สิงหาคม 2551

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
26
29
30
31
 
 
อับอายขายขี้หน้าสุดๆ!!...โห๋ยยย

Smiley คงไม่มีอะไรน่าอับอายมากไปกว่านี้แล้วล่ะชีวิตฉัน....เฮ้อ!Smiley


        เหตุเกิดขึ้นเมื่อวานตอน  6 โมงเย็นนิดๆ   เรื่องมันมีอยู่ว่า......


ฉันหกล้มที่ป้ายรถเมล์ต่อหน้าคนเป็นร้อย!!  โอยยย.... อายๆ  ทั้งเจ็บทั้งอาย


ฉลองรองเท้าคู่ใหม่ที่ซื้อมา   แล้วเพิ่งใส่เป็นวันแรก(ดูมันทำ)


ปกติก็ซุ่มซ่ามเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว   แต่ทำไมไม่รู้เมื่อวาน  นถึงได้อายมากกว่าปกติ 


อายจริงๆให้ตายเหอะ   ถ้าหายตัวได้จะหายตัวไปเลย


ไม่เคยล้มต่อหน้าคนเยอะๆขนาดนี้อ่ะ   พอเลิกงานต้องผ่านป้ายนี้ทุกวัน   ธรรมดาแล้ว


ป้ายรถเมล์(แถวบริษัท)นี้คนไม่เยอะเท่าไหร่   แต่เมื่อวานคนแห่มาจากไหนไม่รู้ยั้วเยี้ย


ยืนกันกระจายทั้งป้าย   คนที่เดินผ่านต้องใช้ความสามารถพิเศษในการลัดเลาะ   ขึ้นๆลงๆ


พื้นที่ต่างระดับบ้าง   ไหนจะต้องเดินหลบพื้นที่ชำรุดอีก   เราก็ว่าเราพยายามเดินตาม


เสต็ปตัวเองไม่ได้รีบร้อนอะไรแล้วนะ   สุดท้ายก็พลาดจนได้ 555Smiley


        แล้วมันไม่ธรรมดาตรงที่  ตอนรองเท้าพลิกล้มลง   พอจะทรงตัวให้ยืนขึ้นเพื่อตั้งสติ


แล้วเดินต่อ   มันดันทรงตัวไม่ดี   เลยเซถลาไปข้างหน้า   แถ..แถดๆๆไปอีกประมาณ 4-5 ก้าว


หัวเกือบทิ่มตู้โทรฯสาธารณะ   เสียงส้นรองเท้าก็ดังก็อกๆๆ   คนงี้มองให้พรืบSmiley  เป็นจุดเด่น


ขึ้นมาในทันที   พอทรงตัวได้ก็รู้สึกเจ็บที่ข้อเท้ามาก (เพราะเป็นจุดเดียวกับที่เคยแพลงมาแล้ว


หลายครั้ง)   ก่อนหน้านี้ก็ข้อเท้าพลิกตรงบันไดสะพานลอยขาลง  ตกลงมา 3 ขั้น   ต้องเดิน


กะเพลกๆอยู่เกือบ  2 อาทิตย์   เวลาเดิน/วิ่งเร็วๆหรือนั่งทับขา(เหมือนนั่งกราบพระ)ก็ยังเสียว


แปร๊บๆอยู่   นี่ดันมาซ้ำที่เดิมเลย   ออกกำลังกายหนักๆก็ไม่ค่อยได้แล้ว


        พอยืนได้ก็เดินต่อ (ทั้งๆที่ขาเจ็บ)   พยายามเก็บอาการแล้วแต่ไม่อยู่  เพราะมันเจ็บจริงๆSmiley


ฟอร์มก้มลงไปจับรองเท้าเช็คดูว่าขาดมั้ย  แต่เปล่าหรอก คือมันจะเดินไม่ไหว  ถ่วงเวลาให้มันทุเลาลง


แต่จำเป็นต้องเดินช้าๆแบบทุลักทุเลผ่านป้ายรถเมล์ไปให้ได้   เลยป้ายไปหน่อยจะมีต้นไม้อยู่   พอถึง


ก็ไปยืนเกาะต้นไม้หมดสภาพเลย   ทำเป็นหยิบโทรศัพท์ (จริงๆก็จะโทรไปหาเพื่อนคุยแก้อายแหละ)


แล้วต้องรีบเดินต่อเพราะคนมองอยู่   สรุปว่าอายมากๆ   กลับถึงห้องก็คิดแต่เรื่องนั้น   ปิดไฟนอน


นึกถึงแล้วยังอายไม่หาย   รู้สึกเลยว่าชีวิตนี้   คงไม่มีอะไรทำให้ฉันอับอายได้มากไปกว่านี้แล้วล่ะ


        Smileyหมดแล้วซึ่งความอาย 55   สงสัยต้องพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสซะแล้ว


 


 


Smiley.......รับหกล้มทั่วราชอาณาจักร   ราคากันเอง ต่อรองได้  Smiley


 


    






Free TextEditor



Create Date : 08 สิงหาคม 2551
Last Update : 2 พฤษภาคม 2555 2:47:10 น.
Counter : 152 Pageviews.

4 comments
  
ไม่เป็นไรหรอก เราก้อซุ่มซ่ามเหมือนกัน แต่อาศัยความเนียนทำเป็นไม่รู้เรื่อง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น อิๆ
โดย: Angel Nokoma วันที่: 8 สิงหาคม 2551 เวลา:14:24:12 น.
  
มีคนเคยบอกว่าถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ให้ลุกขึ้นอย่ามั่ยใจ
แล้วเดินออกจากที่เกิเหตุให้เร็วที่สุด555
โดย: ก้าวไปตามใจฝัน วันที่: 8 สิงหาคม 2551 เวลา:17:14:16 น.
  
ไม่ต้องอายหรอก ไม่มีใครรู้จักเราสักคน คนน่ารักย่อมมีจุดเด่นเป็นที่ดึงดูดสายตาของผู้อื่น

เสียงเค้าว่ากันพรรณนั้น
โดย: บ้าได้ถ้วย วันที่: 14 สิงหาคม 2551 เวลา:9:05:02 น.
  
ไม่เคยล้มหน้าป้าย แต่เคยกระโดดลงมาจากรถเมล์ตรงป้ายแล้วล้มอ่ะ อายมาก รีบลุกรีบเดิน
โดย: TOToTaNG วันที่: 19 สิงหาคม 2551 เวลา:17:23:11 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ขนมปังกะปิ
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



♥ooxx