...HOW CAN YOU SAY GOODBYE TO SOMEONE YOU CAN'T IMAGINE LIVING WITHOUT...
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
24 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 
เรื่องเล่าของฉัน ตั้งแต่วันที่มีเธอ

แหะๆ.... ขอโทษทุกคนนะค้า...
คือ พล็อตเรื่องคราวที่แล้วซินเพิ่งรู้สึกว่าเหมือนไปลอกหนังสือเกาหลีที่พี่ซินเอามาให้อ่านยังไงไม่รู้อ่ะค่ะ

เลยตัดสินใจเอาเรื่องที่เคยแต่งเล่นๆเมื่อนานมาแล้วมาลงให้อ่านกันแทนดีกว่า แล้วก็อต่งต่อจากตรงนั้นไปเลย ^^"

ซินชอบเรื่องที่แต่งเล่นๆตอนนั้นค่ะแต่แต่งได้ไม่จบ
...
...ก็มันไม่รู้จะทำยังไงให้สนุกอ่ะค่ะ มันเป็นเรื่องเรื่อยๆ เอื่อยๆมากกว่า ไม่หวือหวาตื่นเต้นเท่าไหร่

ลง 2 ตอนก่อนนะคะ รอความเห็นก่อนค่ะ

ถ้าไม่ชอบ ก็จะหยุดเอาลงค่ะ

นางเอกชื่อเหมือนเดิมนะคะ
(ชื่อซินนี่แหละ เพราะสุดแล้ว อิอิ)
ส่วนพระเอกชื่อ พัท ค่ะ

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

CHAPTER 1 - บทนำ


วันที่ 1 มกราคม 2548...ปีใหม่

ณ.บ้านหลังน้อยในกรุงเทพมหานคร...
ไม่น่าเชื่อจริงๆว่าจะยังมีบ้านแบบนี้อยู่...

มันเป็นบ้านใจกลางเมืองที่มีลักษณะของความร่มรื่นอย่างที่สุด อาจเป็นเพราะที่ดินอันกว้างขวางและเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่หรือเพราะกลิ่นดินอุดมสมบูรณ์ที่ลอยปนมากับกลิ่นน้ำค้างยามเช้าของหน้าหนาวก็ตามที

แม้ว่าอากาศในยามเช้าของที่นี่นั้นเหมาะเหลือเกินกับการจะนอนหลับพักผ่อนเพิ่อความสดชื่นของร่างกายและจิตใจเมื่อเวลาตื่นขึ้นมา แต่เรากลับได้เห็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างชั้น 2 ของตัวบ้าน...ท่าทางของเธอช่างขัดกับบรรยากาศของสวนเสียเหลือเกิน

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโต ผมหยักโศกสีดำยาวจนเกือบกึงสะโพก จมูกโด่งได้รูปเรียวงามกับริมฝีปากบางสีกุหลาบ...พูดโดยรวมแล้ว เธอมีความสวยที่อยู่ในระดับหาตัวจับได้ยาก

"ปาน...ตื่นหรือยังลูก" คุณวิชุดาถามบุตรสาวคนสวยของตนเองอย่างรักใคร่เหมือนทุกๆเช้า

"ตื่นแล้วค่ะแม่" ปานวาดหรือปาน ตอบคุณแม่ของเธอกลับไปอย่างเคยชิน

"แล้วแต่งตัวเสร็จหรือยังลูก...อย่าลืมนะ ว่าวันนี้วันอะไร"

"ยังเลยค่ะ แต่หนูจะแต่งเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

"ดีจ้า... พอเสร็จเมื่อไหร่ลงไปหาแม่ข้างล่างนะลูก...เร็วๆหน่อยนะจ๊ะ เพราะพ่อเค้ารอนานแล้วล่ะ"

"ค่ะ"
พูดจบหญิงสาวก็รีบลุกขึ้นจากริมหน้าต่างที่นั่งอยู่แล้วจัดการอาบน้ำแต่งตัวทันที...

ทำไมเธอจะจำวันนี้ไม่ได้ล่ะ... ก็วันนี้เป็นวันที่เธอจะต้องไปรับ "พี่ชายคนใหม่" ของเธอที่สนามบิน...

ครอบครัวของปานวาดมีด้วยกันทั้งหมด 4 คน คุณวิชุดา แม่ของปานวาด คุณเอกราช พ่อของปานวาด ปานวาด และ วศิน พี่ชายของปานวาด

แต่เนื่องจากคุณพ่อของปานวาดได้ส่งวศินอยู่กับญาติที่นิวซีแลนด์ตั้งแต่ปานวาดยังแบเบาะ ปานวาดกับวศินจึงไม่เคยได้คุยหรือพบหน้ากันเลย มีเพียงการติดต่อทางโทรศัพท์ 2-3 ครั้งเท่านั้นที่ได้พูดคุยกัน(ก็เพราะคุณวิชุดากับคุณเอกราชนั่นแหละที่จัดการให้)... ดังนั้น ถึงแม้ปานวาดจะรู้ว่าตนเองมีพี่ชาย...
แต่สำหรับเธอแล้ว คำว่าพี่ชายก็ยังเป็นเหมือนกับคนแปลกหน้ากันอยู่ดี

/พี่พัทหรอ...ไม่คุ้นเลยแฮะ/ ปานวาดคิด
/ทำไมต้องกลับมาด้วยนะ อยู่ทางนั้นก็ดีอยู่แล้ว ทางนี้ก็ไม่เดือดร้อนอะไรที่ไม่มีเจ้าตัวเขาซักหน่อย.../

เมื่อปานวาดแต่งตัวเสร็จก็ลงมาหาแม่และพ่อของเธอที่รอท่าอยู่ข้างล่างนานแล้ว

"แหม...วันนี้ลูกสาวพ่อก็สวยเหมือนเดิมเลยนะ"คุณเอกราชล้อลูกสาวเล่นอย่างเอ็นดู

"สวยเสยอะไรคะพ่อ เสื้อนี่เก่ามากแล้วนะคะ"

"ก็ลูกสาวพ่อสวย ใส่อะไรก็สวยเป็นธรรมดานั่นแหละนะ" เมื่อพูดจบคุณพ่อใจดีก็เอามือขยี้หัวลูกสาวเบาๆอย่างเอ็นดู...

" อ้าว...แล้วแม่ล่ะเลย!!" คุณแม่ล้อกลับพลางตั้งท่ารออย่างมีความหวัง

"...อ๋อ...แม่น่ะหรอ... อือ...ก็ ใช้ได้นะ ครีมลบริ้วรอยที่ซื้อมานั่นท่าจะใช้ได้ดีนี่"

"เอ๊ะ คุณนี่!!"ว่าแล้วคุณแม่ก็เดินแบบงอนๆไปรอที่รถ จนทั้งสองพ่อลูกอดขำกับพฤติกรรมเด็กของคุณแม่ไม่ได้จริง

"โอ๋...คุณ... ล้อเล่นกันนิดเดียวเองนะ อย่างอนซี้..."คุณพ่อพูดแกมหัวเราะ

"ไม่รู้ล่ะ รีบไปดีกว่าเดี๋ยวตาพัทจะรอนาน"

ปานวาดสะดุดกับคำพูดของคุณแม่...
/พอเค้ามา ทุกอย่างที่นี่ก็คงจะเปลี่ยนไปสินะ.../

"อ้าว ปาน เหม่ออะไรลูก เดี๋ยวพี่เค้ารอนะ"

"อ้อ ค่ะๆ"...ปานวาดรีบวิ่งตามพ่อไปขึ้นรถเพื่อไปรับชะตาชีวิตที่จะเปลี่ยนไปของเธอ

-*--*--*--*--*--*--*--*--*--

CHAPTER 2 - วันแรก

"เอ...ทำไมตาพัทถึงได้มาถึงช้าอย่างนี้นะ"
คุณวิชุดาพ้อออกมาด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่รอลูกชายของตนได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

"เอาน่า...คุณ ลูกอาจจะมาแล้วแต่เราหาไม่เจอก็ได้" คุณเอกราชพยายามพูดไปในทางที่ดี ทั้งที่ความจริงแล้ว เค้าเองก็เป็นห่วงลูกไม่แพ้ผู้เป็นแม่เช่นกัน

ส่วนปานวาดก็ยังคงทำท่าสอดส่ายสายตามองหาผู้เป็น"พี่ชายแปลกหน้า"ของตัวเอง แต่จริงๆแล้วก็เธอกลับไม่ได้ใส่ใจที่จะมองหาเค้าซักนิดเดียว เธอเลือกยืนเยื้องมาทางด้านหลังของคุณเอกราชเล็กน้อยเพื่อหลีกเลียงการสนทนากับพ่อและแม่...เธอไม่ต้องการแสร้งทำเป็นดีใจเมื่อ "เค้า" ปรากฎตัวขึ้น

เวลาผ่านไปอีก 10 นาที...

ระหว่างที่ปานวาดยังคง(ทำท่า)มองหาพี่ชายอยู่นั่นเอง

"เอ่อ...ขอโทษนะครับ ที่นี่ประตู 2 หรือเปล่าครับ" ชายแปลกหน้าเข้ามาถามปานวาดด้วยความสุภาพ

ปานวาดสะดุ้งตื่นจากภวังค์เล็กน้อยก่อนจะตอบรับว่า
"คะ??"

"เอ่อ ผมถามว่า ที่นี่ประตู 2 หรือเปล่าครับ"ชายหนุ่มถามอีกครั้ง นัยตามีแววขบขันเล็กน้อยพร้อมคิดในใจว่า
/...น่ารักเหมือนกระต่ายเลยนะ/

"อ้อ...ค่ะ"ปานวาดตอบอย่างตื่นๆเล็กน้อย

"ขอบคุณมากครับ"ชายหนุ่มยิ้มพร้อมกับพยักหน้าน้อยๆแสดงความขอบคุณแก่เธอ(เธอแอบเห็นว่าเค้ามีลักยิ้มอยู่ที่แก้มด้านซ้าย)
ก่อนจะเดินห่างจากเธอไปยืนในอีกบริเวณที่ไม่ไกลจากตรงที่เธอยืนมากนัก

เมื่อปานวาดเริ่มหายตกใจแล้วจึงเริ่มสังเกตเขาอีกครั้ง...

เค้าเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง คิวเข้ม ตาสีน้ำตาลอ่อน ผมสีน้ำตาลเข้มอย่างธรรมชาติ ผิวขาวจัดแต่ก็ดูสุขภาพดี
/ผิวอย่างกับผู้หญิงแน่ะ สงสัยมาจากต่างประเทศ/ปานวาดคิดแล้วเริ่มหันไปเริ่ม(ทำท่า)มองหาพี่ชายของเธอต่อ

และทันใดนั้นเอง

"อ้าว! ตาพัท ทำไมอยู่ตรงนี้ละลูก" คุณวิชุดาร้องขึ้น

"....อ้าว! โธ่ลูก ปล่อยให้พ่อรอตั้งนาน"คุณเอกราชเสริม
พร้อมกับกำลังเดินตรงมาทางที่ปานวาดยืนอยู่...

/พี่หรอ???/
ปานวาดแปลกใจและค่อยๆหันหลังไปช้าๆ...

และเธอก็ได้เห็นชายหนุ่มที่ถามเธอเมื่อยืนยิ้มกว้างมาทางเธอและครอบครัว...เค้าเดินเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับเอื้อมมือมาขยี้หัวเธอเล่นเหมือนว่าคุ้นเคย

"สวัสดีครับ พ่อกับแม่เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะครับเนี่ย..."

"อะไรกันเนี่ยเรา จำพ่อกับแม่ไม่ได้หรอ"คุณเอกราชถามลูกชายอย่างอารมณ์ดี

"จำได้สิครับ เพียงแต่ผมมองไม่เห็นหน้าเท่านั้นเอง"

"แล้วทำไมเราถึงมาทางนี้ได้ล่ะตาพัท"คุณวิชุดาถามลูกต่อแบบฉุนนิดๆ

"ผมมาถึงแล้วไม่เห็นใคร ก็เลยเดินไปหาอะไรทานทางโน้นก่อนน่ะครับ"

"เอาน่าๆ ทีนี้เราก็เจอกันแล้วนี่นะ จะมัวมาฉุนโกรธกันไปทำไม กลับบ้านไปนั่งพักคุยกันดีกว่า พ่ออยากรู้จริงๆว่าเราเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้เจอกันมาตั้งนานนะลูก"

คุณเอกราชพูดขึ้นมาเพิ่มสงบอารมณ์ของคุณวิชุดา พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อมาเล็กน้อยด้วยความดีใจที่ได้เจอลูกชายอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบจะ 20 ปี
(มีหลายครั้งที่ทั้งคุณวิชุดาและคุณเอกราชตั้งใจจะบินไปหาลูกชายที่นิวซีแลนด์ "เราเอาไว้ให้ปานโตอีกหน่อยแล้วค่อยไปไม่ดีหรือคะคุณ ฉันอยากให้ลูกเจอกันด้วย" คุณวิชุดาถามเพราะไม่อยากทิ้งลูกไว้กับคนอื่น เมื่อเห็นแววตาของภรรยา คุณเอกราชจึงไม่กล้าขัดใจ)

"...ว่าแต่ทำไมน้องไม่พูดเลยเนี่ย"วศิน หรือ พัท ถามน้องสาวพร้อมรอยยิ้ม

"......."ปานวาดยังคงเงียบอยู่

"น้องคงอายน่ะ ก็น้องเค้าขี้อายอย่างนี้ล่ะ...เออ ว่าแต่ว่า.."

"คุณคะ" คุณวิชุดาแทรกขึ้น "กลับไปคุยกันที่บ้านเถอะค่ะ"

"อ้อ...ได้ๆๆ พ่อเองก็คงจะตื่นเต้นไปหน่อยนะ"
ทั้งครอบครัวหัวเราะขึ้นมาพร้อมกันแล้วพากันเดินไปขึ้นรถ

...ใช่แล้ว หัวเราะทั้งครอบครัว ...ยกเว้นปานวาด...

เมื่อทั้งหมดอยู่ในรถ ต่างก็ได้มีการถามสารทุกข์สุกดิบของกันและกันพอหอมปากหอมคอ จนกระทั่งถึงบ้านก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงแล้ว

"ปานขอตัวก่อนนะคะพ่อ แม่ ปานอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยค่ะ วันนี้มีต้องไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนที่มหาลัย"

"อ้าว ไม่หยุดซักวันหรอลูก วันนี้พี่เค้าเพิ่งจะกลับมา จะได้คุยกันก่อน"คุณเอกราชถามขึ้น..

ปานวาดหันไปมองที่พี่ชายของเธอ แล้วพูดอย่างเย็นชาขึ้นว่า
"เอาไว้กลับมาที่บ้าน ก็ต้องเจอกันอยู่แล้วนี่คะ ไว้คุยวันหลังคงไม่เป็นไร"

ว่าแล้วเธอก็เดินขึ้นบันไดก่อนที่จะถูกห้ามอีกครั้ง

"เฮ้อ...อะไรกันนะลูกคนนี้ หยุดซักวันก็ไม่ได้เลยเชียว"คุณแม่บ่น

"เอาน่า...คุณ ลูกก็ใกล้จะจบแล้ว งานก็เยอะเป็นธรรมดานั่นแหละ"คุณเอกราชปลอบใจแล้วหันมาพูดกับลูกชายว่า

"มา พัท งั้นเรามาคุยกับพ่อกับแม่ก่อนก็ได้ วันหลังก็คุยกับน้องอีกที อย่างที่น้องว่าล่ะลูก คุยกันวันหลังก็ไม่สาย"

วศินยิ้ม...พลางรู้สึกถึงอะไรที่ไม่ชอบมาพากลในสายตาของน้องสาว


-*---*----*----*----*-----*-----*----*----*-----*------*-


ขอความเห็นหน่อยค้า!!!


Create Date : 24 กรกฎาคม 2550
Last Update : 24 กรกฎาคม 2550 11:54:45 น. 18 comments
Counter : 274 Pageviews.

 
นิยายเรื่องนี้ซินเคยเขียนเอาไว้ในเด็กดีค่ะ

แต่เนื่องจากคิดไม่ออก กว่าจะคิดออกก็นานโข

คนที่เคยมาคอมเม้นก็เลยหายไปหมดเลย แหะๆๆ

จนตอนนี้ก็แต่งได้ถึงตอนที่ 6เองค่ะ^^"


โดย: CynCyfer (สาวน้อยแมนัวร์ ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:13:43:48 น.  

 
ตามมาให้กะลังใจจ้ะ(อยากรู้จังว่าคนแต่งอายุ?)

แสดงว่าภาษาไทยแน่นปึ๊ก...เก่งมากๆค่ะ

เรียบเรียงประโยคได้เก่งมากๆ...เนื้อเรื่องน่าสนใจดีค่ะ

สรุปปปป...จะเข้ามาบ่อยๆค่ะ...รออ่านน๊า


โดย: พี่นาถจ้ะ (อณินาถ ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:02:57 น.  

 
ขอลงชื่ออ่านก่อนนะครับ

เดี๋ยวอ่านจบแล้วเม้นท์ให้อีกทีครับ

อิอิ


โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:23:35 น.  

 
อ่านจบแล้วนะครับ

เนื้อเรื่องดีนะครับ ดูทันสมัยดีด้วย เหมือนกับอ่านนิยายรักโรแมนติคเลย แต่ว่าตัวละครเอกทั้ง 2 เป็นพี่น้องแท้ ๆ กันไม่ใช่เหรอครับ? แล้วตอนจบจะได้รักกันไหม?

น่าสนใจติดตามเรื่องราวตอนต่อไปนะครับ ว่าจะดำเนินเรื่องเป็นยังไงต่อ

คุณสาวน้อยแมนัวร์ เขียนเรื่องนิยายได้เก่งมากครับ เก่งกว่าผมอีกครับ ผมได้แต่เขียนเรื่องราวไร้สาระครับ

อิอิ

ปล. วันนี้ถ้าไปที่บล็อคของผม ผมมีเรื่องผีให้ลองอ่านดูนะครับ ...


โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:53:24 น.  

 


สวัสดีครับ.....

วันนี้ งานเยอะครับ ยังไมได่อ่านนะครับ.... ติดไว้ก่อน ห้ามคิดดอก นะครับ....สัญญาว่าจะกลับมาอ่านครับ...

อ้อ....มือใหม่หัดแต่ง เหมือนกันครับ

ฝนตก รักษาสุขภาพ มีความสุข นะครับ


โดย: เซียน_กีตาร์ วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:31:57 น.  

 
ขอบคุณที่ไปเยี่ยมที่บ้านหลังน้อยนะค่ะ

อืม ณ ไม่มีจุดนะค่ะ


โดย: oreocream วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:27:37 น.  

 
ลงชื่อจองที่นั่งก่อนนะคะ
วันนี้มะไหวแล้ว

ต้องไปนอนก่อนค่ะ
(หลังจากที่รบกะเด็กมาทั้งวัน เหนื่อยค่ะ)

ติดไว้ก่อน เด๋วพรุ่งนี้มาอ่านจ้า


โดย: verdancy วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:40:24 น.  

 

แวะมาลงชื่ออ่านไว้ก่อนค่ะ
เอาไว้มีเวลาจะมาต่ออ่านให้จบ

ขอบคุณที่แวะไปอ่านผลงานของมือใหม่นะค้า


โดย: ไลเดเลีย วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:44:13 น.  

 
อ่านแล้วดูดีค่ะ

หุ หุ แต่ เรื่องอาจจะแปลกไปหน่อยตรงที่พ่อแม่เนี่ยหละค่ะ

แต่ไม่เป็นไร

อีกอย่างคือนึกถึงแฝดสยามปานวาดปานตะวันเลยค่ะ อิอิ


โดย: เชอรี่ (JAN_CHERRY ) วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:12:20 น.  

 
ขอบคุณที่แวะเข้าไปเยี่ยม และต้องขอโทษก่อนเลยครับ ที่ไม่ได้อ่าน

เป็นคนไม่อ่านนิยายในเน็ตครับ ไม่ชอบอ่านตัวหนังสือยาวๆ ผ่านหน้าจอไม่ว่าจะเป็นนิยาย หรือ fwd mail ยาวๆ


โดย: qu-up วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:14:23 น.  

 
น้องซินพี่เพิ่งเคลียร์งานเสร็จ...ขอแปะไว้ก่อนได้ไหมคะ..แล้วจะมาอ่านละเอียดอีกที..

รักษาสุขภาพนะนู๋...
คิดถึงคะ..

ฝันดีนะ


โดย: ^^Ken-Ju***Pu-Jung^^ วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:0:54:12 น.  

 
มาแปะโป้งไว้ก่อนนะคะ ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมค่ะ
แต่ขอตัวไปนอนก่อนเน้อ


โดย: ยัยหมามุ่ย (bon_bonkatz ) วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:0:58:28 น.  

 
แวะมาทักทายจ้า

ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าค่ะ

อย่าลืมแวะไปเยี่ยมหน่อยนะ


โดย: Aui_haui วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:27:47 น.  

 

มาให้กำลังใจจ้า เขียนต่อไปน้าจะแวัมาอ่านบ่อยๆ ค่ะ


โดย: เปิ้ล (maplemar ) วันที่: 25 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:39:13 น.  

 
สนุกดี ชอบมาก คอเดียวกันเลย แต่เขียนๆไป ก็นึกเบื่อไม่เขียนต่อเลย ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ


โดย: ลูกเป็ดขี้เหร่ (kaewkanda ) วันที่: 26 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:36:16 น.  

 
แวะมาเยี่ยมนะครับ

จะแวะมาบอกว่า ...

ช่วงนี้ผมงานยุ่งมากเลยไม่ค่อยได้มีเวลาเข้ามาเยี่ยมเพื่อน ๆ ครับ

แต่ว่า ...

พรุ่งนี้ วันศุกร์ที่ 25 ก.ค.50 เตรียมพบกันวีรกรรมอันสุดฮาของ "น้องตุ้งแช่" ตอนที่ 4 ซึ่งเป็นตอนใหม่ล่าสุดครับ



เตรียมเข้ามาฮากันได้เต็มที่เลยนะครับ

อิอิ

emoemoemoemo


โดย: อาคุงกล่อง (อาคุงกล่อง ) วันที่: 26 กรกฎาคม 2550 เวลา:19:45:32 น.  

 
เข้ามาแอบอ่านค่ะ

ชื่อนางเอกน่ารักดี "ปานวาด"

เป็นญาติกับนางเอกของพี่ได้เลย

เพราะคนนั้นชื่อ "ปางหวัน"

..สนุกดีค่ะ รออ่านตอนต่อนะคะ


โดย: โสดในซอย วันที่: 28 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:31:12 น.  

 
ชอบเขียนนิยายหรือคะ


โดย: โสมรัศมี วันที่: 28 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:36:25 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

TMRmaybe
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add TMRmaybe's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.