ถึงเวลา “หักดิบ โหด” ภาคที่ 1





ใครต่อใครที่อยู่ต่างแดนคงรู้ดีว่าฝรั่งเขาสอนลูก
ให้นอนคนห้อง คนละเตียง
บ้างแยกตั้งแต่เกิด บ้างก็หลังจากนั้นไม่นานนัก
เมื่อก่อนก็มักจะตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่า ทำไมว่ะ..?
บ้านเมืองตู นอนกับพ่อกับแม่ตั้งแต่เกิด ไม่เห็นมีปัญหาอะไรนี่(ว่ะ)
กว่าจะแยกห้องที ก็โน่นโตเป็นสาว นมเริ่มตั้งเต้า
แล้วไง....? ทำไมต้องแยก



ด้วยวัฒนธรรมและสังคมที่นี่ทำให้เรียนรู้หลายอย่าง
และมาถึงเวลาที่ต้อง “แยก”
ตอนนี้อลินน่าย่างเข้าเดือนที่ 16 แล้วยังนอนกับแม่อยู่เลย
เนื่องจากว่าเป็นลูกคนแรก คุณแม่มือใหม่ป้ายแดงละน่ะ
รักกันปานจะกลืนกินว่างั้น.....
นอนด้วยกัน กอดกัน โอ๊ย..!!! มีความสุขเหลือหลาย
รู้ทั้งรู้ว่ากำลังสอนลูกในสิ่งที่ผิดๆ
เคยลองแยกมาแล้ว 2 หน แต่.....ไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น
เพราะความใจอ่อนของตัวเอง
และอิสามีซึ่งตามใจลูกในเรื่องนี้เยี่ยงเดียวกับอิแม่มัน
พอลูกแหกปากลั่นบ้านหน่อยทำเป็นทนไม่ได้รีบไปอุ้มออกมาจากเตียง
เธอให้เหตุผลว่า don't you understand this is real tear from her's heart!!
ปาด........ปานฉะนั้น
อ้าว....ในเมื่ออิสามีเป็นใจ อิเมียก็ได้ใจซิมิค่ะ





แต่...มา ณ เวลานี้ ตอนนี้ ไม่ได้แล้วเราต้องใจแข็ง
จะเป็นคุณแม่ใจร้ายสักทีซิน่า
เหตุเนื่องมาจากว่าอลินน่าเริ่มโตเริ่มรู้เรื่องมากขึ้น
นมเริ่มกินน้อยลง แต่ระเบียบการนอนย่ำแย่กว่าเมื่อครั้งยังเด็กมากๆ
ตื่นบ่อยครั้งขึ้น ไม่ได้หิวแต่อย่างใดเพียงแต่ติดนิสัยเดิมๆ
ที่จะต้องตื่นมาดูดนมแม่
จากตื่นคืนละ 2 ครั้ง กลายเป็น 3-4-5
ตัวอิแม่เองก็รู้ว่านอนไม่เพียงพอ...........!!! รู้สึกเพลียและเหนื่อย
แล้วลูกล่ะ..? ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่
แต่....ลูกยังเล็กต้องการเวลานอนหลับ
พักผ่อนเต็มที่ เพื่อให้ร่างกายและสมองเติบโต
ซึ่งมันต่างกับเราโดยสิ้นเชิงที่ร่างกายหยุดเจริญเติบโตแล้ว
มีแต่จะลดน้อยถอยลง



รู้อยู่แก่ใจว่าการที่เรานอนกับลูกนั้น
มันเป็นการไปรบกวนเวลานอนของเขา ทำให้เขานอนหลับ พักผ่อน ไม่เพียงพอ
และอาจจะส่งผลไปถึงด้านพัฒนาการต่างๆ ของลูกด้วย
แล้วเมื่อมาคิดได้ ณ เวลานี้ ที่คิดว่ายังไม่สาย
จะเริ่มปฏิบัติการใหม่อีกรอบ
คงจะต้องใจแข็ง จะต้องทำให้เป็นผลสำเร็จ



ปฏิบัติการครั้งที่1 วันเสาร์ที่ 7 มิถุนายน 2008
ปกติอลินน่าจะเข้านอนพร้อมพ่อกับแม่ 4 ทุ่ม แต่แกจะตื่นสายหน่อย 9 โมงเช้า
เมื่อคืนพาเข้านอน 3 ทุ่ม ให้เขาอยู่ในคลิปพยายามอ่านหนังสือให้ฟัง
เล่นโน่นนี่เรื่อยเฟือยเพื่อที่จะให้เขาเหนื่อยและเพลียหลับ
แหม...แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่ใจคิดซิค่ะ
พอผ่านไปสัก 20 นาทีอลินน่าเริ่มรู้แล้วแหล่ะว่าแม่จะบังคับให้นอน
อยากออกมาจากกรังซะงั้น ไอ้เราก็คิดว่าไม่เป็นไรปล่อยให้งอแงไป
เดี๋ยวสักพักจะเดินออกจากห้อง
แต่ไม่ทันไรอิสามีตัวดีทนเสียงงอแงไม่ไหว
รีบไสหัวเข้ามา.....
“ฮันนี่ทำไมเธอไม่พาลูกมาเล่นข้างนอกก่อนแล้วพอถึงเวลานอน
ค่อยให้เขากินนม หลับแล้วค่อยไปหย่อนใส่คริปล่ะ..?”
ไอ้ตัวเรารึ...!!! ก็อยากจะหักดิบนี่ ไม่คิดจะประนีประนอมใดๆ ทั้งสิ้น
แต่...ก็ทนเสียงอันน่ารำคาญของอิสามีไม่ไหว
เลยต้องพาลูกออกมาเล่นข้างนอก

พอเวลาใกล้ 4 ทุ่มดูเหมือนจะเป็นเวลาที่เขาเคยเข้านอน
เริ่มเพลีย ขยี้หู-ตา อิฉันก็เลยให้นมจนหลับสนิท
แล้วก็เอาไปหย่อนใส่คริปเหมือนว่าทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีดั่งใจหมาย
แกไม่สะดุ้งตื่น ไม่แหกปากร้องลั่นเหมือนเช่นเคย
( อิแม่มันแอบยิ้มปากกว้างถึงหู )
เวลาผ่านไปถึงชั่วโมงครึ่งเป็นเวลาที่เขาเคยตื่นมาเช็คว่าแม่อยู่ข้างๆ หรือเปล่า
พอไม่.!!! เท่านั้นแหล่ะ แหกปากลั่นบ้าน ไม่พอ.!! มือตบขอบเตียงดังปั่งๆ
กระทืบเท้าอีกต่าง ตัวเองรู้ค่ะว่าต้องใจแข็ง ปล่อยให้แกร้อง
ก็นั่งดูทีวีต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่
...........................
.............................
...............
เช่นเคยอิสามีวัยย่างเข้าวัยทองซิมิคะ
ทนฟังเสียงอันปวดร้าวของลูกไม่ได้ว่างั้น....
รีบ.........วิ่งไปปกป้องลูกอีกตามเคย
โอ๊ย.!!!! บักสีดานี่ น่าตบ(จูบ) สักสองสามทีดีไหมเนี๊ย
อิฉันนี่..!!! โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลยเจ้าค๊าเอ๊ย
“ ถ้าเธอไม่ให้ความร่วมมือฉันแล้วมันจะสำเร็จได้ไงฮ่ะ ไอ้แก่”
( คำหลังไม่พูด อิอิ กลัวสามีผูกคอตาย 555)
วันแรกผ่านไปไม่สำเร็จเช่นเคย
เมื่อเอาลูกมานอนด้วยเยี่ยงเดิม เฮ้ย.....ชีวิตเน้อชีวิต



โดยส่วนตัวคิดว่าหลายต่อหลายเรื่อง
ทำได้ดีกับลูกมากๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกิน เรื่องการควบพฤติกรรมลูก
เรื่องกินอลินน่าไม่มีปัญหาแต่อย่างใด
เดี๋ยวนี้เขารู้ว่าถึงเวลากินจะต้องนั่งไฮแชร์
กินไป เล่นไปบ้าง เราไม่ว่ากันเพราะเราสอนให้เขารู้ว่านี่คือเวลามื้ออาหาร
อิฉันไม่เคยบังคับลูกให้กิน กินได้แค่ไหนแค่นั้น ไม่กินแล้วแม่เก็บ
อลินน่าเรียนรู้ว่าสิ่งไหนทำได้ ทำไม่ได้
รู้จักคำว่า “ไม่” “NO”
พ่อเขาจะเคร่งเรื่องนี้มากเพราะถ้าเขาไม่ฟังเรา ณ ตอนนี้
โตขึ้นเราจะไม่สามารถคุมเขาไม่ได้เช่นกัน

เด็กวัยนี้เขาพูดไม่ได้เมื่อเขาต้องการสิ่งใด
สิ่งที่ทำได้คือ ร้องไห้ กรี๊ดลั่นสนั่นเมือง ถ้าเราหยิบยื่นความต้องการให้เขาทันที
นั่นแหล่ะหมายความว่าเรากำลังทำสิ่งที่ผิด สอนให้ลูกเป็นนายเรา
ต่อไปเขาก็จะทำเยี่ยงเดียวจนกลายเป็นนิสัยส่วนตัวไปจนโต
พวกเราสองคนตระหนักเรื่องนี้มากๆ
และคิดว่าสามารถควบพฤติกรรมในส่วนนี้ของลูกได้
อิฉันและสามีไม่เคยหยิบยื่นสิ่งที่เขาต้องการในเวลาที่เขาร้องไห้
หรือกรี๊ดร้อง กระทืบเท้า
แต่จะบอกเสมอว่า “เมื่อไหร่ที่เธอหยุดร้องแล้วฉันจะเอาให้เธอ”
อิฉันสอนลูกเสมอให้เป็นคนที่รู้จักแบ่งปัน
ทำยังไงเหรอ...? เด็กแค่อายุแค่ 15 เดือน
ก็ง่ายๆ ค่ะ เวลาเขากินข้าว พูดกับเขา ถามเขา ไหนก็แม่กินบ้างซิ
ไม่ต้องกลัวว่าเด็กแค่นี้เขาจะไม่เข้าใจ
เขารู้เรื่อง คิดเป็น ทำเป็น
ทำเช่นเดียวกันกับเรื่องอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งปันของเล่น ฯลฯ
อิฉันไม่เคยคิดว่าว่าตัวเองเป็นแม่ที่ดี หรือ ไม่ดี
เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่สำคัญแต่อย่างใด
แต่มันสำคัญที่เราจะเลี้ยงเขาให้ได้ดี มีระเบียบแค่ไหน....?
เขาบอกว่าเวลาลูกทำอะไรได้ ทำในสิ่งที่ดี
ควรให้คำชื่นชม กอด จูบ ให้รางวัลเขา
ถ้าสิ่งไหนที่เขาทำผิด ควรบอก กล่าวตักเตือนลูก
ไม่ผิดหรอกค่ะถ้าเราจะดุหรือตีลูกบ้างในบางครั้ง
เพื่อให้เขาจดจำว่าไม่ควรทำอีก

อิฉันคิดว่าตัวเองหยวนๆ กับระเบียบการนอนมาพอสมควรมากแล้ว
ได้เวลาที่เขาจะต้องเรียนรู้ที่จะนอนด้วยตัวเอง
ใช่ว่าจะดีแต่กับตัวลูกเรา แต่มันดีกับตัวเราเองด้วย
นอกจากเขาจะได้นอนหลับพักผ่อนเต็มอิ่ม
แต่มันส่งผลถึงอารมณ์ ความคิด และสติปัญญาในภายภาคหน้า
จริงๆ รู้ทั้งรู้ แต่มันยากค่ะสำหรับคุณแม่มือใหม่อย่างเรา
ใครมีลูกคนแรกคงเข้าใจและรู้ซึ้งดีนะ
และคิดว่ายังไม่สาย
ได้เวลาปฏิบัติแล้วค่ะ แล้วจะทำต่อไปจนกว่าจะได้ผล....
มันต้องได้ซินะ..!!!!

LOVE YOU MY BUG!!!



Create Date : 09 มิถุนายน 2551
Last Update : 9 มิถุนายน 2551 4:09:17 น. 13 comments
Counter : 385 Pageviews.

 
ต้องทำให้ได้นะคะพี่ลิน

มาช่วยลุ้นให้ลินน่านอนคนเดียวให้ได้


โดย: มาดามอุ้ย วันที่: 9 มิถุนายน 2551 เวลา:1:15:30 น.  

 
อ่านไปคิดตามไปค่ะคุณลิน เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ แต่ก็นะแรกๆ อาจจะยากซักหน่อย แต่ก็ต้องพยายามเค้าจะได้เรียนรู้เรื่องการนอนคนเดียว นี่ฝนก็พยายามฝึกให้น้องกรานต์หยุดใส่แพมเพิสอยู่ค่ะ เฮ้อ ทำไมยากจัง


โดย: Malee30 วันที่: 9 มิถุนายน 2551 เวลา:2:28:41 น.  

 
Swadee ka.

I hope everything goes well na ka.


โดย: CrackyDong วันที่: 9 มิถุนายน 2551 เวลา:2:58:46 น.  

 
คิดถึงน้องอลินน่าคนสวยจังเลยค่ะ
น้าออยยุ่งมากๆ เลย วันนี้มีเวลาพักนิดนึงก้อเข้าเข้ามาเยี่ยมค่ะ
เรื่องแยกห้องนอนเนี๊ยะ ต้องใจแข็งจริงๆ ด้วยเนาะลิน
ตอนแรกอลินน่าคงจะยังไม่ชิน อีกหน่อยก้อจะนอนคนเดียวได้อยู่แล้วแหล่ะ
โตเป็นสาวแล้ว นอนคนเดียวสบายอยู่แล้วหลานเรา คริ คริ



โดย: ~lovelybooth~ วันที่: 9 มิถุนายน 2551 เวลา:4:20:28 น.  

 
มาแอบฟังคุณแม่บ่นค่ะ ลูดสาวอายุ20เดือนแล้วยังนอนกะแม่เหมือนกัน อยากแยกเตียงเหมือนกันแต่ใจแข็งไม่พอ เขียนบ่อยๆนะคะจะแอบเอาไปทำตามมั่ง


โดย: ฟรัง-แซ วันที่: 9 มิถุนายน 2551 เวลา:6:46:37 น.  

 
ใช่ค่ะฝรั่งเค้าแยกห้องนอนให้ตั้งแต่เกิดเลย
แต่ไม่ทุกคนหรอกค่ะคุณลิน แถวบ้านซาร่าเด็กมันจะ 8 ขวบแล้วยังนอนกับพ่อแม่อยู่เลย

แต่น้องอลินน่าคงฝึกไม่ยาก ค่อยๆเป็น ค่อยๆไปคงดีขึ้นค่ะ


โดย: saralove&Dan วันที่: 9 มิถุนายน 2551 เวลา:21:40:04 น.  

 
ลูกสาวคุณลินน่ารักมากเลย คุณพ่อต้องรักและหลงมากมากแน่ๆเลยค่ะ


โดย: กระแตค่ะ (pp_parich ) วันที่: 10 มิถุนายน 2551 เวลา:1:57:58 น.  

 
โหย.. มีแววว่าเอเชียจะติดนอนกับแม่เหมือนอลินน่าแน่ๆ เลย
ทำไงได้ ห้องหล่อนก็ทำเป็นห้องคอมฯ ไปแล้ว ต้องนอนด้วยกันไปก่อน
จนกว่าจะปีหน้าเลย เสร็จแน่..

ยังไงก็เอาใจช่วยให้สำเร็จน้า ^^



โดย: หนุ่มสาวแดนกีวี่ แอนด์เบบี๋ IP: 121.73.39.115 วันที่: 10 มิถุนายน 2551 เวลา:15:28:40 น.  

 
อย่างทีบอก แซมมี่ก็ยังนอนกับแม่เหมือนกันค่ะ แต่เลิกให้เค้ากินนมแม่ตอนกลางคืนแล้ว เดี๋ยวนี้หลับยาวถึงเช้า ห้องนอนของลูกทำเสร็จ แต่พอพาเข้าห้องเค้าที่ไร แหกปากลั่น อย่างกะจะพาไปปล่อยวัด ห่วยยยย สงสัยคงยากแน่เลยเนี่ย

ทำสำเร็จเร็วๆนะคะ เดี๋ยวหวานจะได้ก๊อปเอาไปทำกับแซมมี่บ้าง พอลูกเริ่มโต เค้าบอกว่ายิ่งเลิกยาก คงจะใช่เนาะ

พี่ลินเป็นแม่ที่ดีค่ะ หวานเชื่่อจริงๆ ชอบกับการเลี้ยงดูของพี่ลินนะคะ



โดย: หวานจ้า IP: 151.203.178.80 วันที่: 10 มิถุนายน 2551 เวลา:21:48:14 น.  

 
มาเป็นกำลังใจให้คุณแม่ลินทำสำเร็จนะจ้ะ เชื่อว่าต้องทำได้แน่นอนค่า (แต่คุณพ่อต้องร่วมมือหน่อยน้า ไม่งั้นมีหลังแหวน ฮ่าๆๆ)


โดย: deeda IP: 90.18.4.89 วันที่: 11 มิถุนายน 2551 เวลา:2:05:50 น.  

 
น่าสนใจ ไว้มาอ่านต่อค่ะคุณลิน


โดย: ostojska วันที่: 12 มิถุนายน 2551 เวลา:19:07:00 น.  

 
ลินตั้งใจ และใส่ใจกับอลินนาแบบนี้ คงไม่ยากหรอกเน้อ


โดย: ostojska วันที่: 13 มิถุนายน 2551 เวลา:19:14:31 น.  

 
พี่ลิน..ไม่ได้คุยกันนานนนมากเลยค่ะ วันนี้แวะเข้ามาอ่าน ได้ข้อคิดดีๆในการเลี้ยงลูกเยอะเลยค่ะ หลานอังเดรอายุ 2 ขวบครึ่ง ดื้อมากกกกกๆๆๆ เอาแต่ใจสุดๆ แล้วก็ชอบทะเลาะแย่งของเล่นกับเด็กคนอื่นด้วยอ่ะ ถ้าตัวเองไม่ได้เล่น ก็เอาของเล่นตีหัวเด็กคนอื่นซะอย่างงั้น คือเค้าค่อนข้างโดนตามใจเพราะเป็นหลานคนแรกของตระกูล แม่เค้าก็ไทม์เอ้าท์ตลอดนะคะ แต่เล็กซ์ว่าไม่เห็นได้ผลเลย เค้าก็ยังกรี๊ดๆอยู่ที่มุมห้องอย่างรั้นแหละ ปู่กะย่าทนเสียงร้องไม่ไหวก็ไปอุ้มออกมา เฮ้อ...ไม่รู้จะฝึกนิสัยกันสำเร็จมั้ยเนี่ย แต่เล็กซ์ก็ไม่ใช่แม่เค้าอ่ะ ก็เลยไม่รู้จะทำยังไง ถ้าเป็นลูกตัวเองนี่คงโดนหวดบ้างนะเนี่ย แต่ฝรั่งเค้าไม่ตีลูกกันอ่ะ พี่ลินใช้ดุ ตี หรือไทม์เอาท์เวลาน้องดื้ออ่ะคะ
วางแผนไว้อีกซักปีสองปี จะมีน้องแระ แต่พอเห็นหลานอังเดรนี่แบบ เปลี่ยนใจวันละหลายรอบเลย กลัวรับมือไม่ไหว เลี้ยงคนหนึ่งคน กว่าจะโตมานี่มันยากกกเนอะ


โดย: น้องเล็กซ์ IP: 130.13.53.153 วันที่: 3 กรกฎาคม 2551 เวลา:15:08:31 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BeamerFamily
Location :
new jersey United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




พวกเราครอบครัว Beamer เพิ่งเริ่มต้นชีวิตใหม่ไม่นานมานี้เอง อยากถ่ายทอดเรื่องราวและบันทึกความทรงจำที่ดีผ่านโลกไซเบอร์แห่งนี้
บันทึก ณ วันที่ 1 มิถุนายน 2549
  • Click for New Egypt, New Jersey Forecast
    Group Blog
     
    <<
    มิถุนายน 2551
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930 
     
    9 มิถุนายน 2551
     
    All Blogs
     
    Friends' blogs
    [Add BeamerFamily's blog to your web]
    Links
     

    MY VIP Friend

     Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.