Group Blog
 
<<
มีนาคม 2558
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
15 มีนาคม 2558
 
All Blogs
 
..คืนวันที่หลงลืมจากปลายนิ้วที่เลอะเลือน..และ..จุด จุด จุด..(ตอนที่ 13)




.. 13 ..





พ่อไม่ชอบยุ่น..





พ่อว่ายุ่นเป็นเด็กกะล่อน..อ้อนแม่ยกไปวันๆ




ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นถ้าไม่รู้จักและมองเพียงผิวเผิน..



วันนั้น..
หลังจากเปลี่ยนกางเกงเรียบร้อยยุ่นไม่กล้ากลับบ้าน..ไม่ใช่กลัวเจ้หุยจับได้..คนที่เขากลัวคือพี่ชายที่เพิ่งมาอยู่ด้วย..เรียนต่อที่กรุงเทพฯ..นอนด้วย กินด้วย..ทำไมจะไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนกางเกงมา..คงต้องซักถามว่าเป็นมาอย่างไร..พอดีพอร้ายเห็นหลักฐานที่ยังตกค้าง

ในทางกลับกัน..พี่ชายยุ่นมองว่าน้องชายตาบอดจะตกเป็นเครื่องเล่นของผู้ที่มีมีความสัมพันธ์ด้วย..สาวๆ ที่ห้อมล้อม..ผู้ใหญ่ทั้งหญิงชายที่มอบความเอ็นดูให้ (รวมถึงผมด้วยละมัง!)

ยุ่นให้เหตุผลที่จะกลับบ้านตอนเช้า..พี่ชายออกไปเรียนแล้วจับผิดเขาไม่ได้..ยุ่นลืมไปว่าจะบอกทุกคนอย่างไรว่านอนที่ไหน กับใคร..และผมอาจต้องรับเคราะห์ถึงสองกรณี..ลอกลวงทางเพศคนพิการ..เสียตัวให้คนพิการคนนั้น (มันน่ากลัวมากนะจอร์ช..จิง..ไม่ได้โม้!)

รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ และผมคงไม่ตกลงอย่างที่ยุ่นต้องการ แต่ก็อดหวั่นไหวไม่ได้..ไม่รู้ผมบอกหรือยังว่ายุ่นเป็นเด็กหนุ่มที่หล่อมาก แบบจีนๆ ญี่ปุ่น..ล่ำสันแข็งแรง เพราะเมื่อตายังดีทำงานที่ใช้กำลังกล้ามเนื้อตลอดเวลา

กำลังลังเลว่าจะซ่อนยุ่นไว้ที่ไหน..เล็งไว้ซอกเตียงติดผนัง (ย้ายมานอนเป็นเอกเทศข้างล่าง..ญาติเดือนกลับต่างจังหวัดแล้ว)

อย่างที่คอมเมนท์ไว้ตอนที่แล้ว..พ่อกลับมาพอดีเห็นผมพายุ่นออกมาจากหลังบ้าน..ความหวังว่าพ่อจะเลยขึ้นข้างบนเลยเป็นหมัน..ดีไหมดีพ่ออาจมานอนข้างล่างก็เป็นได้ (อ้างว่าทะเลาะกับแม่)

ใครจะช่วยใครได้ทุกกรณี..ยุ่นคงต้องหาข้อแก้ตัวกับพี่ชายเอง..ผมคงโดนหางเลขบ้างตามความเป็นจริง (เจือก!..ซักถาม..และความต้องการของตัวเองที่พยายามอดกลั้นไว้)



ยุ่นหายไปหลายวัน..ซึ่งดีกับทุกฝ่าย..ผม..ยุ่น..ญาติของยุ่น..ญาติผม (ยังกะหนุ่มสาวแอบชอบ ลักลอบได้เสียอย่างนั้นละ..อะโทะ!)


ยุ่น ได้รับบทพระเอกของผมใน “ไม่มีเมฆสีเงิน”..เกือบทุกอิริยาบถ อารมณ์ และรสนิยมทางเพศของเขามีอยู่แทบทั้งเรื่อง..ตอนจบ..ชีวิตจริงของยุ่น..ผมรู้แต่ตอนที่เขาจากไป..ป่านนี้เป็นอย่างไรบ้างไม่รู้..นั่นเป็นสาเหตุและข้อแก้ตัวของผมที่ไม่อาจจบ “ไม่มีเมฆสีเงิน”

ตี๋ คือตัวละครหนึ่งใน “ไม่มีเมฆสีเงิน” เกิดจากเหตุการณ์ในชีวิตบางตอนของผมผสมกับความรู้สึกบางอย่างที่ได้รับจากยุ่นและพี่ชาย (จะได้มีโอกาสเล่าถึงตอนนั้นหรือเปล่าไม่แน่ใจ)

ตี๋เล็ก..น้องชายของยุ่นใน “ไม่มีเมฆสีเงิน” ตัวแทนความรู้สึกของผมที่ต้องอดกลั้นกับความต้องการของตัวเอง..ชีวิตจริง ปิดกั้นจนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เคยรู้รสพิศวาสเหล่านั้นเลย..ในนิยาย ที่สุดตี๋เล็กสมหวังในความรัก ความต้องการ..แม้ตอนสุดท้ายที่เขียนค้างไว้ เป็นความสมหวังบนความเคลือบแคลง..แต่ถ้าถามตี๋เล็ก..เขาคงตอบว่ามีความสุข แม้เป็นเพียงความสุขจอมปลอม และไม่แน่ว่าจะยั่งยืนถาวรหรือไม่




ต่อดีกว่าไหม?



วันหนึ่ง..
ผมไปทำธุระที่วัดอ่างแก้ว เดินไปทางวัดนาคปรก..จำทางไม่ได้แล้ว..ผ่านเรือกสวน..เลี้ยวทางโน้นทางนี้..กระโดดข้ามลำกระโดง..จนทะลุถึงวัด ริมคลองภาษีเจริญ..บางหว้า

ขากลับ..เพราะหิว เหนื่อย หรืออย่างไรไม่รู้ กระโดดพลาดตกลงไปในโคลน อีกฝั่งลำกระโดง

“หึ..หึ..” หนุ่มหนึ่งบนอานจักรยาน ไม่มีมารยาทหัวเราะวิบากของผม

“ฮึ!..เฮ้ย!..” ฮึ!..ออกเสียง..เฮ้ย..อยู่ในใจ (คือ..ไม่แน่จริง)

“ไม่ใช่ชาวสวนแถวนี้..” ถามหรือเปล่าไม่แน่ใจ

“เออ..จะทำไม?..” ตอบในใจ แต่สายตาคงสื่อความหมายอกไป “เอ็งก็คงไม่ใช่..ตัวขาวอย่างนั้น แถมจักรยานล้อสะอาดเกิน” ก้มหน้าเช็ดโคลน..พูดต่อในใจเช่นกัน..แต่..เอ๊ะ..เงยหน้าอีกทีจากเอ๊ะในใจ..จักรยานวิ่งไปไกลแล้ว




มอมแมมเกินกว่าจะเดินด้านหน้า..แตะฟองน้ำโดนโคลนดูดไปข้าง เลยไม่ใส่..เดินเท้าเปล่า..คราบโคลนเต็มขา..

ท้ายห้องแถว..ทางที่เป็นร้านพี่ติ๋ม..ร้านเจ้หุย..

กำลังจะข้ามถนนซอย..เอ๊ะ!..อะไรกัน..เป็นไปได้..อย่างนั้นเชียวหรือ....จำได้ไม่ผิด..จักรยานที่ตัดหน้าผมไปทางห้องแถวคือจักรยานของไอ้หนุ่มไร้มารยาทในสวนนี่นา..ถึงตอนนี้ผมเริ่มคลับคล้ายคลับคลา..หน้าคุ้นๆ

(แหะ..แหะ..เสริมหน่อย..อะไรกัน..เป็นไปได้..อย่างนั้นเชียวหรือ..มาจากความคิดที่ว่าหนุ่มคนนี้ตามผมมา..อะโทะ!..อีกแระ..)

ไอ้หนุ่มหน้าคุ้นเบรกรถกะทันหันหน้าร้านเจ้หุย..ก่อนจะยกรถเข้าร้าน หันมามองผม..สายตาแปลกๆ

“ไปไหนมาฮั้ว?” เสียงถามอย่างสนิทสนมของเจ้หุย

“ขี่จักรยานออกกำลังกายมาครับ”

“อั้วรอกินข้าวอยู่นะเฮีย..” เสียงยุ่นแน่ ผมจำได้


จะทำไงดี..ผมวกเข้ากลางตลาดทำเดินไม่รู้ไม่ชี้ไปทางบ้าน..จากหางตา..สองพี่น้องกำลังนั่งกินข้าวตัม



ฮั้ว..ยุ่น..



ถ้าบอกว่าสองคนเป็นฝาแฝด..ใครๆ ก็เชื่อ..






Create Date : 15 มีนาคม 2558
Last Update : 15 มีนาคม 2558 16:36:53 น. 1 comments
Counter : 296 Pageviews.

 
พักนี้ผมโพสท์เรื่องได้เกือบทุกวัน..มิใช่อะไร..

เฟสบุคของผมใช้การไม่ได้..โพสท์รูปไม่ได้..โพสท์อัลบั้มไม่ได้..ขนาดข้อความธรรมดา..โพสท์ลงไปกลายเป็นข้อความส่วนตัว..กดเป็นสาธารณะก็ไม่ได้..

ที่สำคัญออกจากระบบก็ไม่ได้อีก..ติดแหงกอยู่ในนั้น..

หน้าโปรไฟล์ของตัวเองก็เลื่อนดูได้ 4 ข้อความเท่านั้น..แย่จัง!

เมื่อไม่รู้จะไปไหน..แก้ไขอย่างไร..นิ้วซนๆ ของผมก็พิมพ์ไปซิ..พิมพ์..พิมพ์..พิมพ์..นี้ไงครับ..



โดย: ดาเรน (ดาเรน ) วันที่: 15 มีนาคม 2558 เวลา:15:50:37 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ดาเรน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add ดาเรน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.