เมษายน 2560

 
 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
27
28
29
30
 
 
จงอย่าสปอยล์ใครมากเกินไป


ไม่ได้บันทึกนาน วันนี้มีข่อคิดที่จะต้องเมมโมรี่ไว้ในหัวอยู่เรื่องหนึ่ง

"...อย่าสปอยล์ใครมากเกินไป..."

มนุษย์เรามีพฤติกรรมอยู่อย่างหนึ่ง ที่เรียกว่า ความเคยชิน
เมื่ออยู่กับอะไรนานๆ ได้รับอะไรนานๆ ก็เคยชิน 

จนนานๆไปกลายเป็น...เคยตัว 

แรกๆเวลามีคนมาซื้อของ เราก็พยายามจะหาของแถมเล็กๆน้อยๆ ตอบแทนน้ำใจที่เขาก้าวเข้ามาซื้อของของเรา 

เขายิ้ม เรายิ้ม มีความสุข

ครั้งที่สอง เขาก้าวเข้ามา ซื้อซ้ำ เราแถม เขายิ้ม เรายิ้ม มีความสุข
ครั้งที่สามที่สี่ที่ห้า...
จนกระทั่งมันถึงจุดที่ว่า ต้นทุนเราขึ้น ของบางตัวเราขายแทบไม่ได้กำไรอะไร ไม่เหลือพอที่จะแถม

แต่ลูกค้าไม่ฟัง

เขาคิดแค่ว่า แถมนิดแถมหน่อยแค่นี้จะเป็นไร 

คุณคะ ลูกค้าไม่ใช่คนขาย เขาไม่เชื่อหรอกว่าเราจะขายขาดทุน ทั้งๆที่ความเป็นจริง มันมีนะ
เราขายสินค้าบางตัวขาดทุน แต่บางตัวมันมีกำไรพอโปะๆกันไปได้ 
ครั้งก่อนคุณช่วยเราซื้อตัวที่มันกำไรพอ เราก็แถมได้ แต่หลังๆซื้อแต่ตัวที่เราขาดทุน จะให้เราแถมยังไง

ทั้งนี้ทั้งนั้น เอนี่เวย์ เราอธิบายทั้งหมดไม่ได้ค่ะ บอกได้แค่ว่ารอบนี้แถมไม่ได้จริงๆ 

แต่ลูกค้าไม่ฟัง

มันวนกลับมาจุดเดิมค่ะคุณ มันเริ่มจากการที่คุณซึ่งเป็นคนขายสปอยล์ลูกค้าจนเคยตัว เขาเคยได้รับมาตลอด เขาไม่รับรู้เหตุผลของคุณ เขารู้แค่ว่า เขาเคยได้ และเขาต้องได้อีก

เขาขอเราปฏิเสธ เราทำหน้าลำบากใจ เขาทำหน้ารำคาญใจ ...

ลูกค้าน่ารักที่เข้าใจกันก็มี
แต่บางคนก็เหลือเกินจริงๆ ถึงขั้นเดินเข้ามาในร้าน คว้าของแถมใส่กระเป๋าไปเลยก็มี

ความเกรงใจแต่ละคนมีไม่เท่ากันค่ะ

ต้องคอยทำใจแข็งไว้บ้าง ปฏิเสธคือปฏิเสธ ไม่คือไม่ ให้บ้างไม่ให้บ้าง เพราะถ้าไม่อย่างนั้น คนที่จะเดือดร้อนก็คือเราเอง

นี่จะบอกว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องของการค้าขายนะคะ ทุกสิ่งอย่าง ลูกน้อง ความสัมพันธ์ เพื่อน ความรัก ครอบครัว บุตรหลาน

เราเจอมาหลายเคสแล้วนะ ทั้งที่ติวสอบให้เพื่อนตลอด ฟรี ไม่ต้องเลี้ยงอะไรเลย บ้านไกลก็ไม่เป็นไร เราอยู่ติวให้ ถือว่าได้ทวนความรู้ไปด้วยในตัว แต่พอเข้าสอบ ข้อนึงเราทำได้ เค้าทำไม่ได้ เค้าก็หาว่าเรากั๊ก ติวให้ไม่หมด เอาไปนินทากับคนอื่นเสียอีก ทั้งๆที่จริง เราหาวิธีเจอก็ในห้องสอบนั่นแหละ มันเป็นไหวพริบ ไม่ใช่ความกั๊ก แต่อธิบายไปแล้วได้อะไร ใครจะฟังคุณ

ทั้งความรัก ที่ให้ ให้ ให้ ไม่เป็นไร เราทำได้ มาสิ เดี๋ยวช่วย จนวันนึงที่ช่วยไม่ไหวจริงๆ เหนื่อยจริงๆ งานเยอะจริงๆ แทนที่เขาจะเข้าใจ เขากลับบอกให้เราทิ้งสิ่งที่เราทำอยู่มาช่วยเขาก่อน เราเก่งอยู่แล้ว งานเราเราทำไหวอยู่แล้ว มาช่วยงานเขาก่อนสิ

เดี๋ยวนะ คืออะไร เฮลโหลว 
ที่เราบอกว่าเราไม่ไหว คือไม่ไหวจริงๆ งานคุณสำคัญกับคุณเราเข้าใจ แต่ทำไมคุณไม่คิดบ้างว่างานเราก็สำคัญกับเราเหมือนกัน
นี่มันไม่ใช่แล้วไหม

แวบนึงตรงนั้นเราคิดขึ้นมาเลยนะ ว่าความหวังดีไม่ใช่หน้าที่ ถ้าเมื่อไหร่ที่อีกฝ่ายรับรู้ว่ามันเป็นหน้าที่ที่คุณต้องทำให้เขา มันก็ไม่ใช่แล้วละ

แต่สุดท้าย ทั้งหมดทั้งมวล พอเรากลับมานั่งพิจารณาดีๆ ทุกอย่างมันเริ่มจากตัวเรานี่แหละ เรายอม เราสปอยล์ เราให้เต็มที่ แรกๆอาจจะพอไหว แต่บางทีก็ทำให้ตัวเองลำบาก มากเกินไป ไม่รู้จักประมาณตัวเอง ขณะที่อีกฝั่งไม่ได้รับรู้ความยากลำบากที่เราได้รับเลยสักนิด จนถึงวันหนึ่งที่คุณไม่ไหวจริงๆ ทุกอย่างมันก็ระเบิดตู้ม กลายเป็นโกโก้ครันช์

ทุกวันนี้ เราไม่ได้คุยกับเพื่อนคนนั้นแล้ว กับเพื่อนคนที่เค้าเอาเราไปนินทานั่นก็ไม่ได้คุยแล้ว และเราก็เลิกชอบผู้ชายคนนึงไปเพราะเรื่องนี้เหมือนกัน 

เราเปลี่ยนความคิดคนอื่นไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนพฤติกรรมของเราที่อาจชักนำให้เขาคิดแบบนั้นได้ 

ดังนั้นพึงระวังถ้าคุณให้อะไรกับใครสักคนมากเกินไป จนเค้าperceiveว่ามันเป็นสิ่งที่เขาสมควรจะได้ วันหนึ่งที่คุณให้เขาไม่ได้ สิ่งดีๆที่คุณทำมาทั้งหมดมันจะไม่มีค่าอะไรเลย

จงอย่าสปอยล์ใครมากเกินไป...



Create Date : 22 เมษายน 2560
Last Update : 22 เมษายน 2560 9:31:10 น.
Counter : 199 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

สมาชิกหมายเลข 856875
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



บล็อกเกอร์ตัวกะเปี๊ยก บัณฑิตเมืองกรุงมุ่งสู่เกษตรกรทูบี