ยิปซีสีน้ำเงิน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]




Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2550
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
7 สิงหาคม 2550
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add ยิปซีสีน้ำเงิน's blog to your web]
Links
 

 
MY SWEET ORANGE TREE

M Y * S W E E T * O R A N G E * T R E E



◆ ◆◆ ◆◆

วันนี้ฉันนอนซมไข้ ซุกตัวในผ้าห่มที่ร้อนกรุ่น
แม่มาคอยวนเวียนนำผ้าเช็ดตัววางไว้ให้
ในห้วงเวลาที่ตัวร้อนสูง เนื้อตัวสั่นเทา ฉันเหม่อมองไปที่หน้าต่าง..
นึกถึงหนูน้อยเซเซ่คนนั้น

............
เด็กชายเล็กๆ ที่หัวใจของเขาเติบโตเกินวัย
ไม่มีใครมองเห็นหรอก …นอกจากความดื้อซนพูดจาหยาบคาย
แต่เด็กเลวในสายตาคนอื่นเช่นหนูน้อย
กลับไปทำงานขัดรองเท้าอย่างเหนื่อยยาก
เพื่อจะนำเงินซื้อบุหรี่ให้พ่อเป็นของขวัญวันคริสต์มาส
เด็กที่พระเจ้าทอดทิ้งคนนี้ นำดอกไม้ที่ขโมยมาไปปักแจกันที่โต๊ะครู
จนครูสาวร้องไห้ และบอกให้หนูน้อยคอยมองกุหลาบสมมุติด้วยกันแทน
หนูน้อยเซเซ่รักน้องชายชื่อหลุยส์ ราวเขาเป็นพระบุตร
เขาพาน้องเที่ยวและปกป้องน้องด้วยเรี่ยวแรงเล็กๆ
และทั้งหมดไม่มีใครมองเห็น รับรู้…
นอกจากต้นส้มต้นหนึ่ง ชื่อมิงกินโฮ และนกตัวเล็กๆในหัวใจของหนูน้อยเอง



ฉันหวนนึกถึงวัยเยาว์ของใครบางคน
เขามีต้นส้มสักต้นหนึ่งในหัวใจของเขาบ้างไหม?
ฉันหมายถึงต้นส้มสักต้นที่เขานั่งพิงอยู่ข้างๆ
แล้วเล่าเรื่องความซุกซน เรื่องสนุกๆ วีรกรรมในการแกล้งเพื่อน
รวมถึงร่องรอยไม้เรียวที่ถูกแม่ตี หรือความรักความผูกพันที่มีต่อใครคนหนึ่ง...


วันของเราในวัยเด็กเป็นวันที่ผ่านเลยหรือ ไม่หรอก…
ไม่เช่นนั้นฉันคงไม่เห็นผู้ใหญ่บางคนร้องไห้
น้ำตาร่ำละลักในคืนวันที่หวนย้อนถึงวัยเยาว์
วัยวันเริ่มต้นของชีวิตที่อาจหม่นเทา...

หนูน้อยเซเซ่มีความทรงจำที่งดงามและผูกพันกับคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อ

“โปรตุก้า ผมไม่อยากจากนายไปเลยล่ะ รู้ไหม
ทำไมล่ะ
เพราะนายเป็นคนดีที่สุดในโลกน่ะสิ ไม่มีใครรังแกผมเลย
เวลานายอยู่ใกล้ๆ แล้วผมก็รู้สึกว่าความสุขมันอยู่ในหัวใจของผม”


◆ ◆◆ ◆◆

เขาคนนั้นที่เรารู้จักก็อาจมีความทรงจำถึงใครสักคนในวัยเด็ก
อาจเป็นภรรยาใหม่ใจดีของพ่อ
เป็นยาย เป็นย่าที่แม่ของเขานำไปฝากเลี้ยงไว้ตลอดวัยเด็ก
และเขาก็ยังจดจำกลิ่นกายของคนแก่ที่เคยโอบกอดเขาได้…
หรืออาจเป็นโสเภณีเอื้ออารีย์คนหนึ่งที่รักเขาเหมือนดั่งลูก

ความทรงจำอันเจ็บปวดที่ไม่เคยมีรองเท้าใหม่สักคู่เหมือนเด็กอื่น
เขาคนนั้นอาจติดตรึงกับภาพวัยเด็กที่ต้องมุดหนีความกลัวอยู่ใต้เตียง
ด้วยเนื้อตัวอันสั่นเทาเพียงลำพัง...เหมือนดั่งหนูน้อยเซเซ่

“ผมรู้แน่แล้วว่า ความเจ็บปวดมันคืออะไร
ความเจ็บปวดไม่ใช่การถูกตีจนสสบ ไม่ใช่โดนเศษแก้วบาดเท้า
หรือโดนเย็บแผลที่ร้านหมอ
ความเจ็บปวดนั้นคือการเจ็บที่หัวใจทั้งหมด
เพราะคุณต้องตาย โดยไม่สามารถเล่าความลับให้ใครฟังได้
ความเจ็บปวดที่กัดกร่อนกินกำลังวังชาที่แขน ที่ศรีษะ
และทำลายความต้องการที่จะหันศรีษะอยู่บนหมอน..”


แผลลึกที่ผู้ใหญ่กรีดลงบนหัวใจเด็กๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่มีใครมองเห็นหรอก ...ร่องรอยบาดแผลนั้น
เพราะมันแปรเปลี่ยนมาเป็นแววตาแสนเศร้าของเขา
และหัวใจที่ไขว่คว้าความอบอุ่นตลอดเวลา
บ้านของความรัก อยู่ที่ไหนกันเล่า
ใครบางคนก็โหยหาจนวัยล่วงเลย..

◆ ◆◆ ◆◆



ฉันนึกถึงวันสุดท้ายของหนูน้อยเซเซ่ ที่นอนซมเช่นคนตรอมใจ
ชายชาวโปรตุเกส คนที่หนูน้อยเซเซ่รักได้ตายไป
โลกแห่งความเศร้าของเขา มีเพียงความทรงจำที่เจ็บร้าวถึงพ่อ
“ผู้ชายคนที่อุ้มผมนั่งตักนี่ เขาต้องการอะไร เขาไม่ใช่พ่อผม
พ่อผมตายแล้ว รถไฟมานการาติบาฆ่าเขา
ผมมองเท้าของเขา นิ้วหัวแม่เท้ายื่นออกมานอกรองเท้าไม้
เขาเป็นต้นไม้แก่ๆที่รากสีดำ เขาเป็นพ่อต้นไม้
หากแต่เป็นต้นไม้ที่ผมแทบจะไม่รู้จัก”


แม้ห้วงยามสุดท้ายที่หนูน้อยกำลังจะจากไป
พ่อของเขาซึ่งพยายามจะเรียกร้องคืนวันที่ผ่านมา
กลับไม่สามารถเยียวยาหัวใจที่สูญสลายของหนูน้อยได้อีกแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ พ่อ ไม่เป็นไร...”
ผมมองหน้าเขาซึ่งเต็มไปด้วยน้ำตาเหมือนกัน ผมพึมพำว่า
เขาโค่นมันแล้วล่ะฮะ พ่อ ตั้งอาทิตย์กว่าแล้วที่เขาโค่นต้นส้มของผม”


น่าเศร้า ที่ผ่านมามีเพียงต้นส้มต้นหนึ่งกับนกเล็กๆในหัวใจ
ที่รับรู้ความโดดเดี่ยวและเข้าใจเจ็บปวดของหนูน้อย
………………



แม่มาเรียกปลุกให้ฉันกินยาด้วยสายตาห่วงใย
ฉันยังไม่สามารถแม้เพียงยกหัวขึ้นได้ แม่ประคองให้ฉันลุกขึ้นในอ้อมแขน
ฉันกินยาแล้วนอนลงใต้ผ้าห่มอีกครั้ง มองไปที่นอกหน้าต่าง
ต่างจากหนูน้อยเซเซ่แสนเศร้าคนนั้น...
ฉันนั่งแอบอิงข้างๆ พุดคุยถึงความรักของแม่ที่มีต่อฉันให้มันฟัง
ณ ต้นส้มแสนรักในหัวใจของฉัน...

◆ ◆◆ ◆◆

แรงบันดาลใจ : แม่ที่เฝ้าคอยดูแลในยามไข้
และ เซเซ่หนูน้อยแสนเศร้าในวรรณกรรม ต้นส้มแสนรัก ภาค 1
ของ โจเซ่ วาสคอนเซลอส นักเขียนชาวโปรตุเกส
สำนวนแปล : มัทนี เกษกมล






Create Date : 07 สิงหาคม 2550
Last Update : 7 สิงหาคม 2550 16:54:31 น. 49 comments
Counter : 811 Pageviews.

 
ดีจังเลยที่ได้อ่านเรื่องนี้ในช่วงนี้

ช่วงที่กำลังคิดถึงบ้านอยู่พอดี
ความจริงคนไกลบ้านช่วงที่คิดถึงบ้านมีทุกวันแหละ


โดย: แพรจารุ IP: 203.113.50.140 วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:11:48:30 น.  

 
โห้ยยยย....ผมไม่จำหรอกครับ
เป็นคนความจำสั้น
โดยเฉพาะเรื่องหน้าแตกของตัวเอง อิอิอิ


โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:12:37:08 น.  

 
ต้นส้มแสนรัก
เป็นหนังสือที่เคยอ่านสมัยม.ต้น
แล้วชอบมากเรื่องนึงเลยล่ะคะ

แล้วก็สงสัยอย่าง
เด็กน้อยคนนั้นอยู่ได้ยังไงโดยที่ไม่กินน้ำเลย ??


โดย: หมูปิ้งไม้ละ 5 บาท วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:13:04:15 น.  

 
อยากอ่านบ้างจังเลยค่ะ



โดย: มณีไตรรงค์ วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:13:39:39 น.  

 
อ่านแล้วชอบครับ


โดย: คนทับแก้ว วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:13:42:41 น.  

 
ดีเลย ไปหยิบเล่มนี้มาอ่านอีกดีกว่า เป็นหนังสือเล่มโปรดเลยค่ะ(ตอนเด็กกว่านี้) แต่ลืมๆไปแล้ว รื้อมาอ่านดีกว่า

ปล.หายป่วยไวๆนะคะ


โดย: ดอกซากุระบานแค่เจ็ดวัน วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:14:39:38 น.  

 
หายหวัดไว ๆ นะค๊า
รีบไปรับเจ้าเก็ต เมนท์แค่เนี๊ยะ ไปแล้วจ้า


โดย: คุณย่า IP: 202.91.18.192 วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:15:07:31 น.  

 
อยากอ่านเรื่องนั้นจังค่ะ
แล้วก็รู้สึกอยากมีต้นส้มในหัวใจไว้สักต้นจัง
...............
มีความสุขมากๆกับการทำงานนะคะ
รักษาสุขภาพด้วยนะ


โดย: เราสองคน (ฝากเธอ ) วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:15:27:02 น.  

 
เป็นเรื่องของเด็ก 5 ขวบที่ทำให้ต้องเสียน้ำตาไปด้วยอย่างเต็มใจค่ะ


โดย: PANDIN วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:17:17:45 น.  

 
นานมาแล้วค่ะกับหนังสือเล่มนี้ ... อยากอ่านเต็ม ๆ อีกจังเลย แต่ต้องไปค้น
กล่องหนังสือก่อน รู้สึกว่ายังไม่ได้ให้ใครไปน๊า ...(ไม่แน่ใจ) ...


อ่านเรื่องราวขึ้นต้น สำหรับการดูแลเอาใจใส่ของคุณแม่
น่ารักจังเลยค่ะ
เหมือนทำให้เราคิดถึงตอนเด็กๆ ที่เราไม่สบายแล้วคุณแม่ ก็มาดูแลเราแบบนี้


" แผลลึกที่ผู้ใหญ่กรีดลงบนหัวใจเด็กๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่มีใครมองเห็นหรอก ...ร่องรอยบาดแผลนั้น "

เป็นความรู้สึกที่เด็กๆ เค้าเก็บงำนะค่ะ เรียกว่าทำอะไรไว้ก็ต้องดูให้ดี
เพราะเด็กเค้าจำได้แม่น ไม่ลืม ... บางทีเรายังคิดไม่ถึงว่า
ทำไมหนอ เค้าถึงได้จำได้ และถือว่าจำแต่สิ่งแย่จะเป็นรอยร้าวเล็กๆ ของเค้าไปตลอดกาลเลยค่ะ



โดย: JewNid วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:17:34:05 น.  

 
สวัสดีจ้ะยิปซีสีน้ำเงิน


อ่านเรื่อง"ต้นส้มแสนรัก"
แล้วทำให้คิดถึงคนรักคนแรกในกรุงเทพฯ
ตอนนั้นเพิ่งเข้าเมืองหลวงและเริ่มทำงานิตยสารใหม่ๆ
เธอเป็นเด็กนักเรียนบดินทร์ฯ
ส่วนพ่อพเยียเพิ่งเข้าทำงาน


คนที่พ่อพเยียเคยเขียนถึง"เด็กถือดอกไม้และกระดาษเขียนจดหมายสีชมพู"ในคอลัมน์ "เก็บไว้ในรอยจำ"น่ะ

เธอเป็นลูกคนมีฐานะและเป็นเด็กดี
เธอนี่แหละทำให้พ่อพเยียรู้จักเซเซ่ ในต้นส้มแสนรัก
เรารักกันอยู่ประมาณสองสามปี มีความทรงจำดีๆมากมาย


ความจริงกรุงเทพฯก็ไม่ได้กว้างใหญ่ไพศาลอะไรนักหนา แต่ทว่าเราไม่เคยพบกันเลย นานกว่า 25 ปีแล้ว

ขอบคุณยิปซีสีน้ำเงินที่ทำให้คนแก่รำลึกถึงความหนุ่ม


โดย: พ่อพเยีย วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:19:23:21 น.  

 
นึกถึงต้นส้มแสนรักค่ะ
เป็นหนึ่งในสิบหนังสือในดวงใจ

หายไข้หรือยังคะ
ต้นส้มฯของคุณอยู่ในห้องนี้นี่เอง


โดย: ชิงดวง วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:19:27:43 น.  

 
ตามมาดูแถกหนังสือโปรดของยิปซีสีน้ำเงินค่ะ
เราก็ชอบหนังสือเล่มนี้
แต่เป็นการชอบแบบชนิดที่ไม่ยอมอ่านซ้ำครั้งที่2อีก
เนื่องจากเนื้อเรื่องเศร้าบีบคั้นหัวใจเกินไปค่ะ


โดย: สเลเต วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:20:26:36 น.  

 
ไม่ค่อยจะได้อ่านหนังสือเล้ยระยะหลังเนี่ย


โดย: ลุงแมว วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:21:40:01 น.  

 
ดื้อนะเซเซ่
บอกให้นอนไม่ยอมนอน


โดย: สัญจร ดาวส่องทาง วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:22:52:34 น.  

 
ขอโทษทีมือไว รวบไปอยู่ที่เดียวกันก็ได้นะ
จะบอกว่า ถ้าดื้อไข้ ไม่ยอมนอนแล้วเขียนเรื่องได้อย่างนี้
ไข้หวัดเล็กๆกลายเป็นไข้หวัดใหญ่ หรือชักแด็ก ๆ ไปก็ยอมเถอะ

แต่ลองดูตอนจบหน่อยนะคะ



โดย: สัญจร ดาวส่องทาง วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:23:04:47 น.  

 
อ่านแล้วชอบมากเลย โดยเฉพาะต้นส้มชอบมากเป็นการส่วนตัวครับ

ขออนุญาต Add บล็อกนะครับ


โดย: ตะวันออกไม่แพ้ วันที่: 7 สิงหาคม 2550 เวลา:23:54:10 น.  

 
คิดถึงมิงกินโฮและหนังสือเล่มนี้เหมือนกันค่ะ...

จำได้ว่าตอนอยู่ประถม อ่านแล้วน้ำตาไหลพรากๆ จนเพื่อนฝูงตกใจว่าเป็นอะไร แต่คนให้ยืมหนังสือกลับยิ้มกริ่มด้วยความเข้าใจและอาจจะแอบดีใจว่า 'มีเพื่อนเสียน้ำตากับหนังสือเล่มนี้เหมือนเฮาแล้ว หุหุ'

ส่วนเรื่องยาวที่อ่านแล้วรันทดจนน้ำตาไหลแบบนี้เล่มต่อมา คือ "ฤทธิ์มีดสั้น" ...รู้สึกจะหลุดไปคนละวงโคจรยังไงพิกลนะเรา เอิ๊กกกก




โดย: แพนด้ามหาภัย วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:0:01:22 น.  

 
นึกไปถึงเรื่อง "ในคืนที่ผมป่วยไข้" ในบล็อคเรื่องสั้นของผม จังเลยครับ...
โทษทีครับ ช่วงนี้งานชุมยิ่งกว่ายุงเลยแหล่ะ

เมื่อแม่ผมกลายเป็นดวงดาว...


โดย: pu_chiangdao วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:0:56:16 น.  

 
ประตูบ้านแม่อุ่น เปิดรอแล้วด้วยความยินดีนะคะ
แวะมาเยี่ยม
แต่ต้องมาน้ำตาซึม
ไม่มีอะไรจะเจ็บเท่าหัวใจเราขาดคนที่เรารักเหลียวแลค่ะ


โดย: แม่อุ่น วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:6:01:21 น.  

 
พี่ยิปซีสีน้ำเงิน

อ่านแล้วประทับใจมาก ซึมเลยค่ะ

"ความเจ็บปวดนั้นคือการเจ็บที่หัวใจทั้งหมด"


โดย: หทัยชนก (Nok_Noah ) วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:7:31:06 น.  

 
เศร้าจัง


โดย: filmgus IP: 203.156.48.252 วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:8:16:27 น.  

 
คุณยิปซี ... ถ้าต้องการอ่านเรื่องราวสำนวนดีๆ หวานๆ ต้องมาอ่านบล็อกนี้ค่ะ
แต่ว่าถ้าจะมาเจอรูปโหลดหนักๆ ต้องบล็อกเราเลยค่ะ เพราะเป็นประเภท
เลือกภาพโหลดได้ก็ต้องเยอะหน่อย เพราะเป็นพวกเลือกภาพยากน่ะค่ะ

มีความสุขนะค่ะกับวันดีๆ ทุกๆ วันค่ะ


โดย: JewNid วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:8:25:27 น.  

 
คุณก๋ากลัวพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ
จะหม่นมัวสลัวจิตครับ
เพราะเดือนนี้ คุณก๋าพูดถึง "ความเศร้า"
ตลอดทั้งเดือน....

อิอิอิ --- เปลี่ยนความรู้สึกนิดหน่อย

แต่ผมขำจริงๆนะ
เมื่อวานรับสายเสร็จ ยิ้มไปทั้งบ่ายเลย


โดย: กะว่าก๋า (กะว่าก๋า ) วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:8:34:43 น.  

 
กำลังสงสัยว่า เรามีเซเซ่อยู่ในตัวเราทุกคนหรือเปล่านะ หรือเป็นเฉพาะวัยเยาว์ที่สามารถจินตนาการสื่อสารหรือพูดคุยกับสิ่งรอบตัวได้ จะดื้อหรือซนหรือรู้สึกขาดรัก ขี้น้อยใจ ก็อยากเป็นเซเซ่บ้างในบางช่วงของชีวิตนะคะ ยังอยากเปี่ยมฝันและจินตนาการอยู่เลย

อ่านแล้วร้องไห้ค่ะ จำได้ว่ารู้สึกแบบนั้น แต่ไม่เคยเอากลับมาอ่านอีกเลยน่ะค่ะ

ว่าแต่ว่า คุณยิปซี ฯ หายไข้หรือยังหนอ อุตส่าห์เอาเรื่องดี ๆ มาย้อนรำลึกให้ด้วย

ขอบคุณมากค่ะ






โดย: ภูเพยีย วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:11:09:47 น.  

 


เหนื่อยเหลือเกินครับ...

แวะมาผูกเปลอ่านหนังสือ......
เพื่อผ่อนคลาย

มีความสุข นะครับ......


โดย: เซียน_กีตาร์ วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:12:22:59 น.  

 
มาร้องไห้อีกครั้งกับความรู้สึกที่บีบคั้นจากร่องรอย
ความเจ็บปวดในหัวใจของหนูน้อยเซเซ่ค่ะ ..


สำหรับคุณยิปซีฯ ขอให้อาการเจ็บไข้ไม่สบาย
หายไวๆ ด้วยนะคะ ..




โดย: ป้าติ๋ว (nature-delight ) วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:12:53:28 น.  

 
เคยได้ยินชื่อหนังสือเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแต่ยังไม่เคยได้อ่านเลย


โดย: ดา ดา วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:13:21:37 น.  

 
สำหรับบ้านผนังสีเหลืองที่คุณยิปซีฯ ถามถึง น่าจะหมายถึง
บ้านสีสันสดใสใน blog นี้นะคะ ..


  HOME INTERIORS (1)


โดย: ป้าติ๋ว (nature-delight ) วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:13:38:04 น.  

 
หวัดดีค่ะ.......

เราเคยได้ยินชื่อหนังสือเล่มนี้นะ

มันคุ้นมากเลยหน่ะค่ะ แต่ไม่เคย

ได้อ่านมันซักที ........แต่จากที่อ่าน

แล้ว หนูน้องเซเซ่ น่าสงสารจังเลยค่ะ


โดย: หิมะสีดำ วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:18:44:10 น.  

 
สวัสดีค่ะ มาอ่านเรื่องราวน่ารักๆค่ะ


โดย: printcess of the moon วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:20:43:01 น.  

 
แวะเข้ามาเยี่ยม

ก็เลยได้ย้อนรำลึกถึงหนังสือเรื่องนี้ไปด้วย


โดย: หยุ่ยยุ้ย วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:20:57:39 น.  

 
แวะมาเยี่ยมค่ะ

สบายดีนะค่ะ

มีความสุขมากๆค่ะ


โดย: สักกะนิด วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:21:05:54 น.  

 
ยังไม่เคยอ่านเเรื่องนี้เลยคับ
เท่าที่ได้ลองอ่านก็ถือว่าเป็นเรื่องราวดีๆ เลยทีเดียวนะคับ
ไว้ว่างๆ จะลองหามาอ่านบ้างดีก่า

ปล.เรื่องเล่าเกี่ยวกับชีวิต นักเรียนเตรียมทหารที่บล๊อคของผมยังไม่จบนะครับ
มีเล่าต่อ... เอาไว้อัพมาใหม่แล้วจะแว่บมาบอกนะค้าบ


โดย: เก่งกว่าผมตายไปหมดแล้ว วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:21:19:47 น.  

 
คุณลูกสาวนี่เป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนที่ชวนกันมาสวมบทบาทพ่อแม่ลูกครับ เหอๆ ไว้จะฝากบอกให้นะครับ สงสัยน้องเค้าจะเป็นปลื้มมากๆ ผมคิดว่าถ้าน้องเค้าได้เข้ามาอ่านบล็อคของคุณยิปซีก็คงต้องชอบมากๆเหมือนกัน




โดย: wayakon วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:21:28:09 น.  

 
เรามีเจ้าชายโรแมนติคแล้ว...
นี่ไงเจ้าหญิง...
ใครเห็นด้วย...ยกมือขึ้น


โดย: tucarryon วันที่: 8 สิงหาคม 2550 เวลา:21:33:37 น.  

 
ต้นส้มแสนรัก..

จำได้ว่าสมัยก่อนอ่านแล้วชอบมากๆๆ

แต่เดี๋ยวนี้ขอสารภาพว่า ลืมไปหมดแล้ว 555


โดย: ฟ้าดิน วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:5:14:42 น.  

 
สวัสดีค่ะยิบซีสีน้ำเงิน ขอบคุณมากที่แวะไปที่บล๊อก
แต่ช่วงนั้น แม่น้องนิกไม่ได้อยู่ที่บ้านจ้ะ ไปพักร้อน
กับครอบครัว กลับมาก็หมดแรงนอนข้ามวันข้ามคืน
มาหลายวันเลยเชียวล่ะ

วันนี้นึกขึ้นได้ว่า ยิบซีสีน้ำเงินแวะไปที่บล๊อก
จึงได้แวะมาทักทาย ขอโทษจริงๆ อย่างว่าแหละนะ
คนมีครอบครัว แล้วก็เริ่มจะมีอายุ ได้หน้าลืมหลัง
เป็นธรรมดาแหละ

เรื่องหนังสือไทย แม่น้องนิกคงจะอ่านน้อยกว่ายิบซีแน่ๆ
แต่หนังสือฝรั่งอ่านเพียบเหมือนกัน อ่านเพียบเพราะ
ลูกเรียน ความรู้ทั้งหลายที่มีราวกับตัวเองเป็นครูคนหนึ่งเลยทีเดียวล่ะ

ยินดีในมิตรภาพค่ะ


โดย: แม่น้องนิก IP: 4.232.144.73 วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:6:07:29 น.  

 
เป็นหนังสือที่อ่านแล้วให้ความรู้สึกคุ้มค่าที่ได้เกิดมา


โดย: กายแก้ว วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:11:57:48 น.  

 
มาเลียบ ๆ เคียง ๆ ถามอาการเจ้าหญิงยิปซี ฯ
หายไข้หรือยังคะ
พักผ่อนมาก ๆ นะคะ





โดย: ภูเพยีย วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:14:31:56 น.  

 
แวะมาอ่านอีกรอบค่ะ


โดย: filmgus วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:16:45:54 น.  

 
เป็นเรื่องที่น่าอ่านจังเลยค่ะ อยากอ่านเหมือนกัน ยังไม่เคยอ่านเลย และขอบคุณนะคะที่ไปเยี่ยมที่บล๊อก เดี๋ยวว่างๆจะเข้ามาเล่นที่นี่ใหม่ มีเรื่องน่าอ่านหลายเรื่องเลย


โดย: หลิวลิ่วลม วันที่: 9 สิงหาคม 2550 เวลา:19:08:09 น.  

 
จริง ๆ เคยเป็นเด็กมีบุคลิคคล้ายหนูน้อยเซเซ่นะคะ แต่ว่าไม่เคยเอาใจไปใส่ไว้กับอะไรมากขนาดนั้น ใจก็เก็บไว้กับตัวนี่แหละค่ะ ไม่เอาชีวิตหรือความรัก ความหวัง ไปฝากไว้กับใคร

สองแขนที่ได้รับมา ก็เอาไว้โอบตัวเองยามไม่มีใครโอบ หรือถ้าโอบกอดตนเองจนพอแล้ว ก็จะเผื่อแผ่ไปโอบคนอื่นบ้าง ก็เท่านั้น

หมู่นี้หาย ๆ ไปบ้างนะคะ แต่จะพยายามแวะมาดูถ้ามีเวลานะคะ


โดย: MoneyPenny วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:0:45:09 น.  

 
อ่านแล้วเศร้าเหมือนกันเลยครับ แต่หนังสือเล่มนี้ไม่เคยได้อ่านเลยในยุคผมนี้ก็ดังพอสมควรนะครับ คุณเป็นคนจัดรายการโทรทัศน์หรือครับ ก็น่าเห็นใจว่ามีขีดจำกัดในเรื่องงบประมาณเหมือนกันจะไปจ้างให้คนมาแต่งเพลงเลยก็ต้องใช้เงินมหาศาล


โดย: Johann sebastian Bach วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:6:44:55 น.  

 
วางคอมเม้นท์ที่จอร์เจีย โอคีฟแล้วค่ะ
อ่านจบแล้วด้วย ประทับใจมาก ๆ ชอบทั้งภาพและเรื่องราวดี ๆ แบบนี้

เป็นห่วงนะคะ ขอให้หายป่วยเร็ว ๆ
เจอกันพุธหน้านะคะ









โดย: ภูเพยีย วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:7:48:29 น.  

 
ทำได้แค่ พยายามไม่ให้มีหนูน้อยเซเซ่ ในบ่วงชีวิตเรา ....
ดูแลทุกหัวใจในชีวิต เท่าที่ทำให้ได้....

อีกสองวัน ป้าจะไปหาที่ไร้เมฆบดบังดาว เพื่อผูกเปลนอนค่ะ ...ที่ไหนดีน๊า...


โดย: nu-an วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:9:01:04 น.  

 
ไม่สบายเหรอครับ...นอนเยอะๆ กินน้ำอุ่นเยอะๆ แล้วนึกถึงแต่สิ่งดีงาม...พรุ่งนี้ก็หายแล้วครับ


โดย: pu_chiangdao วันที่: 10 สิงหาคม 2550 เวลา:9:41:15 น.  

 
เป็นเรื่องราวที่เศร้าที่สุดที่เคยอ่านมา


โดย: Tune IP: 124.120.176.141 วันที่: 18 สิงหาคม 2550 เวลา:10:27:59 น.  

 
จะมีวันทื่ฉันจะได้เจอเธอไหม ต้นส้มแสนรักของฉัน


โดย: ปานอรุณ IP: 124.120.29.45 วันที่: 11 มีนาคม 2551 เวลา:12:02:53 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.