ปล่อยวางเสียได้เป็นสุขอย่างยิ่ง
Group Blog
 
 
พฤศจิกายน 2549
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
29 พฤศจิกายน 2549
 
All Blogs
 
สบายดี ... หลวงพระบาง (ตอน 2 ต่อ)

จากวังเวียงถึงหลวงพระบาง:

เส้นทางจากวังเวียงสู่หลวงพระบางนั้น ชุมชนยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ เส้นทางเริ่มไต่สูงขึ้นไป บางครั้งรถวิ่งเลาะเลียบไปตามไหล่เขา ด้านหนึ่งเป็นภูเขา ด้านหนึ่งเป็นเหว แต่โค้งไม่หักศอกน่ากลัวเหมือนทางเหนือ หรือทางใต้ของไทย แต่อย่างไรก็ตามรถก็ไม่สามารถทำความเร็วในช่วงนี้ได้ สองข้างทางมีหมู่บ้านของชาวลาวภูเขาเป็นหย่อมๆ ห่างๆ กัน แต่ที่น่ากลัวคือพวกเด็กชาวเขานั้นวิ่งเล่นอยู่ตามสองข้างทาง และบ้านของพวกเขาก็ปลูกอยู่ริมถนน บ้านบางหลังด้านหน้าติดถนนด้านหลังเป็นเหว ซึ่งเด็กพวกนี้ เกิดมากับข้างถนนติดเหว เขาไม่กลัวว่าจะถูกรถทับ แต่คนขับกลับกลัวว่าจะขับรถไปทับเด็กเข้า โดยเฉพาะคนนั่งซึ่งไม่คุ้นชินกับภาพเหล่านี้ ดูแล้วออกจะเสียวใส้ พอถนนเริ่มวนไปเวียนมา ผู้โดยสารซึ่งหนังท้องตึง หนังตาก็พลอยจะหย่อน เริ่มมีเสียงกรนเบาๆ ออกมาให้ได้ยิน ถนนที่พาดผ่านไปตามไหล่เขา มีความสวยงามเป็นอย่างยิ่ง ป่าไม้เมืองลาวนับว่ายังอุดมสมบูรณ์ สามารถรักษาไว้ได้อย่างดี การที่ปิดประเทศนั้นข้อดีคือสามารรักษาทรัพยากรไว้ได้เป็นส่วนใหญ่ ผิดกับประเทศไทยที่มองไปทางไหนก็มีแต่เขาหัวโล้น ขนาดเขาใหญ่ ซึ่งในอดีตเคยได้ชื่อว่าเป็นดงพญาไฟ ตอนหลังเปลี่ยนเป็นดงพญาเย็น ซึ่งเป็นที่ร่ำลือกันในสมัยปู่ย่าตายายว่า ถ้าใครผ่านดงนี้ออกมาได้ ไม่โดนเสือคาบเอาไปกิน หรือเป็นไข้ป่า (มาลาเรีย) ก็นับว่าเก่งมาก ปัจจุบันไม่เหลือซากป่าให้เห็น นอกจากบนเขาใหญ่ ซึ่งเป็นเขตอุทยานแห่งชาติ ซึ่งยังรักษาสภาพอยู่ได้เป็นบริเวณน้อยมาก เพราะแม้แต่ในเขตป่าสงวน เขตอุทยาน หรือเขตรักษาพันธ์สัตว์ป่า ก็ยังมีชาวบ้านบุกรุกเข้าไปหักล้างถามพง ปลูกพืช ทำไร่เลื่อนลอย ทำให้ป่าของประเทศไทยสูญหายไปเกือบหมด


ระหว่างทางที่ผ่านมา ชาวลาวภูเขานำผัก และพืชผล ที่ปลูกได้มาวางขายอยู่ริมถนน ด้วย เป็นผักสดๆ น่ากินเป็นอย่างยิ่ง ป้าแก้วแกเห็นแล้วอดใจไม่ได้ เลยให้อ้ายกร จอดรถแวะซื้อ ยอดผักแม้วมากำหนึ่ง เป็นกำใหญ่มาก คิดว่าคงกินกันไปได้ ถึงสามวัน



เส้นทางเริ่มลดระดับลง จากบรรยากาศป่าเขาสองข้างทางเริ่มจะมีบ้านผู้คนเยอะขึ้น แสดงว่าเริ่มเข้าเขตเมือง เวลาก็ล่วงเลยมาเป็นเวลาล่ายแก่ๆ เกือบเย็นแล้ว ในที่สุดหลังจากนั่งหลังขดหลังแข็งมาในรถตู้ของอ้ายกร ก็มาถึงหลวงพระบางเสียที อ้ายกรพาเราสี่คนเข้าเช็คอินที่ที่พัก ซึ่งเป็นลักษณะเกสต์เฮ้าส์ ชื่อ เฮือนพักกกเจียง ถนนสุริยวงศา บ้านวัดทาด ... ซึ่งเป็นเกสต์เฮ้าส์ใหม่มาก สะอาดสะอ้าน
หลังจากเช็คอินเรียบร้อยแล้ว ต่างเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตัวกันให้สดชื่น แล้ว ก็เริ่มท่องเมืองหลวงพระบางกันโดยไม่ต้องเสียเวลา อ้ายกรพาคณะทั้งสี่คนไปนั่งรับประทานอาหารริมแม่น้ำโขง หรือแม่น้ำของ เป็นร้านที่ไม่ไกลจากที่พักนัก บรรยากาศดีน่านั่งทีเดียว พวกเราช่วยกันสั่งอาหาร เรียกว่าใครแนะนำอะไรก็สั่งหมด รวมทั้งอ้ายกรถือวิสาสะ เอาผักที่ป้าแก้วซื้อมา เข้าไปหลังครัว ให้แม่ครัวผัดออกมาจานใหญ่
มาเมืองลาวทั้งทีก็ต้องสั่งอาหารจานเด็ดของลาว คือส้มตำ ซึ่งเป็นอาหารโปรดทั้งของป้าแก้ว และครูแหวว สำหรับลุงสุขนั้นขอทดลองลาบฉบับดั้งเดิม ของชาวลาวเหนือ ซึ่งรสชาดแซบ จนวางไม่ลง จากนั้นช่วยกันสั่งมีทั้งปลาแม่น้ำโขงทอดกรอบ ต้มยำ หมูแดดเดียว สำหรับข้าวกินกันทั้งข้าวเหนียวและข้าวสวย และอาหารจานเด็ดที่ขาดไม่ได้คือไข่เจียว หลังจากอิ่มหนำสำราญกันดีแล้ว อ้ายกรก็ชวนไปเดินตลาดมืด



Create Date : 29 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 29 พฤศจิกายน 2549 11:19:50 น. 0 comments
Counter : 605 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

บรมสุข
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




บรมสุข ชอบท่องเที่ยวทัศนาจร แต่ไม่ค่อยมีโอกาส เพราะปัญหาด้านการงาน และเศรษฐกิจ เป็นหลัก.
ชอบศึกษาพระพุทธศาสนา แต่ไม่ใช่คนเคร่งศาสนา.
ชอบอาหารอร่อยๆ แต่ไม่ชอบทำกับข้าว เพราะไม่ชอบล้างจาน
ชอบถ่ายภาพธรรมชาติ, ชีวิตผู้คน, สัตว์, ต้นไม้, ดอกไม้.

ชอบการมีชีวิตที่เรียบง่าย, อยู่ง่าย,กินง่าย(ถ้าอาหารอร่อย), นอนง่าย
อาหารจานโปรด ไข่เจียว (ชอบเจียวเอง)

จังหวัดที่หลงรัก ภูเก็ต, เชียงใหม่, เชียงราย

จังหวัดที่อยากไป แม่ฮ่องสอน (เพราะไปไม่เคยถึงสักที มีเหตุให้ต้องกลับก่อนถึงแม่ฮ่องสอนทุกที)

จังหวัดที่ไปบ่อย จันทบุรี (ไปทำบุญกับวัดที่ศรัทธาเป็นประจำทุกปี)

Friends' blogs
[Add บรมสุข's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.