้นดูสงบเงียบ ครั้นหญิงสาวแหวกใบไม้เข้าไปจึงพบว่า ร่างสูงโปร่งของชายผู้นั้นกำลังอยู่ในอาการ อ่อนเพลีย มองเห็นรอยเลือดเกรอะกรังตามเสื้อผ้าของเขา มาลินถอยหลังออกมานั่งรอ พลางพิศดูเสี้ยวหน้านั้นด้วยแววตาอ่อนโยน

 

เขาคงไม่ใช่คนร้ายหรอก ดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวแล้วชายหนุ่มน่าจะเป็นคนจากในเมืองมากกว่าชาวชนเผ่าซึ่งอาศัยอยู่แถบนี้

 

ดวงตาที่หลับพริ้มอยู่นั้นขยับเพียงเล็กน้อย ริมฝีปากสีสดครางอยู่ในลำคอ ขณะมือใหญ่เอื้อมไปลูบเหนือรอยแผลแผ่วเบา หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้คว้ามือของเขามากุมไว้ พลางบอก

 

“อย่าจับแผล มันสกปรก ทนนิดนึงนะ อาลูผะกำลังไปตามคนมาช่วยคุณอยู่”

 

ดวงตาคู่นั้นเปิดออก ชายหนุ่มมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาพร่าพราย ทว่าเขายังมองเห็นความงดงามของดวงหน้าขาวใส ภายใต้หมวกแหลมทรงสูงประดับด้วยกระดุม เหรียญตราและลูดปัดหลากสีได้อย่างชัดเจน

 

“เธอเป็นใคร” เสียงถามนั้นแหบปนสั่น

 

“เฮาชื่ออามิ เฮาจะช่วยคุณเอง อดทนก่อนนะ เพื่อนเฮากำลังมาแล้ว”

 

แม้จะสงสัยว่าบุคคลดังกล่าวเป็นใคร แต่ชายหนุ่มก็ไม่ปริปากถาม ทำได้เพียงสงบนิ่งรอคอยตามคำหญิงสาวบอก ขณะที่มือใหญ่ยังเกาะกุมมือบอบบางไว้แน่นอน

 




Create Date : 03 กันยายน 2555
Last Update : 3 กันยายน 2555 6:20:00 น.
Counter : 741 Pageviews.

4 comments
  
ต่ออีกนิดนะคะ มันไม่ยอมจบ>

เสียงเหยียบใบไม้ดังสวบสาบใกล้เข้ามา สักพักจึงปรากฏร่างของอาลูผะและชายหนุ่มรูปร่างสันทัดอีกคนสวมเครื่องแต่งกายไม่ต่างจากพวกที่ตามล่าเขาเมื่อครู่ เขาหันไปสบตาสาวน้อยที่นั่งอยู่เคียงข้าง
มาลินสั่นหน้าก่อนอธิบาย “ไม่ต้องกลัวหรอกคุณ คนนี้คือเพื่อนเฮาชื่อลองกา ไม่ใช่คนร้าย”


“รีบพาเขาออกไปก่อนเถอะอามิ” ลองการีบบอก


“พาไปไหนกันดีล่ะลองกา ลุงหู่ลองอยู่ไหน” อาลูผะโพล่งถาม


“คงพาไปหาลุงหู่ลองในหมู่บ้านไม่ได้” มาลินปราม


“ใช่ เฮาต้องพาเขาไปพักในโรงยาท้ายไร่ก่อน จะได้ไม่เป็นที่สังเกต” ลองกาตอบ


“งั้นเดี๋ยวอามิไปตามลุงหู่ลองเอง” มาลินขันอาสา


“ไม่ต้องหรอก พ่อของเฮากำลังต้มยาสมุนไพรอยู่ที่กระท่อมนั่นแหละ”

ลองกาสรุปแล้วพยุงร่างชายหนุ่มแปลกหน้าให้ลุกขึ้น ก่อนพากันโขยกเขยกออกไปตามทางเดินที่ดูขาวโพลนอยู่ใต้แสงจันทร์


“เราต้องตามไปไหมอามิ” อาลูผะหันมาถามบ้าง


ผู้ถูกถามพยักหน้า “ไปสิ เผื่อจะช่วยได้บ้าง ถ้าลูกน้องของพ่อตามมา”

ในความรู้สึกสะลึมสะลือ สองหูของวงศ์ตะวันได้ยินเสียงพูดคุยพึมพำ และเสียงฟืนถูกไฟเผาแตกดังเปรี๊ยะๆ ชายหนุ่มพยายามลืมตาขึ้นด้วยความหนักอึ้ง มองเห็นชายแก่กำลังสาละวนทำอะไรบางอย่างอยู่บนแคร่ ขณะที่มือหนาใหญ่ของชายหนุ่มอีกคนถูกวางลงบนริมฝีปากของเขาแล้วกดหนักๆจนไม่สามารถกระดิกกระเดี้ยได้ อาการปวดหนึบตึงๆบริเวณไหล่ซ้ายทำให้ชาไปจนตลอดลำตัว วงศ์ตะวันพยายามดิ้นรนขยับกายหนี แต่ครู่เดียวความเจ็บปวดที่ถั่งโถมเข้ามาหนักหนายิ่งขึ้น อะไรบางอย่างกำลังกรีดเข้าไปในเนื้อของเขา ชายหนุ่มพยายามสะบัดมือและแข้งขาเพื่อหลีกหนีจากความเจ็บนั้น ทว่าทุกอย่างในร่างกายกลับถูกตรึงเอาไว้มั่น สุดท้ายวงศ์ตะวันก็ต้องยอมรับสภาพความเจ็บปวดจนสลบไป


“เขาจะตายไหมลุงหู่ลอง” มาลินถามหลังจากปล่อยมือจากแขนกำยำและยกมันขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม


พ่อหมอประจำเผ่าสั่นหน้าจนหนวดเคราสีขี้เถ้าสะบัดน้อยๆ “ไม่ตายหรอกอามิ แต่ถ้าเราไม่ผ่าลูกกระสุนออกให้นี่สิ เขาคงไม่รอด”


“เขาจะสลบไปอีกนานไหมพ่อ” ลองกาถาม


“ก็แล้วแต่สภาพร่างกายของเขานั่นแหละ เฮาเอาสมุนไพรโปะที่แผลให้แล้ว ไม่นานก็คงดีขึ้น” หู่ลองตอบ


“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็เบาใจ อามิกลับบ้านก่อนนะลุงหู่ลอง ป่านนี้พ่อคงเป็นห่วงแย่แล้วละ” มาลินลุกขึ้นยืน ปรับชายกระโปรงให้เข้าที่เล็กน้อยจึงดึงมืออาลูผะก้าวออกไปจากกระท่อมตามเส้นทางที่มองเห็นจากแสงจันทร์


สาวงามทั้งสองจูงมือกันเดินไปตามทางเดินคดเคี้ยวของแนวเขาอย่างไม่ยี่หระต่อความมืดมิด สายลมเย็นพัดมาเอื่อยๆ ดอกหญ้าต้นสูงเกือบท่วมหัวไหวระริกราวกำลังเริงระบำตามท่วงทำนองเสียงดนตรีพื้นบ้านซึ่งดังอยู่ไกลๆ


ดวงตาเหม่อมองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า แต่ใครจะรู้ว่าในใจของมาลินมองเห็นใบหน้าของผู้ใด เขา…ผู้ที่เพียงสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ไม่น่าเชื่อเลยว่า ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะแทรกซึมอยู่ในหัวใจจนถึงป่านนี้

โดย: ผู้หญิงเลือดเย็น วันที่: 3 กันยายน 2555 เวลา:6:23:01 น.
  
สำหรับคุณดอยสะเด็กนะคะ ตอนนี้ยังเข้าลิงค์เก่าๆไม่ได้
ถ้าจะอ่านนิยายเรื่องอื่นๆ(ที่วางแผงไปแล้ว)ไปดูในนี้ก็ได้ค่ะ
http://my.dek-d.com/pasasiam/
โดย: ผู้หญิงเลือดเย็น วันที่: 3 กันยายน 2555 เวลา:6:28:06 น.
  
ตามมาอ่านต่อ สนุกดีค่ะ ขอบคุณนะคะ
โดย: ดอยสะเก็ด วันที่: 3 กันยายน 2555 เวลา:7:47:43 น.
  
ขอบคุณมากค่ะ ^_^ ข้างบนเขียนชื่อคุณดอยสะเก็ดผิด เป็นคนเชียงใหม่หรือคะ
โดย: ผู้หญิงเลือดเย็น วันที่: 3 กันยายน 2555 เวลา:16:33:08 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ผู้หญิงเลือดเย็น
Location :
เชียงใหม่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



ใครเล่นเฟซบุ๊คไปคุยกันได้
ในแฟนเพจ "บ้านน้ำฟ้า"นะคะ