มิถุนายน 2560

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
โจทย์ตะพาบ 180 : แบ่งปัน




แบ่งปัน


เวลา9:42 AM วันจันทร์ที่ 12มิถุนายน พ.ศ. 2560

เป็นเวลาที่ฉันควรจะต้องนั่งอยู่ในการประชุมยามเช้าและทำหน้าที่ตามอาชีพที่บริษัทว่าจ้างแต่ความเป็นจริง... ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆที่เปิดคู่กับสถานบริการทำความสะอาดรถยนต์

เมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้าที่ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะมานั่งตรงนี้เพื่อพิมพ์เรื่องบางอย่างแบ่งปันให้พวกคุณอ่านในโจทย์ตะพาบครั้งนี้หรอกด้วยความสัตย์จริง ตอนที่โจทย์ออก ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันจะเขียนอะไรและขออภัยที่ไม่ได้ส่งการบ้านหัวข้อดาวรุ่ง

ขอโทษขอโพยกันไปแล้ว กลับมาที่เก้าอี้ตัวที่ฉันนั่งต่อในเช้าวันนี้ ฉันตื่นนอนตามเวลาปกติ ชงชา ต้มกาแฟ อาบน้ำแต่งตัวและถักเปียให้ลูกสาวเพื่อไปโรงเรียน(เปียวันนี้ก็ไม่สวยงามเท่าไหร่สำหรับแม่ที่ไม่ถนัดการถักผมให้ลูกสาว)

จากนั้นขับรถออกไปส่งลูกที่โรงเรียนแล้ววกกลับเส้นทางที่จะนำตัวเองไปทำงานต่ออีกเก้าชั่วโมงข้างหน้า...ในระหว่างที่ฉันขับรถ ความคิดต่าง ๆ ก็มักประดังประเดเข้ามา...สายตาที่มองถนนนั้นทำงานประสานกับสมองครึ่งหนึ่งที่คอยระวังความปลอดภัยแต่อีกครึ่งหนึ่งก็คิดเรื่องของเมื่อวานและเมื่อวันก่อน...

ย้อนไปเมื่อวันเสาร์เช้า...ซึ่งเป็นเสาร์ที่เป็นวันหยุด... หากใครทำงานแบบหยุดเสาร์เว้นเสาร์คงจะรู้ว่าเสาร์ที่หยุดนั้นวิเศษแค่ไหนและเสาร์นี้ ฉันมีนัดตรวจสุขภาพประจำปีหาความผิดปกติของร่างกายที่ฉันใช้มันเกือบครึ่งปีที่ผ่านมา...การตรวจสุขภาพเป็นไปอย่างสงบและสันติ ฉันพกหนังสือเล่มใหม่ไปอ่านระหว่างรอด้วย...เรื่องความลับนางฟ้า ของคุณโตมร

ทุกอย่างเหมือนจะเป็นปกติสุขกระทั่งมีข้อความทางไลน์จากบุคคลที่ฉันไม่อยากเห็นไม่อยากอ่านเลยไม่ว่าจะเป็นวันธรรมดาหรือวันหยุด...ไลน์จากเจ้านายชาวญี่ปุ่น... ในเช้าวันเสาร์ วันหยุดที่ฉันกำลังรอคิวตรวจสุภาพ...

ข้อความทางไลน์บอกว่า...ให้ฉันเปลี่ยนกำหนดการจองห้องพักของประธานกลุ่มที่จองไว้เมื่อสองวันก่อน...ซึ่งการจองครั้งแรก...ฉันก็ได้ข้อความคำสั่งจากไลน์ในเวลาค่ำนอกเวลางาน...แล้วนั้นครั้งนี้... ข้อความทางไลน์บอกว่าให้ฉันเปลี่ยนกำหนดการด่วน...เช้าวันเสาร์ที่ควรจะสงบพลันหายไปทันที...

ฉันสูดลมหายใจลึก รู้ตัวว่ากำลังโกรธเป็นความโกรธที่อัดอั้น ระบายให้ใครฟังไม่ได้ ฉันกดหมายเลขของโรงแรมและแจ้งเปลี่ยนกำหนดการทันทีตามคำสั่งที่ขึ้นต้นด้วยคำว่าขอร้อง...จากนั้นจึงส่งไลน์ไปบอกว่าภารกิจที่ได้รับมอบหมายเรียบร้อยแล้ว....ในเช้าวันเสาร์... ไม่กี่วินาทีต่อมา...มีไลน์ตอบกลับมาถามคำถามมากมายที่รบกวนจิตใจแต่ไม่สามารถตอบกลับไปว่าฉันไม่พอใจ... ฉันทำตามคำสั่งที่ส่งมาทางแอพพลิเคชั่น...

หากฉันบอกว่าฉันเกลียดไลน์ จะผิดปกติไหม...ฉันไม่ได้บอกว่าไม่อยากใกล้ใคร หรือเชื่อมต่อกับใคร แต่ฉันพึงใจที่จะเป็นฝ่ายลากตัวเองไปเชื่อมกับใครก็ตามในเวลาและโอกาสที่ฉันต้องการ...

โอเค... ฉันผ่านความโกรธนั้นมาได้แล้ว

ในวันต่อมา... วันอาทิตย์

ฉันยังคงทำหน้าที่ในคราบของแม่ลูกสองรับส่งลูกเรียนพิเศษและพาลูก ๆ ไปซื้อหนูแฮมเสตอร์ตัวใหม่แทนตัวเก่าตายไปสองตัวโดยไม่ทราบสาเหตุ... สามีของดิฉันได้ปลาตัวใหม่ด้วยเช่นกันเป็นปลามังกรทองตัวเล็ก แน่นอนว่าไม่ได้หยุดที่ปลา....ปลาต้องการตู้ให้มันได้อยู่อาศัย....

เรื่องซื้อปลากับตู้ไม่หนักใจเท่าการหาที่วางในบ้านที่มีแต่ของเก่าเก็บ และยังไม่ได้รับการคัดเลือกสิ่งที่ใช้(จริง)กับสิ่งที่ควรบริจาคหรือทิ้ง(แต่ยังไม่ทำเพราะเสียดาย)

ในช่วงหลังนี้ ฉันชอบการทำบ้านให้โล่งฉันมักจะหาโอกาสคัดแยกสิ่งของที่ไม่ใช้แล้วออก...แน่นอนว่าพวกมันจะถูกส่งต่อให้กับบุคคลที่ต้องการกว่าฉัน เสื้อผ้า หนังสือมันยังมีคุณค่าสำหรับคนที่ต้องการ และฉันคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์กว่าที่จะหวงแหนไว้ในตู้เสื้อผ้าหรือชั้นหนังสือ...

การแบ่งปันเป็นสิ่งที่ฉันชอบ ...แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกอย่างที่ฉันอยากแบ่งปันหรอกนะ...

การหาที่วางตู้ปลาตู้ใหญ่ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับฉันเลย... ที่ไม่ง่ายเพราะการเปลี่ยนที่ทางของในบ้าน หรือการเคลียร์อะไรบางอย่างออกไปนั้นต้องผ่านการพิจารณาของ“ผู้(ยิ่ง)ใหญ่ในบ้าน”

ฉันขอใช้คำนั้น... เพราะฉันรู้สึกอย่างนั้นจริง...ฉันเคลื่อนย้ายเฟอร์นิเจอร์ ปักกวาดเช็ดถูฝุ่นที่อยู่ตามใต้ตู้โต๊ะเก้าอี้แกะกล่องฝุ่นจับหรือถุงพลาสติกที่ถูกผูกมัดปากไว้แล้วพบว่าของส่วนมากไม่ถูกนำมาใช้... แม้แต่จะจับต้องก็ไม่เคยรวมถึงเสื้อผ้าชุดเก่าที่แขวนอยู่บนราวเก่าที่กำลังพังลงในไม่ช้า...

แต่ฉันรู้ว่าที่ทำไปนั้นสิ้นเปลืองพลังงานและความรู้สึกไปมหาศาลเมื่อ“ผู้(ยิ่ง)ใหญ่ในบ้านไม่พอใจและจับสิ่งของทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิม รวมถึงเสื้อผ้าที่ฉันมองว่าไม่มีทางได้ลงจากไม้แขวนมาใส่จริง...

บ่อยครั้งที่ฉันคิดว่า ... ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน...ไม่ว่าจะเป็นที่บ้านหรือที่ทำงาน.... ฉันรู้สึกแปลกแยก และไม่เข้าใจคนรอบตัว...แม้ฉันจะรู้ว่าพวกเขาคิดอย่างไร แต่ฉันก็มิอาจเข้าใจเลย.... ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาไม่คิดถึงความรู้สึกของฉันบ้าง...

ความเงียบและไม่ตอบโต้กำลังเป็นระเบิดลูกใหญ่ที่หากไม่ได้ระบาย...ฉันคิดว่าตัวเองคงเป็นบ้าไปสักวัน... ฉันว่าฉันเข้าใจความรู้สึกของคนใกล้บ้านนะ...

เราเลื่อนเวลามาสู่เช้าวันจันทร์...เวลา 7:15 ฉันขับรถมาจนเกือบใกล้บริษัทแต่ฉันตัดสินใจหยุดรถข้างทาง มือจับโทรศัพท์ในใจคิดว่าฉันควรจะทำอย่างไรกับตัวเองในช่วงเวลาที่มีระเบิดเวลาลูกใหญ่ในหัว...ฉันคิดถึงถุงใส่หนังสือนิทานหลายเล่มที่ฉันคักแยกออกจากชั้นของลูก...มันอยู่หลังรถตั้งแต่เมื่อวานเย็น ฉันยกใส่รถไว้และคิดว่าจะนำมาแบ่งปันให้กับคนที่บริษัทเผื่อว่าจะมีใครอยากนำพวกมันกลับบ้านไปให้ลูกหลานอ่าน...

แต่...ฉันยังไม่พร้อมเจอเจ้านายที่เป็นคนต้นเหตุให้ฉันปวดหัวในเช้าวันเสาร์และฉันอยากหาทางปลดเปลื้องเอาอารมณ์คุกรุ่นจากตัวต้นเหตุที่ทำให้ฉันเสียความรู้สึกในบ้าน...

ฉันพิมพ์ข้อความในไลน์... ขอลาค่ะ ปวดหัวเนื้อตัวปวดเมื่อย หากหายดีจะกลับไปทำงานช่วงบ่าย... กดส่งให้เจ้านาย

ข้อความตอบกลับ.... รับทราบ ขอให้หายดี

จากนั้น ฉันเบนหัวรถ ขับตรงไปยังมูลนิธิคุณพ่อเรย์... ด้วยความตั้งใจที่จะนำหนังสือนิทานไปแบ่งปันให้กับคนที่ฉันคิดว่าพวกเขาต้องการ และฉันก็ต้องการพวกเขา...

เจ้าหน้าที่ออกมาต้อนรับฉัน...ช่วยหิ้วถุงนิทานแสนหนักอึ้ง... และฉันก็ได้คุย...ได้ฟังเรื่องราวที่พวกเขาพร้อมจะแบ่งปันให้อย่างเต็มที่

เรื่องราวของเด็กกำพร้า... ถูกทอดทิ้ง...พ่อแม่ไม่พร้อม... น้ำใจของผู้คน

ฉันฟังด้วยความตั้งใจ หาความรู้และรับเอาประสบการณ์ที่ช่วยปรับอารมณ์ให้เปิดโล่งจากภาวะเมฆฝน...

ฉันแบ่งปันของให้พวกเขาเพื่อให้พวกเขาแบ่งปันเรื่องเล่าให้ฉัน... ใช่.... ฉันชอบเรื่องเล่า...เรื่องเล่าทำให้ฉันหลุดจากอัตตามากมายที่ปรุงแต่งขึ้น

ยังมีเวลาเหลือก่อนที่ฉันจะเข้างานในช่วงบ่าย...

ฉันเลือกใช้เวลาที่เหลือพิมพ์บันทึกสำหรับเป็นการบ้านโจทย์ตะพาบหัวข้อแบ่งปัน...ในร้านกาแฟร้านเล็ก ๆ... อีกไม่นานรถของฉันที่มีฝุ่นจับหนาก็จะสะอาดใสพร้อมให้ฉันได้ใช้วิ่งสู่เส้นทางชีวิตที่ยังคงมีความซ้ำซากจำเจวนเวียนไปมา...

แต่ฉันรู้ว่ามันจะพาฉันไปหาเรื่องเล่าจากใครก็ตามที่ทำให้ชีวิตฉันมีความสุขและมีคุณค่าที่จะอยู่ต่อในวันพรุ่งนี้เพื่อได้ฟังเรื่องเล่า...และเพื่อให้ฉันได้เล่าเรื่อง...

การแบ่งปันที่ฉันชอบมากที่สุด...คือการแบ่งปันเรื่องราวทั้งหลายนั่นเอง...




Create Date : 12 มิถุนายน 2560
Last Update : 13 มิถุนายน 2560 15:56:55 น.
Counter : 402 Pageviews.

5 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณคนบ้านป่า, คุณเรียวรุ้ง

  
สวัสดีค่ะ..

แวะมาอ่านเรื่องราวดีดี ด้วยคนคะ

โดย: อ้อมแอ้ม (คนผ่านทางมาเจอ ) วันที่: 12 มิถุนายน 2560 เวลา:16:56:04 น.
  
เขียนเรื่องจริงจากใจได้ดีมากนะคะ
หลายคนมักประสบเหตุการณ์เช่นนี้
และหลายคนนั้นอาจไม่โชคดีเท่าคุณที่คิดได้เอง
ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมา เป็นข้อคิดที่ดีมาก

มาตามหาเรื่องที่แล้วจนคิดว่า
น่าจะยังไม่ได้เขียนเรื่องนี้ แล้วจะมาใหม่ค่ะ

โดย: ภาวิดา (คนบ้านป่า ) วันที่: 12 มิถุนายน 2560 เวลา:17:26:40 น.
  
พูดยากเรื่องกำหนดการ เราเป็นแค่ลูกจ้าง แต่หลายๆ ครั้งมันก็น่าคิดเหมือนกันว่ามันเกินไปมั้ย ผมก็เคยเจอวันเสาร์ตอนเที่ยงคืนกว่า เราก็ลุกมาแก้ปัญหา อาทิตย์ตีสองถึงตีสี่ กว่าจะหลับได้ตีห้า เจ็ดโมงต้องลุก จะบ้าตาย
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 13 มิถุนายน 2560 เวลา:11:13:54 น.
  
สวัสดีค่ะ

เรื่องงานที่มานอกเวลางานเราก็ไม่ชอบนะ แต่พอดีงานของเราไม่มีอะไรที่ต้องเร่งรีบ ถ้ามีไลน์จากลูกค้าส่งมาช่วงนอกเหนือเวลางาน บางทีเราก็แค่มองๆ แล้วปล่อยไว้อย่างนั้นไม่กดเข้าไปดู พอถึงช่วงเวลาทำงานถึงกดเข้าไปอ่านไลน์

อีกอย่างเราบอกลูกค้าเลยว่าถ้ารีบด่วนใช้โทรศัพท์บริษัทค่ะ อย่าไลน์เพราะไม่ได้อ่านตลอด

แต่งานของคุณเราก็เข้าใจแหละทำอย่างเราไม่ได้หรอก ยังไงเป็นเราก็ต้องรับต้องจัดการแม้ว่าจะนอกเหนือเวลางานก็ตาม

สู้ๆนะคะคุณแม่ลูกสอง

เรื่องกำจัดข้าวของในบ้าน บ้านเราก็มีปัญหาเหมือนกัน คนนี้ทิ้ง คนนั้นจะเก็บ555555555 บ้านหลังใหญ่แค่ไหนก็ไม่พอเก็บ ของบางอย่างไม่ใช้หรอกนานเท่าไหร่ก็ไม่ใช้ พอทิ้งปุ๊ป ความต้องการใช้มาปั๊ป บางทีเก็บจนลืมว่าเก็บไว้ที่ไหน จะใช้หาไม่ได้อีกล่ะ ซื้อใหม่สิคะจะเหลือเรอะ

ว่าแล้วก็เหนื่อย

ชลบุรีมามี่คลับ Literature Blog
โดย: เรียวรุ้ง วันที่: 14 มิถุนายน 2560 เวลา:10:41:30 น.
  
แวะมาเยี่ยมค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ

โดย: ภาวิดา (คนบ้านป่า ) วันที่: 12 กรกฎาคม 2560 เวลา:9:53:27 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ชลบุรีมามี่คลับ
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]



เป็นนัก(หัด)เขียนนิยายพาร์ทไทม์ เป็นคุณแม่ทำงานที่ชอบฝันกลางวันแบบฟูลไทม์ด้วย

บล็อกนี้มีเรื่องเล่ามากมาย เข้ามาค้นหาสิ่งที่อยากรู้ได้ตามสบาย


ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมชมนะคะ
สำหรับนักอ่านที่ติดตามนิยายของ จขบ
สามารถอานได้ทั้งทางเวบ

Hongsamut : http://hongsamut.com/writerdetail.php?writerid=3992

และทางเว็บ Dek D ค่ะ
http://my.dek-d.com/redapplels/


เนื้อหา ภาพถ่าย ในบล็อกนี้
ได้รับความคุ้มครอง
ตามกฏหมายพ.ร.บ.
สิขสิทธิ์พ.ศ. 2537 ห้าม
นำไปใช้ คัดลอก ดัดแปลง
แก้ไขส่วนหนึ่งส่วนใดโดย
เด็ดขาดนะจ๊ะ

คนดี...





นิยายที่แต่ง พันธะลวง ลมห่วงรัก

นิยายที่แต่ง ก้องเสียงรัก

Visit Lawan's profile on Pinterest.


Instagram







Lawan's books

ร้ายเท่ารัก
4 of 5 stars
สนุก น่ารัก หัวเราะ เรื่องรักอารมณ์ดี เน้นความเป็นครอบครัวที่จะทำให้อ่านแล้วอมยิ้มได้ตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบ
เพียงสายลมหวน
4 of 5 stars
หวาน มุ้งมิ้ง เหมาะกับคนที่ชอบความรักแบบอบอุ่น
Sarah's Key
5 of 5 stars
I love this book in every reason. I love how writer told the story although it ' s sad story. Sarah and her little brother will be in my mind from now on. One reason that this book is my fovorite is 16 July is my birthday.

goodreads.com





New Comments
MY VIP Friends