It's nothing like a love at first sight, more like a love in second sight and even more and more at third sight
Group Blog
 
<<
มีนาคม 2552
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
30 มีนาคม 2552
 
All Blogs
 
Turn back time : Lucky?





ดองวานรีบวิ่งสุดชีวิต

เขาเห็นแล้ว เขาเจอเธอแล้ว ใช่เธอจริงๆด้วย

“เอ่อ...ฮะ...ฮะ...เฮ....” ยังไม่ทันพูดจบ เผอิญเธอคนนั้นก็หันมาพอดี

“เอ๊ะ ดองวาน คิมดองวานใช่ไหม”

“อ่า ใช่ๆ แฮ่กๆ มะ..ไม่เจอกัน...แฮ่กๆ....นานเลยเนอะ” ดองวานพยายามกลบเกลื่อนอาการเหนื่อยหอบสุดความสามารถ

“อืมม นั้นสิๆ ^____^ นานแค่ไหนแล้วเนอะ ดีนะเนี่ยที่นายยังจำฉันได้”

“ทำไมจะจำไม่ได้ละ จำได้มาตลอดแหละ” นั้น เขาดันเผลอพูดตามใจคิดไปซะตรงๆเลย

“ฮ่าๆ หรอ นายนี่ผูกใจเจ็บอะไรกับฉันหรือป่าวฮะ ถึงได้บอกว่าจำได้มาตลอดนะ”

“เฮ้ยย ป่าวๆ อ่า อย่าไปสนใจเลย ว่าแต่...”

“รถเมล์มาละ ไปก่อนนะ” จากนั้นเธอก็ก้าวขึ้นรถเมล์ไป

อารามตกใจ เขาเกือบจะทิ้งโอกาสที่จะได้คุยกับคนที่รอเจอมานานไปเสียแล้ว ยังดีที่หัวไว เขาเลยตามเธอขึ้นรถเมล์ไป

“อ้าว นายก็ไปทางนี้หรอ เอ๊ะ ปกติไม่เคยเห็นเจอขึ้นรถเมล์สายเดียวกันเลยนิ”

“อ่า เอ่อ ก็ วันนี้เกิดอยากขึ้นนะ” ตอนนี้ดองวานพยายามข่มใจอย่างมาก กลัวว่าเสียงหัวใจที่มันดังตูมตามจะส่งเสียงดังซะจนคนที่นั่งข้างๆได้ยิน
“แล้วนายจะไปไหน กลับบ้านหรอ” 

“เอ่อ อ่า” เอาไงดีว้า จะให้เขาบอกตรงๆว่าตามเธอมาก็คงไม่ดีมั๊ง...

“เอ๊ะ หรือว่าไปหาเพื่อน ใช่มะ”

“อืมๆ ใช่ๆ พอดีมาหาเพื่อนเก่านะ” โชคดีของเขาไปที่เธอหาเหตุผลให้เขาแล้ว

“อ้ออ อืมๆ แล้ว เออ ตะกี้เหมือนนายกะลังจะถามอะไรฉันรึป่าว”

“ก็...อ้อ...เธอมาทำอะไรที่โรงเรียนหรอ”

“ทำงานนะสิ ถามได้ วันนี้วันธรรมดานะ ถ้าไม่ไปทำงานแล้วจะทำอะไรละ ว่าแต่นายเถอะ เอ๊ะ หรือนายมาสมัครเป็นภารโรง เห็นโรงเรียนเขากำลังหาคนทำอยู่พอดี สนใจไหม”

ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย ฮันเฮจิน ปากไว กัดเขาได้ตลอดเวลาเลยสิหน่า

“อืม ก็น่าสนนะ ถ้าทำแล้วได้กัดกับเธอทุกวัน ก็ดีเหมือนกัน ฮ่าๆ”

“ก็เอาสิ น่าสนุกดีเหมือนกันนะ แล้วตอนนี้นายทำอะไรอยู่ละ”

“ก็...เป็นผู้ช่วยผู้กำกับนะ”

“โฮ้ จริงหรอ ดีจัง น่าสนุกดีเนอะ งี้นายก็ดังเลยสิ กำกับหนังเรื่องไหนมั่งละ” ดูท่าทางเธอจะตื่นเต้นกับหน้าที่การงานของเขาเอามากๆ

“เอ่อ ไม่ขนาดนั้น เราแค่ผู้ช่วยกำกับหนังโฆษณาเอง ไม่ใช่หนังใหญ่อะไรหรอก”

“โฮ้ นั้นก็สุดยอดแล้ว เออ ใช่ๆ เคยมีกองถ่ายโฆษณามาถ่ายที่โรงเรียนนี้เหมือนกันนะ โฆษณาอะไรน้า...อืม...นึกไม่ออก”

“ใช่ชาดำเย็นรึป่าว”

“ใช่ๆ นั้นแหละ ใช่เลยยย นี้ ฉันได้เดินผ่านกล้องแถมยังได้เงินมาด้วยละ สบายไปเลยวันนั้น ฮ่าๆ เห็นมะ ฉันก็เคยอยู่ในแวดวงเดียวกับนายเหมือนกันน้า”

 “ฮ่าๆ แสดงว่าคนนั้นใช่เธอจริงๆด้วยสินะ รู้ป่าว วันนั้นวิ่งหาตัวให้วุ่นเลย” นั้น! ดองวานเผลอหลุดพูดตามที่ใจคิดไปอีกแล้ว จะเบี่ยงเบนประเด็นก็ไม่ทันแล้วด้วย

“แล้วจะวิ่งหาฉันทำไมละ อยากเจอฉันมากขนาดนั้นเลยหรอ”

“เอ่อ อ่า ก็แค่อยากรู้ว่าใช่เธอจริงๆรึป่าวแค่นั้นแหละ เห็นหน้าคุ้นๆ”

“หรอ แล้วไป... ”

แล้วจู่ๆความเงียบก็เกิดขึ้น ทำไมนะ ทั้งๆที่ตอนที่ยังไม่ได้เจอเขามีสิ่งที่อยากจะพูด อยากจะถามตั้งมากมาย
แต่พอเจอเข้าจริงๆ สมองก็กลับเหมือนจะหยุดทำงานไปซะเฉยๆ
แล้วทำไมเฮจินไม่คิดจะถามอะไรตัวเขาบ้างเลยนะ เฮ้อ...แล้วนี้เขาควรจะถามอะไรดี ควรจะพูดว่าอะไรดี
ดองวานคิดว้าวุ่นอยู่ในใจ แล้วเขาก็รวบรวมความกล้า...

“เอ่อ เอ่อ...เอ่อ...”

“อะไรของนายฮะ เอ่อมาสามเอ่อละ ยังไม่พูดซะที เอ๊ะ หรือจะขอเบอร์ฉันละสิ แหม่ แค่นี้ไม่ต้องเขินหรอก” แล้วเธอก็หัวเราะซะยกใหญ่ ตอนนี้ผมหน้าเหวอมาก ไม่คิดว่าเธอจะอ่านใจผมออกด้วย ><  ว๊ากกก เอาวะ

“อ่า ใช่ๆ ก็ ก็ขอไว้เป็นมารยาทไปงั้นละ อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งที เผื่อจะโทรมานัดสังสรรค์รวมเพื่อนมัธยมมั่ง”

“ไหนละมือถือนาย” เธอแบมือขอ ผมหยิบมือถือออกมายื่นให้เธอ

“อ่ะ เรียบร้อย แต่เป็นเบอร์บ้านนะ ตอนนี้มือถือฉันหาย แล้วฉันเพิ่งเปลี่ยนเบอร์ แต่ดันจำไม่ได้ แย่ชะมัด แต่ก็โทรมาได้นะ แล้วไงตอนนายโทรมาฉันค่อยบอกเบอร์มือถือฉันละกัน”

ขณะที่เธอกำลังกดเบอร์นั้น ใจของผมเต้นเป็นเจ้าเข้า ไม่นึกว่าวันนี้จะโชคดีถึงขนาดนี้ แค่ได้เจอก็บุญแล้ว แถมยังได้เบอร์อีก เด๋วต้องรีบโทรไปเม้าท์กับเจ้ามินมินซะแล้ววว >w<

“นี่ ดองวาน ฉันไปก่อนนะ ถึงพอดี โชคดีนะ” เฮจินยืนขึ้น ยิ้มให้ แล้วก็ลงรถเมล์ไป

ดองวานได้แต่มองตามเธอไปจนลับตา เขาไม่ได้วิ่งตามเธอไป เพราะเขาคิดว่าแค่นี้ก็ดีพอแล้ว

แล้วเขาก็ลงป้ายหน้า ขึ้นรถเมล์กลับบ้าน ระหว่างทางก็ไม่ลืมรีบโทรไปรายงานเพื่อนสนิทถึงความโชคดีของเขา

.......
...
..

ดองวานกลับมาบ้าน สิ่งแรกที่เขาคิดอยากจะทำมากที่สุดคือการโทรไปหาเฮจิน ที่จริงเขาอยากโทรหาเธอตั้งแต่เธอลงรถเมล์ไปเลยด้วยซ้ำ
แต่เขากลัวว่าเธอจะยังไม่ถึงบ้าน ก็เลยกะว่าเมื่อเขาถึงบ้านแล้วค่อยโทร แต่ตอนนี้เขากำลังปวดหัวกะมือถือของเขามาก
เพราะเขากดหาเบอร์เฮจินเท่าไรๆก็หาไม่เจอ ไล่ชื่อดูก็แล้วก็ยังหาไม่เจออยู่ดี เขากำลังคิดว่า หรือเขาจะโดนเธอหลอกเอาซะแล้ว
แต่ ไม่นะ เขาเห็นเธอกดเบอร์กับตานี่หนา T_T ทำไมโชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเขากันเนี่ยยยย

.........
.....
..

ณ Production House เช้าวันใหม่

“เฮ้ย เป็นไงวะเพื่อน แหม่ๆๆๆ ^^ ทำไมไม่สดใสเลยวะ เอ๊ะหรือเมื่อคืนโทรไปคุยกะเฮจินสุดเลิฟของแกจนดึกดื่นละสิเนี่ย หน้าตาถึงได้โทรมแบบนี้” มินอูแซวเพื่อนรักของเขา

“ว้าวววว อะไรกันอะพี่มิน ไม่เห็นจะรู้เลยว่าลุงแกก้าวหน้าถึงขั้นนี้แล้วหรอ ไอ้เราก็อุตส่าห์เป็นห่วง” จอนจินที่เดินมาพร้อมๆกับมินอูตื่นเต้นกับข่าวใหม่มากๆ

“โทรไปกะผีอะไรละ - - ไม่เข้าใจเลยวะ มือถือมันเป็นไรวะเนี่ย เห็นเค้ากดเบอร์กับตา แต่ไหงถึงหาไม่เจอวะ T^T ฉันอยากจะบ้าตายวะมินมินนน~” แล้วดองวานก็โผเข้ากอดมินอู ตอนนี้ทั้งมินอูทั้งจอนจินงงกับความโชคร้ายของดองวานมากๆ

จากนั้นดองวานก็เล่าเรื่องเมื่อวานให้กับจอนจินและแอนดี้ที่ตามมาสมทบที่หลังฟัง

 “เอ๊ะ เอ่อ นั้นจิ นี่ไล่หายังไม่เจอเลยอ่ะ พี่เฮจินเขาแกล้งพี่ป่าวเนี่ย ไม่มีชื่อไหนที่ใกล้เคียงเฮจินเลยอ่ะ กำแล้วลุง” จอนจินนั่งไล่หามาเป็นรอบที่หกแล้วก็ยังไม่เจออยู่ดี

“พี่ดองวาน ผมว่านะ มันอาจจะเกิดข้อผิดพลาดทางเทคนิคไรสักอย่าง เอางี้สิพี่ พี่ก็รู้แล้วนิหน่าว่าพี่เฮจินเค้าทำงานที่โรงเรียนนั้น พี่ก็ไปดักรอเค้าอีกสิ ไม่เห็นยากเลย” แอนดี้เสนอความคิด ทุกคนตะลึง ทำไมไม่มีใครคิดถึงจุดนี้มาก่อนนะ

“แอนดี้น้องร้ากกกกกกกกก ^^ แกฉลาดมาก เด๋วกลางวันนี้พาไปเลี้ยงราเมงที่อร่อยที่สุดในโลก อยากกินเท่าไรจัดมา แต่ฉันเลี้ยงแกแค่ถ้วยเดียว ที่เหลือแกจ่ายนะ ฮ่าๆๆๆ” ดองวานอารมณ์ดีขึ้นมาก แล้วเขาก็พาทุกคนไปเลี้ยงราเมง อ่า ที่จริงคือเขาพาทุกคนไปกินราเมง แต่เลี้ยงแอนดี้ถ้วยเดียว (- -")

..................
..........
....

ตกเย็น ดองวานก็มาดักรอเฮจินที่ประตูโรงเรียน รอไม่นานเขาก็เห็นเธอเดินออกมา ตอนนี้ใจเขาเต้นรัวอย่างกับกลองชุด นั้น เธอเดินมาแล้ว ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“ดองวานหรอ ใช่ไหม?” เธอเป็นฝ่ายทักก่อน เพราะดองวานมัวแต่คิดหาข้ออ้างที่มาหาเธอ จนไม่ได้ทันเห็นว่าเธอเดินเข้ามาใกล้ขนาดไหนแล้ว

“อ่า อะ เฮ้ย อ่า ใช่ๆ อ่า สวัสดี ไม่นึกว่าจะเจอนะเนี่ย เพิ่งเลิกงานหรอ” เขาปั้นหน้าทำเป็นบังเอิญเต็มที่

“อืม ป่าว เพิ่งมาทำงานนะ นายนี่ถามอะไรแปลกๆ เย็นป่านนี้แล้วก็ต้องเลิกงานสิ แล้วนี่นายมาทำไรอะ เอ๊ะ หรือมาดักรอฉันหรอ 555” นั้น - - แล้วงี้ผมจะไปไงต่อดี

“อ่า เธอไม่ใช่แอฟ ทักษอรนะ ฉันถึงต้องมาดักรออะ ก็ ก็แค่วันนี้มาดูสถานที่ถ่ายทำนะ ไม่แน่ว่าอาจจะต้องมาติดต่อขอใช้โรงเรียนเป็นที่ถ่ายโฆษณาตัวใหม่อีกนะ” เฮ้อ ดีใจจริงๆที่คิดหาเหตุผลแบบแถๆได้ทัน

“แหม่ ใช่สิ แต่ถึงจะไม่ใช่แอฟ ก็เคยมีหนุ่มมาดักรอตอนมัธยมละนะ” เธอพูดไปยิ้มไป ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเธอพูดถึงผมอยู่นะ

“เฮ้ย ถ้าหมายถึงฉันละก็ เธอเข้าใจผิดแล้ว นั้นมันบังเอิญตะหาก”

“หรออออออออ” เธอยังคงทำหน้ากวนต่อไป

“- - ไม่เถียงด้วยละ อยากคิดแบบไหนก็ตามใจละกัน ” 

“อิอิ ^^ แสดงว่ายอมรับแล้วละสิ ว่านายมาดักรอฉันจริงๆ วันนี้นายก็มาดักรอฉันเหมือนตอนมัธยมใช่ไหมละ แหม่ ไม่ต้องเขินหรอก ฉันเข้าใจ 555”

นั้น ว๊ากกก - - ทำไมกล้าพูดออกมาตรงๆแบบนั้นนะ

“ก็บอกไปแล้วว่ามาเรื่องงาน - - ”

“ฮ่าๆๆๆ ฉันล้อเล่นน้า งานก็งาน แหม่ เห็นนายเหม่อๆก็เลยอยากแกล้งนะ แล้วนี่นายจะไปไหนต่อรึป่าว”

“อืม ก็คงกลับบ้านเลยละ แล้วเธอละ ไปไหนต่อรึป่าว”

“ไม่อ่ะ คงกลับบ้านเหมือนกัน งั้นฉันลาเลยละกันนะ พอดีนึกได้ว่าต้องรีบไป โทษทีนะ ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะดองวาน” แล้วเธอก็เตรียมจะวิ่งไป

“เฮ้ยๆ รอก่อนๆ วันนี้ฉันเอารถมา เด๋วไปส่งที่บ้านนะ ไปสิ” แล้วผมก็ถือวิสาสะ หยิบถุงที่เธอถือมาจากมือเธอ แล้วเดินนำไปที่จอดรถทันที

“เฮ้ย นาย ไม่ต้องหรอก ฉันเกรงใจ” แต่ไม่ทันแล้วละครับ ดองวานซะอย่าง

“ขึ้นมาเร็วๆสิ ไหนว่ารีบไง” แล้วเฮจินก็ต้องขึ้นมาบนรถผมจนได้ ^^

“เออ นี่ เธอทำงานอะไรที่โรงเรียนนะ เมื่อวานก็ลืมถาม”

“เป็นบรรณารักษ์น่ะ”

“เฮ้ย จริงหรอ ไม่น่าเชื่อ คนที่ชอบชวนคนอื่นกัดตลอดเวลาแบบนี้จะอยู่ที่ๆเขาให้รักษาความสงบได้ด้วยหรอเนี่ย ฮ่าๆๆ”

“นี้นาย ฉันก็เลือกนะ ไม่ได้กัดกับทุกคนซะหน่อย ชิ”

“ฮ่าๆๆ หรอ งั้นฉันก็เป็นผู้ถูกเลือกนะสิ อืม น่าภูมิใจดีเหมือนกันนะ อืม ดูไปดูมาอาชีพนี้ก็เหมาะกับเธอดีนะ ท่าทางเด็กๆคงไม่กล้าส่งเสียงดังแน่ๆ มีบรรณารักษ์โหดแบบนี้”

“คุณคิมดองวานคะ ฉันโหดตรงไหนไม่ทราบคะ นายนี่มัน แล้วแบบนี้จะไม่ให้ฉันกัดนายได้ไงฮะนายคิมดองวาน”

“ฮ่าๆๆๆ เฮ้ยๆๆ ง่า...ล้อเล่นๆนะ อย่าโกรธนะ ไม่กวนแล้วก็ได้ ว่าบ้านเธออยู่ตรงไหนละ”

“เด๋วนายจอดแค่ตรงป้ายรถเมล์ที่ฉันลงเมื่อวานนั้นแหละ ฉันเดินไปหน่อยเดียวก็ถึงละ ไม่ต้องส่งถึงบ้านหรอก”

“ไม่ได้ๆ ส่งทั้งทีก็ต้องส่งให้ถึงบ้านสิ เออ นี่ เมื่อวานเธอแกล้งฉันรึป่าว กลับบ้านไปหาเบอร์เธอไม่เห็นจะเจอเลย”

“ป่าวนะ ฉันเมมเบอร์ไว้ที่เครื่องนายแล้วจริงๆนะ ไหนๆดูสิ”

“เด๋วนะๆ หยิบแว้บ  เฮ้ย ซวยแล้ว ดันลืมไว้ที่บริษัท -*- ”

“นี่ งั้นเอางี้เด๋วฉันจดให้เลยละกัน จะได้รู้ว่าฉันไม่ได้แกล้งนายจริงๆ” แล้วเธอก็ยื่นกระดาษมาให้ผม ^^ ผมยิ้มหน้าบาน

“นี่ๆ จอดตรงนี้แหละ ถึงแล้ว เห็นไหม บ้านที่หลังคาสีส้มนั้นแหละบ้านฉันเอง นายก็รีบกลับไปเอามือถือนายเถอะ ขอบคุณมากนะ”

พอผมจอดเธอก็รีบตรงดิ่งวิ่งเข้าบ้านทันที ผมมองตามเธอไปจนเห็นว่าเธอเข้าบ้านไปแล้ว จึงขับรถกลับไปเอามือถือ และก็ยิ้มตลอดทางเพราะผมได้เบอร์เธอมาอยู่ในมือแล้วจริงๆ ^^


เมื่อถึงบ้าน ดองวานรีบโทรไปหาเธอทันที

“สวัสดีครับ” เสียงปลายสายเป็นผู้ชาย ตอนนี้ดองวานนิ่งไป

“เอ่อ สะ สะ สวัสดีครับ นั้นใช่บ้านฮันเฮจินรึป่าวครับ”

“โทรผิดแล้วครับ” แล้วผู้ชายคนนั้นก็วางสายไปทันที

ตอนนี้ดองวานได้แต่นิ่ง อะไรกัน ทั้งๆที่อุตส่าห์ดีใจ ที่ว่าได้เบอร์เธอมาแล้วจริงๆ เห็นเธอเขียนเองกับตา

“เอ๊ะ หรือว่าตะกี้เราจะตื่นเต้นจนกดเลขผิดนะ ใช่ๆ ต้องใช่แน่ๆ”  คิดได้ดังนั้น เขาจึงลองโทรอีกครั้ง คราวนี้เขาตั้งใจมากกว่าเดิม เพื่อจะได้ไม่โทรผิดอีก

“สวัสดีครับ” อืม ทำไมเสียงคุ้นๆแฮะ

“เอ่อ นั้นใช่บ้านฮันเฮจินรึป่าวครับ”

“คุณที่โทรมาเมื่อตะกี้ใช่ป่าว ผมก็บอกไปแล้วว่าโทรผิด บ้านนี้ไม่มีคนชื่อฮันเฮจินนะ” แล้วผู้ชายคนนั้นก็วางสายไปอีก

คราวนี้ดองวานมั่นใจว่าเขากดเลขทุกตัวตามที่เฮจินจดมาให้เขา แล้ว...ทำไมยังผิดอีกหน่า TT

“เอ๊ะ หรือว่าเฮจินจะรีบจนเขียนเบอร์ให้เราผิด - - อ่า ต้องใช่แน่ๆเลย เอาไงดีหว่า สงสัยพุ่งนี้ต้องไปดักรอถามให้รู้เรื่อง
เฮ้อ จะว่าไปก็ดีเหมือนกัน จะได้หาเรื่องไปเจออีก ^^”  ดองวานคิดได้ดังนั้นเขาก็ล้มตัวลงนอน รอคอยวันพุ่งนี้อย่างเป็นสุข


เช้าวันต่อมา ณ ที่ทำงานที่เดิม

“ลุงๆ พี่แจยองเรียกไปพบอะ” จอนจินวิ่งมาเรียกดองวานแต่เช้า

...........
.....
..

“นี้เอริค นายแบบคนใหม่ที่จะมาเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาชาดำเย็นตัวใหม่ที่เราจะถ่ายทำอาทิตย์หน้า”

“สวัสดีครับ ผมเอริคครับ ยินดีที่ได้รู้จักและร่วมงานครับ”

“สวัสดีครับ ผมดองวานครับ ว่าแต่...เราเคยรู้จักกันมาก่อนรึป่าวครับ”

“อ่า นี่ แกเลิกแหย่ฉันเล่นเถอะวะ ไอ้ลุง - - นี่แกจำเพื่อนแกไม่ได้จริงหรอวะ ไอ้ลุงกำนันเอ๋ย” แล้วเอริคนายแบบหนุ่มหน้าใหม่แห่งวงการก็ไล่เตะเพื่อนเก่าของเขาจนลืมมาดการเป็นนายแบบไปซะสนิท

“เอ่อ...นี่นายสองคนรู้จักกันมาก่อนหรอ” ตอนนี้พี่แจยองกำลังงง คงไม่คิดละสิว่าคนอย่างผมจะเป็นเพื่อนกะคนหล่อๆแบบเจ้าเอริค

“ฮ่าๆๆๆ ใช่ๆพี่แจยอง เพื่อนห้องเดียวกัน แต่ไม่ค่อยอยากสนิทด้วยเท่าไรหรอก แต่มันดันอยากสนิทกะผมอ่ะ ฮ่าๆๆๆ” 

“ฮ่าๆๆ งั้นก็ดีแล้ว จะได้ทำงานกันได้สบายๆหน่อย ไงก็ฝากด้วยนะดองวาน เออ งานนี้ฉันคงยกให้แกเป็นผู้กำกับเต็มตัวซะที ตั้งใจทำงานละ”

พี่แจยองพูดเสร็จก็เดินกลับไป ทิ้งให้ผมยืนอึ้ง ไม่น่าเชื่อว่าวันที่ความฝันของผมได้กลายเป็นจริงจะมาถึงแล้ว

“พี่แจยองครับ ขอบคุณมากครับ ผมจะตั้งใจทำงานสุดฝีมือครับ!” ดองวานตะโกนไล่หลังบอกกับแจยองไป

“เฮ้ย ดีใจด้วยจริงๆวะ แต่ถ้าฉันรู้ก่อนว่าแกเป็นคนกำกับนะ ฉันไม่รับงานนี้ดีกว่าวะ ฮ่าๆๆๆ” พูดจบเอริคก็วิ่งหนีหลบการเตะของดองวานทันที

“อ้าว ไอ้ริค ไงพูดจาแบบนี้วะ เฮ้ย อย่าหนีนะเว้ยยยย”

………….
…..
..

“เออ นี้ไม่เจอกันนานเลยเหมือนกันนะไอ้ริค เด๋วเย็นนี้นัดไอ้มินไปหาไรกินกันดีกว่า”

“เออๆ ดีๆ กำลังจะถามถึงมันอยู่พอดี โทษทีวะที่ไม่ได้ติดต่อเลย ก็เพราะผู้จัดการฉันนั้นแหละ เขาให้เก็บตัววะ แต่พวกแกก็ได้ข้อความฉันใช่ป่ะวะ”

“อือ ได้จนเบื่อ แกก็ขยันส่งนะ ส่งมาได้ทุกวันสำคัญของเดือนเลย ไม่เว้นแม้กระทั่งวันช้างไทย”

“ฮ่าๆๆ แน่นอน ก็กลัวพวกแกจะคิดถึงฉันไง ฮ่าๆๆ เออ วันก่อนฉันได้การ์ดเชิญไปงานแต่งงานด้วยวะ อิจฉาชะมัด เมื่อไรจะได้แจกการ์ดบ้างนะ”

“โฮ้ แกดังแล้ว เด๋วก็มีสาวๆมาให้เลือกไม่หวัดไม่ไหว ว่าแต่งานใครวะ เฮ้อ จะว่าไปก็น่าอิจฉาจริงๆวะ เฮ้อ”

“เพื่อนเก่าฉันวะ แกคงไม่รู้จักหรอกมั๊ง แต่ฉันกะจะชวนแกกะไอ้มินไปด้วยวะ ไปเป็นเพื่อนกันหน่อยนะๆๆ เค้ากลัวเหงาอะ”

"ไรวะ ไม่น่าเกลียดหรอวะ เขาไม่ได้เชิญฉันกะไอ้มินซะหน่อย เด๋วเค้าจะหาว่ามากินฟรีนะเว้ย"

"เฮ้ย ไม่เป็นไรๆ ในการ์ดบอกให้เชิญเพื่อนไปได้ ไปเถอะวะ นะ นะ ไปกันสาวๆให้ฉันหน่อยเถอะ"

"อ้อออ ตกลงประเด็นจริงๆคือให้ฉันกะไอ้มินไปกันสาวๆให้แกใช่ไหม ไอ้เราก็อุตส่าห์นึกห่วงว่าเพื่อนจะเหงา ที่แท้ก็หลอกใช้นี่เอง"

"ไอ้บ้า - - เว่อร์ละๆ ก็น้านแหละ ไปทั้งไปเป็นเพื่อนและองครักษ์พิทักษ์คนหล่อไง นะๆ วานนี่ น้า..."

"เออๆ ได้ๆ ไงแกก็อย่าลืมบอกไอ้มินด้วยละ ฉันไปก่อนละ พรุ่งนี้ค่อยเจอกันละกัน ไงแกก็ต้องเข้าบริษัทอีกวันใช่ไหม เด๋วค่อยคุยกันใหม่พุ่งนี้อีกทีนะไอ้ริค โชคดีๆ"

"อือๆ โอเค เจอกันพุ่งนี้ แกเตรียมหาชุดไปงานแต่งเลยนะเว้ยไอ้ลุง ยังไงๆแกก็ต้องไปกับฉันนะเว้ยยย"

"เอออออ ครับไอ้คุณเพื่อนริค เด๋วจะแต่งให้หล่อจนสาวหลงออกจากแกให้หมดเลย ฮ่าๆๆๆๆ เจอกันๆ"







Create Date : 30 มีนาคม 2552
Last Update : 30 มีนาคม 2552 16:26:00 น. 3 comments
Counter : 168 Pageviews.

 
- เห้ย!! เฮจิน กวงติงป่าววะเนียะ 555+
รีบแต่งด่วน กูอยากรู้ !! แม่ง กวงติงแน่ๆ
(สวยแล้วเล่นตัว ปั๊ด!!! 5555)
- ทำไมต้องมีวันเมิงด้วยวะ "วันช้างไทย" 55555+ (แอบ present ตัวเองนะเมิง)


โดย: ~แหนมกล่อง~ IP: 124.120.68.162 วันที่: 30 มีนาคม 2552 เวลา:19:17:59 น.  

 
บล็อคน่ารักกกก วันหลังทำให้บ้างนะ ฮ่าๆ

เฮจินทำไมทำเงี้ย ไม่ยอมบอกเบอร์ลุง
มีลางสังหรณ์ว่างานแต่งงานนั้นจะเป็นของเฮจินป่ะ
ลุงฟิคนี้ดูเป็นคนป้ำๆ เป๋อๆ น่าฮักจริง

นากลับมาอัพด่วน...

ปล.ไหงหล่องข้องความเป็นอูด้งอะ ฮ่าๆ


โดย: น้ำ IP: 124.121.141.31 วันที่: 31 มีนาคม 2552 เวลา:19:30:35 น.  

 
ชิชะ นางเอกเล่นตัว นิสัยยยยย

ปล.ทำไมลุงรู้จัก แอฟ ทักษอร


โดย: เพื่อนเอิบ IP: 125.25.105.73 วันที่: 1 เมษายน 2552 เวลา:1:20:22 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

da friday child
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add da friday child's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.