ตุลาคม 2558

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
9
10
11
13
14
16
17
18
19
20
22
23
24
25
27
28
29
31
 
All Blog
บรรทุก..ความทรงจำ..
มีใครไม่เคยผิดหวังเรื่อง ความรัก บ้าง..?

ตอบคำถามนี้กับตัวเอง อย่างตรงไปตรงมานะ

คนที่ไม่เคย ผิดหวัง อกหักรักคุด ผู้เขียนขอเรียกว่า พวกอ่อนต่อโลก ครับ

เพราะคนกลุ่มนี้จะไม่เคยได้รับ วัคซีนหัวใจ เอาไว้ต่อสู้กับ โรคใจเปราะบาง เลย

เป็น กลุ่มคนด้อยโอกาส ที่น่าสงสารยิ่งนัก..


ส่วนพวกที่ แก่ต่อโลก พวกที่เคยได้ บทเรียนสีเทา จากความรักมาแล้ว

คงจะจดจำความรู้สึกตอนนั้นได้เป็นอย่างดี..

บางคนก็บอกว่า แค่สิวๆ หรือ แค่ขำๆ ไม่ถึงกับ ฟ้าถล่มดินทลาย

บางคนก็บอกว่า เจ็บนะแต่ไม่เท่าไหร่ ใช้เวลาไม่นานก็ทำใจได้..

แต่พวกที่ทุ่มเทเกินร้อย รักกินลึก เวลาเจ็บคงจะทำใจได้ยากเย็น

และคนบางคนก็ตกเป็น ทาสความรัก ยอมเอาชีวิตของตนเองไป บูชาความรัก

อย่างที่มีให้เราได้เห็นได้อ่านมามากมาย..



คำถามนี้เป็นการ ทดสอบความทรงจำ ของเราว่ามันเป็นสิ่งที่ยัง ฝัง อยู่ในสมอง

เราต่างมีเรื่องที่ดีและร้าย ผ่านเข้ามาในชีวิตเรามากมาย

จนเราคิดว่า มันเป็นของเรา อยู่ในเรา มีเราอยู่ในความทรงจำนั้น



ในทางธรรมะ ความทรงจำ ก็เป็นเพียง ธรรมชาติ อย่างหนึ่ง

มีลักษณะเป็น นามธรรม เป็นกลุ่มกองของส่วนนาม หนึ่งในสี่กอง

แต่มันก็ตกอยู่ในลักษณะของ พระไตรลักษณ์ คือ อนิจจัง ทุกขัง และ อนัตตา



ไม่สามารถเอามาเป็นแก่นสารของชีวิตได้ แต่เอาไว้เรียนรู้ได้



ทั้งความทรงจำที่ดี และไม่ดี ต่างก็สร้างความปั่นป่วนแก่จิตใจเราได้เท่าๆกัน..

เป็น ข้าศึก ต่อความบริสุทธิ์ของจิตใจ เป็นอันตรายของพรหมจรรย์

หากไม่รู้เท่าทันมันแล้วเอาไป ปรุงแต่ง จนเกิดความ ยึดติด เหนียวแน่น..



สมอง ของคนเราช่าง มหัศจรรย์ ยิ่งนัก 

ที่มันสามารถ บันทึก เรื่องราวต่างๆเอาไว้ได้อย่างมากมาย เหมือนไม่มีวันเต็ม

สามารถ รื้อฟื้น เอาเรื่องราวเก่าๆในอดีตมาชื่นชม หรือ ทำร้ายตนเองได้อย่างน่าประหลาด

เหมือน เรือสำเภา ที่บรรทุกสัมภาระเอาไว้แน่นขนัดยัดทะนาน

แต่ จิตไร้สำนึก ของเรา นั้นเก่งกว่ามากมายนัก

เพราะมันได้ บันทึกกรรมดีร้าย เอาไว้อย่าง ข้ามภพข้ามชาติ 

ทำให้ความสามารถของสมองกลายเป็นเรื่องเด็กๆไปเลย..



ดังนั้นสิ่งที่เราควรทำนับตั้งแต่ ลมหายใจ นี้ก็คือ

หัดทำความรู้จัก ความทรงจำ ของท่าน ที่มันผุดเข้าผุดออกให้ดี

ก่อนที่มันจะทำให้เราต้องแหวกว่ายวนเวียนอยู่ใน ทะเลทุกข์ อย่างซ้ำซาก..

ให้เรียนรู้ว่า ความทรงจำ มันก็ไม่เที่ยง มันเกิดได้แล้วก็ดับไป บังคับบัญชาไม่ได้

อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ

เพื่องานปลดปล่อย โยนทิ้งสัมภาระที่ บรรทุก มาเต็มลำเรือชีวิต

เพื่อให้เรือสำเภาลำนี้ ได้แล่นเดินทางไปจนถึงจุดหมายที่ ท่าเทียบเรือแห่งนิพพาน

ให้ได้ในชีวิตนี้เสียที..





ขอขอบคุณเจ้าของภาพสวยๆทุกภาพครับ




Create Date : 15 ตุลาคม 2558
Last Update : 15 ตุลาคม 2558 18:24:16 น.
Counter : 688 Pageviews.

3 comments
  

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต

นายสมมุติ Dharma Blog ดู Blog
โดย: newyorknurse วันที่: 20 ตุลาคม 2558 เวลา:6:17:29 น.
  
แวะมาอ่านข้อคิดดีๆ จากบล็อคนี้ค่ะ...

แนวคิดตามหลักศาสนาพุทธที่เป็นแกนหลักในการล่องนาวาวัฏสงสารเราคล้ายๆ กันเลยนะคะ มองภาพรวมเป็นหลักแบบนี้ แต่หากมีสิ่งไหนมากระทบ ก็ซวดเซ หวั่นไหวไปตามสถานการณ์ เพียงแต่จะมีภูมิคุ้มกัน ดึงสติกลับมา ไม่ให้จมกับความรู้สึกนั้นๆ มากนัก

ขอให้มีความสุขกับนาวาชีวิตค่ะ
โดย: คมไผ่ วันที่: 20 ตุลาคม 2558 เวลา:23:00:24 น.
  
บันทึกการโหวตเรียบร้อยแล้วค่ะ



บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
พันคม Literature Blog ดู Blog
นายสมมุติ Dharma Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 5 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น
โดย: คมไผ่ วันที่: 20 ตุลาคม 2558 เวลา:23:01:27 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

นายสมมุติ
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 20 คน [?]