Group Blog
 
<<
เมษายน 2558
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
6 เมษายน 2558
 
All Blogs
 
..คืนวันที่หลงลืมจากปลายนิ้วที่เลอะเลือน..และ..จุด จุด จุด..(ตอนที่ 19)


.. 19 ..





กระแสจิตมีจริง..





หมู่นี้แม่รู้สึก..อย่างที่ผมรู้สึกแทบทุกอย่าง



เพราะอยู่ใกล้ชิดเกือบตลอด 24 ชั่วโมง
โดยเฉพาะเวลากลางคืน..กอดกัน..ปลอบใจกัน (เรื่องสังขารและการป่วยไข้)..เมื่อคืนนึกอย่างไรไม่รู้ แม่บอกสงสารอีหมวย

“อีหมวยที่กระโดดน้ำตายไง..” แม่ตอบสีหน้างงของผม “ที่ประตูน้ำภาษีเจริญ”

“อ๋ออ..” ร้องอ๋อ..นึกแปลกใจ “ไอ้เกียง..” ผมเขียนถึงไปแหมบๆ

“มันชอบแกนะ..” แม่จับคู่ให้ผมเฉยเลย “วิ่งข้ามแผงในตลาด ยิ้มให้แกบ่อยๆ”

“แม่ก้อ..”

“แม่มันสวย..” โอ๊ะ!..พูดเหมือนที่ผมเขียน “ทำไมมาได้กับพ่อไอ้เกียงไม่รู้..ทึ่มๆ บ๊องๆ..ไม่เต็มเต็งทั้งครอบครัว”

แล้วแม่ก็จ้อเรื่องบ้านห้องแถวชุมชนจีน..ทุกเรื่องที่ผมเขียนถึง..งานเจ้าพ่อไฟ แม่คุยแล้วคุยอีก รวมถึงโรงงิ้วที่น่าประหลาดใจ..เสียงผ่างๆ ตุ้งแช่ อยู่แป๊ปๆ..รุ่งเช้าไม่เหลือวี่แววอะไร..เหมือนหายวับไปกับตา..เก็บย้ายโรงได้รวดเร็วมาก..บางทีวันที่หายไป ตกเย็นตั้งโรงแสดงอีกที่หนึ่งแล้ว

ผมเขียนถึงหรือเปล่าไม่รู้เรื่องอาหารการกินตอนมีงานงิ้ว..แทบทุกชนิดมีขาย..แม่คุยไปคุยมาเรื่องนี้..บอกว่าสนุกมากที่ภาษีเจริญ..ความหลังเก่าๆ อีกหลายเรื่องที่ห้องแถวนี้ (ผมยังไม่ได้เขียนถึงก็มี) กว่าจะนอนเกือบเที่ยงคืน..ผมคุยไปสัปหงกไป..แต่ก็ดีที่แม่ไม่งอแงเกือบทั้งคืน นอกจากขอน้ำกินเป็นระยะ และเปลี่ยนผ้าอ้อม




อีกเรื่องที่แปลกพอกัน..เพื่อนคนหนึ่งส่งตุ๊กตาหมีน่ารักมาให้..ผมเก็บไว้ในตู้ไม่ได้วางโชว์..กลัวจะต้องตอบคำถามของที่มาที่ไปของลูกหมี เพราะวันๆ ผมแทบไม่ได้พบปะผู้คน..ไม่อยู่ในทุกสังคม เหมือนมนุษย์ถ้ำ..อีกอย่างเพราะอยากเก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัวถาวร..ชื่นชมคนเดียว..ที่สำคัญแม่อาจจะคิดเป็นตุเป็นตะว่าผมรักแม่น้อยลงเพราะปันใจให้เจ้าของตุ๊กตาหมี (แม่คิดได้แม่นมากครับ)

จู่ๆ แม่อยากได้ตุ๊กตาหมีตัวขนาดเล็กเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าตัวใหญ่ที่เฝ้าอารักขาแม่ตลอด 24 ชั่วโมงเหมือนผม

“แกมีไม่ใช่หรือ?..” แม่รู้ได้อย่างไร “ตัวเล็กกว่านี้..แม่อยากนอนกอด..” ผมอึ้ง! “ถ้าแม่คิดไปเอง..” คงสังเกตเห็นสีหน้าของผม “ซื้อให้แม่ตัวนึงนะ”



เมื่อคืน..ลุ้นแทบแย่กว่าจะได้ดูเดอะสตาร์..ธรรมดาแม่ชอบดูรายการประกวดร้องเพลง..แต่อาทิตย์นี้แม่งอแงไม่ยอมดู..ผมอ้อนวอนหลอกล่อจนได้ดูครบหมดทุกเพลง..ต่อจากนั้นอีกสาม สี่ ช่วงรายการอดดู..อย่างนั้นก็สี่ทุ่มครึ่งแล้ว..กว่าจะกินยา เปลี่ยนผ้าอ้อมก็ห้าทุ่ม..หลับๆ ตื่นๆ ได้นอนสักสามชั่วโมงทั้งสองคน

เช้านี้..เพลีย..เหนื่อย..ไม่นอนติดต่อกันหลายคืน..ต้องล้มเลิกเรื่องที่จะไปซื้อตุ๊กตาหมี และแชมพูสระผมแบบแห้งให้แม่..สละลูกหมีที่รักของผมให้แม่ดีไหม?..เอ่อ..ชอบจัง (ส่วนตัวหน่อยคับ..55..) เพลงข้างๆ หัวใจ ที่ผู้เข้าประกวดคนหนึ่งร้อง..เคยได้ยินนานแล้ว แต่ทำไมมาฟินเอาเมื่อคืนไม่รู้จิ..555++




กลับมองเรื่องราวต่างๆ ที่เขียนมา..เหมือนไดอารี่ที่ไม่เรียงวัน เดือน ปี..ดีไปอย่าง..เขียนแบบไม่มีแบบแผน เนื้อเรื่อง..เขียนได้นาน ไม่น่าเบื่อ (ตัวผมนะ..ผู้อ่านเบื่อหรือเปล่าไม่รู้สิครับ)

ต่อไป..เรื่องอะไรดี

เรื่องตัวผมเองสิ..จำได้แม่น..คงอายุไม่เท่าไหร่..ประมาณนั่งได้..จ้องดูลูกกลมสีเหลือง ส้ม ถึงส้มออกแดง ลอยไปมาอยู่ในอะไรสักอย่าง ที่ไหนสักแห่ง..ชอบมาก รักมาก นั่งดูอยู่ไม่ไปไหน..จนโต ก็ยังนึกถึงภาพนั้นอยู่..อยากได้..อยากรู้ว่าคืออะไร..สวย ประทับใจมาก..นึกเท่าไรนึกไม่ออก

จนเมื่อไม่นาน..แม่ฟื้นความหลังเก่า เกี่ยวกับลูกๆ โดยเฉพาะตัวผม..จึงลองเล่าความประทับใจที่สงสัยให้แม่ฟัง..แม่นึกอยู่นาน..ในที่สุดคิดได้..หัวเราะความเขลาของผม (ในปัจจุบัน..ไม่ใช่อดีตที่เป็นแค่เด็กนั่งได้)

“ตอนนั้นทำบุญบ้าน..แกเป็นเด็กไม่ซน วางไว้ที่ไหนก็อยู่ตรงนั้น..” มองหน้าผม “พวกเราช่วยกันทำกับข้าว คาว หวาน..ขนมหวานไทยไม่พ้นประกอบด้วยไข่..ไอ้ลูกเหลืองๆ ที่สงสัยคือไข่ที่ตอกรวมไว้ในชาม..” มองผมอีก “นั่นสิ..จำได้เหมือนกันว่าแกนั่งจ้องดูแทบไม่กะพริบตา”



ที่เล่ามา เพราะอยากจะโม้ว่าผมเป็นคนมีหัวศิลปะตั้งแต่ไหนแต่ไร (ชาติที่แล้วคงมีทักษะด้านนี้)..เล่าหรือยังไม่รู้..เคยถูกคุณครูกล่าวหาว่าลอกภาพวาดจากหนังสือศิลปะมาส่ง..ผนังห้องเรียนเต็มไปด้วยรูปวิวและการ์ตูนที่ผมวาด..งานโรงเรียนทีไรก็ผมที่เป็นเจ้าหน้าที่เทคนิค (ตามประสา) คอสตูมงูๆ ปลาๆ อีกด้วย

เมื่อจบมัธยมต้น..ผมตัดสินใจจะเข้าเรียนที่วิทยาลัยนาฏศิลป์..ใช่แล้วครับ..อ่านไม่ผิด..แรงบันดาลใจ (+ผลักดัน) จากคุณครูวิชาขับร้องและนาฏศิลป์..ก็ออกน่ารักนุ่มนิ่ม..ป่าว..ป่าวคับ!!..ผมไม่ถีงขนาดนั้น..เพียงแต่ขาวสะอาดหน้าตาดี..ค่อนข้างตามใจครูและแฟนคลับ....งานโรงเรียน..อวยพรผู้ใหญ่..งานกาชาด หลายครั้งผมถูกเลือกให้ทำหน้าที่..ครั้งหนึ่งผมไม่ยอม..คุณครูที่น่ารักเกิดอาการงอน

มีเด็กสาวสามคนพี่น้องมาทำงานที่บ้านผมช่วงปิดเทอม..คอบครัวของพวกเธอคลุกคลีอยู่กับวงการนาฏศิลป์..ชวนผมให้ไปหัดรำไทยพื้นฐานกับคุณพ่อของเธอ..รำแม่บท คือบทเรียนแรก..เทพนม ประถมเอย..เออเอ้อเออเอิงเอ่ย..พรหมสี่หน้า..สอดสร้อย มาลา..เฉิดฉิน..ฯลฯ

ถึงเวลาเข้าจริงๆ ผมกลับเรียนต่อ ม. ปลายเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามแรงยุของแฟนคลับ (อีกละที่ไม่เป็นตัวของตัวเอง)..แน่นอน..จะเป็นที่ไหนไม่ได้นอกจากมหาวิทยาลัยศิลปากร




ที่วกวนเรื่องโน้นนิดนี้หน่อย..ก็เพื่อจะเข้าเรื่องตอนที่ไปเรียนพิเศษ..ติว..การวาดรูป..วาดเส้น เพื่อทำการสอบ....จำได้ไหมครับที่เคยพูดว่ากว่าจะรู้เรื่องเพศจริงจังก็เมื่อตอนไปเรียนพิเศษนี้..เรื่องฟินที่อยากจะเล่าไงครับ (ไม่น่าเกลียดโจ่งแจ้งหรอกครับ)


“จำได้ไหม?..” จู่ๆ แม่ถามขึ้น

“ครับ?..” รับคำไว้ก่อน..เรื่องอะไรล่ะแม่

“ที่แกเอาขี้เลื่อยไสไม้หลอดยาวๆ มาติดรอบหมวกให้เพื่อนแต่งเป็นสาวฝรั่งละครตลกงานปิดเทอม”

“อ๋ออ..ครับ..” นอกจากผมหลอดสีทองจากขี้กบ..โครงลวดวงกลมขนาดลดหลั่นโยงด้วยเชือก..คลุมทับด้วยกระดาษย่นสีอ่อนเป็นกระโปรงสุ่มไก่ของสาวฝรั่งโบราณอีกอย่าง..ผลงานคอสตูมแบบขอไปทีของผม

“แม่อยากได้ลูกหมีสีทองอ่อนแบบสีขี้กบ..” อ้าว!..วกเข้าเรื่องลูกหมี “ตี๋ซื้อให้แม่หน่อยนะ”


แม่อยากได้มากขนาดนั้น มีหรือที่ผมจะปฏิเสธ..เป็นไงเป็นกัน..เปิดหูเปิดตาเสียบ้าง..เดอะมอลงามฯ อยู่ไม่ไกลจากบ้านนี่นา..




“อะไร?..” แม่เบิ่งตามอง หลังจากผมปลดที่กั้นข้างเตียงลง..วางลูกหมีสีทองบรอนซ์ทาบบนอกแม่

“ตี่ซื้อมาให้แม่..” พูดต่อไม่ได้..พูดไม่ออก

“เท่าไหร่ละนี่..” แม่ยิ้มกับเจ้าลูกหมี

“สองร้อย..” จะถูกเกินไปไหม..ตัวใหญ่ขนนุ่มอย่างนั้น “สองร้อยห้าสิบครับ” ราคาจริงเจ็ดร้อยห้าสิบบาท

“แพงนะ..แต่น่ารัก..” แม่ยิ้ม..ชูลูกหมีขึ้นดู “คืนนี้นอนกับแม่นะ..ตัวนั้น..พี่เค้าตัวใหญ่ไป” แม่กอด..คุยกับหมีเป็นเรื่องเป็นราว..ไมสนใจผมเลย


นานแล้วไม่ได้เห็นแม่อารมณ์ดี....ที่ผมพูดไม่ออก..ตื้นตัน..เพราะยิ้มของแม่..ไม่เคยเห็นยิ้มนี้..ยิ้มดีใจของเด็กหญิง..ยิ้มสะอาด..ไร้รอยกังวล


ผมหายเหนื่อย..น้ำตาไหลท่วมหัวใจ..












Create Date : 06 เมษายน 2558
Last Update : 13 เมษายน 2558 9:28:48 น. 5 comments
Counter : 381 Pageviews.

 
ถ้าผิด หก ตก หล่น ขออภัยด้วยครับ..


โดย: ดาเรน (ดาเรน ) วันที่: 6 เมษายน 2558 เวลา:16:33:47 น.  

 
ลืมบอกไปครับ..รูปประกอบคือลูกหมีที่เพื่อนให้..เจ้าตัวที่ซื้อให้แม่..ใหญ่กว่านี้หน่อย..สีเดียวกัน..มีผ้าพันคอด้วย..

ยังไม่ได้อัพรูปหมีจากเดอะมอลล์เลย..เห็นรอยยิ้มของแม่ปุ๊ป..รีบเขียนต่อ..รีบลงปั๊บ

ใกล้หมดเวลา..ต้องเข้าเวร..ดูแลแม่แล้วครับ..



โดย: ดาเรน (ดาเรน ) วันที่: 6 เมษายน 2558 เวลา:16:41:07 น.  

 
เมื่อคืนแอบถ่ายรูปลูกหมีตัวล่าสุด..จังหวะแม่นอนคลุมโปง (ใต้ผ้าห่มสีฟ้านวล..ถัดจากอุ้งเท้าลูกหมี)..

รูปล่างสุดคือพี่หมีตัวโตที่แม่กอดไม่รอบ..แถมไม่นุ่มเท่าอีกสองตัว..

จบข่าวคับ..



โดย: ดาเรน (ดาเรน ) วันที่: 7 เมษายน 2558 เวลา:10:49:38 น.  

 
รูปนี้ไม่ได้แอบถ่าย (12/4/58)..แม่ยิ้มแฉ่งกับสองลูกหมี..

ลูกคนนี้ตกเตียงเลยคับ..



ปล.
กำลังเขียนเกี่ยวกับสงกรานต์เชียงใหม่..หนีแม่ไปเที่ยว..เกิดเรื่องตามมา..และ..นางชฎา!!..


โดย: ดาเรน (ดาเรน ) วันที่: 13 เมษายน 2558 เวลา:9:39:10 น.  

 
👍👍👍👍👍


โดย: Me IP: 171.96.241.43 วันที่: 14 เมษายน 2558 เวลา:0:11:38 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ดาเรน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add ดาเรน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.