Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2549
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
28 พฤศจิกายน 2549
 
All Blogs
 
+++ The Innocent by Harlan Coben +++

บทนำ

คุณไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเขา

คุณชื่อแม็ตต์ ฮันเตอร์ อายุยี่สิบปี คุณเติบโตมาในย่านคนชั้นกลางแถบชานเมือง ทางตอนเหนือของนิวเจอร์ซีย์ ไม่ไกลจากแมนฮัตตัน คุณอาศัยอยู่ในฝั่งที่ยากจนกว่าของเมือง แต่เมืองนี้เป็นเมืองของคนมีฐานะ พ่อแม่คุณทำงานหนักและรักคุณอย่างไม่มีเงื่อนไข คุณเป็นลูกคนกลาง มีพี่ชายที่คุณรักและบูชาอยู่หนึ่งคน และมีน้องสาวที่คุณต้องกัดฟันทนอีกคน

คุณก็เหมือนเด็กทุกคนในเมือง โตมาพร้อมกับความกังวลเรื่องอนาคต และเรื่องมหาวิทยาลัยที่จะเข้าเรียน คุณตั้งใจเรียนอย่างหนักและทำเกรดได้ดี อาจจะถึงขั้นดีมากเชียวละ เกรดเฉลี่ยของคุณคือ A- ไม่ติดกลุ่มคะแนนสูงสุดสิบเปอร์เซ็นต์ของห้อง แต่ก็ใกล้เคียง คุณทำกิจกรรมนอกหลักสูตรที่ดีๆ หลายอย่าง รวมทั้งเคยเป็นเหรัญญิกให้โรงเรียนด้วย คุณเป็นนักกีฬาดีเด่น ทั้งในทีมอเมริกันฟุตบอลและบาสเกตบอล สร้างผลงานได้ดีจนสามารถเข้าร่วมแข่งในดิวิชั่นสาม แต่ไม่ถึงกับได้ทุนการศึกษา คุณเป็นคนปากร้ายแต่ก็มีเสน่ห์ ในแง่ของความโด่งดัง คุณตามหลังพวกที่ได้รับความนิยมระดับต้นๆไม่เท่าไหร่ และเมื่อคุณสอบเอสเอที คะแนนคุณก็สูงจนอาจารย์ที่ปรึกษายังแปลกใจ

คุณเลือกที่จะเข้ามหาวิทยาลัยระดับไอวีลีก แต่มันออกจะเกินเอื้อมไปนิด ฮาร์วาร์ดและเยลปฏิเสธคุณทันที ขณะที่เพนน์และโคลัมเบียให้คุณเป็นตัวสำรองรอเรียก? สุดท้ายคุณก็เข้าเรียนที่โบวดิน มหาวิทยาลัยชั้นดีขนาดเล็กในบรุนสวิก รัฐเมน คุณชอบที่นี่มาก ชั้นเรียนที่นี่เล็ก คุณมีเพื่อนมากมาย แต่คุณไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน ซึ่งคุณก็อาจจะไม่ได้อยากมีอยู่แล้ว พอขึ้นปีสอง คุณก็ได้ร่วมทีมอเมริกันฟุตบอลของโรงเรียนในตำแหน่งกองหลัง และได้เล่นกับทีมบาสเกตบอลรุ่นเยาว์ ตอนนี้การ์ดหลังรุ่นพี่เรียนจบแล้ว คุณมีโอกาสมากทีเดียวที่จะได้ตำแหน่งสำคัญนี้

ในช่วงเวลานั้นเอง ระหว่างที่คุณกำลังมุ่งหน้ากลับมหาวิทยาลัยหลังจากปิดเทอมก่อนจะขึ้นเทอมสอง / ในช่วงปิดเทอมเล็กคุณกลับฆ่าคนตาย

คุณสนุกสนานวุ่นวายกับครอบครัวมากในช่วงปิดเทอม แต่ความอยากซ้อมบาสเกตบอลก็เรียกร้อง คุณจูบลาพ่อแม่แล้วขับรถกลับมหาวิทยาลัยพร้อมดัฟฟ์ที่เป็นทั้งเพื่อนรักและรูมเมต ดัฟฟ์มาจากเวสต์เชสเตอร์ นิวยอร์ก เขาเป็นคนเตี้ยล่ำ เจ้าของตำแหน่งตัวแท็กด้านขวาในทีมอเมริกันฟุตบอล และตำแหน่งตัวสำรองในทีมบาสเกตบอล เป็นคนที่ดื่มเก่งสุดในมหาวิทยาลัย ดัฟฟ์ไม่เคยแพ้ใครถ้าเป็นศึกชนแก้ว

คุณเป็นคนขับรถ

ดัฟฟ์อยากจะแวะยูแมสในเมืองแอมเฮิร์สท์ แมสซาชูเซตต์สระหว่างทางกลับ เพื่อนสมัยเรียนไฮสกูลของเขาเป็นสมาชิกกลุ่มภราดรภาพที่นั่น พวกเขากำลังจะจัดปาร์ตี้ใหญ่กัน

คุณไม่ได้อยากไปร่วมงานนัก แต่ก็ไม่อยากทำให้เพื่อนหมดสนุก คุณชอบงานเลี้ยงเล็กๆที่คุณรู้จักแขกทุกคนมากกว่า โบวดินมีนักศึกษาอยู่ราวหนึ่งพันหกร้อยคน ขณะที่ยูแมสมีนักศึกษาเกือบสี่หมื่นคน ขณะนี้เป็นช่วงต้นเดือนมกราคม อากาศนั้นเย็นเฉียบ บนพื้นมีหิมะ จนคุณมองเห็นลมหายใจของตัวเองระหว่างเดินเข้าไปในบ้านภราดรภาพ

คุณกับดัฟฟ์วางเสื้อโค้ตลงบนกอง อีกหลายปีผ่านไปคุณก็ยังจะคิดถึงภาพนี้ ภาพการโยนโค้ตไปสบายๆไม่ได้คิดอะไร ถ้าเพียงแต่คุณสวมโค้ตไว้ ถ้าเพียงแต่คุณถอดมันทิ้งไว้บนรถ หรือถ้าคุณเอามันไปไว้วางที่อื่น...

แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเช่นนั้น

ปาร์ตี้ใช้ได้ มันส์ดี แต่คุณรู้สึกเหมือนที่มันส์เพราะใครๆพยายามทำให้เป็นแบบนั้น เพื่อนของดัฟฟ์อยากให้คุณทั้งคู่อยู่ค้างที่ห้องของเขา คุณก็เห็นด้วย คุณดื่มไปไม่น้อย เพราะยังไงนี่ก็เป็นปาร์ตี้ของเด็กมหาวิทยาลัย แต่ก็ดื่มไปไม่มากเท่าดัฟฟ์ แล้วปาร์ตี้ก็เริ่มซาลง ช่วงขณะใดขณะหนึ่งในตอนนั้น คุณสองคนก็เดินไปเอาโค้ต ดัฟฟ์ยังถือเบียร์อยู่ เขาหยิบเสื้อโค้ตและตวัดขึ้นพาดบ่า

ตอนนี้เองที่เขาทำเบียร์หก

ไม่มาก แค่กระฉอก แต่แค่นั้นก็พอแล้ว

เบียร์หกลงบนเสื้อกันลมวินด์เบรกเกอร์สีแดง นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่คุณจำได้ ข้างนอกหนาวใจแทบขาด สิบกว่าองศาฟาเรนไฮต์ แต่ก็อุตส่าห์มีคนที่ใส่แค่เสื้อกันลมเท่านั้น อีกสิ่งที่คุณจะไม่มีวันสลัดหลุดจากหัวได้เลยก็คือเสื้อกันลมนั้นกันน้ำ เบียร์ที่หกเพียงเล็กน้อยแค่นั้นไม่มีวันสร้างความเสียหายให้เสื้อได้ มันไม่เปื้อนอยู่แล้ว ล้างน้ำนิดเดียวก็เรียบร้อย

แต่มีคนตะโกนว่า “เฮ้ย!”

เขาผู้เป็นเจ้าของเสื้อกันลมสีแดงเป็นคนตัวโตแต่ไม่ถึงกับใหญ่ยักษ์ ดัฟฟ์ยักไหล่ แต่ไม่ขอโทษ ชายเจ้าของเสื้อกันลมสีแดงก้าวเข้าประจันหน้าดัฟฟ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผิดมหันต์ เพราะดัฟฟ์เป็นยอดนักสู้ที่มีขีดความอดทนต่ำ ทุกโรงเรียนล้วนมีคนแบบดัฟฟ์ คนที่คุณไม่คิดว่าเขาจะมีวันแพ้การวิวาทชกต่อย

นั่นละคือปัญหา ทุกโรงเรียนต่างก็มีคนแบบดัฟฟ์ และก็ต้องมีสักวันที่ดัฟฟ์ประจำโรงเรียนของคุณจะโคจรมาเจอดัฟฟ์ของโรงเรียนอื่น

คุณพยายามจะทำให้เรื่องยุติ พยายามหัวเราะกลบเกลื่อน แต่ทั้งสองฝ่ายกำลังเมาเบียร์อย่างหนัก หน้าตาแดงก่ำและยืนกำหมัดอยู่ เกิดการท้าทายกันขึ้นแล้ว คุณจำไม่ได้ว่าใครเริ่มก่อน แต่แล้วทุกคนก็ก้าวออกไปสู่ค่ำคืนอันเหน็บหนาว คุณรู้เลยว่าคุณเจอปัญหาหนักเข้าแล้ว

ชายตัวใหญ่เจ้าของเสื้อกันลมสีแดงมีพรรคพวกมาด้วย
ฝ่ายนั้นมีประมาณแปดเก้าคน แต่คุณมีกันสองคนกับดัฟฟ์ คุณมองหาเพื่อนสมัยไฮสกูลของดัฟฟ์ที่ชื่อไมค์หรือมาร์ก แต่ไม่รู้หายไปไหน

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ดัฟฟ์ย่อศีรษะลงต่ำเหมือนวัวกระทิง พุ่งเข้าชาร์ตเจ้าของเสื้อกันลมสีแดง ฝ่ายนั้นฉากออกข้างแล้วจับหัวดัฟฟ์ล็อกไว้ จากนั้นก็ต่อยดัฟฟ์ที่จมูก และต่อยซ้ำอีกทีโดยยังล็อกศีรษะไว้ ต่อยอีก ต่อยอีก

ดัฟฟ์หัวห้อยตก ป่ายมือสะเปะสะปะแต่ไม่มีครั้งไหนเข้าเป้า พอถูกต่อยไปราวเจ็ดหรือแปดหมัด ดัฟฟ์ก็เริ่มหยุดป่ายมือ พรรคพวกของเจ้าของเสื้อกันลมสีแดงเริ่มส่งเสียงเชียร์ แขนสองข้างของดัฟฟ์ตกลงข้างลำตัว

คุณอยากจะหยุดแค่นี้ แต่ไม่รู้จะทำยังไง เจ้าของเสื้อกันลมยังคงต่อยต่อไปเรื่อยๆ ปล่อยหมัดแบบไม่รีบร้อน แต่ละหมัดใช้แรงเต็มเหนี่ยว โดยมีเพื่อนฝูงคอยส่งเสียงเชียร์ ร้อง อูว์ หรือ อา ทุกครั้งที่ปล่อยหมัด

คุณกลัวจับใจ

เพื่อนคุณกำลังถูกซ้อม แต่คุณกลับนึกถึงแต่ตัวเอง คุณละอายใจเหลือเกิน คุณอยากทำอะไรบางอย่าง แต่ก็กลัว กลัวจับใจ ขยับเขยื้อนไม่ได้ ขาแข็งเป็นท่อนไม้ แขนสองข้างเสียวแปลบ คุณเกลียดตัวเองเหลือเกิน

เจ้าของเสื้อกันลมสีแดงปล่อยหมัดตรงอีกหมัดเข้าที่ใบหน้าดัฟฟ์ แล้วคลายวงแขนที่ล็อกอยู่ออก ดัฟฟ์ร่วงไปกองกับพื้นเหมือนถุงผ้า ก่อนจะโดนเจ้าของเสื้อกันลมเตะอัดเข้าที่ซี่โครงอีกที

คุณเป็นเพื่อนที่แย่ที่สุด กลัวจนไม่กล้าเข้าไปช่วย คุณไม่มีวันลืมความรู้สึกนั้นเลย ขี้ขลาดสิ้นดี มันแย่ยิ่งกว่าการลงมือซ้อมเสียอีก คุณคิด ความนิ่งเงียบของคุณ ความรู้สึกละอายแก่ใจที่เกาะกินใจอยู่

พอโดนเตะอีกครั้ง ดัฟฟ์ก็ร้องแล้วพลิกตัวนอนหงาย ใบหน้ามีเลือดแดงสดไหลเป็นทาง ต่อมาภายหลังคุณถึงเพิ่งรู้ว่านั่นเป็นแค่แผลบาดเจ็บเล็กน้อย ดัฟฟ์คงจะตาเขียวสองข้างแล้วก็มีแผลฟกช้ำเยอะหน่อย แต่ก็แค่นั้น ทว่าในยามนี้เขาดูสาหัสมาก คุณรู้ดีว่าดัฟฟ์จะไม่มีวันยืนเฉยปล่อยให้คุณถูกซ้อมแบบนี้แน่

คุณทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

คุณถลาออกจากกลุ่มคน

ทุกคนต่างหันมามองคุณ และก็หยุดเคลื่อนไหวกันไปครู่หนึ่ง ไม่มีใครเอ่ยอะไร เจ้าของเสื้อกันลมยังยืนหอบหายใจ คุณมองเห็นลมหายใจในอากาศหนาวของเขา ตัวของคุณสั่นเทา คุณพยายามใช้เหตุผลพูด บอกว่า เฮ้ เขาโดนมาพอแล้วนะ คุณผายมือสองข้าง พยายามส่งยิ้มผูกมิตร เขาแพ้แล้ว คุณพูด จบได้แล้ว นายชนะแล้ว คุณบอกชายเจ้าของเสื้อกันลมสีแดง

มีคนโดดเข้าใส่คุณจากด้านหลัง ล็อกแขนรัดคุณไว้ในท่าหมีกอด

คุณขยับไม่ได้

เจ้าของเสื้อกันลมก้าวเข้าหาคุณ ใจคุณเต้นรัวในอกเหมือนนกในกรงแคบ คุณกระดกหัวไปข้างหลัง ใช้กะโหลกกระแทกจมูกคนที่กอด เจ้าของเสื้อกันลมเข้ามาใกล้มากขึ้น คุณมุดหลบไปอีกทาง มีคนออกมาจากฝูงชนอีก เขามีผมสีบลอนด์ ผิวแดง คุณเข้าใจว่าเขาคงเป็นเพื่อนอีกคนของเจ้าของเสื้อกันลม

ชื่อของเขาคือ สตีเวน แมคกราท

เขาเอื้อมมือมาหาคุณ คุณดิ้นหนีเหมือนปลาถูกตะขอเกี่ยว มีคนรุมเข้าหาคุณอีกหลายคน คุณเริ่มตื่นตระหนก สตีเวน แมคกราทเอามือสองข้างจับไหล่คุณ คุณพยายามจะสลัด สะบัดตัวอย่างบ้าคลั่ง

ตอนนั้นเองที่คุณเอื้อมมือไปคว้าคอเขา

คุณโดดเข้าใส่เขาหรือเปล่า เขาดึงคุณหรือคุณผลักเขา คุณไม่รู้ คุณสองคนมีใครคนใดคนหนึ่งลื่นไถลบนทางเท้าหรือเปล่า หรือว่าต้องโทษพื้นน้ำแข็ง คุณนึกย้อนถึงเหตุการณ์นี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่คำตอบก็ยังคงอึมครึม
แต่ไม่ว่ายังไง คุณทั้งคู่ก็ล้ม

มือสองข้างของคุณยังจับอยู่ที่คอเขา อยู่ตรงลำคอ ไม่ยอมปล่อยมือ

คุณล้มกระแทกพื้นเสียงดังตุ้บ ท้ายทอยของสตีเวน แมคกราทฟาดเข้ากับขอบทางเท้า คุณได้ยินเสียง เสียงแตกโพละบาดหู บอกให้รู้ถึงความเปียกและความกลวงชนิดที่คุณไม่เคยได้ยินมาก่อน

เสียงที่บ่งบอกถึงจุดจบของชีวิต

คุณจะไม่มีวันลืมมันเลย เสียงแย่ๆเสียงนั้น มันจะไม่มีวันหายไปจากใจคุณ

ทุกอย่างหยุดชะงัก คุณมองลงไป เห็นดวงตาของสตีเวน แมคกราทเบิกโพลงไม่กะพริบ แต่คุณรู้แล้ว รู้ได้จากที่ร่างของอีกฝ่ายปวกเปียกกะทันหัน รู้ได้จากเสียงโพละอันเลวร้ายนั่น

ผู้คนแตกฮือ แต่คุณยืนนิ่งอยู่กับที่ คุณไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวอยู่พักใหญ่

เหตุการณ์หลังจากนั้นดำเนินอย่างรวดเร็ว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยมาถึงก่อน ตามด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจ คุณบอกไปว่าเกิดอะไรขึ้น พ่อแม่คุณจ้างทนายมือดีมาจากนิวยอร์ก เธอบอกให้คุณสารภาพว่าทำไปเพราะป้องกันตัว คุณก็ทำตาม

โดยที่ในหัวยังได้ยินแต่เสียงแย่ๆนั้น

อัยการกล่าวเชิงเหยียดหยาม ท่านคณะลูกขุนที่เคารพ เขาเอ่ยขึ้น จำเลยให้การว่าบังเอิญลื่นหกล้มโดยที่มือยังคงจับคอหอยของสตีเวน แมคกราทไว้ เขาคิดจะให้เราเชื่องั้นหรือ

การไต่สวนเป็นไปแบบไม่ค่อยดีนัก

ไม่มีอะไรสำคัญอีกแล้ว คุณเคยห่วงเรื่องเกรด เรื่องเวลาเที่ยวเล่น น่าสมเพชอะไรอย่างนี้ เพื่อนฝูง สาวๆ ฐานะทางสังคม งานเลี้ยง ความก้าวหน้า ทุกอย่างหายวับไปกับตา ทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยเสียงอันเลวร้ายของกะโหลกศีรษะที่กระแทกพื้น

ระหว่างการพิจารณาคดี คุณได้ยินเสียงพ่อแม่ร้องไห้ ใช่ แต่เป็นใบหน้าของซอนญ่าและคล้าก แมคกราท พ่อแม่ของเหยื่อต่างหากที่หลอกหลอนคุณ ซอนญ่า แมคกราทจ้องมองคุณตลอดการพิจารณาคดี เธอท้าให้คุณสบตาเธอ

แต่คุณไม่กล้า

คุณพยายามฟังคณะลูกขุนประกาศคำตัดสิน แต่เสียงอื่นก็แทรกเข้ามาตลอด เสียงที่ไม่มีวันหยุด ไม่มีวันแผ่ว แม้แต่ตอนที่ผู้พิพากษามองลงมาด้วยสายตาเฉียบขาดและพิพากษาบทลงโทษคุณ สื่อมวลชนก็เฝ้าดูอยู่ คุณจะไม่ได้ไปอยู่ที่สบายๆแบบเรือนจำคันทรีคลับของหนุ่มผิวขาว ไม่ใช่ในตอนนี้ ไม่ใช่ปีที่มีกำลังจะมีการเลือกตั้ง

แม่ของคุณเป็นลม พ่อของคุณพยายามทำท่าเข้มแข็ง น้องสาวคุณวิ่งออกจากห้องพิจารณาคดี ขณะที่เบอร์นี่พี่ชายคุณยืนนิ่งขึง

คุณถูกจับใส่กุญแจมือและพาตัวไป สิ่งแวดล้อมที่หลอมให้คุณโตมาแทบไม่ช่วยอะไรคุณเลยกับสิ่งที่คุณต้องเจอหลังจากนั้น คุยเคยเห็นในทีวี เคยได้ยินเรื่องการข่มขืนในคุก แต่สิ่งนั้นไม่ได้เกิดขึ้น ไม่มีการล่วงละเมิดทางเพศ แต่คุณก็ถูกซ้อมด้วยกำปั้นตั้งแต่สัปดาห์แรก จากนั้นก็คุณก็ทำพลาดโดยไปเผยว่าเป็นฝีมือใคร ทำให้ถูกเล่นงานซ้ำอีกสองหนจนต้องไปนอนสถานพยาบาลสามสัปดาห์ ผ่านไปหลายปี คุณก็ยังเจอเลือดปนอยู่ในปัสสาวะเป็นบางครั้ง ของที่ระลึกจากการโดนอัดเข้าที่ไต

คุณใช้ชีวิตอยู่ด้วยความกลัว เมื่อคุณได้รับการปล่อยตัวมาอยู่กับคนอื่นๆ คุณได้เรียนรู้ว่าทางเดียวที่คุณจะเอาตัวรอดไปได้ก็คือเข้าร่วมกับกลุ่มอารยันเนชั่น พวกนี้ไม่มีความคิดแจ๋วๆที่น่าประทับใจเกี่ยวกับภาพลักษณ์ที่อเมริกาควรจะมี แต่ชอบที่จะเกลียดใครไปวันๆเท่านั้น

หกเดือนหลังจากคุณถูกจองจำ พ่อคุณก็เสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวาย คุณรู้ดีว่ามันเป็นความผิดของคุณ คุณอยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก

คุณใช้เวลาสี่ปีอยู่ในคุก สี่ปี เท่ากับเวลาที่เด็กส่วนมากใช้เรียนมหาวิทยาลัย คุณอายุจะครบยี่สิบห้าแล้ว ทุกคนบอกว่าคุณเปลี่ยนไปจากเดิม แต่คุณไม่แน่ใจว่าตัวเองเปลี่ยนไปไหม

ตอนเดินออกมา คุณก้าวเท้าได้แบบไม่เต็มเท้า ราวกับกลัวว่าพื้นด้านล่างมันจะยวบ ราวกับธรณีอาจสูบคุณลงไปเมื่อไหร่ก็ได้

จะว่าไปคุณก็เดินแบบนั้นมาตลอด

เบอร์นี่ พี่ชายคุณมารอรับตรงประตู เบอร์นี่แต่งงานแล้ว มาร์ช่าภรรยาเขากำลังตั้งท้องลูกคนแรก เบอร์นี่กอดคุณ คุณรู้สึกเหมือนสี่ปีที่ผ่านมาได้มลายหายไป พี่ชายคุณคุยเรื่องตลกฮาเฮ คุณหัวเราะ หัวเราะจริงๆเป็นครั้งแรกหลังไม่ได้หัวเราะมานาน

คุณเคยทำผิด แต่ชีวิตคุณไม่ได้สิ้นสุดลงแค่คืนอันเหน็บหนาวในแอมเฮิร์สต์ พี่ชายคุณจะช่วยให้คุณได้ใช้ชีวิตแบบปกติ คุณจะได้เจอหญิงสาวหน้าตาสวย เธอชื่อโอลิเวีย เธอจะทำให้คุณมีความสุขอย่างที่สุด

คุณจะแต่งงานกับเธอ

วันหนึ่ง เก้าปีหลังจากที่คุณเดินออกจากประตูนั้นมา คุณได้รู้ว่าภรรยาแสนสวยของคุณตั้งครรภ์ คุณตัดสินใจซื้อโทรศัพท์มือถือที่มีกล้องถ่ายรูปเพื่อไม่ให้คุณทั้งสองขาดการติดต่อ ขณะที่คุณกำลังทำงาน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ชื่อของคุณคือ แม็ตต์ ฮันเตอร์ โทรศัพท์ดังเป็นครั้งที่สอง และคราวนี้คุณก็รับสาย...




Create Date : 28 พฤศจิกายน 2549
Last Update : 28 พฤศจิกายน 2549 12:51:43 น. 9 comments
Counter : 401 Pageviews.

 
เฮ่ย ตะเองจะแปลเรื่องนี้เหรอ เรากำลังอ่านอยู่เลยเนี่ย กร๊ากกกกก เพิ่งอ่านได้ตอนต้นๆ เอง


โดย: Clear Ice วันที่: 28 พฤศจิกายน 2549 เวลา:13:45:17 น.  

 
เอิ๊ก นี่เอามายั่วน้ำลายเฉยๆ หรือว่ากระไรคะ?

จะได้ตัดสินใจถูกว่าควรอ่านบล็อกวันนี้หรือเปล่า แหะๆ


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 28 พฤศจิกายน 2549 เวลา:15:13:12 น.  

 
กรี๊ดๆๆๆๆ ต้องรีบตามล่าหาหนังสือ
แต่รี่ก็ไม่รู้จะได้อ่านเมื่อไหร่เหมือนกันค่ะพี่ปุ๋ย
ชอบ Harlan Coben มากๆ


โดย: ShiEri วันที่: 28 พฤศจิกายน 2549 เวลา:15:18:38 น.  

 
ฮั่นแน่
เอามายั่วน้ำลายหรือ


โดย: grappa วันที่: 28 พฤศจิกายน 2549 เวลา:15:34:53 น.  

 
ฮั่นแน่
เอามายั่วน้ำลายหรือ


โดย: grappa วันที่: 28 พฤศจิกายน 2549 เวลา:15:35:13 น.  

 
จ๊าก เค้าไม่อ่านโคเบนล่ะตัวเอง ไม่ชอบหน้ากันเป็นการส่วนตัว อิอิ


โดย: ลูกสาวโมโจโจโจ้ (the grinning cheshire cat ) วันที่: 28 พฤศจิกายน 2549 เวลา:16:00:54 น.  

 
แสดงว่าจะมีแปลหรือไรเนี่ย?


โดย: ยาคูลท์ วันที่: 29 พฤศจิกายน 2549 เวลา:0:07:10 น.  

 
^
^
ว้าวๆๆๆ ถ้าเป็นจริงและเป็นคุณมณฑารัตน์แปล จะดีใจอย่างยิ่งเลยค่ะ


โดย: azzurrini วันที่: 1 ธันวาคม 2549 เวลา:9:36:33 น.  

 


โดย: มณฑารัตน์ วันที่: 4 ธันวาคม 2549 เวลา:23:17:03 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

มณฑารัตน์
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]




Lost in Translation

Friends' blogs
[Add มณฑารัตน์'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.