|
: : เก้าอี้เดียวดาย...ไม่เคยเหงา : :
เก้าอี้เดียวดาย ณ คาร์ดิฟฟ์ บริเทนใหญ่ Picture by courtesy of Khun Prinya Na Nakorn
จากเช้าจรดเย็น
จากตะวันขึ้นจนลับฟ้า...
เหล่ากิ่งไม้ใบเขียวน้อยใหญ่ ที่ระบัดใบอยู่ในราวป่า...
แอบตัวอยู่ริมสวน หรือเติบใหญ่อยู่ในลำเนาไพร...
 เก้าอี้เดียวดาย ณ สวนวชิรเบญจทัศน์ กรุงเทพฯ
ไม่เคยอ่อนล้าที่จะโบกใบล้อลม...
ไหวกิ่งระริกรับฝนแรกแห่งฤดูกาล...
รับแสงแดดอ่อนอุ่น วันแล้ววันเล่า...
แม้ในวันเงียบสงบ ร้างไร้ผู้คน...
 เก้าอี้เดียวดาย ณ พระราชนิเวศน์มฤคทายวัน เพชรบุรี
เจ้าใบไม้เขียวไสวก็ไม่เคยเหงา...
เพราะมีเก้าอี้ตัวหนึ่งตัวนี้ คอยอยู่เคียงใกล้...
ไม่เคยห่างหายไปไหน...
และอย่างนี้เอง... เก้าอี้จึงไม่เคยรู้สึกเหงา...
แม้จะอยู่ในบรรยากาศที่โดดเดี่ยว... เดียวดาย...
ประหนึ่งว่าไม่มีใครมาเหลียวแล...
 เก้าอี้เดียวดาย ณ สวนพฤกษศาสตร์คิว ลอนดอน บริเทนใหญ่
แต่เก้าอี้กลับรู้สึกเหมือนอยู่กับเพื่อนสนิทที่ใกล้ชิดและรู้ใจ...
เพราะถูกโอบล้อมอย่างอบอุ่น...
ด้วยหมู่พฤกษพันธุ์เขียวชอุ่มลออตา...
บางครั้งบางครา ยังมีเพื่อนกระรอกตัวน้อยแวะมาเยี่ยมเยือน...
หอบลูกนัทมานั่งขบแทะบนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์...
เก้าอี้เดียวดาย ณ เขื่อนรัชชประภา สุราษฎร์ธานี
ในบางอารมณ์...
ความเดียวดายอาจหมายถึง...
โอกาสที่ดีของความสงบในดวงจิต...
 เก้าอี้เดียวดาย ณ ราชกรีฑาสโมสร โปโลคลับ
ที่ไม่จำเป็นต้องเรียกร้องหาสิ่งปรุงแต่งใดใดมาแก้เหงา...
เพราะการได้อยู่กับตัวเอง ในความเงียบสงบ...
รายล้อมด้วยธรรมชาติอันสดชื่นเฉกนี้เอง...
อาจนำเราไปสู่...
การค้นหา ค้นพบ และรู้จักตนเองดียิ่งขึ้นกว่าที่เคยเป็นมา...
บล็อกนี้เกิดขึ้นโดยอุบัติเหตุเล็กๆ ของ จขบ.เองค่ะ ที่ตุปัดตุเป๋ไปเจอ จขบ. ผู้น่ารักแห่งแมรีแลนด์ เธอเขียนบล็อกและลงภาพงาม รำพึงถึง "เก้าอี้เดียวดาย" อย่างน่าสนใจ เราก็เลยขอร่วมแจมบทรำพึง พร้อมลงภาพ "เก้าอี้เดียวดาย" จากกล้องกระจิบของเราบ้าง ไม่มีเจตนาจะประกวดประชันแต่อย่างใด เพียงเป็นการแบ่งปันความคิด ความรู้สึก และประสบการณ์กับเพื่อนๆ ค่ะ...

| Create Date : 29 ธันวาคม 2551 |
| Last Update : 20 กุมภาพันธ์ 2552 20:47:22 น. |
| |
42 comments
|
|
|