สิงหาคม 2559

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
31
 
 
"ห้องเช่าที่ทั้งชั้น...มีคนเช่าแค่ห้องเดียว"




สวัสดีคะนี้เป็นเรื่องแรก...เรื่องนี้อ้างอิงจากสถานที่จริง...และแต่งเติมตาม

จินตนาการผู้แต่งเท่านั้นคะ...ไม่ได้มีเหตุการเกิดขึ้นจริง

ดารุณีเป็นคนต่างจังหวัดที่เข้ามาหางานทำในเมืองหลวง....ใช้ชีวิตโลดโพน

พอสมควรได้เงินมาก็เอาไปซื้อของใช้ฟุ่มเฟื่อยทำตัวเองเหมือนไม่มีญาติพี่น้อง

และไม่มีพ่อแม่...แต่จริงๆแล้วมีครบเกือบทุกอย่าง

ยกเว้นแม่.....เมื่อถึงวันแม่ ใครๆมักจะถามว่าพาแม่ไปทานข้าวที่ไหน..

เธอก็ได้แต่

บอกไปว่าไม่..เพราะไม่มีแม่ ..บางครั้งก็เห็นใจ

แต่บางครั้งก็ดูเหมือนจะเป็นคนเย็นชา

หลายคนสงสารเสียใจกับคำถามที่อยากรู้หรือถามเพราะมันเป็นเทศกาลพอดี

เธอก็ได้แต่บอกออกไปว่า เฉยๆไม่ได้คิดอะไรมาก..เราไม่ได้เจอแม่ตั้งแต่เกิดได้

 6 เดือนแล้ว....

ดารุณีกลายเป็นคนเย็นชาในเรื่องของคำว่า แม่ ไปเลยทันที..ด้านดีก็มี

ที่ไม่ต้องร้องไห้เสียใจให้ใครสงสารหรือเห็นใจ ด้านแย่ๆใครเขาก็มองว่าอกตัญญู

ไม่สำนึกถึงแม่บ้าง...จะให้พูดยังไงหละ..การโตมากับแม่เลี้ยงและผู้ชายในหมู่มาก

ทำให้เข้มแข็งแหละมั่ง...การได้เจอแม่เลี้ยงแย่ๆ..ก็ไม่ได้เติมเต็มคำว่าแม่ได้...

ไม่มีความรู้สึกอยากได้แม่สักนิด...แต่ทุกครั้งในวันเกิดก็จะอธิบายขอบคุนแม่ตลอด

นึกถึงแม่ที่ให้เราเกิดมาให้เราอาศัยเกิดมาในโลกใบนี้...

แม้จะไม่ได้เลี้ยงดูเราก็ตาม...

เธอรู้แค่ว่าคนเรามีกรรมแตกต่างกันไป..บางคนมีบุญได้เกิดมาในครอบครัว

ที่พร้อมหน้า..

แต่บางคนมีบุญได้แค่อาศัยท้องเขาเกิดมา.....โดยหารู้ไม่ว่าบาปกรรมมันมีจริง..

ชีวิตที่ไร้ขอบเขตไร้ซึ้งมีคนห้ามปรามมันคือความอิสระและความสุข..แต่จะ

รู้สึกเดียวดายก็ต่อเมื่อต้องนอนซมอยู่ร.พแล้วไม่สามารถบอกที่บ้านได้...ไม่

ต่างกับคนไข้อนาถาไร้ญาติเหลียวแล...ก็ถ้าบอกที่บ้านเรื่องคงไม่จบง่ายแน่ๆคงจะแห่กันมาทั้งบ้าน.....

 ดารุณีมาเช่าห้องอยู่ใจกลางเมืองที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบ..

การเดินทางดีร้านค้ามากมาย..และห้องพักที่แสนจะเล็ก......................

แต่....ทั้งชั้นมีห้องเธอที่เช่าพักอยู่ห้องเดียว...

...คืนวันหนึ่งในความฝันดารุณีได้รู้ว่าตัวเองมีเพื่อนฝั่งตรงข้ามเป็นสองแม่

ลูกย้ายเข้ามา.ทั้งคู่อัธยาศัยดี..

(ฝันที่ชัดเจนเห็นหน้าแม่ลูกชัดจนเสมือนจริง)

......ในเช้าวันถัดไป..ก็พบว่าห้องฟังตรงข้ามยังคงเงียบและเหมือนไม่มีใครอยู่....

ในใจยังคิดว่ามันคือความฝันหรือความจริง...แต่ก็ไม่ได้มีเวลาคิดมากนัก....

ซึ้งถ้ามีก็คงต่างคนต่างอยู่เท่านั้น...

คืนนี้ฝนตกหนัก..ลมแรงบ้าง อากาศเย็นสบาย..ดารุณีเปิดประตูหน้าและหลัง

ห้องทิ้งไว้..มีผ้าม่านไหววูบตามแรงลมไปมา...ประตูห้องฝั่งตรงข้ามก็ยัง

ปิดอยู่

(ดูเหมือนจะฝันจริงๆเธอได้แต่บอกตัวเอง..) และเผลอหลับไป...

จนเวลาดึกพอสมควร (ภาพนาฬิกา 23.30)

ดารุณีสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนห้องฝั่งตรงข้าม..เงาตะคุ้มสี

ดำหลังผ้าม่านทำให้ตกใจอยู่ไม่น้อย. ดารุณีรีบเปิดผ้าม่านจึงเห็น

คุนป้าและลูกสาวเนื้อตัวเปียกเพราะฝน...(อ๋อ...มีคนย้ายเข้ามาใหม่จริงๆ

ด้วยซินะ)

“ทำไมไม่ปิดประตูห้องนอนหละจ๊ะ”...ดารุณียิ้มกล่าวทักทายกลับ..และปิดประตูห้องของตนเอง..

เสียงทีวีที่ดังจนได้ยินเข้ามาในห้องทำให้อยากรู้ว่าป้ากับลูกสาวทำอะไร..จึงได้ยืดตัวส่องช่องตาแมวเล็กๆ(เงาดำผ่านวูป) ดารุณีตกใจ และส่องใหม่อีกครั้งจึงมองเห็นเพียงประตูห้อง 405 ที่ปิดอยู่และเสียงทีวีที่เบาลง..

2 วันผ่านไป

....คืนนี้ดารุณีมีเฝ้าพิเศษช่วงกลางคืนเมื่อถึงแผนกได้เจอกับป้าห้อง

ฝั่งตรงข้าม มาเฝ้าลูกที่ป่วย..เลยทักทายกันนิดหน่อยถามไถ่ถึงอาการ..

...กลางดึกเวลา ตี 01.15 นาที คนไข้ทุกคนหลับหมดได้ยินแต่

เสียงเครื่องช่วยหายใจและเสียงไอ ของคนไข้บางราย...มีพี่พยาบาล

ประจำแผนกอยู่ 2คนและมี ผู้ช่วยอีก2 คน รวมกับดารุณีเปน 5 คน

ในแผนก..ของคืนนี้...ดารุณีนั่งข้างเตียงคนไข้และคอยสังเกตุอาการตามที่

ได้รับมอบหมาย..

""กลางดึก ระว่างทางเดินเข้าห้องน้ำซึ้งอยู่อีกฝั่งของแผนกผู้ป่วยแสงไฟส่องตามทางเดินเท่าที่จำเป็น ความเงียบเข้าครอบงัมพยาบาลและผู้ช่วยคนอื่นๆต่างพักเอาแรงที่จะถึงในไม่ช้า...ทุกสิ่งเงียบงัด

(บางคนยังเขียนเอกสารที่ต้องเตรียมส่งเวรในช่วงเช้า)

“หนู....ไม่ง่วงเหรอจ้ะ”...ดารุณีสะดุ้งกับคำทักทายของป้าห้องตรงข้ามที่มาเฝ้า

อาการลูก...แกมีสีหน้าอ่อนเพลียซีดเซียวมากและเดินเข้าห้องน้ำไปพร้อมกัน...

มันคือคำทักทายที่บางครั้งไม่ต้องการคำตอบเท่านั้นเอง

ป้าเดินเข้าห้องน้ำห้องแรก ส่วนฉันห้องที่สาม...

เสียงกดชักโครงและเสียงเปิดประตูที่ปิดดังให้รู้ว่าป้าเสร็จธุระและเดินออกไปแล้ว

เหลือแค่ฉันที่อยู่คนเดียว...ฉันนั่งกดโทรสับเล่นไปมา..และได้ยินเสียงกดชักโครก

ดังขึ้นมา..จึงเอ๊ะใจว่าป้าแกยังไม่ออกไปหรือมีคนเข้ามาใหม่

..แต่ก็ไม่ได้ร้องถามอะไรมาก คิดว่าคงมีคนมาเข้าห้องน้ำเหมือนกัน...

เสียงชักโครกดังขึ้นอีกและใก้ลเข้ามามากขึ้น...ฉันเริ่มเอ๊ะใจและตระหนก...

รีบเก็บโทรศัพท์.........เสียงน้ำก๊อกล้างมือดังขึ้นมาให้ได้ยินเหมือนมีคนล้างมือ

และเงียบไป...ดารุณีจึงรีบกดชักโครกและเปิดประตูออกมา

เดินผ่านห้องน้ำที่สอง...ซึ่งยังปิดอยู่

เสียงกดชักโครงดังขึ้นมาอีกครั้ง..ฉันมองเงาใต้ประตูแต่ก็ไม่ได้เห็นอะไร...

หยดน้ำที่ตกลงมาหน้าประตู..และตกลงใส่หน้าผากทำให้ฉันค่อยๆเงยหน้า

ขึ้นไปและสติก็ดับลง""

ดารุณีสะดุ้งตื่นขึ้นมาก็เห็นพี่พยาบาลกำลังทำหน้าที่ของตน..

”แอบหลับเหรอจ้ะ...”พี่พยาบาลอีกคนที่เดินตรวจความเรียนร้อยกลางดึก

ทักขึ้นยิ้มๆ

เธอมองไปรอบๆที่นั่งพบว่าตัวเองนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย(แค่ฝันหรือนี้)...

ดารุณีนึกถึงภาพลูกสาวป้าห้องฝั่งตรงข้ามปีนอยู่บนประตูห้องน้ำเนื้อตัว

เปียกโชกมองลงมาที่ตัวเอง

เธอมองไปที่นาฬิกา 04.00 เสียงรถเข็นเตียงทำให้ต้องหันไปมองเห็นป้า

ห้องฝั่งตรงข้ามเดินก้มหน้าร้องไห้ตามพนักงานเข็นเตียงซึ่งมีร่างลูกสา

นอนบนเตียง  ซึ้งเข็นไปยังลิฟที่อยู่สุดแผนกตามทางเดินไปช้าๆ

ดารุณีหน้าซีดเหงื่อออก...

นึกถึงภาพที่เห็นสองแม่ลูกเปียกฝนกลับมาห้องและหน้าป้าที่เจออยู่ทาง

เดินไปห้องน้ำและลูกสาวป้าที่ปีนประตูห้องน้ำ..

07.30ระหว่างทางกลับห้องยังสับสนและตื่นกลัว....

ดารุณีเปิดประตูคีย์การ์ดเข้ามาผ่านในชั้นเลยมองไปยังที่ห้องสุดท้ายทาง

เดินซึ้งเปนห้องตนเองและห้องของคุณป้า...ประตูห้องคุณป้าค่อยๆเปิด

ออกช้าๆ....พร้อมเสียทีวีที่ดังออกมา

(ซ่าาาาาาาาาา).....เธอค่อยๆเดิน...และหันหน้าเข้าประตูห้องและรีบไข

ประตู

“หนู..เพิ่งกลับเหรอจ้ะ...”ป้าห้องตรงข้ามนั่งอยู่บนเตียงมองฉันและ

ถามออกมา..

ใบหน้าที่ซีดเซียวและตาที่บวมผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก...

ดารุณีตื่นตระหนกกลับภาพตรงหน้าอยู่ไม่น้อย...”คะค่ะ..ค่ะ...”

 มือกำลูกปิดแน่น

 “ป้ารอลูกสาวป้า เขายังไม่กลับมาเลย” ดารุณีรีบไขกุญแจห้องพักและปิด

ประตูลง....

(เสียงโทรศัพท์ เธอสะดุ้งตกใจ ทรุดนั่งลงพิงผนังประตู

 "พะ..พ่อ...เปล่าคะสบายดี

 (น้ำเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้) กำลังจะอาบน้ำนอนคะ คะ )

เธอคุยกับพ่อสักพสบายใจขึ้นจึงอาบน้ำเข้านอน

ดารุณีฝันเห็นภาพลูกสาวของป้ายืนยิ้มที่หน้าหอพักและร้องไห้ไปพร้อมๆกัน..

เนื้อตัวเปียกฉุ่มไปด้วยน้ำฝน..เสียงร้องไห้โหยหวนแข่งกับเสียงฝนที่ตกลงมา....

.เธอกำลังเดินกลับเข้าซอยห้องเช่าในกลางดึก...ลูกสาวป้าหันหน้ามาหา

และกรี๊ดร้องเข้ามาใก้ลๆตัว (เสียงนาฬิกาปลุก) 

ดารุณีตกใจตื่นขึ้นมาในเวลา 17.30 น “เก๊าะ เก๊าะ คุณดารุณี “

เสียงเคาะประตูที่ คุณลุงเจ้าของห้องเช่ามาร้องเรียก

เธอส่องมองเห็นลุงกับป้าสองคนยืนอยู่จึง

เปิดประตูออกไป...มองผ่านไปเห็นเจ้าหน้าที่มูลนิธิและตำรวจอยุ่อีกห้อ

ตรงข้าม "เกิดอะไรขึ้นค่ะ"....

"เมื่อเช้ามืดผู้เช่าห้องฝั่งตรงข้ามได้เสียชีวิตไม่ทราบว่าคุณได้

ยืนเสียงหรือเห็นอะไรบ้างหรือเปล่าครับ" ตำรวจนายหนึ่งถาม

"มะไม่...." และเป็นลมหมดสติลง

ณ โรงพยาบาล..แผนกผู้ป่วยในจิตเวช

ดารุณีนั่งเหม่อลอย ร้องไห้อยู่บนเตียง..มือทั้งสองข้างถูกพันไว้ด้วยชุดของ

ผู้ป่วยจิตเวช.. ข้างกายมีป้าและลูกสาวอยูู่ด้วย

(ลูกสาวสวมกอดเธอ..และมีป้าคอยหวีผมให้....(วิญญาณ))

สรุป ป้ากับลูกสาวคือ แม่กับน้องสาวต่างพ่อของเธอ.......

ในห้องเช่าของป้ามีรูปพ่อกับแม่และดารุณีในวัยเด็กตั้งอยู่

ซึ้งเหมือนกับภาพที่ตั้งไว้ข้างทีวีในห้องดารุณีเช่นกัน

สุขสรรวันแม่...




Create Date : 28 สิงหาคม 2559
Last Update : 28 สิงหาคม 2559 18:43:28 น.
Counter : 449 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

สมาชิกหมายเลข 1776053
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



มือใหม่