It's nothing like a love at first sight, more like a love in second sight and even more and more at third sight
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2552
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
31 สิงหาคม 2552
 
All Blogs
 

Turn back time : หลอกกันเล่นรึป่าว






“คิมดองวาน เจอกันอีกแล้ว”





อ้าว นี้เฮจินเดินมาตอนไหนเนี่ย ไม่ทันเห็นเลยแฮะ




“นายนี่ โอเคไหม เป็นอะไรรึป่าว เหม่อเชียว อย่าบอกนะ


ว่าที่มาป้วนเปี้ยนแถวโรงเรียนบ่อยๆจะมาจีบ...”



“เฮ้ยๆ ใครจะไปจีบเธอฮะ เห็นหน้าลุงๆแบบนี้ก็เลือกเถอะ”


 



“ใครบอกว่านายจะมาจีบช้านฮะ - -



ช้านกะลังจะบอกว่านายจะมาจีบเด็กมัธยมตะหาก น่ากลัวจริงๆ พวกเฒ่าหัวงูเนี่ย”




“ - -* หาคุกมาให้แล้วไง ฉันจะมาชวนเธอไปกินข้าว ว่างไหมครับคุณบรรณารักษ์”



“ ^0^ อู้ย อยู่ดีๆก็มีลาภปาก ใครจะกล้าปฏิเสธผู้ช่วยผู้กำกับสุดหล่อได้ละคะ”



“ >w< อะ อย่าพูดความจริงสิ คนเราก็เขินเป็นนะ”



“นี่นาย จะยืนบิดอีกนานไหม เปิดประตูรถเร็วๆดิ หิวละนะ


คนเขาก็พูดไปเป็นมารยาท จะคิดจริงจังทำไมเนี่ย - - แปลกคนจริงๆ”



“-*- ชีวิตหนอชีวิต ทำไมต้องมาชอบคนปากจัดแบบนี้ด้วยนะ”


 


ประโยคนี้ดองวานได้แค่คิดในใจ



ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง



“นายเลี้ยงใช่ป่ะ”



“หา? ใครบอกจะเลี้ยง บอกว่าชวนมากินเฉยๆ นี่พามาก็ดีแล้วนะ”


 


ดองวานได้ทีเลยรีบกวนกลับไปบ้าง



“เล่นงี้หรอฮะ นายคิมดองวาน โอเค งั้นกลับละ”


 


แล้วเฮจินก็ลุกขึ้นทำท่าจะกลับไปจริงๆ



“เฮ้ยๆ กลับมาก่อน ล้อเล่นแค่นี้ต้องงอนด้วยหรอ”



“ใครงอนนายฮะ ตกลงเลี้ยงใช่มะ ป้าคะ ข้าวมันไก่พิเศษ 1 โอเลี้ยง 1 นะคะ


นาย กินไรละ รีบสั่งสิ ป้าแกรอนานละ เห็นไหม เกรงใจเค้าบ้างสิ”



เอิ่ม - - ผมไม่สามารถเถียงเธอได้ทันจริงๆครับคุณผู้อ่าน สุดท้ายก็เลยต้องสั่งเหมือนกับเธอ



“นี่ ไม่แปลกใจบ้างหรอว่าทำไมฉันถึงชวนเธอมากินข้าว”



“หืม...ไม่นิ อืม ก็นิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร ของฟรียังไงก็มา”



กรรมจริงๆ - - นึ่แสดงว่าถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ผมชวน เธอก็มาอยู่ดีใช่ไหมเนี่ยยย



“อือ แล้วตกลงนายมีไรละ ก็พูดมาสิ”


 


แล้วเธอก็เงยหน้ามองผม


 


อืม ยอมรับว่า พอเธอมองจ้องมาที่ผมซึ่งๆหน้าแบบนี้แล้ว


ก็ทำให้ผมเขินไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะ ><



“เอ่อ อ่า ... ก็ ... ก็เบอร์ที่เธอให้ฉันไว้คราวก่อน


โทรไปทีไรเค้าก็หาว่าฉันโทรผิดทุกที นี่เธอแกล้งฉันใช่มะ 2 ครั้งแล้ว


ไหนว่าไม่ได้แกล้งไง แต่ทำไมโทรไม่ได้ทุกที”



“หืม หรอ นายแน่ใจนะว่ากดเบอร์ถูกอ่ะ ฉันว่าฉันเขียนเบอร์ถูกนะ ไม่ได้แกล้งนายด้วย”



“อืม มั่นใจ ฉันกลัวคนที่รับสายจะหาว่าเป็นโรคจิตอ่ะดิ


ก็เลยไม่ลองโทรแล้ว เลยมาถามเธอเองดีกว่า”



“งั้นนายเอาเบอร์มือถือไปเลย ฉันเอามือถือมาละ


ไหนนายเอามือถือนายนายมาสิ เด๋วฉันเมมให้”



“โอเค ^^”



“อือ แล้วนี่ นายมีเรื่องแค่นี้หรอ อยากได้เบอร์ฉันมากขนาดนั้นเชียว”



“ก็...อ่า...ก็ ไหนๆก็เจอกันแล้วไง ยังไงก็เพื่อนเก่ากันอ่ะนะ ”



“อ้อ อือ...”



“เออ ว่าจะถามตั้งแต่คราวก่อนละ อยู่ๆทำไมเธอถึงย้ายโรงเรียนละ”



“ก็ พอดีพ่อแม่ฉันต้องไปทำงานต่างจังหวัดน่ะ ก็เลยต้องย้ายตามพ่อแม่ไป”



“อ้อออ เลยไม่ทันได้บอกลาเลย เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานแท้ๆ”



“ก็...แล้วใครใช้ให้นายหูหนวกวันนั้นละ ฉันตะโกนเรียกนายแทบตาย แต่นายก็ดันไม่หันมามอง”


“หา? วันไหน”


“ก็วันที่ฉันไปโรงเรียนวันสุดท้ายนะสิ กะจะไปถามอะไรนายสักหน่อย


แต่ตะโกนเท่าไรนายก็ไม่หัน มัวแต่เล่นบาสอยู่นั้นแหละ”



“หา...เล่นบาส เด๋วนะ ถ้าเธอตะโกนยังไงฉันก็ต้องได้ยินบ้างดิ แล้วเธอตะโกนจากตรงไหนอ่ะ”



“จากบนห้องชั้น 3”



“กรรม - -* แล้วมันจะไปได้ยินได้ไงละครับคุณ


ตั้งชั้น 3 สนามบาสก็เสียงดังอยู่แล้ว นี่ยังตะโกนจากชั้น 3 ได้ยินก็ไม่ใช่มนุษย์ละ”



“หรอ ก็ฉันนึกว่านายไม่ใช่มนุษย์นี่ ก็เลยลองตะโกนเรียกดู


พอดีมองไปนอกหน้าต่างแล้วเห็นนายพอดี


แต่ก็เห็นสาวๆกรี๊ดๆกันใหญ่ เลยเข้เกียจเดินไปตะโกนแข่งกะสาวคนอื่น”



“นั้นเค้ามากรี๊ดฉันซะที่ไหนละ เค้ามากรี๊ดไอ้มินตั่งหาก - -


ว่าแต่วันนั้นเธอจะถามฉันว่าอะไรหรอ ถามตอนนี้เลยดิ”



“โฮ้ ผ่านมาตั้งนานละ ใครจะไปจำได้


อืม แล้วตอนนี้นายหายอกหักรึยัง คงมีแฟนแล้วละสิใช่มะ”



“อกหักนะหายแล้ว แต่แฟนอ่ะยังไม่มี ยังรออยู่”



“รออะไรอะ สาวเค้าไม่สนนายหรอ”



“ไม่รู้ดิว่าเค้าจะสนไม่สน ยังไม่ทันได้ถามก็หายตัวไปละ”



“อ้าว แล้วงี้นายเจอเค้ารึยัง”



“อืม...เอ่อ...ก็...เจอแล้ว...แต่ก็ยังไม่กล้าถามอยู่ดี”



“อ้าว แล้วงี้เมื่อไรนายจะรู้ละเนี่ยฮะ โฮ้ เกิดเป็นผู้ชายซะเปล่า”


“เอ่อ ก็...”



เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น



“ค่ะ ค่ะ ได้ค่ะ เด๋วจะซื้อเข้าไปให้นะคะ รอหน่อยนะคะ”



“อ่า ดองวานฉันกลับก่อนนะ พอดีมีธุระด่วน ไปละ”



“เอ่อ อ้าว ป้าครับเก็บเงินด้วยครับ...” จากนั้นดองวานก็รีบขับรถไปดักเฮจินจนทัน



“ขึ้นมาดิ เด๋วไปส่ง”



“ไม่เป็นไร เด๋วฉันต้องแวะซื้อของอีก เอ๋ เป๋าตังค์ฉันไปไหนละเนี่ย


แย่แล้ววว T_T นายเห็นเป๋าตังค์ฉันไหม”



“เฮ้ย ไม่เห็นเลยอ่ะ ใจเย็นๆค่อยๆคิดนะ


ที่ร้านเธอไม่ได้เปิดกระเป๋าเลยด้วยซ้ำนิหน่า แล้วมันไปไหนนะ”



“อ่า เอาไงดี ทำไมต้องมาหายวันรีบๆแบบนี้ด้วย ซวยจริงงง”


“เอางี้ เด๋วฉันออกให้ก่อน วันหลังค่อยคืนก็ได้”


“อ่า งั้น โอเค ขอบคุณมาก เลยต้องลำบากนายเลย”


.................
..........
...


“วันนี้ขอบใจนายมากนะดงวาน ไหนจะเลี้ยงข้าว ไหนจะจ่ายค่าของให้


แล้วยังส่งถึงบ้านอีก ขับรถกลับบ้านดีๆละ”



“ ^w^ ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง แล้วเจอกันวันหลังนะ”



 “อืม ^o^ ”


...........
....
..


ดงวานขับรถกลับมาถึงบ้าน เค้าก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าตังค์ใบนึงตกอยู่ใต้ที่นั่งพอดี



“อ่ะ ของเฮจินแน่ๆเลย ดีจังที่ตกอยู่บนรถเรา พุ่งนี้เอาไปคืนดีกว่า ^0^”


 



เย็นย่ำวันต่อมา




“ไหนว้า - -* ทำไมยังหาเบอร์ไม่เจออีกวะเนี่ย อ้ากกกกกก!!!”


 


ดองวานโวยวายพร้อมขยี้หัวตัวเอง


เค้าไม่เข้าใจจริงๆ เมื่อวานก็เห็นเฮจินเมมเบอร์ให้กะตา


ว๊ากกก นี้มันเกิดอาไรกันขึ้นกะเค้ากันนี้



“เฮ้ย ไอ้ลุง แกโวยวายไรแต่เช้าเนี่ย”



“อ้าว ไอ้ริค มาตั้งแต่เมื่อไร T^T อ้ากกก อยากจะร้องไห้เป็นภาษาไทย”


 


ว่าแล้วดองวานก็โผเข้ากอดเอริคทันที



“อาไรของแกวะฮะไอ้ลุง ใจเย็นๆ โอ้ๆ เล่ามาๆ เผื่อจะช่วยได้บ้าง” 



“เฮ้ยๆ พวกแกสองคนมาสวีทหวานแหววอะไรกันแต่เช้าวะเนี่ย เกรงใจคนอื่นเค้าหน่อยเด่”


 


มินอูเดินเข้ามาสมทบพร้อมทั้งพาจอนจินและแอนดี้มาด้วย



“ป้าแก สวีทไงวะไอ้มิน แหม่ แกหึงละสิ ใช่สิ ดองวานมันของแกคนเดียวนิ 555”



“รู้ก็ดีนิ เฮ้ย เลิกกอดกันซะที ฉันกอดได้คนเดียวเว้ยยย


มามะดองวานนี่ เด๋วมินมินจะปลอบประโลมเอง จุ๊บๆ >,< ”


 


ไม่พูดเปล่า มินอูเดินเข้าไปเตรียมจะกอดดองวานทันที


 


แต่ดองวานเตรียมยกเบื้องล่างขึ้นมายัน


 


มินอูเลยต้องถอยออกไป เพราะไม่อยากมีรอยเท้าประทับบนยอดอกแต่เช้า


“งะ แค่นี้ก็ต้องรุนแรงกะเค้าด้วย ดองวานนี่ใจร้ายที่สู้ดดด”


“- -* ไอ้มิน พอเถอะ ไม่ใช่เวลาวะ อ้ากกกกกก T^T


โชคชะตาทำไมต้องเล่นตลกกับคนหล่อด้วยยยยยย”



“ใครกันหรอพี่ดองวานที่โชคชะตาเล่นตลกนะ


ผมไม่เห็นมีคนหล่อที่ไหนเลย นอกจากพี่ริค” แอนดี้พูดขึ้น


“นั้นดิแอนดี้ อู้ยยย วันนี้แกเด็ดมากเลยวะดี้ 555”


“ไอ้พวกนี้นิ พวกแกร่วมหัวกันมากวนอารมณ์กันใช่ไหม ว๊ากกก ไอ้พวกบ้า!!!”


 


ว่าเสร็จดองวานก็ไล่เตะเพื่อนทั้ง 5 ทันที


“เฮ้ยๆ เหนื่อยละ แฮ่กๆ แก่แล้วยังจะเล่นไรแบบนี้อีก


แฮ่กๆ มา มานั่งคุยกันดีๆดิ ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกะแกวะไอ้ลุง”


 


เอริคลงนั่งพักเหนื่อยที่เก้าอี้ จากนั้นดองวานก็หยุดไล่เตะคน


ทุกคนที่เหลือจึงทยอยกันลากเก้าอี้มานั่งล้อมวง



“เออ ก็ เรื่องเบอร์โทรอ่ะ เมื่อวานเฮจินเค้าเมมให้ฉันกับมือเลยนะเว้ย


แต่ทำไมฉันถึงหาไม่เจอว่ะเนี่ย”


“พี่ดงวาน พี่เฮจินเค้าเมมเป็นชื่ออื่นแกล้งพี่เล่นเปล่า


อาจจะแบบว่า ที่ร้าก อะไรแบบนี้


พี่เลยหาชื่อเค้าในมือถือไม่เจอเปล่า หุหุ” แอนดี้ว่า



“เป็นงั้นก็ดีดิ T-T แต่นี้หาไม่เจอเลย ไล่หาที่ละชื่อๆละนะ อ้ากกก”


“หรือว่าเค้าแกล้งแกอีกว่ะไอ้ลุง หรือไม่เค้าก็คงรังเกียจแก


หรือไม่ก็คงไม่ชอบขี้หน้าแกกลัวแกจะโทรรังควาญ หรือไม่ก็....”


“หุบปากไปเลยก็ดีนะไอ้มิน -*- นี้ตูยังเครียดไม่พอใช่ไหม แกเลยหาเรื่องเครียดมาเพิ่มให้เนี่ย”


“พี่ ผมว่านะ พี่ลองไล่ดูเลยดีกว่า แบบใจเย็นๆ ว่ามีชื่อไหนไม่คุ้นเพิ่มเข้ามาในรายชื่อบ้างป่าว


อาจจะเป็นเบอร์นั้นก็ได้นะ” จินกล่าว



“เฮ้ย ชุงแจ แกฉลาดมาก สึโค้ยจริงๆเลยชุงแจ~”


 


ดงวานพูดด้วยท่าทางดีใจ แล้วก็รีบไล่ชื่ออย่างใจเย็นดูอีกครั้ง



“ฮืม...ชอยคังฮี - -“ ใครว่ะเนี่ย ฉันรู้จักคนชื่อนี้เมื่อไรว่ะ ไม่คุ้นเลย”



“แกก็ลองโทรหาดูดิไอ้ลุง อาจจะเป็นเบอร์ลูกค้าก็ได้นะ


แต่ถ้าไม่รู้จักก็ลบไปเลย เปลืองเมมโมรี่เปล่าๆ” มินอูบอก



“อือๆ เด๋วค่อยลองโทรดูละกัน เฮ้อ แต่หาเท่าไรก็หาไม่เจอจิงว่ะ


เฮจินนะเฮจิน นี่ฉันโดนเธอหลอกจริงๆใช่ไหมเนี่ย”



“ลุง หรือพี่เฮจินเค้ามีไรปิดบังลุงอยู่รึป่าว เค้าถึงไม่ยอมให้เบอร์ติดต่ออ่ะ” จอนจินว่า



“เออ นั้นดิ เฮ้ย เกือบลืมไปแล้วว่ามาที่นี้ทำไม


ไอ้ลุงไอ้มิน ตกลงแกจะไปงานแต่งงานเป็นเพื่อนฉันป่าวว่ะ”



“งานใครว่ะ ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยว่ามีเพื่อนเราจะแต่งงาน” มินวูว่า



“อ่อ งานเพื่อนตอนม.ต้นอ่ะ พวกแกคงไม่รู้จักหรอกมั๊ง ชื่อ ชินฮเยซองอ่ะ”



“เอ๊ะ ชื่อนี้มันคุ้นๆว่ะ ไอ้ลุง แกคุ้นไหม ชินฮเยซองเนี่ย” มินอูหันไปถามดงวาน



“จะไม่คุ้นได้ไงละ ก็ฮเยซองคนที่จองอันชอบแล้วก็เป็นคนที่เป็นเพื่อนสนิทกับเฮจินด้วยไง


แกจำไม่ได้แล้วหรอว่ะไอ้มิน”



“อ่ออออออ คนที่ทำให้แกอกหักนี่เองงงงงง ถึงว่าคุ้นๆ”


 


มินอูแกล้งแซวดงวาน แต่ดงวานไม่ใส่ใจแล้ว


ตอนนี้ประเด็นที่เค้าใส่ใจมากกว่าก็คือการที่ฮเยซองก็เป็นเพื่อนสนิทกับเฮจินด้วย



“งี้ฉันก็ต้องได้เจอเฮจินที่งานแต่งงานชัวร์เลย หุหุ โลกกลมจริงๆว่ะ


วันไหนนะไอ้ริค ฉันจะได้รีบไปเสริมหล่อ ให้ไม่น้อยหน้าเจ้าบ่าวเลย”


 


ดงวานเริ่มยิ้มออก เค้าเริ่มจินตนาการถึงเฮจินใส่ชุดราตรี คิดแล้วก็อยากเห็นไวไว


.................



“เอ่อ...ไอ้ลุง ยังไงแกก็ได้เจอกับเฮจินแน่ๆว่ะงานนี้ เอ่อ .... เพราะว่า ....”



“อ้าว ก็แน่อะดิ ก็เฮจินเป็นเพื่อนสนิทเจ้าบ่าว ไงก็ต้องไปอยู่แล้วละ หุหุ”



“เอ่อ ไม่ได้ไปในฐานะนั้นอะดิ” เอริคพูดจบ ก็ยื่นการ์ดแต่งงานให้ดงวานดู


 



ในการ์ดใบนั้นเขียนว่า







“เฮจิน Smiley ฮเยซอง”




 

Create Date : 31 สิงหาคม 2552
2 comments
Last Update : 31 สิงหาคม 2552 1:15:28 น.
Counter : 982 Pageviews.

 

เฮ้ย ไม่ยอมอ่ะ
มาถึงจะให้ซองแต่งงานเลยหรอ
งานจัดที่ไหนบอกมานะ จะตามไปตบผู้หญิงคนนั้น
555555+ -ขนาดหนัก

ปล.แกเขียนลุงซะยังกะอายุ40กว่า

 

โดย: หน้าม้าหมายเลข 1 IP: 10.1.27.38, 58.8.80.246 31 สิงหาคม 2552 16:32:13 น.  

 

ไม่สนนนนน
สนแต่ริค!! ^o^

ริครอด เย้

 

โดย: แหนม!! IP: 61.7.147.78 31 สิงหาคม 2552 17:10:25 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


da friday child
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add da friday child's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.