Photobucket LoVe *U* LoVe *U* LoVe *U*
Group Blog
 
 
กันยายน 2556
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
5 กันยายน 2556
 
All Blogs
 
ครั้งแรกกับวันแม่ของยูริ...อิอิ 9.08.13 (3Y 1M 24D)

ครั้งแรกกับวันแม่ของยูริ...อิอิ 9.08.13 (3Y 1M 24D)

เป็นอีกวันที่คุณแม่ตื่นเต้นไม่น้อยกว่าคุณลูก

 เอาเป็นว่า คุณแม่ตื่นเต้น ลุ้นรอวันรอคืน...ตั้งแต่ทราบข่าวเลยทีเดียว

ลุ้นที่แรก คือ จะลางานไปเป็นคุณแม่ในงานโรงเรียนของลูกได้รึเปล่า...^___^

และที่ลุ้นไปกว่านั้นก็คือ คุณแม่จะร้องไห้น้ำตาแตก

ในตอนที่ลูกเอาดอกไม้มาไหว้แม่หรือเปล่า...555

เริ่มแรกเลย คุณครูก็แจ้งคุณแม่มาว่า ลูกสาวได้รำวันแม่นะคะ

เราก็คิดว่า อ่อ...จ่ายตังค์ค่าชุดไป แล้วให้คุณปู่ คุณย่าไปดูถ่ายรูปมาก็คงจบ ^__^

แต่ไม่ใช่เลย มีจดหมายตามมาอีกว่า

คุณแม่ต้องไปรับดอกไม้หลังจากลูกแสดงเสร็จด้วยนะคะ

ตายละวา...บริษัทฯ เค้าหยุดให้ 4 วันแล้ว ถ้าลาไปงานวันแม่ของลูกสาว

เราก็ต้องหยุดต่อเนื่องอ่ะจิ...งานเข้าแล้ว จะขอลารอดรึเปล่าน้อ

ทำงานมา 14 ปี ไม่เคยหยุดต่อเนื่องไปไหนเลย ลายากซะด้วยสิ...

แต่สำหรับงานนี้เพื่อลูกสาวสุดที่รัก

คุณแม่จะลองฝ่าดงยักษ์เข้าไปขอลางานเพื่อหนูนะลูก...อิอิ

ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวอย่างที่คิด สถาบันครอบครัวมาเป็นอันดับแรกอยู่แล้ว

โดนแนะแหน...นิดหน่อยตามสภาพ สำหรับคนที่ไม่เข้าใจ และอาจจะเป็นแค่คุณพ่อ ชิ!

ในจดหมายแจ้งจากโรงเรียนอีกว่าขอความร่วมมือเป็นผ้าไทยหรือกระโปรง

อั๊ยย่ะ! สาวอย่างดิชั้น ไม่มีกระโปรงหรือผ้าไทยหรอกค่ะ

ดังนั้นเราจึงต้องไปถอยกระโปรงเพื่อคุณลูก ไปซื้อตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ลางานเลย

ไม่ค่อยจะเห่อเลยเนอะ คุณแม่....5555 ก็ Concept ไม่มีอะไรมากเอา

แค่ว่า จะนั่งจะยืนหวอไม่ออกพอ! ^___^

แล้วก็ดูเป็นคุณแม่หน่อย ไม่แขนกุด ไม่บางเซ็กซี่ ไม่สั้น

ไม่พองจนทำให้เห็นขาใหญ่ของคุณแม่

ไม่แพงจนเกินไปเพราะใส่แค่ครั้งเดียว

ก็ไม่มีอะไรเยอะ...แต่ที่พูดมาหายากจัง แต่ก็ถูๆ ไถๆ ได้มากับเค้าอ่ะนะ

ส่วนยูริก็เริ่มซ้อมเต้น กลับมาก็ร้องเพลงให้แม่ฟัง

แม่ก็พยายามจับเนื้อและไปตามหาใน Youtube จนเจอ!



อ่อ เพลง “รักแม่เท่าฟ้า” เราก็มาหัดร้องเพื่อจะได้ร้องกับลูกตอนขับรถกลับบ้าน

ยูริก็มาเต้นพร้อมร้องให้ดูแทบทุกวัน มีบ่นว่าเหนื่อยบ้าง เพราะคุณครูพาไปซ้อมทุกวัน

แต่นางก็มีเป้าหมายว่าจะได้ใส่ชุดสวยก็พยายามอยู่เรื่อยๆ

อดทนเพื่อจะได้สวมชุดสวยบนเวทีกะเค้ามั่ง...

เพราะความสวยต้องมาเป็นที่ 1 เสมอ 5555 (ได้ concept คุณแม่ไปอยู่เหมือนกัน)

ก่อนถึงวันงาน 1 วัน คุณครูก็แจกชุด เอริ่ม...ก็ใหญ่สมใจอ่ะคะ

แต่วิธีแก้ก็คือ เค้าจะมีร้อยเชือกด้านหลัง

ก็ทำให้ชุดดูฟิตปั๋งขึ้นมาได้ ^__^ (เก่งจัง idea ใครเนี่ย)

และก็มีจดหมายมาอีกฉบับจากโรงเรียนว่าขอความกรุณา

อย่าให้ญาติไปเยอะโรงเรียนไม่ได้จัดเตรียมไว้ขนาดนั้น

คุณแม่เลยให้คุณพ่อไปทำงานดีกว่า งานนี้...คืองานวันแม่คุณพ่อไม่เกี่ยว

เดี๋ยวคุณแม่จัดการเอง...งานนี้ชั้นขอเป็น Hero ^___^

พอถึงวันคุณแม่แคทก็ตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว ตัวเองให้เรียบร้อย

จากนั้นก็จัดการลูก อาบน้ำ แต่งตัว แต่งหน้า...

ซึ่งก็คิดว่า คงออกมาเป็นชินจังแน่เลย แต่ก็ผิดคาด

โอเครกว่าที่คิดนะ น่ารักดี (แหะๆ ไม่รู้ชมตัวเองเกินไปรึเปล่า)

แต่เท่าที่มองฝีมือมันใช้ได้เลยนะเนี่ย...^___^

พอเสร็จเราก็ถ่ายรูปกันนิดหน่อย

ก่อนที่หลังจากนี้อาจจะมีผมยุ่งหรือโทรมมมมม...*___*

ไปถึงโรงเรียนเค้าก็เอาลูกเราไปเข้าห้อง

คุณแม่ๆ ก็มานั่งรวมกันตามเก้าอี้ที่โรงเรียนเขียนชื่อลูกเอาไว้

ก็นั่งรอการแสดง ระหว่างนั้นคุณแม่ๆ ก็เม้ามอยกันไป

ว่าลูกชั้นรู้จักลูกเธอหรือเปล่า แจก LINE , FB , เบอร์โทรศัพท์กัน

ขอชมโรงเรียนหน่อย ชอบจังในการจัดชุดการแสดง

ทุกชุดเป็นงานสั่งตัด สีฟ้าขาวหมด งานเรียบร้อยเนื้อผ้าดี ส่วนการดีไซด์ก็เก๋ไก๋มาก

พอถึงช่วงการแสดง เค้าก็เรื่มจากเด็กโต เราก็ดูมั่ง คุยมั่ง

เพราะจริงๆ ใจก็นั่งรอดูแต่ลูกตัวเอง เหอๆๆๆ

ก็คิดนะว่าลูกจะยืนเฉย ร้องไห้ ไม่เอาอะไรซักอย่างรึเปล่าน้า...

แต่พอลูกแสดงจริงๆ เค้าก็ทำหน้าที่ของเค้าได้ดี ไม่เคอะเขิน

มองไปเห็นกิ๊ปที่แม่ติดให้ ตัวเล็กที่สุดอยู่แถวหน้าเลย

อิอิ...เป็นข้อดีอีกแระมีลูกตัวเตี้ยเนี่ย 555

จากนั้นเมื่อการแสดงเสร็จลูกก็เอาพวงมาลัยเล็กมาหาคุณแม่ที่เก้าอี้

ลูกสาวพยายามมองหาแม่...แต่คุณแม่พยายามมองหาลูกมากกว่า

กลัวเค้าจะหาไม่เจอ แล้วเหวอ...อ่ะ

แต่ก็ผ่านไปด้วยดี คุณแม่ไม่ร้องไห้ เพราะมัวแต่บ้าเก็บภาพลูกพอเสร็จพิธี

ก็ไปถ่ายรูปรวมๆ กับผู้ปกครอบคนอื่นๆ

อยากจะไปมอบดอกไม้ให้ยายน้อยก็ไม่อยู่โรงเรียนซะอีก เจอแต่พี่ปั้น

พี่ปั้นก็ช่วยถ่ายรูปให้ เด็กคนอื่นลงจากเวทีก็งอแง หิวบ้าง อ้อนแม่บ้าง

แต่ยูริไม่...มีแต่นางพยายามจะบอกว่าเพื่อนคนนี้ คนนั้นชื่ออะไร….

เสร็จพิธีก็เดินทางกลับบ้าน...เพื่อไปเที่ยวต่อตามทางสายนางแบบเราสองคน

สำหรับวันแม่ปีแรกปีนี้ แม่ก็มีความในใจ ดังนี้...นะคะลูกสาว

ตั้งแต่แม่มีลูกสาวเข้ามาอยู่ในชีวิต แม่สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่หนูรักแม่

เราสองผูกพันกัน ยิ่งนานวันก็ยิ่งมากขึ้น.... จนถึงวันนี้....ทุกๆ วัน ทุกความรู้สึก

ทุกลมหายใจ มันกลายเป็นของลูกไปซะแล้ว ซึ่งมันเกิดขึ้นโดยที่แม่ไม่รู้ตัว

จากเดิมที่เคยคิดว่าคนเราทุกคนในโลกต้องรักตัวเองมากที่สุด

จนถึงวันนี้วันที่มีลูกสาว

แม่กล้าพูดได้เต็มปากว่าแม่รักลูกมากกว่าตัวเอง...

สิ่งที่แม่ทำทั้งหมด แม่ไม่เคยคิดหวังสิ่งตอบแทนใดๆ จากลูก

สำหรับตัวแม่...ทุกวันนี้แค่แม่ได้ทำอะไรเพื่อลูกที่แม่รักมากที่สุด...

แม่ก็รู้สึกว่าชีวิตนี้มีค่าและมีความสุขที่สุดแล้ว

จากผู้หญิงคนนี้...แม่ยูริ ^__^

จุ๊ฟๆๆๆ




Create Date : 05 กันยายน 2556
Last Update : 5 กันยายน 2556 22:19:49 น. 5 comments
Counter : 952 Pageviews.

 
ประทับใจจัง


โดย: Mas IP: 49.230.191.226 วันที่: 5 กันยายน 2556 เวลา:17:25:33 น.  

 
เก่งมากค่ะ ยูริ ^_^


โดย: น้ามด IP: 171.4.14.42 วันที่: 5 กันยายน 2556 เวลา:19:27:14 น.  

 
เห็นยังว่ามีลูกเป็นของตัวเองมันรู้สึกดีแค่ไหน อิอิ


โดย: ป้าอีส IP: 49.230.103.192 วันที่: 5 กันยายน 2556 เวลา:19:57:54 น.  

 
น้องน่ารักชุดน้องก็น่ารัก

อยู่ต่างประเทศไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนี้เลยค่ะ


โดย: Little witches IP: 78.22.138.144 วันที่: 5 กันยายน 2556 เวลา:20:37:45 น.  

 
คิดถึงทั้งคู่เลย ^^


โดย: @ แม่น้องแก้มใส IP: 110.78.184.122 วันที่: 23 กันยายน 2556 เวลา:15:52:18 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Watrin&Uro
Location :
ชลบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




ครอบครัวของเรา เคยมีแค่เจ้าปอมอ้วน ชื่อ..ยูโร

วันนี้ เรามีสมาชิกใหม่เป็นสาวน้อย...ชื่อ ยูริ (ตั้งชื่อคล้องกะพี่ยูโร)

LOvE U *-* (มาจาก...รักจ๊ะ ทั้งยูริและยูโร)
Friends' blogs
[Add Watrin&Uro's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.