ยิปซีสีน้ำเงิน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]




Group Blog
 
<<
กันยายน 2550
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
17 กันยายน 2550
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add ยิปซีสีน้ำเงิน's blog to your web]
Links
 

 
บ า ง อ ย่ า ง เ ปี ย ก ป อ น ใ น ส า ย ฝ น

บ า ง อ ย่ า ง เ ปี ย ก ป อ น ใ น ส า ย ฝ น






ตู้ไม้สักหลังเล็กๆของฉัน ช่างน่ารักเสียจริง
ประตูสองบานกรุกระจกสี่ช่อง ด้านล่างเป็นลิ้นชักยาว
มือจับตรงกลางเป็นท่อนไม้กลึงเล็กๆ
แผ่นไม้ที่ขับผิวตัวเองเป็นลายนวลเนียน ทำให้ฉันหลงใหลงานไม้โบราณ...

ฉันชอบตกแต่งบ้านมาแต่ไหนแต่ไร
บ้านเล็กๆของฉัน ใครที่นัดหมายกับฉันว่าจะมาที่บ้าน
ฉันไม่เคยสนใจว่าฉันจะสวยหรือยัง หน้าตาผมเผ้าดูดีไหม
แต่ฉันต้องนึกถึงบ้านก่อน ว่าสวยพร้อมให้ใครมาทักทายมันหรือยัง



หลังๆมานี้ฉันหลงใหลกับเฟอร์นิเจอร์ไม้และของเก่า
ตามพวกพี่ๆที่ชอบของเก่าเก็บ
ของเก่านั้นต้องใช้เวลาในการสะสม และแต่ละชิ้นก็น่ามองน่าชมนัก
ฉันได้เห็นนาฬิกาโบราณรุ่นปารีส ลอนดอน ม้าคู่ ม้าเดี่ยว
นาฬิกาปลุกเล็กๆที่อายุหลายสิบปี แต่ยังคงส่งเสียงปลุกมาจากวันวานได้
เครื่องชั่งโบราณ ตะเกียงเจ้าพายุ โอ่งแดง
ตู้ไม้สักทรงต่างๆ ทั้งลายปล้องอ้อย ทรงหกเหลี่ยม ฯลฯ



และแล้ววันหนึ่ง ฉันก็ได้ตู้ไม้สักเล็กๆมาหลังหนึ่ง เป็นตู้ที่เรียกว่าแบบเซี่ยงไฮ้
ด้านในตู้นั้นทาสีฟ้าน้ำเงินไว้ มองแวบเดียวก็รู้ว่าต้องลอกสีออกแล้วย้อมสีไม้ใหม่
ให้ลายไม้สักเดิมๆได้ปรากฏสวยงามกว่า
งานนี้ท่าทางจะหนักเกินฝีมือฉัน

พี่ชายจึงไปตามคนๆหนึ่งที่รับจ้างทั่วไปมาทำที่บ้าน
สายๆป้าคนนั้นมาที่บ้าน ฉันบอกให้ช่วยจัดการลอกสีเดิมออก
มือที่หยาบกร้านและริ้วรอยปรากฏชัดอยู่ที่ใบหน้า
ป้ามองดูตู้นิ่งอึดใจ แล้วลูบๆไปที่เนื้อไม้อย่างแผ่วเบา แล้วก็เริ่มลงมือทำงาน

ที่ลานหน้าบ้านตลอดเวลาป้าคนนั้นตั้งอกตั้งใจใช้เศษกระจกขัดสีเดิมออก
เนื้อตัวเปียกปอนจากน้ำที่ใช้ล้าง ผมเผ้ากระเซิงลงมา แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดพัก....
ฉันเอาน้ำดื่มมาวางไว้ให้ แวบหนึ่งฉันเห็นแววเศร้าสร้อยในดวงตา



ฝนตกหนักลงมา ฉันให้ป้ายืมจักรยานถีบกลับไปบ้านก่อน
ฉันมองตู้ที่ขัดเกือบแล้วเสร็จ มันแปรโฉมขึ้นมาเช่นพระสังข์ถอดรูปเงาะ
ลายไม้สีเหลืองทองมาแทนที่สีฟ้ากระดำกระด่างเดิม
มีคนเดินผ่านถามไถ่ด้วยความสวยสง่าของมัน ฉันตื่นเต้นดีใจ
เอ่ยถามพี่ชายว่าตู้ใบนี้ ได้มาอย่างไรนะ
พี่ชายสบตาฉัน บอกว่าอยากรู้ไปทำไมเล่า...
อย่างไรพี่ชายก็ให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิดอยู่แล้ว



ฉันคะยั้นคะยอถามเพราะเหมือนของโบราณชิ้นอื่น
ที่มีเรื่องราวกลิ่นไอของเจ้าของเดิม
อย่างเก้าอี้รับแขกไม้สักแกะลายขาสิงห์ของพี่ชายนั่น
ก็ต้องจ้างคนลอยคอริมตลิ่งเข้าไปนำมาจากบ้านริมน้ำที่ร้างคนมากว่า 50 ปี
จนป่าโสนขึ้นปกคลุมรกครึ้ม
เขาว่าเจ้าของเก่าเป็นหมอที่จากไปเพราะช่วยภรรยาที่ตกน้ำที่หน้าบ้านนั่นเอง
ของเก่าโบราณหลายอย่าง ค่าของมันอยู่ที่เรื่องราวทางใจนั่นแหละ

พี่ชายหลบตาวูบหนึ่ง บอกฉันเบาๆ
“เมื่อวานเด็กที่รู้จักคนหนึ่ง มาบอกขายตู้เก่าในบ้าน
บอกว่าแม่ขอค่าตู้ แค่พอซื้อกับข้าวกิน...
แม่เด็กคนนั้นก็ป้าคนนี้นั่นแหละ”



ฉันรู้สึกบอกไม่ถูก..นิ่งอึ้ง
นี่เป็นฉากหนึ่งของทุนนิยมเล็กๆที่ร้าวรอนใจนัก
ตู้เก่าๆที่อยู่กับบ้านหลังหนึ่งมาแสนนาน
อาจตั้งแต่ลูกคนโตที่วิ่งเล่นอยู่ตอนเด็ก จนถึงน้องคนเล็กๆในบ้าน...
ข้าวของชิ้นหนึ่งที่ซึมซับเรื่องราวของแต่ละชีวิตในครอบครัว

ตู้เก่าๆในความทรงจำ ที่วันหนึ่งเธอต้องนำมันแลกกับอาหารเพียงไม่กี่มื้อ
ความรู้สึกคงเจ็บปวดพอๆกับที่ต้องมาขัดทำสีให้กับเจ้าของใหม่

.................

นึกถึงมือหยาบกร้านและแววตาหมองเศร้าของป้าคนนั้น
ฉันเหม่อมองออกไปที่ลานหน้าบ้าน
ตู้ไม้สักหลังเล็กๆ เปียกปอนอยู่กลางสายฝน...




ภาพ Artist: Eric Barjot

…...........................








Create Date : 17 กันยายน 2550
Last Update : 17 กันยายน 2550 16:46:06 น. 34 comments
Counter : 750 Pageviews.

 
วันนี้มาอ่านแล้วเศร้าค่ะ

เราไม่ค่อยได้เก็บของโบราณค่ะ หรืออาจจะเพราะรสนิยมไม่ถึงก็ไม่รู้ เว้นแต่ของบางอย่างที่ได้รับตกทอดมาแล้วก็ยังเก็บแอบไว้ มีนาฬิกาโบราณอายุร้อยกว่าปีที่แอบไว้หลังประตูห้องนอนที่วันๆแทบไม่เคยเห็นหน้าเจ้านาฬิกาเรือนนั้นเลย เพราะเปิดประตูเข้าไปมันก็ถูกซ่อนอยู่หลังประตู แต่ของเก่าบางอย่างเราก็ชอบนะคะ สงสัยต้องหัดรู้จักเก็บรู้จักคุณค่าบ้างแล้ว ตอนนี้เราวางเจ้ากระเป๋าหนังสือไม้ไว้เป็นตู้ยา คงต้องลุกขึ้นมาจัดเก็บแล้วค่ะ เพราะไม่รู้ว่าเจ้าของที่ให้ตกทอดมาเนี่ยเค้าจะรู้สึกผูกพันกับสิ่งนั้นแค่ไหน พูดแล้วรู้สึกผิดจังเลยกับเจ้ากระเป๋าหนังสือ ตอนนี้อยู่ชั้นใต้บันได เจ้าของกระเป๋าก็เพิ่งเสียไปเมื่อ 3 ปีก่อน ด้วยอายุ 90 กว่าปี

อ่านแล้วรู้สึกเศร้าปนผิดค่ะ อ่านเรื่องของคุณทีไรมันรู้สึกอะไรบางอย่างทุกทีเลย บางครั้งอิ่มใจ บางครั้งเศร้าๆ ขอบคุณเหมือนเคยนะคะที่เอาเรื่องดีๆมาแบ่งปันค่ะ


โดย: KOok_k วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:18:24:14 น.  

 
สวัสดีค่ะ คุณยิบซีสีน้ำเงิน

ขอบคุณนะคะ ที่ไปทักทาย ได้โอกาศเข้ามาเช็คบล็อกที่ออฟฟิศวันนี้เอง
กลับมาจากเมืองไทยแล้วค่ะ ตอนนี้ก็มาถึงไอร์แลนด์โดยสวัสดิภาพ ตั้งแต่เมื่อวาน
แต่มีปัญหานิดหน่อยค่ะ กระเป๋าเดินทาง เกิดหายไปค่ะไม่ได้มาด้วยกัน อืมส์ โชคไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เมื่อเช้าโทรไปเช็ค เค้าเจอว่ามันไปหยุดพักเที่ยวอยู่ที่อัมสเตอร์ดัม ไม่ยอมขึ้นเครื่องมาด้วยกัน
เค้าบอก จะจัดส่งมาให้ไฟลท์ต่อไปอัมสเตอร์ดัมดับบลิน ดีนะไม่หาย
ได้ข่าวอุบัติเหตุเครื่องบินที่ภูเก็ตแล้ว น่าเศร้าจังค่ะ มีคนเสียชีวิตเยอะด้วย

คุณยิบซีฯ เขียนเรื่องศิลปะได้น่าสนใจจัง สนใจและติดตามเรื่องพวกนี้หรือคะ
ภาำพประกอบสวยจัง ชอบดูภาพสไตส์คล้ายๆ แบบนี้อยู่แล้วด้วยซิคะ
ที่บ้านที่เมืองไทยมีจักรโบราณของแม่อยู่หลังนึง ชอบมีัคนมาอ้อนแม่
จะขอซื้อเอาไปตกแต่งร้านอาหาร ให้ราคาดีด้วยนะ
แต่บอกแม่ไม่ต้องขายหรอก เก็บไว้ดูเล่น สวยๆ ประดับบ้านเราดีกว่าไปอยู่ตามร้านอาหาร

ไปล่ะค่ะ เดี๋ยวไปตามกระเป๋าเดินทางก่อนนะคะ ไม่เห็นโทรมาซะที เฮ้อ

สุขสันต์วันจันทร์ค่ะ


โดย: Dublina IP: 195.212.29.92 วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:19:46:36 น.  

 
เขียนดีจัง
.............
(เปียก)ปอน


โดย: สัญจร ดาวส่องทาง วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:20:03:00 น.  

 

อ่านแล้ว ซึม ไปพักนึงค่ะ พี่ยิปซีฯ ที่บ้านพ่อ จะมีข้าวของเก่าๆ อยู่เยอะ ตกทอดมาตั้งแต่สมัยย่า นกไม่เคยใส่ใจกับมันเลยค่ะ

ของเก่ามีเรื่องราวเสมอนะคะ


โดย: หทัยชนก (Nok_Noah ) วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:20:05:14 น.  

 
ยิปซีทำเราร้องไห้

เรื่องนี้มันกระทบใจจริง ๆ ตามประสาคนบ้าสมบัติเก่าที่เป็นร่องรอยของอดีต
แม้จะเดาเรื่องได้ตั้งแต่ป้าเริ่มขัดสีไม้ของตู้ใบนั้น
และเราก็ค่อย ๆ อ่านด้วยความเจ็บปวดเป็นริ้วในหัวใจ
เหมือนเลย เหมือนที่คิดไว้
มันยิ่งปวดร้าวนัก....

ยิปซีทำเราร้องไห้จริง ๆ ด้วย


โดย: ชิงดวง วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:20:06:28 น.  

 
ภาพน่ารักกระจุ๋มกระจิ๋ม เห็นคอมเมนท์ข้างบนเศร้ากันใหญ่ เลยแอบอ่านแบบผ่าน ๆ เด๋วน้ำตาซึม อายลูกมาน หุหุ
คิดถึงบ้านที่เราโตมา เฟอร์นิเจอร์เก่า ๆ เพียบเลย แล้วมันก็เก่าไปตามกาลเวลา สงสารมันเหมือนกันเนอะ แต่ทำไรไม่ได้ ไม่ใช่ของเราซักกะหน่อย แฮ่ ๆ


โดย: คุณย่า วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:20:20:44 น.  

 
ของเก่า . . . เก็บความทรงจำต่างๆไว้
มีค่าทางความรู้สึก

^ ^


โดย: หมูปิ้งไม้ละ 5 บาท วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:21:31:50 น.  

 
สีน้ำเงิน...........

พลิ้ว..แผ่วๆ....

ชวนชม......


โดย: tucarryon วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:21:34:07 น.  

 
ม่าม๊าแวะมาตอน 4 ทุ่มกว่ายังไม่ง่วงเลยจ้า มีความสุขนะ



โดย: mamamodern วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:22:28:59 น.  

 
งาเริ่มไหม้แล้วถึงตอนนี้ยังระลึกชาติไม่ได้เลย ช่วยปลดล็อคเร็วเข้า zembeha@hotmail.com(ชวนดูงานกำลังสำแดงอยู่ที่สีลมอาร์ตสเปส ใครชอบแมวๆๆๆๆงานนี้น่ารักได้ใจเลย ศิลปะภาษาแมวๆ ออเดิฟได้ที่แพนด้ามหาภัยเค้าจัดให้ ขอบคุณครับ


โดย: เซมเบ้ IP: 203.113.32.9 วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:0:38:19 น.  

 
..

เข้าใจความรู้สึกเลยค่ะ
เพราะเป็นคนชอบแต่งบ้าน
รักไม้เก่าๆและหวายมาก
พอๆกับที่ชอบเดินดูบ้านเก่า วัดเก่า
และเรื่องราวเก่าๆ
..
.

ของเก่าๆมีค่ากับหัวใจ
กับความทรงจำดีๆ
และกับอะไรอีกหลายๆอย่าง
เกินจะอธิบายได้จริงๆค่ะ






โดย: ระเบียงดอกไม้ วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:4:50:57 น.  

 
ปะทะความรู้สึกอย่างแรง !!

อึ้งนาน ๆ
วนเวียนกับเรื่องราวเก่า ๆ
ความรู้สึกเก่า ๆ ที่อาจต้องใช้เวลาอีกนาน..
เพื่อเยียวยา

ไม่อยากผูกติดอารมณ์แบบนี้
กับคน..หรือ สิ่งของใด ๆ


มองเห็นหัวใจร้าวลึกของป้าคนนั้น
เจ้าของใหม่ก็รับรู้สึกนั้นได้
เพราะใจเดียวกัน

ผูกพัน..
ใช่..มันผูกพัน


เศร้าแต่เช้าเลยล่ะ





ปล. เมื่อวานไม่เห็นเลยค่ะว่าคุณอัพบล็อก
เราก็งมอยู่กับการลงกลอน
เดินไปเดินมา ทำงานด้วย
ใจก็หาบทจบของกลอนไม่ได้
รีบก็รีบเพราะต้องไปรับลูก





โดย: ภูเพยีย วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:7:42:36 น.  

 
คุณยิปซีฯ เจ้าขา มีเรื่องจะฟ้องอะค่ะ(เป็นประเภทช่างฟ้อง) เ
รื่องของเรื่องคือ เมื่อศุกร์ที่แล้ว ท่องบล๊อก ไปเรื่อยๆ ม่ายรู้ไปงัยมางัย ไปโผล่บล๊อก คุณพี่ปอน สัญจร ดาวฯ ก็ยังแปลกใจว่า เอ๊วันนี้คุณยิปซี อัพบล๊อกเร็วแฮะ

แต่ทำมาย มีรูปผู้ชายคนนี้แทน เปลญวน หว่า
ดู ดู ไป อ้าว ไม่ใช่บล๊อกคุณยิปซีฯ แต่เหมือนกันทุกอย่างนี่เอง

เรื่องก็มีเท่านี้แหละค่ะ.......อิ อิ อิ
คิดถึงจัง คิดถึงผู้หญิงโรแมนติก คนนี้ จริง ๆ


โดย: โมกสีเงิน วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:8:55:53 น.  

 
อืมมม....ไม่ถึงกับเศร้านะครับ
แต่รู้สึก หม่นๆ

เพราะ "ความผูกพัน" มันสร้างความเจ็บปวดเสมอ
ในตอนที่ต้องลาจากกัน



โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:10:46:52 น.  

 
ของเก่าโบราณหลายอย่าง ค่าของมันอยู่ที่เรื่องราวทางใจนั่นแหละ...


เห็นด้วยอย่างสุดหัวใจ


ที่บ้านเองก็มีพวกเครื่องเรือนไม้ๆ หลายชิ้นที่แม่และยายสั่งเอาไว้ว่า "เธอจะเอาไปทิ้งก็ได้ แต่รอให้ฉันตายก่อน"
บางชิ้นเท่าที่รู้ ยายได้มาจากญาติผู้ใหญ่ที่นับถือกัน
เตียงสี่เสาหลังหนึ่ง เป็นของป้าซึ่งแกนอนรักษาตัวบนนี้ จนสิ้นลมคามือแม่...
หมีเองก็มีตู้ไม้ที่รักมากสองใบ (ได้จากป้าของแม่ที่ตายนี่ล่ะค่ะ)
ตู้หนังสือกรุกระจกบางๆ มือจับเป็นรูปลูกฟักและมะยมจิ๋วๆ น่าเอ็นดู ใบหนึ่งใช้เก็บหนังสือและตำราเก่าสมัยเรียน อีกใบใช้เก็บหนังสือที่เคยอ่านสมัยมัธยมเอาไว้ เปิดตู้สองตู้นี้หยิบของทีไร รู้สึกเหมือนความทรงจำมันระเหิดระเหยออกมาจากด้านในทุกที -- ถ้าเป็นไปได้ก็อยากพาตู้มาอยู่ใกล้ตัวที่บ้านกรุงเทพฯ จัง แต่กลัวการขนส่งจะทำให้มันบุบสลายเสียก่อน เหะๆ


โดย: แพนด้ามหาภัย วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:11:46:18 น.  

 
อ่านตรงที่คุณยิปซีพูดถึงเรื่องการตกแต่งบ้านให้สวยสะอาดตา เวลามีคนมาเยี่ยม ..
ก็ .. เอ่อ... จริงด้วยแฮะ .. ไม่เคยนึกถึงที่จะเอาตรงนี้มาเป็นอะไรที่น่าสังเกตุ
เพราะโตสก็เป็นคนนึงเหมือนกันค่ะ ที่เวลาจะมีคนมาบ้าน จะแคร์กับรูปลักษณ์ความสะอาดของบ้าน
ก่อนที่จะหันมาดูรูปลักษณ์ของตัวเอง (ความสะอาดของตัวเองไม่จำเป็นต้องดูแล เพราะสะอาดตลอดอยู่แล้วจ๊ะ )

ของเก่าแก่ของโบราณเนี่ย จริง ๆ แล้วโตสก็ชอบเหมือนกันนะคะ .. แต่ราคามันสูง...........ซะเหลือเกิน
แต่ก็อย่างว่าแหละค่ะ .. โตสแค่เห็นแล้วก็ชอบ .. ไม่ได้เห็นหรือคิดถึงคุณค่าที่แท้จริงของมัน ..
ซึ่งก็คือ .. อายุที่ยาวนาน และความเป็นมา

แต่ที่มาของเก้าอี้รับแขกไม้สักของพี่ชายคุณยิปซี ออกไปทางน่ากลัวนิด ๆ นะคะ ..
ครือว่า .. โตสเป็นประเภท .. เกรงใจสิ่งที่มองไม่เห็นน่ะค่ะ

แต่ที่มาของตู้ไม้สัก ที่พี่ชายซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดของคุณยิปซี .. ค่อนข้างเศร้านะคะ ... น่าสงสารป้าจังเลย

นี่แหละค่ะ .. ความพอดีที่หาได้ยากเหลือเกินในโลกนี้
ในขณะที่คนหลาย ๆ คน กินทิ้งกินขว้าง .. แต่ขณะเดียวกัน .. หลาย ๆ คนไม่มีกิน แม้แต่สักมื้อเดียว

ปล. โตสชอบรูปประกอบบล๊อกนี้จังเลยค่ะ


โดย: Chini วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:11:56:31 น.  

 
สวัสดีจ้ะยิบปซีสีน้ำเงิน


เรื่องของเก่าพ่อพเยียไม่แพ้ใครหรอก
คุยทับไว้ก่อน

เพราะเคยเปิดร้านขายของเก่าที่จตุจักรมาแล้ว

แต่เป็นของเก่าที่ไม่ค่อยมีราคาค่างวดอะไร

แต่ที่บ้านก็มีพวกของเก่าจำพวกกระป๋องสังกะสีเสียมากกว่า

ไม่อยากชมซ้ำกับสัญจร ดาวส่องทาง ว่าเขียนเรื่องนี้ได้ดี แต่ก็ยังหาคำชมที่ดีกว่านี้ไม่ได้
แต่จบเศร้าไปนิด

ก็เลยถือวิสาสะจะต่อตอนจบให้ก็แล้วกันว่า...

"หลังจากฝนหยุดตกแล้วแล้วป้าคนนั้นก็กลับมาอีกครั้ง ด้วยสีหน้าอิ่มสุขแล้วบอกว่า ดีใจจังที่ได้เห็นตู้เก่าหลังนี้ของป้าได้ไปอยู่กับที่คนเห็นคุณค่าของมัน ป้าเลยไปขนหีบเหล็กโบราณสมัยสงครามโลกครั้งที่สองสำหรับใส่ผ้ามาขายให้อีก


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:14:29:40 น.  

 
good ten tarn today i live in vienna it very good


โดย: tingpositive (tingpositive ) วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:15:30:35 น.  

 
หวัดดีค่ะ

มะได้มาซะนานเลย

แวะมาทักทายก่อนกลับบ้านค่ะ

มีความสุขมาก ๆ นะคะ



โดย: มณีไตรรงค์ วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:15:41:56 น.  

 
อ่านแล้ว นึกถึงอนิเมชั่นเรื่อง....Toy story แหะ


โดย: Untrue วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:16:14:35 น.  

 
ดีจ๊ะยิปซีฯ
------------------------------------------------------
คำงามจับจิต
ภาพสวยจับใจ...ปิ๊ง ๆ

ปล. แวะมารอบ 2 ครั้งแรก..อึ้ง อึ้ง
อึ้งกิมกี๋ (คึดคำเว้าบ่ออก) อะคึ่ ๆ


โดย: สาวบ้านนอก ณ ขอนแก่น วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:17:12:33 น.  

 
อ่านแล้วเศร้าจังค่ะ
บอกไม่ถูกอ่ะ ชอบประโยคที่บอกว่า
"นี่เป็นฉากหนึ่งของทุนนิยมเล็กๆที่ร้าวรอนใจนัก"
อ่านแล้วรู้สึก ร้าวรอนใจคล้ายๆคนเขียนเลย
ในโลกนี้มีเรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นเสมอเลยนะคะ เฮ้อ!
...................
มีความสุขมากๆ รักษาสุขภาพและนอนหลับฝันดีค่ะ



โดย: เราสองคน (ฝากเธอ ) วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:18:25:20 น.  

 


ตอนนี้เราง่วนกะการไปดูบ้าน"ใหม่"
ยังไม่แน่ใจว่าจะเป็นโครงการอะไร ของใคร
แค่เห็นห้องเปล่าๆ ก้อคิดจะวางโน่นนี่ สับสนอยุ่ในใจ
เราชอบแต่งบ้านมากๆ ย้ายโน่นไปนี่ ย้ายนี่ไปนั่น
สนุกสนาน

ในหัวมีแต่เฟอร์นิเจอร์ และแบบบ้าน
อยากมีวันนั้นเร็วๆจัง จะค่อยๆแต่งไปเรื่อย
ตัวมอมช่างมัน บ้านสะอาด น่าอยู่ อบอุ่น


วันนี้ยิบซีเล่าเรื่อง ..
คิดถึงหนัง ท วิ ภ พ ล่ะ ..


^_^ .. ยังยิ้มได้นะ ..




โดย: ดาวทะเล วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:19:48:16 น.  

 
hi blue gypsy now live in vienna austria go to thailand 23 sep vienna it bueatiful verymore if go to thialand tell every boby


โดย: tingpositive (tingpositive ) วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:21:18:07 น.  

 
เจ้าเก็ตหน้าเหมือนหมา เจ้าเก็ตเป็นลูกคุณย่า คุณย่ามีลูกเป็นหมา ฉะน๊านคุณย่าเป็นหมา กรี๊ดดด


โดย: คุณย่า IP: 202.91.18.206 วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:21:19:52 น.  

 
ได้อ่านเรื่องน่าประทับแบบเศร้าๆ (มากเลยจนไม่ประหลาดใจว่าจะมีคนน้ำตาซึม)พร้อมภาพประกอบสวยๆ ขอบคุณครับ elephant apple นี่ผมไม่ทราบตำนานเหมือนกันครับ ไว้ไปค้นดูแล้วจะมาบอก


โดย: Johann sebastian Bach วันที่: 18 กันยายน 2550 เวลา:21:20:02 น.  

 
อ่านของคุณยิปซีแล้วนึกถึงบ้านพี่ที่รู้จักคนนึงเลยค่ะ
ไปทีไรเหมือนหลงยุคเข้าไปเลย
ไม้สัก ของเก่า ไม้ๆเยอะแยะ

ฟีลลิ่งแบบนะ ฮ่าๆ



โดย: tistoo วันที่: 19 กันยายน 2550 เวลา:0:19:15 น.  

 
อ้อ ลืมบอกไปค่ะ ของบางอย่างผ่านกาลเวลาก็กลายเป็นความทรงจำ (ถือเป็นความคลาสสิคอันน่าหวงแหน ของจึงไม่ใช่แค่เก่าไปตามเวลา แต่มันผ่านผูกโยงกับเรื่องราวของเราไปด้วยต่างหากเนอะ)

แต่ถ้าติดยึดกับสิ่งนั้นมาก เวลาต้องพลัดพรากจะทำใจยากอ่ะค่ะ


โดย: tistoo วันที่: 19 กันยายน 2550 เวลา:0:21:26 น.  

 
ของเก่ามีคุณค่า
สำหรับผู้ที่รู้คุณค่าของของชิ้นนั้น

และอีกประการหนึ่ง
สิ่งที่เจ้าของเก็บเอาไว้
จนเราเรียกว่าเป็นของเก่า

อาจดูไม่มีค่าทางราคา
ความสวยงามวิจิตร
หรือคุณค่าใดๆ
พอที่ผู้เห็นจะสำเหนีกได้เลย

หากแต่ประวัติของของสิ่งนั้น
หากเราเพียงได้รับรู้
ก็สามารถเปลี่ยนแนวความคิด
จากคำว่าไม่มีคุณค่า

ไม่มีอะไร

กลับกลายเป็นรู้ค่า เห็นค่า

เพียงแต่ว่า
เราหลายคน
ไม่อาจจะล่วงล้ำที่จะได้ล่วงรู้
ถึงประวัติของมันนะลูกนะ

ด้วยรัก


โดย: พ่อ (be-oct4 ) วันที่: 19 กันยายน 2550 เวลา:9:37:11 น.  

 
คุณยิปซี ขา คุณเป็นใครไม่สำค้ญ แต่ทุก ทุกวัน
ฉันจะมานั่งรอยิปซี ฯ บรรเลงเพลงกวี ที่แสนหวาน


โดย: โมกสีเงิน วันที่: 19 กันยายน 2550 เวลา:15:06:56 น.  

 
เคยคิดกับตัวเองว่าทำไมตรูไม่รวยล้นฟ้าว้า
รวยแบบชุดแม้วที่ที่สะสมไว้
แล้วตรูจะช่วยๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากจะทำตัวเป็นนางฟ้า
อยากจะนั่น...นี่... โน้น...
แต่ไม่เคยได้ทำหง่ะ

แล้วจะพูดทำไมหง่ะ

แหะๆ แค่บ่นให้ฟัง ชอบมากกกกกกกกกกค่ะ
ทุกอย่าง บล๊อค เรื่อง รูป ของเก่า
และที่ชอบมากที่สุดคือชอบ...

ยิปซีสีน้ำเงิน


โดย: ป้าซ่าส์ วันที่: 19 กันยายน 2550 เวลา:15:30:11 น.  

 
แผ่นไม้ที่ขับผิวตัวเองเป็นลายนวลเนียน ทำให้ฉันหลงใหลงานไม้โบราณ...

ยิปซีจ้ะ ถ้อยคำสวยงามมากจ้ะ

ส่วนเรื่องตู้นั้น ปวดใจแทนค่ะ


โดย: MoneyPenny วันที่: 19 กันยายน 2550 เวลา:16:45:36 น.  

 
ของเก่ามีเรื่องราวบอกเล่าความเป็นมาอยู่ในความทรงจำของเจ้าของ

สูญเสียของไปไม่ได้สูญเสียความทรงจำ จึงมีร่องรอยความอาวรณ์อยู่ในใจ

น่าสงสารป้าคนนั้น แต่ถ้าแกขายตู้ใบนั้นไม่ได้นั่นเป็นเรื่องที่น่าสงสารกว่า


โดย: 9A วันที่: 19 กันยายน 2550 เวลา:19:51:44 น.  

 
เข้ามาอ่านคอมเมนต์ของเพือนบล็อก
เหมือนได้ท่องเข้าไปในโลกของคนที่เข้าใจกัน
ดีจัง..


โดย: ชิงดวง วันที่: 19 กันยายน 2550 เวลา:21:16:23 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.