เรื่องราวดีๆ ที่ประทับใจ ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ ก็รวมไว้ในกระดาษ ที่เย็บเล่ม
Group Blog
 
 
มิถุนายน 2553
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
28 มิถุนายน 2553
 
All Blogs
 

หรรษา



สวัสดีค่ะ ชื่อหรรษานะ หรรษา เป็นเด็กนักเรียน ม.ปลายธรรมดา แหม ดีใจค่ะ ขึ้นม.ปลายแล้ว


หลังจากที่ทนเรียน โรงเรียนเดิม มาตั้ง สิบสองปี สิบสองปี ที่ทนอยู่ที่นั้น


แต่แล้ว สวรรค์ เห็นใจ ให้คุณแม่ ยอมปล่อยมาเรียนที่ โรงเรียนไกลบ้านสักที


ขอแทนตัวว่าสาแล้วกันนะค่ะ เพราะชื่อนี้ จะดูแตกต่างกับบุคลิกของสานิดหน่อย


เพราะหรรษาคนนี้ ชีวิต ที่ผ่านมา ไม่ค่อยที่จะหรรษาเท่าไหร่เลย จะหรรษา


ก็ต้องเป็นตอนที่ปิดเทอม เพราะ พี่สาวของสานั้นจะกลับมาจากต่างประเทศสักที


พี่ของหรรษาชื่อพี่แจ่มใส ช่างเข้ากับพี่ของสาเสียจริง เพราะพี่นั้น ไม่ว่ายังไง


ก็ดูเธอจะไม่ค่อยคิดอะไรมากมาย วันๆ ก็นั่งทำตลกโปกฮา ให้น้องๆดู น้องๆ ใช่ค่ะ น้องๆ


เพราะเราไม่ได้มีสองคน ค่ะสา มีน้องชายและน้องสาวอีก สองคน ตาเก้าเก้า กับยัยโมจิ


แหมคุณพ่อตั้งชื่อนี้เหมาะแหม้งเสียจริงนะ เพราะตาเก้าเก้านั้น ชีวิตก็ก้าวหน้าตลอด


ตอนนี้เรียนอยู่โรงเรียนเตรียมทหาร ส่วน ยัยโมจิ ก็ขาวซะขนาดนั้น


แถมตัวก็นุ่มนิ่มเหมือนกับขนมโมจิ ญี่ปุ่นนั้นแหละ ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนใกล้บ้านที่ชั้นเคยเรียนอยู่นั้นแหละ


มาเข้าเรื่องกันดีกว่านะค่ะ หรรษาคนนี้เข้าโรงเรียนนี้โดยไม่ต้องสอบ แต่ก็ไม่ได้อาศัยบารมีบุพการี


หรือต้องเสียเงิน เล็กๆน้อยๆไม่กี่หมื่นเพื่อแลกกับการที่ไม่ต้องสอบนะค่ะ เพราะว่า หรรษาคนนี้เนี่ย


ใช้ความสามารถที่มีดี อยู่อย่างเดียวก็คือการเล่นดนตรี ได้ทั้งไทยและสากลค่ะ แต่ถ้าร้องเพลงล่ะก็


ขอผ่านนะเจ้าค่ะเพราะสงสารเจ้าของเพลง และสุขภาพหูของคนฟังด้วย ค่ะ


สาใช้ความสามารถพิเศษทางดนตรี มาสมัครเข้าเรียน


.... "เอาหล่ะเธอถนัดเล่นเครื่องดนตรีชนิดไหนมาที่สุดล่ะ"


..."คือหนูขอเครื่องไทยนะค่ะขอเป็นขลุ่ยแล้วกันนะค่ะ"


..."อืม เอาสิ ไหนช่วยเล่นเพลงลาวดวงเดือนให้หน่อยสิ"


..."ค่ะ"


.... ถนัดเลยเจ้าค้า เพราะเพลงลาวดวงเดือน เป็นเพลง ที่ชอบ เป็นพิเศษ ไม่รู้ ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน


แต่พอได้ฟังแล้ว มันสุข สุขจนอิ่มใจเลยล่ะ ทำให้การทดสอบความสามารถพิเศษในวันนั้นผ่านไปด้วยดี


แปลกใจเหมือนกันนะ ว่าทำไมถึงเข้าง่ายขนาดนี้ เพราะเพื่อนที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน


แต่อาศัยทางการสอบวัดความรู้ถึงไม่ติด เพราะข้อสอบโรงเรียนประจำจังหวัด


และยังเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงมากพอสมควร ทำให้ต้องคัดเลือกเด็กที่หัว ดี พอสมควรมาอยู่


และผู้ที่ไม่ผ่านการคัดเลือกนั้น กลับไปหาโรงเรียนอื่นๆเพื่อศึกษาต่อไป


แต่สำหรับชั้น มันเข้าง่ายเกินไปไหม หรือว่า หรือว่า หรือว่าอาจารย์ที่ทดสอบชั้นคงเห็นแววศิลปินเอกระดับชาติของชั้นแน่นอน เอิ๊กๆ


ชั้นต้องเดินไปห้องดนตรีในวันแรกของการเปิดเรียนเลยนะ เนี่ย


เพื่อนก็ยังไม่มีสักคน กะว่า วันแรกจะหาเพื่อนให้ได้ก่อน


แต่อาจารย์ได้ย่ำไว้วันที่ทดสอบว่า ให้มาห้องดนตรีให้ได้


..."อย่าลืมนะหัตถ์ธริษา มาให้ได้นะจะได้เจอเพื่อนๆพี่ๆในวง และเธอเข้ามาเรียนได้เพราะความสามารถทางดนตรี ครูก็ขอให้เธอมาร่วมวงดนตรีของโรงเรียนเรานะ ว่าแต่เธอนามสกุล รัตนสวัสดิ์ ลูกสาวของท่านเดชณรงค์"


 ..."ใช่ค่ะเป็นน้องของ"


.... “น้องเจ้าแจ่มใช่ไหมล่ะ ยังจำมันได้ ว่าแต่ตอนนี้มันหายหน้าไปไหนเสียล่ะ ไม่เห็นหน้ามาปีกว่าแล้วนะ”


นั้นก็คือเรื่องราวในวันนั้น เองที่ทำให้ชั้นต้องเดินอีกครึ่งกิโลเพื่อมาห้องดนตรีให้ได้ แต่เช้าขนาดนี้ ใครจะมากันล่ะ


สงสัยห้องยังไม่เปิดแน่เลย ไม่น่ามาแต่เช้าเลย


“เฮ้อ ถึงสักที” เสียง เสียงเพลง เสียงเพลงจากแซกโซโฟน ดังมาจากในห้องดนตรี เช้าขนาดนี้ยังมีใครมา


หรือว่า จะเป็น วิญญาณของนักเรียนที่ชอบ...


“พรึ่บ….” กี๊ส


...................ม่านค่ะม่าน อยู่ๆม่านห้องดนตรีก็เปิดเอง พ่อแก้วแม่แก้วขา ลูกเพิ่งมาเรียนเป็นวันแรกอย่ามาหลอกหลอนเลยนะเจ้าค้า


“นี่ จะเข้า ก็เข้ามา ไม่ใช่มามัวพนมมือไว้เจ้าที่อยู่ มันขวางประตู”


ผ ผีพูดได้ด้วยเอ๊ะ ขวางประตู ผีมันบังอาจมาว่าชั้นขวางประตู ผีก็ผีเถอะ


ถ้ามาปากไม่ดีอย่างนี้ก็ต้องมีเคลียร์กันหน่อยนะ


 ผี ผีหล่อจัง เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก ไม่น่าเชื่อว่าผีสมัยนี้มันช่างหล่อ และช่างเจิดจ้าออย่างนี้


“ จะยืนมองอีกนานไหม จะเข้าก็เข้า มาเร็ว”


แหมพูดยังหล่อ จับมือชั้นด้วยจับมือชั้นเดินเข้าไปในห้อง จับมือ มืออุ่นจัง มืออุ่น


“เฮ้ยยยย เง้ยๆๆๆ คน นี่ คน คนจริงด้วย”


เขาเป็นคน ตกใจค่ะ ตกใจอย่างแรกเผลอตะโกนออกไปอีก จึงเป็นผลทำให้ เขา หันหลังกลับมา


มองชั้นอีกที่ด้วยท่าท่างที่ดูเบื่อๆแล้วพูดว่า


“เออ ก็คนเดะ เห็นเป็นเทวดาเหรอ”


จบข่าวค่ะ และเป็นผลให้ชั้นต้องมานั้นกับนายเท หรือ นายคนนั้นแหละค่ะ นั่งอยู่สิบนาที สิบนาทีเพราะชั้น


นั่งจ้องนาฬิกาที่ข้อมือชั้นอยู่ นายเทคนนั้นไม่ได้พูดหรือแนะนำอะไรชั้นสักคำ


หรือแม้แต่จะมีมารยาทถามชื่อชั้นสักนิดก็ยังดี ไม่ใช่มานั่งขัดแซกฯจนเงาอย่างนี้


“นี้ ไปจ้องมัน เวลามันก็ไม่เร็วไปตามความคิดของเธอหรอก” เขาพูดจนได้ คงเพราะชั้นคงเป็นคนที่ดูน่าเบื่อมั้ง


เพราะดูท่าท่างเวลาที่เขาพูดกับชั้น ดูจะเหนื่อยหน่ายยังไงก็ไม่รู้สิ เซ็งง่ะ


เห้อ เข้าห้องเรียนสักที่นะ ที่ห้องดนตรีที่เข้าไปวันนี้ก็ไปแค่แนะนำตัว


เฉยๆ ว่าจะมาร่วมวงด้วยเท่านั้น มีแค่นี้ไม่รู้จะให้รีบไปรายงานตัวตั้งแต่วันแรกทำไม


แถมเวลาบอกชื่อเล่นกับรุ่นพี่ นายเท คนนั้นกลับหัวเราะซะน่าเกลียดเลย ชิชิชิ ไม่โกรธ ค่ะไม่โกรธ


อีชั้นต้องอารมณ์ดีค่ะเด๋วไม่มีใครคบสิค่ะ เพราะว่าห้องที่สาเรียนนี้เป็นเด็กพิเศษ


คือ ไม่ใช่เด็กสายวิทย์ฯ เด็กสายภาษา แต่ห้องที่สาเรียนเป็นห้องเฉพาะเด็กที่มีความสามารถพิเศษ ดูง่ายค่ะ


เพราะเข้ามาก็ยังแปลกใจเหมือนกันเพราะของที่ติดไม้ติดมือมาเรียน


นอกจากหนังสือแล้ว ก็เป็นของสิ่งที่ตนเองชอบ อย่างเช่น นักกีฬา ก็จะมีอุปกรณ์กีฬามาด้วย นักศิลปะ ก็จะมีอุปกรณ์


ไม่ว่าจะเป็นกระดาษ สี หรือแม้กระทั้ง “ดิน” ไม่รู้จะขนกันมาทำไม


ยังสงสัยเหมือนกันว่า ชั้นเป็นนักดนตรีคงไม่ต้องแบกกลองมาด้วยนะ


นายเท ค่ะนายเทเดินเข้ามาในห้อง แถมยังมานั่งโต๊ะคู่กับชั้น


“นายเรียนห้องนี้ด้วยเหรอเนี่ย” ชั้นเผลอตะโกนออกไปอีกแล้ว วันนี้ชั้นต้องแหกปากเรื่องผู้ชายคนนี้สองครั้งแล้ว


“เออ ก็เล่นดนตรีนี่ ก็ต้องเรียนนี้ดิ จะให้ไปเรียนห้องไหนล่ะ”


“ม ไม่ใช่ ชั้นหมายถึงว่านายไม่ได้อยู่ปีสองเหรอ”


 “เธอว่า ชั้น หน้าแก่จนต้องอยู่ ปีสองเลยเหรอ ชั้นดูหน้าเด็กกว่าเธออีก”นายนั้นตอกกลับซะอี๊ มาว่าชั้นหน้าแก่


แต่ นายเทก็ไม่ได้ดูหน้าปีสองหรอก แต่ที่ชั้นคิดอย่างนั้นก็เพราะเขาดูสูงมากต่างหาก เห้อ พอเหอะ ขี้เกี้ยจอธิบายและ


“ชิ”


“เธอชิ อะไร”


“เปล่านะคือชั้นเบื่ออ่ะ ไม่รุ้ว่าเมื่อไหร่อาจารย์จะเข้ามาสอนสักที่”


“นี่กี่โมง”


 “ห่ะ”


 “ชั้นถามว่า ตอนนี้กี่โมง”


 “สามโมงเช้า”


“สามโมงเช้า เหอะ นี่เธอไม่ได้อ่านระเบียบของห้องเด็กพิเศษเหรอว่า อาจารย์จะเข้าเวลา สี่โมงเช้า แล้วเลิกสอนตอนบ่ายสองโมง นอกนั้นปล่อย”


“ม มีด้วยเหรอระเบียบแบบนั้นอ่ะ เพิ่งเคยเจอ แล้วปล่อยพักเที่ยงก็ขึ้นมาใหม่ โฮ้ เรียนน้อยจัง”


“ชั้นว่าเธอกลับบ้านเย็นนี้ ไปอ่านระเบียบด้วยนะ ว่าเขา ไม่ปล่อยไปพักเที่ยงรวมกับเด็กธรรมดา แต่กินแล้วแต่เวลา ที่อาจารย์ยังไม่เข้าสอน แต่พออาจารย์สอน เธอมีสิทธิแค่เพียงไปห้องน้ำ เท่านั้น เข้าใจนะ ยัยหัน “


"หรรษา ชั้นชื่อหรรษา ไม่ใช่หันเฉยๆ แล้ว... เฮ้อ ปล่อยมันเหอะ” ชั้นยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนี่


แถมยังจะไม่ได้กินข้าวกลางวันอีก แปลกจริงๆนะเจ้าห้องพิเศษนี่


“แล้วอะไรเหรอ ยายหัน อย่าบอกนะว่าเธอ ซื่อบื้อมาโรงเรียนแต่เช้า แล้วไม่ได้กินข้าวเพื่อมาห้องดนตรีนะเหรอ”


“อือ”ชั้นเพียงแค่ อือ เท่านั้นแหละ พอรู้ว่าต้องกินข้าวเช้าตอนบ่ายสอง ก็ไม่มีแรงแล้วอ่ะ แถมยังกินคนเดียวที่โรงอาหารอีก


ชั้นก็ฟุบแล้วล่ะ แล้วถ้าไม่กินเจ้าโรคบ้าก็จะกำเริบอีก ครั้นจะนั่งกิน ก็เหว่ว้า


“เฮ้อ”ชั้นก็นั่งถอนหายใจจนหมดลมและ เวลาเพิ่งผ่านไปแค่สิบนาที นี่ เพิ่งสามโมง สิบห้านาที เหลืออีก สี่สิบห้านาที แล้วกี่วินาที เนี่ย


โฮ้ ต้องนั่งรออีก สองพันเจ็ดร้อยวินาที เอาหล่ะ เริ่มนับถอยหลังดีกว่า 12345.....


“เธอ เธอ ยัยหัน จารย์มาแล้ว” “หืม..เฮ้ย ............









.................................................................................แต่งยังไม่จบค่าา รอผลการตอบรักก่อนดีไหม ยังงัยอ่านด้วยนะ






Free TextEditor




 

Create Date : 28 มิถุนายน 2553
0 comments
Last Update : 28 มิถุนายน 2553 3:25:02 น.
Counter : 238 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Darakaparkay
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




'_'
http://thaicursor.blogspot.com  getcode

'_'
Friends' blogs
[Add Darakaparkay's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.