::::::::My..Life.. It..Go..On!.::::::::
::ร้าวราน::

::Broken Heart::


::ร้าวราน::


 


        ฉันได้ก้าวผ่าน ห้วงแห่งกาลเวลาและความร้าวรานมาได้อย่างสวยงาม..จริงๆแล้วฉันก็เชื่อว่าฉันจะผ่านมันมาได้อยู่แล้ว ฉันมั่นใจ..แต่ในความมั่นใจนั้น ความหวาดหวั่นก็ยังคงมี..และนั่นก็เป็นเหตุให้ต้องจ่อมจมลงสู่ใจตัวเองอย่างเดียวดายอีกครั้ง และ ไม่คิดที่จะต่อสู้กับหัวใจเลยในการตกลงสู่หลุมแห่งความทุกข์ในครั้งนี้....ได้แต่ก้มหน้า รับรู้และปล่อยให้ครรลองของกาลเวลา..จะพาไป.......


       และเมื่อจุดพีคสูงสุด ของความเจ็บปวดได้ผ่านพ้นไปแล้ว กราฟแห่งความเจ็บปวดก็ค่อยๆไต่ระดับลดลงเรื่อยๆ นี่เป็นหลักการเดียวกันกับเรื่องอื่นๆในชีวิตมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจการงาน หรือสิ่งใดก็ตามทุกอย่างล้วนไม่มั่นคงถาวร มีขึ้นมีลงด้วยกันทั้งนั้น..และเมื่อถึงจุดสูงสุด ต่อจากนั้นมันจะค่อยๆลดระดับลง นั่นก็เพราะมากกว่านั้น...มันไม่มีอีกแล้ว ฉันว่าคนเราไม่มีสิ่งใดที่มากที่สุด..หรือน้อยที่สุด ทุกข์ที่สุดมันไม่มีอยู่จริงพอๆกับที่ สุขที่สุดก็ไม่มีเช่นกัน ทุกอย่างมันก็เป็นเท่าที่มันจะเป็นไป ก็เท่านั้นเอง....และเมื่อเราเจ็บมากๆเข้า มันก็จะกลายเป็นความเจ็บที่เย็นชา...เพราะเจ็บที่มากกว่านี้มันไม่มีอยู่..ฉันเข้าใจดี...........


        ฉันเชื่อว่า..คนเราทุกคนย่อมมีช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต..ที่รู้สึกเปล่าเปลือย..โหวงเหวง..และล่องลอย..ในช่วง2-3วันที่ผ่านมานี้ของฉัน..คือช่วงเวลานั้นของชีวิต..ฉันไม่มีอะไรให้ทำ..และในขณะเดียวกันฉันก็ไม่มีกะจิตกะใจจะรับงานมาทำด้วย..มันคล้ายกับว่านี่คือช่วงเวลาที่ฉันต้องหยุดนิ่ง..และรอ..ฉันเองไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ฉันกำลังรออะไร หรือ ต้องการอะไรจากการรอในครั้งนี้..ฉันรู้แต่ว่าในช่วงเวลานี้ ฉันควรหยุดและรอ…ก็พอ…


        และในคืนนี้..ในค่ำคืนเปล่าเปลือยที่ฉันกำลังนั่งหายใจ..ให้เวลาผ่านพ้นไปกับรัตติกาล..เปิดวิทยุฟังเพลงแก้เหงา..ในชั่วขณะหนึ่งที่ฉันกำลังปล่อยใจ คิดถึงใครบางคนที่ไม่มีรู้ว่าตอนนี้ เค้าเป็นอย่างไร..เสียงเพลงเพลงหนึ่ง ก็ดังแว่วมากระทบหู..เพลงที่ฉันคิดว่าฉันไม่เคยรู้จักมันมาก่อน หรืออย่างน้อยในตอนนี้ฉันก็ยังไม่เคยได้ยินมันจากที่ใหนมาก่อน..เนื้อหาของเพลงพุ่งเข้าตัดขั้วหัวใจฉันอย่างจัง..หากเป็นคมมีด..มันก็คงทำให้ลมหายใจฉันขาดห้วงลงเพียงเท่านี้..และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง..ก็อาจจะดีเหมือนกัน..ที่บางเรื่องราวมันจะได้จบสิ้นกันเสียที..กับความเปล่าเปลือยอันเจ็บปวด...ในหัวใจ........


        เสียงเพลงจบลงไปแล้ว...แต่ฉันยังคงนั่งจ่อมจมอยู่อย่างนั้น..พร้อมกับเนื้อเพลงที่จะบันทึกมันไว้..ในหัวใจ....


..........อยากจะรอเธออย่างนี้..จะไม่มีใครสักคน..........


........ ปล่อยให้ใจมันสับสนและเดียวดาย.........


.........อยากจะรักอยู่อย่างนี้..จะไม่มีใครเคียงกาย..........


.........รอจนสุดท้ายที่หายใจ...............


.......มากไปหรือเปล่า...เศร้าไปหรือไร.........


........ที่จะมัดตัว..มัดใจ..ไปจนตาย.........




 


 


Free TextEditor


Create Date : 10 กรกฎาคม 2551
Last Update : 10 กรกฎาคม 2551 12:20:38 น. 1 comments
Counter : 118 Pageviews.

 
วันเวลาจะช่วยเยียวยาตัวเรา มองไปข้างหน้า
จะมีความสุข เชื่อสิ


โดย: babara IP: 125.24.231.55 วันที่: 10 กรกฎาคม 2551 เวลา:9:42:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

to-be-love
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
10 กรกฏาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add to-be-love's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.