แค่ได้เขียนก็เป็นสุขหัวใจ แค่มีใครผ่านเข้ามาก็รู้สึกดี แต่ถ้าใครใจดี..ช่วยเม้นท์ให้ จะรู้สึกขอบคุณจริง ๆ ...จากหัวใจ...
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2554
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
12 กรกฏาคม 2554
 
All Blogs
 
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ...อย่าใจพล่อย ชอบคิดในใจ

นานมาแล้ว ...คนใกล้ตัวมีปัญหา
ก็น่าสงสารนะ ...ช่วยกันแก้ไขให้เรื่องมันจบไป
เผอิญวันนั้น ปากดี ใจพล่อย คิดท้าทายสิ่งเร้นลับ
ว่า ..ถ้าทำได้ จะทำข้าวหมกแพะ ไก่ย่างเจ็ดตัว ขนมไทยเจ็ดอย่าง
และทุกอย่างทำเอง ...ทุกอย่างทำเอง ..ทุกอย่างทำเอง!!!!!

นี่แหละ ...สุดท้าย ...มันก็ได้ อย่างที่ไม่คิดว่า มันจะเป็นไปได้
ได้มาแบบงง ๆ คุยกัน ...เขาบอกว่า ยังถือว่าไม่สำเร็จ
ยังไม่ต้องทำ ...มันจึงเป็นที่มาว่า ...เขาโกรธ จนทำให้รู้สึกว่า
มันแปลกนะ ...หลายเรื่องเลย แต่ไม่ขอพูดดีกว่า

มันเริ่มรู้สึก หาความสุขไม่ได้เลย ..ในชีวิต ติดคำพูดกับใครไว้
ก็ขอให้แก้ไข ..และรีบแก้ไขเสีย ก่อนจะสิ้นลมหายใจ ..

...ได้เวลาแล้ว เวลาอันควร พร้อมที่จะทำให้ ...

ฉันจึงต้อง ตั้งต้น คิดหา วิธีการ เพื่อจะทำให้งานนั้นออกมา
สำเร็จและสมบูรณ์ ในทุก ๆ เรื่อง

บรรดาผู้ที่ต้องคิดถึง
-ท่านเจ้าคุณฯ
-ท่านเจ้าที่ตึกคู่
-ท่านเจ้าที่ของบ้าน
-ผู้ชายคนนั้นที่ติดตามฉัน
-เด็กผู้ชายคนนั้นที่ติดตามฉัน
-ท่านผู้เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น
-เจ้ากรรมนายเวรของผู้เกี่ยวข้องผู้นั้น
-ท่านผู้ผูกใจเจ็บ อาฆาตพยาบาท
-คุณนาย ดอกขาว
-คุณ ๆ ทั้งหลายที่คุ้มครองลูก ๆ หลาน ๆ
-ผู้เป็นบุพการี่ของสหายทั้งหลาย
-คุณพี่ชายทั้งสอง
-ปู้ย่าตายายที่อยู่ในหลุมฝังศพ
-

มีใครอีกที่ฉันยังไม่ได้คิดถึง ....มาบอกให้รู้เสียนะ


มีเรื่องเล่า แก้อาการตึงเครียด ...

ที่จริงวันนี้ (ก่อนงานสองวัน) ต้องปอกมะพร้าวเตรียมไว้ แล้วมันก็เป็นวันซื้อข้าวของให้พร้อม
มันน่าจะพร้อมแล้วแหละ ...ถ้าตื่นทันเช้า อย่างที่วางแผนไว้

อ่ะ ไม่ใช่ไม่ได้ตื่นนะ ตื่นเหมือนกัน แต่มันลากสังขารไม่ขึ้น ผงกหัวดูนาฬิกา โอ้ยยยมึน จะไหวไหมเนี่ยยยย ...พลิกตัวให้กระดูกลั่นแล้วก็นอนต่อ ...จนมันรู้สึกว่า

ถ้าขืนหลับตาอยู่อย่างนี้ ชีวิตวันพรุ่งนี้จะวุ่นวายเอามาก ๆ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ ..

นานเหมือนกัน ..กว่าจะทำให้วิญญาณเข้าร่าง และพร้อมออกไปเผชิญกับแสงแดดอันแรงกล้าได้ ...


ป่ะพร้อมแล้ว ..แง่ะดูเวลา ป๊าดดดดดดดด เที่ยงพอดี แฮ่ ๆๆๆ
เอาว่ะ ..ไปเหอะ จะกี่โมงก็ช่างแม่งทะ

ไปมันอย่างเบลอ ๆ นี่แหละ นั่งรถเผลอหลับตอนไหนยังไม่รู้ตัว ..
ตื่นมา คว้ารายการได้ ก็เดินดุ่ย ๆ ๆ ไปสั่ง ..ตูว่า ตูมึนแล้วนะ
ดูแม้ค้าสองคน นั้นท่าทางจะมึนมากกว่าอีก

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาสั่ง น้ำกระเทียมดอง แต่พูดอย่างเร็วหล่ะ

น้ำเทียมดองขวดนึง ...แม่ค้าสองคนงง

เราก็คิดว่า นะ อ่อ คงเป็นศัพท์เทคนิคทางร้านโชว์ห่วยมั้ง ไม่สนใจ

จนชายคนนั้นโมโห ทำไมไม่มีใครสนใจจะขายของ

อ่าวเพ่ ก็หนูกำลังทำรายการอยู่ ไม่เห็นเร้อออ รอหน่อย

เอาอะไรนะ ..น้ำกระเทียมดอง !! ชักขึ้นเสียงแระ
แม่ค้า ...ได้ยินว่าจะเอาน้ำจำลอง (สงสัยติดม๊อบ)
ลูกแม่ค้า...ได้ยินว่าน้ำ ยาดอง (อ่ะอันนี้ใกล้เคียง)
ตูนี่แหละ...คิดว่าศัพท์เทคนิคของร้าน น้ำลำยอง (มาได้ยังไง)


แบกน้ำหนัก17 กิโล ออกจากร้าน ..ทำไปได้เนอะ

เหมือนจะไหว เดินยังไม่ทันได้ก้าวพ้นหน้าร้านเลย ถุงข้าวของ หลุดจากมือซะแล้ว ฮาไหวไหม?

เอาว่ะ ..แค่นี้เอง ไม่ได้เดินเป็นกิโลซะหน่อย ..พอพ้นหัวมุมตลาด
ชายคนขับรถรับจ้าง มองเรียกเพื่อรอรับ ..พยักหน้า รับทราบ เขาก็รีบรุดเข้ามาช่วยถือของ เห็นม่ะ ไม่ได้ซ่านะ แค่นี้เอง ยังไหวได้อีก แต่แบบว่า ตอนสั่งรายการ
สั่ง ๆ ๆ ไป เฮ้ย ๆ ๆ ๆ เยอะแระ พอก่อนเดี๋ยวไม่ไหวแบกกลับ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ผู้ชายคนนี้เป็นใคร ก็ไม่รู้ แต่เขาคงรู้ว่า เราเป็นใคร
มันมักจะเป็นแบบนี้เสมอ พวกเขาจะรู้ได้เองเหมือนมีชื่อพ่อชื่อแม่แป่ะไว้ตรงหน้าผาก
แต่ ตู ไม่รู้จักใคร ซักคน ทุกคนล้วนแปลกหน้า ..บางทีรู้จักแต่ไม่เคยจะจำใครได้เล้ยยย

คนนี้มารยาทดีจัง ...เขารู้ทาง ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทันได้บอก จนต้องรีบเตือนว่า เข้าหน้าบ้านนะ ..ไม่ไหวถือของ

ต่างคน ต่างขอบคุณ ..แต่คำขอบคุณของเขา เหมือนกับว่า เขาขอร้องให้เราช่วยซื้อของให้เขาซะอย่างนั้น มันฟังดูประหลาดหูมาก ...เออ คุณช่วยเราถือของนะ
ช่วยหิ้วของเข้าบ้านนะ พอชำระค่าพลังงาน คุณบรรจงกล่าวขอบคุณ ซะตูเกรงใจเลย


เป็นไง ล่ะ คนไทยใจดี ..ราชอาณาจักรไทยไม่เคยแล้งน้ำใจหรอก จะบอก^^


มาดู เรื่องของผลกระทบที่เกิดขึ้นบ้าง...

วันนี้เจอคนแปลก ..จะแปลกมากไปไหมหง่ะ

คือลูกค้าผู้หญิง ยังไม่ได้เห็นหน้าหรอก ..เขาอธิษฐาน ว่าขอให้ได้มาเจอที่อยู่ที่ถูกใจ!!

เออนะ มันมีอย่างนี้จริง ๆ นะ ..ให้ได้เจอที่ที่ถูกใจ ห้องที่ถูกใจ
พอได้เห็นห้องว่างที่เหมาะกับเขาเท่านั้นแหละ ..ทำการขอบคุณเป็นวรรคเป็นเวร
จะดีใจอะไรปานนั้น ฮาไหวไหมคับเพ่น้อง ...

ประวัติ ห้องนี้ คนอยู่จะเรียบร้อย นิ่ม ๆ พูดเพราะ ๆ เสียงค่อย ๆ แล้วที่สำคัญจะธรรมะธรรมโม อะไรประมาณนี้แหละ

ชีคนนี้ ก็นะ โง้วเฮ้ง ตรงกะ ห้องพอดี ..แต่มันจะเยอะไปไหน ถึงกับอธิษฐานและตั้งใจมา ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

นี่แหละน้า ชีวิต ...

มันมักจะเล่นตลกกะตูเสมอ ..



...................................


ก่อนจะกลับบ้าน คืนวันศุกร์ ..รุ่งขึ้น ต้องรีบตื่นและทำงานตามแผนที่คิดไว้ก่อนแล้ว

เห็นหนังสือเล่มเล็ก จากวัดไหนไม่ทราบทางแถบภาคอีสาน มีคนใจดีหยิบมาวางไว้
ในนั้น มันเอ่ยถึง วิธีการโอนบุญ ดึงบุญที่สะสมมาใช้ การทำบุญให้ใครต่อใคร ที่ถูกวิธีประมาณนั้นแหละ ..อ่าน ๆ ดู จนจบเล่ม แล้วคิดตาม อืมมมมม

มันน่าจะมีส่วนที่สามารถนำมาใช้ได้มั้ง คิดว่า น่าจะได้ ..คิดแล้วไง ..ก็ทำสิ

ทำเท่าที่คิดว่า มันไม่น่าจะขัด กัน นะ ..ใครต่อใคร มากมาย

เฉพาะเจาะจงเป็นเรื่อง ๆ ไม่ได้หว่านบุญเป็นปูพรม ..

ในความศรัทธาที่เคยเข้าใจ ...มีหลักว่า ...เมื่อเราบริสุทธิ์ใจ จะปลอดภัยจากสิ่งเคลือบแฝง ...อย่าได้ใช้อารมณ์เกลียด โกรธ และความน่ารังเกียจทั้งหลายเป็นอาหารของสิ่งที่ไม่ใช่เรา

จงระงับความโกรธเข้าไว้ ..แม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในเบื้องหน้าก็ตาม

ฟังดูเหมือนง่ายดายนะ ...แต่ในสถานการณ์คับขัน ผู้คนมากมายหลากหลายความต้องการ ..มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ..เมื่อคุณต้องทำงานร่วมกันกับพวกปากยื่น ปากยาว

นี่แหละ ท้าทาย อารมณ์ รู้สึกที่สุด ในโลกเลย ...

ดังนั้น คืนนั้นเอง ..ฉันจึงต้องสั่ง ตัวเองว่า ...อย่าได้เข้าใกล้ความโกรธ

เช้าขึ้นมา ลืมตาได้ ..ก็ยังย้ำตัวเองอีกว่า ยิ้มเข้าไว้..อย่าโกรธ อย่าพูด อย่าโต้เถียงให้เกิดความขัดแย้งในอารมณ์

เช้าแล้ว ...มีคนไม่มาก ..ส่วนใหญ่จะเป็นขาประจำ
ทำบ้านไหน ก็จะเจอที่บ้านนั้น ..แต่ที่บ้าน ณ วันนี้ มีแต่คนแก่ ๆ

เช้านี้ มีเรื่อง ขำขำ ..คุณคนนั้น คนที่ฉันฝันว่า มีใครมาแอบอยู่ในร่าง
เขาเป็นน้องชายต่างมารดากับแม่ ..ปกติแล้ว เขาจะเป็นคนที่ชี้นิ้วอย่างเดียว
ไม่ต้องลงแรงอะไรเลย

มีที่นี่แหละ ... แม่ชี้นิ้ว ปานเป็นคนงานสำคัญ

คุณเขาก็ คง รู้สึกตะหงิด ๆ พูดเปรย นี่ถ้าเป็นที่อื่น ตัวเราจะเป็นคนออกคำสั่งนะ ..ที่นี่มันยังไง ...ไม่ธรรมดา

แม่สวนทันที ..อยากเป็นน้องเขาทำไม ที่อื่นใหญ่ได้ จะมาใหญ่ที่นี่ไม่ได้ ..อ่าว ๆ ๆ ๆๆ ที่พูดมานี่ วัยชราภาพทั้งนั้น 5555555555++

คนแก่จะตีกันแต่เช้า ..นี่คือบทสนทนารับบรรยากาศยามเช้า ..คุณยายแกใช้น้องชายตำน้ำพริก นะที่ว่ามาเนี่ยะ

คนตำน้ำพริกเป็นผู้ชายนะ ไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา ผู้ชายแก่ ๆ ด้วย ..ก็อยากเสนอความคิดว่า พริกแกงซื้อไม่อร่อย ถ้าอย่างนั้น ก็ตำเอง ก็แล้วกัน ...



พูดง่าย ๆ ...งานนี้ ทุกอย่างทำเอง ใครมา ได้งานหมด

อย่าหวังว่าหลุดมาแล้ว จะได้กลับออกไปง่าย ๆ อย่าหวัง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไหน ๆ ก็พูดถึงคุณคนนี้และ
ขอต่ออีกสักหน่อย ..อันที่จริง ก็ไม่ได้อยากพูดถึงมาก
ของเขาแรงจริงไรจริง ..อย่างที่บอกแหละ ..ไม่มีใครใช้เขาได้หรอก
เขาชื่อ กีใหญ่ ..เป็นลูกชายของแชร์คนโต หน้าเหมือนแชร์ที่สุด

เขาก็อึดมากนะ ..สังขารบัดเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเอื้ออำนวยแล้ว ..
กีเขากลับไปอาบน้ำ รับภรรยามาด้วย ..มาช่วยกันทำงาน
อยู่ด้วยกันจวนสว่างคาตาเหมือนกัน แต่ของในโรงครัวเสร็จก่อนรุ่งสาง
ไม่เหมือนขนม ที่ฟ้าเปลี่ยนสีแล้วยังปั้นกันไม่เสร็จเลย ..เรียกได้ว่า สว่างทั้ง ๆ ไม่ทันได้รู้ตัว ตื่นทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เอนหัวนอน

เราใช้คนดุมาก ...ใช้คนไม่เยอะ ...แต่ใช้ยันลาน หมด ถ่านหมดกันทีเดียว

ตื่นมา ...ยังไม่มีใคร ตัดใบเตยสำหรับตะโก้ไว้ให้

คว้ามีดได้ ชวนแม่ใหญ่(เด็กอ้วน) ไปหาใบเตย

มันมีเยอะ ...ไปดู ถ้าขอไม่ให้ ก็ต้องขอซื้อ
พอไปบอกเขาแล้ว เขา บอกให้ไปตัดได้เลยตามต้องการ ตัดเองนะ

ถือมีดมาแล้ว ...ก็ตัดสิ ...ขอแ้ล้วทีนี้ก็เต็มที่

ได้สี่กอใหญ่ ๆ คัดใบสวย ๆ โน้มตัวไปด้านหน้า น่าแปลกใจทำไม
ไม่ล้มหน้าทิ่ม แต่คันชิ ...คันน้อยกว่าไปตัดใบปรือหน่อยมั้ง

ได้ใบเตยแล้ว อาบน้ำไปตลาดกันดีกว่า ...

เราทำเองทุกอย่าง ...เกือบทั้งหมด นะ
ตั้งแต่ซื้อของ ...จะไม่ได้ทำ ก็อันที่ไม่สามารถทำเองได้ เช่นหุงข้าวหมก
กับเตรียมเครื่องซุป ...ยกให้เป็นเรื่องของแม่ กับเดอะแก๊งผู้ ส.ว.

ส.ส. ส.ข. อย่างเรา เล่นขนมก็ จะเอาตัวแทบไม่รอดแล้ว ...

......

เรื่องเตรียมตั้งแต่ซื้อของ

วันก่อนเล่าให้ฟังเรื่องเตรียมซื้อของคร่าว ๆ ทยอยซื้อเป็นบางอย่าง
แบบน้ำหนัก ประมาณ 17 กิโลกรัมเพียงคนเดียวเห็นจะได้
ระยะทางมันไม่ไกล ..คือคำนวนแล้วว่า แค่นี้ ไม่รบกวนใครดีกว่า

คนเดียวน่าจะพอไหว ปรากฎเป็นไปอย่างที่เล่า ...อาจหาญ
ดังนั้น ..ไปตลาดวันนี้ ..ต้องมีคนช่วย ได้แม่ใหญ่นี่แหละ
เป็นลูกมือคนเดียวที่มีอยู่ นอกนั้น จะมีแต่บรรดาส.ว. ทั้งนั้นเลย

ไม่ไหวพาไปแบกน้ำหนักล่ะมั้ง ....ป่ะ ไปซื้อของที่เหลือกัน พกสมุดไปด้วยหนึ่งเล่ม
มีอะไร ก็จดลงสมุดไดอารี่ทั้งหมด ....ซื้อแป้งเพิ่มสำหรับขนมพื้นบ้านมลายูของแม่ และเพิ่มน้ำตาลสำหรับเคี่ยวจิ้มขนม น้ำหนักวันนี้ หนัก ๆ ก็จะมีแต่แป้ง 7 ก.ก. และน้ำตาลทราย 10 ก.ก. น้ำตาลปีบอีก 4 ก.ก.

นอกนั้น จะไม่ค่อยหนัก ...อ้อ ยังมีกล้วยอีก 3 หวี แต่ก็ไม่หนักเท่าน้ำตาล

มีแต่ของหนัก แต่ไม่เยอะ เท่าวันแรกที่ซื้อไปแล้วนะ


เหมือนจะช่วยได้เยอะ นะ ...

ร้านขายกล้วย ดูแล้ว ลักษณะของกล้วยที่กำลังทำ มันต้องซื้อร้านที่ขายพวกหมาก พลู รวมกัน
เป็นร้านของยายแก่ ๆ มองป้าย เห็นเขียนว่า ซื้อของกรุณาสั่นกระดิ่ง
เขียนด้วยลายมือ ยึกยือ ๆ สีน้ำเงินของปากกาเคมี กับกระดาษกล่องแบบนั้น
อืมมมม ...ไหนฟร่ะ กระดิ่ง
เห็นเเหมือนลูกกระพรวนแขวนคอน้องหมากระนั้น
สั่นดู กิ๊ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ได้ยินไหมเนี่ยยย

สักครู่มีเด็กผู้ชายวัยรุ่น เดินออกมาคล้ายว่าจะมาหาเรื่อง

ซื้อกล้วยน้ำหว้าค่ะ ..เอาอันนี้ ๆ ๆ เด็กเอาถุงมา ทำท่าจะหยิบ
แต่พอชี้ ๆ ๆ เขาถามจะเอากี่หวี ...อ่าว ก็บอกอยู่ว่าอันนี้ อันนี แล้วก็อันนี้
ก็ต้องมากกว่าหนึ่งสิว่ะ ...เย็นไว้ โยม อย่าโกรธ ออกให้ห่างความโกรธ

สามหวีจ้า เอาสามหวี ที่บอกนั่่นแหละ ...อืมมมม
ให้มันได้อย่างเน้ เด็กที่สภาพเหมือนฮิบฮอบ เดินเข้าไปหยิบถุงใหม่ ใบใหญ่กว่าเดิม

หยิบกล้วยให้ตามคำสั่ง จ่ายเงิน แล้วขอบคุณเขา ส่งให้แม่ใหญ่

แม่ใหญ่ทำหน้า จะดีเหรอ ? ดีเซ่ ดีแน่นอน ...ถือไป


ได้กล้วยแล้ว ...ไปหาแป้งตราช้างสามเศียรได้เลย
แป้งตราหมี ทำขนมแล้วมันเละ ปั้นยากไม่อร่อย
ต้องตราช้างสามเศียรเท่านั้นนะ ...มีขายร้านเดียวด้วยนะ ...ตลาดนี้ จะบอก

เดินเข้าไป บอกรายการไป หยิบมา น้ำตาลที่นี่ไม่มีมิตรผล
มีแต่น้ำตาลแบ่งขาย ..เนื้อมันจะหยาบกว่า รสชาติก็ไม่ละเอียดเท่า
เหมือนความหวาน ไม่ค่อยมี น้ำตาลไม่หวาน จะเรียกน้ำตาลดีไหม?
พอแระ ไม่อยากเดินหลายร้าน เอาอันนี้ก็ได้

ซื้อน้ำตาลปีบ ที่นี่มีสามเกรดด้วยนะ ...มีน้ำตาลปึกด้วย เอามาลองกินดู
พอจ่ายเงิน จะเดินออกจากร้าน ...แม่ใหญ่ถาม จะให้ใครถือถุงน้ำตาล
โห แม่ใหญ่ มากันสองคนนี่นะ แล้วหล่อนนะ ถ้าเป็นคู่ชก ก็ได้เปรียบฉันตั้งหลายกี่โล เกือบจะสองเท่าด้วยซ้ำ ไอ้แม่ใหญ่อ้วน่ มันถาม จะให้ใครถือ

จะโกรธก็ใช่เรื่อง นะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มันคิดไปว่า ...แล้วตูจะพาเอ็งมาช่วยถือของทำครกเร้อ เฮ้อออออ
5555555555555555555555555555555555555555+++

ไม่ได้นำพาเลยนะ ...มีแม่ใหญ่ กับมาคนเดียวไม่ต่างกันเลย ...
แต่น้ำตาลมันหนักจริง ๆ อ่ะ สิบกิโลถือมือเดียว ทำไปได้แบกของออกมาเหมือนจะไหว
ทำท่าจะซื้ออย่างอื่นต่อ แหง่ะหันมามองแม่ใหญ่ โห ไม่ไหวมั้ง เอาอย่างนี้
เอาอันนั้น ถือมือนั้น เท่ากับว่า ...เราจะมีของในมือกันทั้งสองมือ
แต่แบ่งถุงเล็ก กันคนละมือแล้วเอามือที่ถือถุงเล็กนั้นช่วยกันถือถุงน้ำตาล
จะได้แบ่งน้ำหนักกัน ...ป่ะ เอาข้ามไปฝั่ง(คลอง)นุ้น แล้วค่อยกลับมาหาซื้อผัก ต่อไป



ตอนเดินข้ามสะพาน ...กระดูกลั่นกรึบ เหมือนแขนจะหลุด

บอกแม่ใหญ่ วางก่อนได้ไหม ไม่ไหวแล้ว ...เราพักกันครึ่งทาง
เหมือนจะช่วยอะไรได้บ้าง ทั้งหนักและเหนื่อยเจ็บมือพร้อม

...เอาว่ะ ฮึดเดียวนะ ...บอกแผน เดินทางนี้ ๆ ๆ รวดเดียว เดินเร็ว ๆ ไม่ต้องพักนะ

หนึ่ง สอง สาม ฮึบ!! ปรู๊ดเดียว สั่งว่า นั่งตรงนี้ก่อนพักของ
แล้วก็เดินไปซื้อของร้านอื่น ๆ อันนี้ไม่เยอะ อย่างละนิดหน่อยเท่านั้น
ลืมหยิบสมุดมา ก็เลยต้องกลับไปเช็คของว่าขาดอะไรอีกไหม?
ลืมซื้อไก่บด บอกให้แม่ใหญ่เดินมาซื้อ ...เด็กบอก ไม่ไหวหง่ะ

ไปเองก็ได้ฟร่ะ ....อืมมมมมม

ครบแล้ว ...เราเดินทยอยเอาของไปขึ้นรถก็แล้วกัน


จบภารกิจจัดซื้อ ....นี่ดีนะ ตอนเรียนการงาน คหกรรม ...เป็นคนหาซื้อ กับตวงวัตถุดิบตลอด ....ถ้าไม่หนัก นะ ชิว ชิว มันไม่ได้ยากหรอก ...จ่ายตลาดมันน่าเบื่อ ก็ตอนซื้อแล้วขี้เกียจหิ้วนี่แระ ...ถ้าจะให้ดี และประหยัดแรง ปริมาณเท่านั้น ควรจะหาคนมาหิ้วของสักสองสามคน เอิ๊กส์ๆๆๆๆๆๆๆ



กลับมา ...สั่งเขาปอกมะพร้าว ขูดมะพร้าว
สั่งแม่ให้กวนตะโก้ ...พวกเขาก็ให้แจงรายการขนมมีอะไรบ้าง

คุยกัน เหมือนจะไม่เข้าใจ ... คนแก่ จะทำแบบเก่า ๆ ที่เคยทำ
แต่ของที่จะทำ ตามนังกระต่ายน้อย นั้นเป็นขนมไทยประยุกต์
คือรับทานขนาดพอคำ ...เน้นวัตถุดิบและรูปลักษณ์สวยงาม

วัตถุดิบก็ไม่เหมือนกันแล้ว ...ขัดกันอีก ขนมเทียนโบราณ ใส่กระเทียม
แต่ขนมเทียนประยุกต์เราใส่หัวหอมแทนกระเทียม แล้วมีำไก่บดด้วย

ข้าวต้มมัดก็ไม่ได้ทำเป็นมัด ๆ นั่นแหละ ...เถียงกันเพื่ออะไร
มันทำให้จิตใจเริ่มขุ่นมัว คอยแต่จะข้องแวะกับความโกรธ ก็เท่านั้น

อย่าโกรธ ๆ ๆ ๆ ท่องไว้ ...ถ้าเจอความขัดแย้ง เมื่อไม่มีอะไรจะพูดให้รู้สึกดีขึ้นได้ ก็อย่าพูด ...ตลอดเวลาที่ไม่พูด ต้องยิ้มด้วยนะ นิ่งไป ทำไป ยิ้มไป

มันยังไม่ต้องพูดหรอก อารมณ์แบบนี้ แค่หลุดปาก เสียงก็ดังแล้ว ...

นี่แหละ ...สุดยอดความอดทนเลย ...อย่าโกรธนะ
ห้ามโกรธ ...แล้วงานจะเสร็จไหม?

นี่คือประเด็นปัญหาสำคัญ ....


ถามนังกระต่ายน้อยอีกครั้งซิ ...เพื่อความมั่นใจ
ว่าทุกอย่างจะต้องเสร็จทันเวลา อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

...เป็นแบบนี้ แบบนั้น ...ทำอย่างนี้แล้ว อย่างนั้นไม่มี แล้วถ้าแบบนี้ จะเสร็จทันแน่นะ บลา ๆ ๆๆ ๆ ๆ ๆ อย่าพูดเยอะ ...แล้วเจอกัน ตามแผน

นังกระต่ายน้อย สั่ง ๆ ๆ ๆ เพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปตามแผนงาน แล้วทันเวลาด้วยความรวดเร็ว เวลาเริ่มจริง ๆ สี่โมงเย็น ขน มเจ็ดอย่าง เลี้ยงสองโมงเช้า ฉันมีเวลาเต็มที่ 16 ชั่วโมง ยังไงต้องทันให้ได้ ...

ระหว่าง ที่รอนังกระต่ายน้อย ...อ่ะ หมักไก่ก่อนเลย

เชิอดแล้ว กำลังถอนขน ...ตอนเชือด ไม่อยู่ ไม่เป็นไร ...ถ้าอย่างงั้นเครื่องหมัก ฉันจะทำเอง ...เพิ่งได้สูตรมา หมาด ๆ ยังไม่เคยได้ลอง สูตรที่เขาทำกันมันไหม้ ๆ
คิดว่า ที่ไหม้ น่าจะเป็นขมิ้น เพราะสูตรที่ได้มาใหม่ ไม่ได้ใส่ขมิ้น แต่สีสันไม่โดนใจเลย

ก็เลยต้องเพิ่มสีผสมอาหารเข้าไปด้วย ...ขาดกลิ่นขมิ้นไม่เป็นไร

ความยากมันอยู่ที่ ไก่ย่างนี้ เราทำบุญ เพราะฉะนั้นชิมไม่ได้ ...ไก่ย่างเคยทำ
สูตรแปลก ๆ ก็มีเยอะ แต่ไม่เคยได้ทำอะไรที่มันมากมายขนาดนี้ ...
สั่งไก่ไปเจ็ดตัว แต่ได้ไก่มาแปดตัว ...เท่ากับเครื่องที่เตรียมมา มันไม่พอ ต้องเพิ่มอีกหนึ่งส่ว่น

ไม่ได้ชิม นะ ...หวังว่าคงรอด และเป็นไปได้ด้วยดี ...

หมักเสร็จก็ส่งให้พวกเขาเอาไปนึ่งและเตรียมย่าง หมักเสร็จก็จบเรื่องไปหนึ่ง ...^^

หมักไก่ยังไม่ทันได้เก็บข้าวของ ...พ่อมาบอก จะเชือดแพะแล้ว
พร้อมรึยัง? สำคัญตรงนี้นะ ด้วยแรงอธิษฐาน จะถึงไม่ถึง มันต้องเนียตดีดี

ตามรายการที่ได้ลิสต์ไว้วันก่อน ...ฉันเอาท่องจนขึ้นใจ
คิดถึงใครต่อใคร ...คิดว่ายังมีใครอีกไหม ที่ไม่ได้เอ่ยถึง
ชั่ววินาทีก่อนลงมีด มันต้องคิดในอะไร ๆ หลายอย่าง
เกรงว่า จะเก็บความคิดถึงได้ไม่หมด ...ซ้อมคิดหลายครั้งเลย

เฝ้าดูเขาสังหารพี่มะแม ...อย่างตั้งใจ ...ส่งวิญญาณให้พี่มะแมไปสู่ภพภูมิที่ดี
ขอให้พี่มะแม ได้ไปเกิดเป็นผู้ทรงศีล ...ฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้
แต่มันเป็นความจำเป็นจริง ๆ ....ขอบพระคุณเจ้าแพะมาก ๆ นะ


สังหารแพะจบ ...สำเร็จไปอีกหนึ่งภาระกิจ
ทีนี้ ก็จะเหลือแต่ ขนมเจ็ดอย่าง กับเวลา สิบหกชั่วโมง

ได้งานเพิ่ม นังกระต่ายน้อยสั่งเคี่ยวน้ำตาล และ ระหว่างรอ นั้น
ถั่วเริ่มมีกลิ่น ...ต้องจับถั่วนึ่ง ขณะนึ่งถั่วนั้น ก็ต้อง ทำกระทงใบเตยไปพร้อม ๆ กัน
อันที่จริง ...มันก็ไม่ได้ยากเย็นนะ แต่ทำไม ...เขาทำกันไม่เป็น
และไม่ค่อยจะมีใครทำขาย ...ขนมตะโก้สมัยนี้เน้นสะดวกเข้าว่า

ไม่ค่อยมีแม่ค้า ทำกระทงใส่ตะโก้แล้ว ...เขาไม่รู้เหรอว่า ตะโก้ที่ใส่กระทงใบเตยมันจะมีกลิ่นหอมของใบเตยด้วย ใคร จะว่าอย่างไรช่าง ฉันจะกิน

จะทำบุญทั้งที ก็ต้องบรรจงประณีตทำแต่ของดีดีสิ ...ถึงมันจะใช้เวลานาน
แต่ก็ดีกว่า สักแต่ว่าทำ ทำแล้วก็เหลือ คนกินแล้วไม่มีความสุขนะ ว่าไหม?

ระหว่างที่ทำ ...ก็ต้องบอกตัวเองอีกว่า ทำไป อย่าได้โกรธ ตลอดเวลาที่นั่งเล็ง นั่งตัด นั่งเย็บ มีแต่เสียง มานะ บ้าง เมื่อไรจะเสร็จบ้าง นุ่น นี่ แต่ไม่มีใครยักจะบอก ช่วยไหม?

ช่างประไร อย่าเข้าใกล้ความโกรธ ...โชคดีจัง ลีตะลี้อุนมาแล้ว

ค่อยยังชั่ว ...บอกน้องให้เอากล้องถ่ายรูปมาเล่นหน่อย นะ เป็นช่างภาพให้หน่อย
เด็กชอบสิคราวนี้ ...สั่งได้ ถ่ายให้หมดเลยนะ ช่างภาพตัวน้อยทำงานอย่างแข็งขัน
ใครเห็นก็ต้องขำ ....ภาพออกมาเป็นไง ช่างแม่งทะ ...ศิลปะคือการสร้างความสุข คนถ่ายมีความสุข คนถูกถ่ายมีความสุข เห็นภาพแล้วคิดถึงผู้ถ่าย กับผู้ถูกถ่าย แล้วมีความสุขก็เพียงพอ ...มันค่อยยังชั่วนะ พอเรียกเสียงหัวเราะได้บ้าง

ไม่เสียหลายที่เทรนกันมา ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


สี่โมงเย็นแล้ว ...นังกระต่ายน้อยกลับมา กระทงใบเตยเสร็จพอดี

ยังไงต่อ ..ใบตองรองจานยังไม่ได้ตัด ..ไปก่อนเลยอันดับแรก
ทุกอย่างพร้อมแล้ว นึ่งถั่วก็สุขแล้ว กวนถั่วลูกชุบก่อน งานที่หนึ่ง

ระหว่างที่กระต่ายน้อยกวนถั่ว ...เอาไส้ขนมต้มไปปั้นกันเลยนะ ...เตาว่าง เอาถั่วขนมถั่วแปบนึ่งต่อ ...หัวหอมปอกแล้ว ซอยคับ ซอยเลย

ไก่บดในตุ้เย็น ..อ่ะเปลี่ยนมือกวนถั่ว ...เตาว่างหนึ่งเตา เตรียมทำไส้ขนมเทียน

โอยชีวิต ช่วงโพล้เพล้นี่วุ่นวายเอามาก ๆ คนมาเพียบเลย ...ตูเริ่มมึนแระ
ไมเกรน ไปไกน ๆ ติงเลยนะ ...ไม่โกรธ ๆ ๆ อย่าเข้าใจความโกรธ

เด็กมา ตำงา ตำน้ำตาล ...อ่ะ หนูผีมานี่ เจียนไปตอง เช็ดแล้วก็ตัดตามขนาดนี้นะ

พอไหม ..ถ้าไม่พอ หนูผีไปเลยนะ ปฏิบัติภาระกิจ คนอวดขนม
ภาระกิจแรก จุดธุป เดินวนรอบต้นกล้วย ...เล็งใบสวย ๆ
ตัดฉวบ ๆ ๆ แล้วถ้าเห็นหรือสัมผัสได้ชวนเขามาช่วยทำขนมเลยนะ

คนยังขยาด ...ใครเผลอเข้ามา วินาทีนี้ตูใช้ดะ ..ใช้ไม่ปล่อยให้ว่างงานด้วย จะบอก ..


เพื่อความอร่อย สด และใหม่ ...ทุกอย่างต้องรอเวลาอันสมควร

ทำเตรียมไว้ก็ไม่ได้ ของจะไม่สด ...ถึงเวลาต้องรุมกันทำ ...
ของคาว ตัดความกังวล ...ไม่ใช่หน้าที่ ...บรรดาส.ว. เขาจัดการกันได้ทันอยู่แล้ว
มีแต่ขนมนี่แหละ ...ใครอายุเกินห้ามทำ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เด็กได้อีกหง่ะ ...ตะละอย่าง หัวเราะกันคิก ๆ คัก ๆ อย่างกับเล่นขายของ

แล้วนังหนูผีนะ ...ตัวดีเลย ...ตูว่าปากตูหมาแล้วนะ เจอหนูผีนี่ หมาเยอะกว่า
ต้องงัดหมามาลับฝีปากกันหน่อย ...ใครจะกัดเจ็บกว่ากัน

คิดถึงเหมือนกันนะ บรรยากาศแบบลับฝีปากกันตลอดเวลา ...แต่น่าแปลกใจนะ
กัดกันเจ็บ ๆ แสบ ๆ คัน ๆ แต่ไม่ยักจะโกรธกันนะ ...ถ้าเสียเปรียบก็เก็บปากเข้าไว้
แล้วรอเวลาที่ฝ่ายตรงข้ามพลาด ...อย่าได้พลาด เก็บทุกเม็ด สะสมแต้ม

มือทำงาน ปากแขวะกัน ...ใครปล่อยอาวุธเก่งก็ได้ภาษี เหนือชั้น

พนักงานชงกาแฟ ...เสิร์ฟ อย่าปล่อยให้คาเฟอีนในสมองพร่อง ...อ่า

มันพะยะค่ะ ...เราเริ่ม ขนมแรกที่ ขนมเทียน เพราะมันห่อยากกว่าเพื่อน




ทุกอย่างพร้อมแล้ว ...เหลือแต่ ทำให้สุก และอร่อยก็เท่านั้น

วันนี้แปลกนะ ...ความจริงแล้วนังกระต่ายน้อย จะห่อขนมเทียนเป็นคนเดียว
ห่อแบบที่เขาห่อ ไม่ได้ห่อแบบบ้าน ๆ ทำ ...คือ มันต่างกันที่ แบบนี้มันจะเละ เพราะ ไม่ได้ปั้นขนมใช้วิธีตักหยอด ๆ เลย แล้วทั้งมันเยิ้มและปลิ้น
เคยหัดทำเมื่อปีที่แล้ว ไม่ได้เรื่องเลย
อันที่จริง เขาเรียกขนมเทียนอีกชื่อว่า ขนมนมสาว ...ไอ้ที่ฉันทำ มันได้เป็นขนมนมตุ๊ดหง่ะ เป็นตุ๊ดตอนยังไม่ได้ทำนมด้วยนะ ...ไม่ต้องบอกนะ หน้าตาเป็นไงหง่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ

แต่ครั้งนี้แปลก ...คิดว่า ไหนลองดูดิ๊ ถ้าไม่สวยก็แก้ตัวว่า หัดทำ ๆ ไรงิ
นังหนูผีมันจ้องจะกัดอยู่แล้ว บ่ยั้น ร๊อก ...

เกินคาดแฮะ ...ห่อสำเร็จตั้งแต่อันแรก นั่นแน่ะ ทำไปได้ ตูทำได้ เว้ยยยยยยยย..

สวยด้วยนะ สำเร็จ

เร่งกันสุดมีฝี ...ด้วยความรวดเร็ว เสร็จขนมเทียนตอนห้าทุ่มเข้าไปแล้ว ....


เริ่มร้อนใจแระ เหลืออีกตั้งหกอย่าง ...ทำไงดี



ตัดงาน ...ไปให้คนอื่น ๆ ทำ ไส้ถั่วแปบ ปั้นกันเลยนะ

ให้แขกที่มาช่วยกันปั้น ...ต้มขาวให้น้องมาช่วยเอาไปทำ

ทีนี้ ก็จะเหลือ สี่อย่าง ตะโก้ กวนกระทะไหน ...ตัวตะโก้ มีคนหั่นให้แล้ว
ใส่ข้าวโพด กับแห้ว ...หั่นแห้วเป็นลูกเต๋านะ ..สั่ง ๆ ๆ ๆๆๆๆๆ

หัวเตาไปไหน ...เปลี่ยนหัวเตาให้หน่อย เตานี้เร่งไฟได้ไม่ทันใ่จเลย

พอได้เตาใหม่ โห ค่อยยังชั่ว ....

เอาวุ้นก่อนนะ ลูกชุบใช้เวลาเยอะ ...ทำวุ้นก่อนเลย จะได้เสร็จเป็นอย่าง ๆ ไป
เหลือวุ้นเท่าไร ก็ใ่ช้ชุบเท่านั้นนะ

เอาพิมพ์เรียงเรียบร้อยมาเตรียมพร้อมเลย ตับ ๆ ๆ ๆ ได้ประมาณหกถาด จำนวน 1000 ชิ้น ...
ตอนทำน้ำเขียว กระต่ายน้อยทำ ...เป็นได้ด้วยความชำนาญ หยอดกันด้วยความตื่นเต้น เด็ก ๆ ทำไม่ทันใ่จเลย ชักช้า หยอดวุ้นนะ ไม่ได้หยอดขนมครก ..มานี่ ๆ อะไรที่มีรูปร่างคล้ายกา เอามาทำที่หยอดให้หมด เรามีลูกมือ เด็กสามคน ...ฉาว ๆ อีกฉามคน รวมกันเป็นหกคน คนงานฉัน ...หัวหมุนคับพี่น้อง 55555555555+++


ได้วุ้นสี่เขียวแล้ว ล้างกานะ ...อ่ะ พนักงานล้าง จัดการ
เตรียมทำวุ้นสีแดง ...เตรียมผัดข้าวเหนียวทำข้าวต้มมัด

ช่วยดูเตาให้ด้วย ..ให้ฉันดู ได้ช่วยดู นะ ให้ช่วยดู(เฉย ๆ )
เตามันแรงนะ ...ทำไรอยู่ จำไม่ได้ได้กลิ่นแปลก ๆ เปิดดู
เฮ้ยมึงลืมวุ้นเปล่า? ไม่ลืมดูด้วย ทันควันเลย ตอบโต้
กูดูใช่ไหม ?
เฮ้ย มันมีฟอง ..
เฮ้ยไม่เป็นไร..(ยกหม้อลงเลย)
เฮ้ยเดี๋ยวมันยังบไม่เดือด
เฮ้ยมันยังไม่พล่าน
เฮ้ยมันปุด ๆ แล้ว
เฮ้ยมันมีฟอง
เฮ้ยมันพล่านแล้ว
เฮ้ยมันล้นแล้ว!!!!!!!
เฮ้ยทำไง ไฟดับแล้ว
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เฮ้ย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ กูทำอะไรไม่เป็นเลย ดีนะที่กุไม่ตกใจทำหม้อวุ้นคว่ำ

จะบอกว่า มันใช้เวลาไม่มากเลยนะ ...นังกระต่ายน้อยก็ไม่บอกว่า มันสุกเร็วและล้นเร็วปานตดยังไม่หายเหม็น ถ้าเป็นตูนะ ยังไม่ทันได้ตดด้วยซ้ำ

่มันได้แต่เฮ้ย ๆ ๆ เฮ้ยยยยยยย กู พูดไม่ทันจบเลยยยยยย



วุ้นสุกแน่ ๆ ก็ตอนมันล้นแล้วนี่แหละ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

หยอดวุ้นจบ ก็เตรียมพื้นที่ลุย ทำข้าวต้มมัด ตอนนั้น น่าจะตีหนึ่งแล้ว ที่หยอดวุ้นจบนะ

เนียนเลย น้องด๋อย ได้ยินเสียงกีบ่น บ่นปานของขึ้น ไม่รู้จะงัดอะไรมาบ่นหนักหนา
ห้ามเด็กหัวเราะคิกคักด้วย ..ใครพูดไม่เข้าหูก็ไม่ได้ คิด ๆ อยู่ ว่าง ๆ จะสอนให้รู้จักปล่อยวาง ว่าง ๆ บ้าง อย่าเข้าใกล้ความโกรธ อย่าคิดถึงความหลัง ...อย่าของขึ้นบ่อย

เด็กมันเลยทำเนียน ..ขอไปสงบสติอารมณ์ นั่นดูมันใ่ช้คำ
แปลเป็นภาษาชาวบ้าน คือ กุง่วงแล้ว กุจะไปนอน
หยาบคาย ทำ้ร้ายจิตใจตูที่สุด คนงานหายไปอีกหนึ่ง ....




ช่วงเวลาที่เป็นยามหลับนอน ...ตอนนี้ เราไม่ต้องระวังแล้วว่า
จะมีใครมาทำให้เราโกรธ ...ช่วงนี้ จงระวังความโกรธที่อยู่ในจิตใจของตัวเอง

ทุกคน ก็ล้วนต้องการพักผ่อนกันทั้งนั้น ..ใครที่ยังคงลืมตา และมือยังคงทำงาน
ถึงแม้จะปากดีไปบ้าง ..แต่เขาก็ยังทำงานช่วยกันขับเคลื่อนเหตุการณ์ให้มันผ่านพ้นไป
มันไม่ใช่เรื่องธรรมดา ที่ใคร จะมาทำให้ก็ได้

วันนี้ วันที่แม่ยังอยู่ ...แทบจะไม่เหลือใครมา่ช่วยกันทำงานแล้ว
คนเก่า ๆ ล้มหายตายจาก จะมีก็แต่คนใหม่ ๆ และคนรุ่นใหม่ ก็ใ่ช่ว่าจะทำอะไรกันเป็น
น้อยคนนักที่จะทำทุกอย่างเป็น ...คนที่แม่วานให้ช่วยหุงข้าวหมก เขาเป็นญาติบ้านใกล้ที่รับจ้างหุงอาหารประเภทนี้โดยเฉพาะ ถึงจะมีบ้าง บางเรื่องที่ไม่ค่อยถูกใจ ฉันสักเท่าไร
แต่คนเรานะ ...จะให้ใครมาทำอะไรถูกใจ โดนใจเราทุกอย่าง มันเป็นไปไม่ได้

ฉะนั้น วินาทีที่ใคร ๆ ก็เอาตัวสบายเข้าไว้ก่อน คนที่ยังอยู่ตาค้าง ช่วยกัน ทำงานให้จบ
เขาผู้นั้นสมควรจัดอยู่ในคนพิเศษที่ต้องดูแลกันเป็นอย่างดี

หนึ่งในนั้น ก็มีกีใหญ่คนหนึ่ง ...ด้วยสายเลือด มันไม่แปลก ที่จะรู้สึกรัก ผูกพันและเคารพ
ทุกครั้ง เขาก็ไม่เคยทอดทิ้งฉันอยู่แล้ว ...ส่วนคนอื่น ๆ ก็จะมีแฟนพี่นะ คนหนึ่ง ...ทีแรก ก็รู้สึกเฉย ๆ เพราะอายุ รุ้สึกว่าจะน้อยกว่า เห็นเป็นเด็ก ๆ ไม่คิดว่า เขาจะทำงานอึดและสู้งานแบบไม่ถอย เลยสักก้าวเดีีีีีีีียว

คนอื่น ๆ มีบ้างที่ก่อนหน้านั้นรู้สึกแย่ ...แต่เมื่อได้ฝึกความอดทน มันทำให้ได้เห็นความเป็นไปของมนุษย์ คนเราเกิดมาเป็นคน ต้องมีวิธีการเอาตัวรอดกันทั้งนั้น
ที่ผ่านมาก็แค่การเอาตัวรอดวิธีหนึ่ง ...เราต้องคิดดีไว้ก่อน อย่าได้คิดลบ
อย่าคิดแย่ ไม่บริสุทธิ์ใจเมื่อไร จะมีสิ่งอื่นแอบแฝงทันที

คนที่ทะเลาะกัน โกรธกัน ก็เพราะชอบคิดอะไรลบ ๆ นี่หละ

มันจะเป็นการดีนะ ...ถ้าการคิดลบนั้น แทนที่จะคิดใ่ส่คนอื่น
เรามาคิดลบให้ตัวเอง แล้วนั่งดูความผิดพลาด ..แก้ไขความโกรธที่มี
ออกให้ห่าง เข้าไว้ ...ไม่ใช่เรื่องยาก
ถ้าจะหารอยยิ้ม และเสียงหัวเราะจากความขัดแย้ง



ไม่น่าเชื่อ ....จะบอกว่า ฉันทำได้ แล้ว จริงนะ
ระงับความโกรธ ...ทำขนมด้วยสติ ตัดความรำคาญ
รักษาใจให้ผ่องใส ...เพราะระหว่างที่ทำนั้นเด็ก ๆ งอแงตลอด เลยนะ จะบอก ...

ข้าวต้มมัดห่อเสร็จแล้วก็นึ่ง และเตรียมทำลูกชุบ
ขณะเดียวกันนั้น ก็ขูดมะพร้าวคั้นกะทิ กรองแป้งเตรียมกวนตะโก้
ปล่อยให้เป็นเรื่องของแม่

นั่งเรียงกระทงตะโก้ หยอดจบ ก็หันกลับมาจัดการกับอุปกรณ์ลูกชุบ

เริ่มต้นทำลูกชุบตอนได้ยินเสียงขานนาฬิกา อีกสิบนาทีตีสาม ....

เด็ก ๆ โยเยมาก ไม่เคยได้ทำงานข้ามวันข้ามคืน ฉันกับนังกระต่ายน้อย
เรื่องอดหลับอดนอนทำงาน เป็นเรื่องปกติมาก

พนักงาน เสิร์ฟกาแฟ ก็ไม่หยุดเสิร์ฟเลย ....คาเฟอีนไม่เคยพร่อง
รมยากันยุงกลิ่นลาเวนเดอร์ซะแทบเมาแน่ะ ....
ของมันขึ้นนะ เห็นหนูผีไม่กระตือรือร้น ก็เลยเอ็ดเข้าให้ บอกว่า ถ้าจะทำท่าหลับ เข้าไปนอนเลย ...อย่ามาทำแบบนี้ มันพาให้คนอื่นง่วงตาม
กุเห็นมึงจะนอน ตากุก็จะิปิดทันที ...บอกหนูผีให้ไปนอน
ป้าใหญ่ ก็ทำท่า จะหลับเหมือนกัน อ้าวเวร ล่ะตู

เหลืออีกสองอย่าง ลูกชุบ ถั่วแปบ คนงานตูหายทีละคนสองคน



ทำลูกชุบกันสามคน ..ทีมเวิร์คกันสุด ๆ
คนหนึ่งทำอย่างหนึ่ง ...ปั้น ทา ชุบ
พนักงานสร้างภาพอย่างฉัน ไม่ต้องบอกนะ ว่า จะได้มือวางตำแหน่งอะไร

ไม่ต้องพิถีเรื่องปั้นแล้ว ...เอากลม ๆ เข้าว่า
จะเป็นลูกอะไร เดี๋ยวทาสีเอง
เอาส้ม สิบโลนะ เอาเชอรี่ยี่สิบโล แดงมาก
เอาองุ่น นะ กลม ๆ เข้าไว้ ไม่ต้องเล็กมากนะ เปลือง
มะยม มะอึก ไม่ต้องแล้ว ทำลวดลายด้วยจะช้าเรื่องเปล่า

พักหลัง ไม่ค่อยเลือกผลไม้แระ ...เอาขนุน ลูกใหญ่ ๆ ฮามาก
เอามะเขือยาว ใหญ่พอไหม ? เอาฟักยักษ์เลยก็แล้วกัน
555555555555555555555555555555555555555555+++

ผลไม้โซนเอเชียไม่เอาแระ ลูกเล็ก เอาโซนยุโรปล้วนเลยแล้วกัน
ทาสีแล้วจะดีเอง ...อ่า เสียบก้าน แก้วของจริง มันก็สวย นะ สีสัน

จบลูกชุบที่เวลา ห้านาฬิกา ...ช่วงนี้ตะละคนเมากันคนละอย่างนะ

โอย อีกไม่กี่ชม. จะสวา่งแล้ว และจะทันไหม?

เอาอย่างนี้ เธอทำไป ระหว่างทำถั่วแปบ เราจะแพ็คไปพลาง ๆ แล้วกัน





กว่าจะทำเสร็จนะ ...มีบททดสอบอารมณ์หลากหลายเลย
เจออีกแล้ว ยิ่งรีบยิ่งลน และยิ่งช้าเรื่อง

อย่ารีบนะ ...100 แพ็ค ทำสองคนและ ต้องช่วยกันทำ
จานมันใหญ่ พลาสติกซีนเอาไม่อยู่ ไม่เป็นไร
สองคน กับสี่มือ สองตีน !!!

เออ ตีนตูนี่แหละ ใครจะทำไม ...ก็ไม่ได้เป็นญาติทศกัณฑ์นี่หว่า
มือก็มีแค่สอง ทำไงได้ ใครจะไปทำทัน
ใครล่ะจะมาช่วยกันจับ

เปล่านะ อย่าตกใจ ไม่ได้เอาเท้าทำขนมนะ
แค่เอามาใช้ให้เป็นประโยชน์
คือเทปใส ไม่มีที่ตัด หง่ะ แล้วมันก็ใช้ยาก และช้า

เท้าว่างนี่ ก็เลยเอาเท้าทำอุปกรณ์ใส่เทปใสรุ่นพระเจ้าให้มา

ใช้เท้าขวาสอดแกนแล้วหมุน ๆ เอา เท้าซ้ายว่างนี่

ดึงพลาสติกแล้ววางให้เท้าซ้ายจับ มือก็แกะเทปใส่ อีกมือเอากรรไกตัด

แฟนพี่ช่วยจับให้อีกแรง ก่อนจะแพ็คต้องหยิบของใส่ด้วยนะ
ประสาทมือทำงานเป็นระบบด้วยความรวดเร็วมาก

ปั๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ ทั้งมือ ทั้งเท้า ปากก็เร่ง โอย จะบ้า ...จะบอกว่า ทันเวลาเลี้ยงพอดี
ที่แพ็คขนมจานที่100 เป๊ะเลย


เห็นป่ะ...ถ้าไม่ได้ขาหลังช่วยทำงาน ...ไม่ทันการณ์นะเนี่ยยยยย

ขาหลังเราก็มีประโยชน์เหมือนกันนะนี่ นึกว่าจะใช้เดินจะใช้ทำอะไรแรง ๆ ได้อย่างเดียว
งานประณีต ขาหลังก็ทำเป๊นนนนนน จะบอก ^^




จบแล้ว ...ภาระกิจปลดสัญญา

ที่เหลือ ก็เลี้ยง ...และแจกจ่าย
ได้เวลารับทาน ...ไม่ยักจะหิว หรืออยากกินอะไรเลย
มันเป็นผลข้างเคียงจากกาแฟ มั้ง ...กินกาแฟจนไม่อยากกินอะไรเลย
ไม่หิว แต่รู้สึกโหย ๆ คล้ายว่าจะง่วงแต่ยังหลับไม่ลงเสียทีเดียวหรอก

เราแจกจ่ายกันทั่วถึง ...ทำบุญแบบรับบุญกันเต็ม ๆ
คิดถึงใคร ผู้นั้นก็ได้ ...ไม่มีใครที่ไม่คิดถึง
ทั้งคนเป็นและคนตาย ...เรื่องงบประมาณไม่ต้องพูดถึง
เพราะมันบานปลายแบบฉุดไม่อยู่เลยทีเดียว
คิดแล้ว ก็เครียดเสียเปล่า ๆ ...ตั้งใจทำสามอย่าง ก็เพิ่มเสียไม่รู้กี่อย่าง

มีคนพูดว่า ..เลี้ยงมากไปไหม? ก็ขนาดมากแล้วยังไม่อยากจะพอเลย
ทำขนมเยอะไปไหม? ก็ไม่ได้ทำใ้หคนธรรมดารับทานนี่

คนทานไม่ธรรมดา ...ใครทานมาก ก็สังเกตุดูเอาเถอะ


...............
จบงานแล้วทุกคนพูดเป็นเสียงเดียว ทีหลังอย่าคิดแปลกอีกนะ
อย่าได้อยาก แม้แต่จะคิด ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


.........................

แปลกไม่แปลก มันไม่ใช่ประเด็นหรอก

สำหรับฉัน ถ้าไม่โกรธเสียอย่างเดียว
ความทุกข์จะไม่มีในโลกของฉัน ...เลย แหละ จะบอก

เมื่อไม่มีทุกข์ ...จะเหลืออะไรล่ะ ทีนี้ ชีิวิต ...


Create Date : 12 กรกฎาคม 2554
Last Update : 12 กรกฎาคม 2554 18:12:24 น. 4 comments
Counter : Pageviews.

 
ซื่อสัตย์ต่อตนเพื่อไม่ให้ตนติตนได้
เป็นก้าวแรกของการรู้จักชีวิต แง่บๆ


โดย: itoursab วันที่: 12 กรกฎาคม 2554 เวลา:19:41:42 น.  

 
ขอบคุณค่ะ ... ที่ว่ามานั้นเป็นสัจจริง

บางที ..การใช้ชีวิตอยู่แบบไม่มีใครกล้าติเตียน
ทำผิดโดยไม่รู้ตัว ..มันไม่ใช่เรื่องดีเอาเสียเลย





โดย: Adija วันที่: 12 กรกฎาคม 2554 เวลา:20:16:49 น.  

 


โดย: auyza วันที่: 12 กรกฎาคม 2554 เวลา:23:01:02 น.  

 
เจ๋งสุดๆ


โดย: ยาใจ IP: 110.49.242.43 วันที่: 13 กรกฎาคม 2554 เวลา:0:42:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
Adija
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




มวลการสรรเสริญเป็นสิทธิ์ของพระเจ้าแต่เพียงผู้เดียว
เรียบง่ายอย่างมีแบบแผน..ตามแนวทางของผู้สร้างทั้งชั้นฟ้าและแผ่นดิน
Friends' blogs
[Add Adija's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.