จะด่ากูเฮี่ย... กูเลว... กูมันถ่อย... กูมันไม่เอาถ่าน... กูไม่ขอว่าซักคำ แต่ขอร้องเถอะว่ะ..... อย่าดูถูกคนอย่างกูว่าไม่รู้จัก "รัก" แม้แต่ซักวินาทีเดียวนะมึง
Group Blog
 
 
มิถุนายน 2550
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
 
25 มิถุนายน 2550
 
All Blogs
 
น้ำใจดัดสันดาน



ตลอดเวลาเกือบสองอาทิตย์ที่ผ่านไอ้แสบแม่งดูแลผมอย่างดี จนผมซึ้งในน้ำใจของมันและเพื่อนๆทุกคนเป็นอย่างมาก


" เฮ้ยไอ้แสบ มึงไม่เหม็นเหรอไงวะ " ผมถามมันขณะที่มันกำลังแกะผ้าพันขาของผมออกแล้วพันใหม่เพื่อให้มันเรียบร้อยขึ้น ด้วยความเกรงใจมัน กลัวมันจะรังเกียจและเหม็นเพราะว่าเพิ่งแดกข้าวมาใหม่ๆเดี๋ยวจะอ้วกแตกซะก่อน
"ก้ไม่นี่หว่า กูเฉยๆอ่ะ " มันตอบแบบทำหน้าเนียนๆ แต่ผมว่าแม่งคงต้องเหม็นบ้างล่ะว๊า....



" มึงยังเจ็บอยู่ป่าววะ กูว่าน่าจะดีขึ้นแล้วนะ แม่งไม่เขียวไม่บวมเท่าไหร่แล้วนี่ " ปากมันก็ชวนผมคุย มือมันก็สาละวนกับการแกะผ้าพันขาของผม


" เออ ไหนมึงลองเอามือออกดิ๊ " ผมบอกมันแล้วขยับข้อเท้าขึ้นลงๆ
" จริงของมึงว่ะ กูไม่ค่อยเจ็บแล้ว งั้นมึงไม่ต้องพันแล้วแหละ ผ้าแม่งจะเน่าอยู่แล้วอ่ะ " ผมพูด.......ด้วยความขอบคุณแต่แค่รู้สึกอยู่ในใจไม่กล้าบอกมัน

" มึงไม่ต้องเลยผ้าจะเน่าเหี้ยไรเพิ่งเปลี่ยนใหม่เมื่อวันก่อนนี้เอง แล้วอีกอย่างแม่งยังไม่ครบกำหนดที่หมอสั่งมาเลย ไม่ต้องอวดเก่งนักเลยมึง " มันพูดกับผมแบบสั่งแกมบังคับ ผมเองก็ได้แต่พยักหน้าแบบตามใจมัน มึงจะทำเหี้ยอะไรกับขากูมึงก้ทำไปละกัน และผมก็นั่งมองมันที่กำลังพันผ้าให้ผมอย่างตั้งใจ.....


" ไอ้เหี้ยแสบมึงทำอะไรของมึงนักวะ มึงทำไมไม่พามันไปให้แฟร์ทำ สัดเอ๊ยพันๆไปมั่วๆเดี๋ยวขาแม่งก็พิการหรอก " ไอ้บิดพูดสบประมาทไอ้แสบว่ามันทำผ้าพันแผลให้ผมได้ไม่ดีเท่าแฟร์หรอก


" อ้าวไอ้เหี้ยนี่ ไม่ช่วยแล้วแม่งยังเสือกมาแช่งกูอีก " ผมด่ามัน
" ควยเอ๊ย แค่ง่ายๆแค่นี้มันจะยากอะไรวะ กูดูแฟร์ทำทีเดียวกูก็ทำได้แล้ว และอีกอย่างนะถ้ากูจะทำให้เพื่อนกูซะอย่างอ่ะ แค่นี้กูทำให้ได้อยู่แล้วเว้ย " มันพูดแอบมองหน้าผมแล้วอมยิ้ม แววตามันเหมือนอยากได้คำชม


" จ้า จ้า จ้า......" ผมพูดแก้เขิน
" จ้า เหี้ยไรของมึง " ไอ้แสบทำหน้ากวนๆ
" นี่ถ้าไม่ได้ไอ้แสบนะ ป่านนี้สงสัยกูโดนตัดขาไปแล้วนะเนี่ย " ผมพูดน้ำเสียงชมแกมประชดมัน เพราะว่าถ้าจะให้ขอบใจมันตรงๆเดี๋ยวแม่งจะเหลิงได้ใจ แล้วอีกอย่าง.......ไม่กล้าพูดว่ะ


" เหี้ยนี่ " มันพูดแก้เขิน ท่าทางอายๆแล้วก็สาละวนอยู่กับการพันผ้าที่ขาผมอยู่นั่นแหละ
" เฮ้ย....เมื่อไหร่แม่งจะทำเสร็จซักทีวะ พอชมหน่อยแม่งพันใหญ่เลยนะมึง " ผมแกล้งทำเสียงดัง เพื่อหยุดอารมณ์ของแต่ละคนไม่ให้เพ้อเจ้อไปมากกว่านี้



" เก่งๆ...... เราโดนงัดตู้อ่ะ " เสียงอีหวานพูดวิ่งหน้าตาตื่นมาเลย
" อ้าว.... โดนงัดได้ไงวะ " ผมถามแบบทั้งงงทั้งตกใจที่ใครวะ แม่งกล้างัดตู้ของหลานมาสเตอร์ แล้วอีกอย่าง....ใครวะแม่งช่างกล้าแกล้งเพื่อนกู

" แล้วของอะไรมึงหายไปมั่ง " ไอ้แสบถาม
" ก็มีแค่ตังไม่กี่บาท แต่ว่ามันรื้อเสื้อผ้าเราเละหมดเลย " อีหวานบอกเหมือนมีความหมายอื่น พวกผมก็มองหน้ากันแบบว่าไงอ่ะ......เอาล่ะสิทีนี้โดนแล้วมั้ยล่ะอะไรทำนองนั้น


" แล้วมึงบอกมาสเตอร์ยังวะ " ไอ้บิดถาม
" ยังเลย พอเรารู้ก็มาบอกพวกนายก่อน " อีหวานตอบ
" งั้นมึงรีบไปบอกเลย มัวช้าทำเหี้ยไร " ผมดุมัน แต่ก็ยังแอบดีใจที่มันคิดถึงพวกผมเป็นคนแรก แต่ว่ายังไม่ทันที่อีหวานจะไปบอกมาสเตอร์.....



" ฮือ ๆๆๆๆ " ผมได้ยินคนเดินร้องไห้มาเสียงคุ้นๆ พวกผมก็รีบหันไปมองตามต้นเสียงเป็นสายตาเดียวกันทันที
" มึงเป็นอะไรวะ " ไอ้แสบเดินไปเอามือจับหน้าไอ้กระรอกทั้งสองข้างแล้วพยายามที่จะสบตามันเพื่อหาคำตอบ แล้วถามด้วยความหงุดหงิด ตกใจ และสงสัยเมื่อได้เห็นไอ้กระรอกเดินร้องไห้สะอึกสะอื้นมา


" ฮือๆๆๆ " ไอ้กระรอกพยายามจะพูด แต่ฟังไม่รู้เรื่อง
" ใครทำมึง?!! " ผมถามเสียงดุ แต่แฝงไว้ด้วยความกังวลและเป็นห่วง ยิ่งเมื่อได้เห็นรอยแดงที่กกหูและช่วงแก้มของมัน ไอ้บิด ไอ้แสบ อีหวาน พากันจับหน้าไอ้กระรอก แล้วพลิกดูรอยแดงนั้นอย่างตกใจ แล้วหันมามองหน้าผมแบบรู้เหตุผลที่ไอ้กระรอกร้องไห้แล้ว .......เอาไงดีวะ

" กระรอกมึงไม่ต้องร้อง เดี๋ยวกูจัดการให้ " ผมพูดพยายามปลอบอยากให้มันหายจากร้องไห้ แต่พูดได้แค่นี้



" ไอ้เหี้ยลูกชิ้นมึงหายหัวไปไหนมา ไม่อยู่กับไอ้กระรอกมัน มึงปล่อยให้คนอื่นมาแกล้งมันแล้วไม่ยอมมาบอกพวกกูวะ " พอไอ้บิดเห็นไอ้ลูกชิ้นที่กำลังเดินมาก็กล่าวโทษไอ้ลูกชิ้นที่ไม่คอยดูแลและเป็นหูเป็นตาให้เพื่อน
" เราทำแล้ว เราไม่ได้ทิ้งกระรอกไปไหน " ไอ้ลูกชิ้นพูดเสีงเศร้าแล้วก็เอามือที่มันซ่อนไว้ข้างหลัง ยื่นออกมาให้พวกผมดู


" หือ.......เย็ดแม่ง แบบนี้แม่งตั้งใจหาเรื่องแล้วนี่หว่า " ไอ้บิดโมโหจนมือสั่น กัดฟันดังกรอดๆ เมื่อเห็นเศษของในมือที่ไอ้ลูกชิ้นแบให้ดู..... มันคือเศษเกมบอยคู่ชีพของมันที่ตอนนี้เป็นเพียงเศษแผงวงจรพังๆและเศษพลาสติกแตกๆ


" ใครทำวะ.......... มึงอย่าบอกนะ " ไอ้แสบถามพวกมัน แต่เหมือนว่ามีคำตอบอยู่แล้วในใจว่าหมาตัวไหนเป็นคนทำ!!!!.....
" คนเดียวกับที่ทำไอ้กระรอกใช่มั้ย ? " ผมถาม
" อืม.... ฮือๆๆๆ" มันพยักหน้า ไอ้กระรอกก็พยักหน้าทั้งๆที่น้ำตากำลังไหลเปื้อนแก้ม



คิดดูนะว่าไอ้คนที่แม่งทำอีหวาน ไอ้ลูกชิ้น ไอ้กระรอกได้นี่แม่งต้องระยำสุดๆอ่ะ เพราะว่าคนไม่มีพิษมีภัยกับใครแบบพวกมัน มันยังกล้าทำได้ลงคอขนาดนี้ แล้วพวกผมก็ซักมันจนได้ความว่า ขณะที่ไอ้ลูกชิ้นกำลังเล่นเกมอยู่หลังตึก ส่วนไอ้กระรอกก็นั่งเล่นอะไรของมันไปเรื่อย มีไอ้เหี้ยม.3 ส้นตีนๆ กลุ่มเดิมจะมาแย่งไอ้ลูกชิ้นเล่นเกม แต่มันไม่ให้ก็เลยโดนตบไปหลายที พอมันไม่ยอมหนักๆเข้าพวกมันก็แย่งเอาเกมบอยของไอ้ลูกชิ้นไปกระทืบทิ้งให้พัง ไอ้กระรอกโมโหจึงสู้ แต่ว่ามันสู้ไม่ได้ เพราะนอกจากตัวมันจะเล็กกว่าแล้ว ไอ้ม.3 ก็ยังชอบใช้วิธีหมาหมู่เช่นเดิม ไอ้กระรอกถึงได้หูแดงก่ำ ไอ้ลูกชิ้นถึงได้เดินจุกมาอย่างที่เห็น......



" เฮ้ย!!!....." ไอ้แสบร้องตกใจเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็วิ่งหายไป ปล่อยให้พวกผมนั่งงงกันอยู่ว่ามันทำอะไรของมัน แป๊บเดียวมันก็วิ่งกลับมาใช้เวลาไม่ถึงสองนาที
" ไอ้เก่ง ไอ้บิด ตู้มึงสองคนกะของกูก็โดนด้วยว่ะ " ไอ้แสบวิ่งกลับมาบอกด้วยสีหน้าเหร๋อหร๋า ว่าตู้ของพวกผมก็อยู่ในสภาพแย่ไม่ต่างกัน



นึกภาพดูนะว่าตู้ไม้อัดสูงประมาณเอว มีประตูเปิดปิดสองบาน ด้านบนตู้เอาไว้วางตระกน้าใส่เสื้อผ้าที่ใช้แล้ว เรียงกันเป็นแถวยาวๆ สลับกับชั้นผึ่งผ้าเช็ดตัว ที่ตอนนี้โดนของแข็งทำลายจนเป็นรูโบ๋ขนาดหัวคนมุดเข้าไปได้ และของที่อยู่ในตู้ก็ถูกรื้อออกมาโดยนอยู่ด้านนอกตู้ และที่ผิวตู้ก็มีแต่รอยของ "รองเท้า" และนั่นก็หมายความว่าทุกคนในกลุ่มของผมกำลังโดนเล่นงานจากบุคคลบสงพวกทั้งในที่ลับและในที่แจ้ง มันงคงถึงเวลาและจำเป็นที่สุดแล้วที่จะต้องลุกขึ้นมา "สู้ " เพื่อจบปัญหาบ้าๆแบบนี้ซักที


" เดี๋ยวเราไปบอกมาสเตอร์ก่อนนะ " อีหวานพูดจบกำลังจะหันหน้ารีบเดินไปบอกมาสเตอร์

" มึงไม่ต้องไป อีหวาน " ผมห้ามมัน โดยหมายที่จะจัดการเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเอง

ผมไม่อยากเป็นลูกแหง่ขี้ฟ้องที่แก้ปัญหาด้วยตัวเองไม่ได้ ผมไม่เถียงว่ามาสเตอร์จะช่วยพวกผมได้ แต่มันไม่ใช่ในแบบที่ผมต้องการ อย่างมากมาสเตอร์ก็ทำได้แค่ จับคนที่ทำมาลงโทษ ทำทัณฑ์บน หรืออะไรทำนองนั้น แต่กว่าจะหาคนที่ทำมาได้แบบมีหลักฐาน ทุกคนในตึกก็จะเดือดร้อน ถูกเหมาเอาหมดว่ามีคนที่ทำเรื่องแย่ๆแบบนั้นกำลังนั่งปะปนอยู่ในนี้ซ฿งมันเป็นใคร......ผมก็รู้อยู่แก่ใจดี


" พวกมึงตามกูมานี่ " ผมสั่งแล้วลุกขึ้นเดินไปหลังตึกที่เงียบ มืด และเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ๆ และที่สำคัญมันลับตาคน โดยมาพวกผมทั้งหมดเดินตามมาด้วยความเครียด
พวกผมหกคนยืนอยู่ในที่หมาย บางคนก็ยืนพิงต้นไม้ บางคนก็นั่งกอดเข้า บางคนก็นั่งเอามือกุมขมับ ทำอยู่อย่างนั้นท่างกลางเสียงหวีดร้องของจิ้งหรีดเรไร โดยไม่มีแม่แต่เสียงปริปากของใครแม้แต่คนเดียว.......จนกระทั่ง


" ไอ้ชิ้นมึงไปล่อพวกมันมาหากูที่นี่ " ผมบอกแล้วหันไปมองหน้าเพื่อนผมที่เหลือใช้สายตาถามมันว่าพวกมึงพร้อมที่จะอยู่ข้างกูมั้ย ? ซึ่งในใจผมรู้ซึ้งถึงคำตอบเป็นอย่างดีอยู่แล้ว

" เราไปด้วย " เสียงไอ้กระรอกวิ่งตามไอ้ลูกชิ้นไป โดยที่ผมไม่ต้องบอกและมันเป็นความรับผิดชอบของพวกมันที่จะหาทางล่อไอ้เหี้ยม.3หัวโจกมาที่นี่ให้ได้ และผมก็รู้ดีว่าถ้ามันแน่จริงมันต้องมา.........


ชั่วอึดใจเดียว ผมก็เห็นไอ้กระรอกและไอ้ลูกชิ้นยืนอยู่ที่มุมตึกด้วยสายตาที่กลัว และหวาดวิตก แต่นั่นยิ่งทำให้ผมและพวกรู้สึกว่าต้องเข้มแข็งขึ้นมาอีกมากๆ.....เพื่อพวกมัน


แล้วไอ้เหี้ยม.3 ก็เดินออกมาจากเงามืดของมุมตึก โดยมีไอ้ปิยะหัวโจกเดินนำหน้าและพวกๆมันอีกสามคน คือไอ้วิน ไอ้เอก และไอ้เดี่ยว ดูจากสีหน้ามันแล้ว มันก็พร้อมเต็มที่เหมือนกันในฐานะของเจ้าถิ่น....


" อีหวานมึงหลบไป " ไอ้บิดบอกให้อีหวานหลีกไป แต่อีหวานสีหน้าลังเล ไม่อยากทำตามที่ไอ้บิดบอก
" กูบอกให้มึงหลบไปมึงก็ไปสิวะ " ไอ้บิดขึ้นเสียง
แล้วอีหวานก็หลบไปยืนกอดคอกับไอ้กระรอกไอ้ชิ้น ด้วยความสับสนว่าไม่รู้จะทำตัวยังไงดี มันคงตื่นเต้นที่ได้อยู่ในเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก

" มึงมีอะไรว่ามา " ไอ้ตัวเหี้ยสุดๆแม่งถามผมหน้าตากวนตีนเหลือคณานับ
ผมไม่ตอบได้แต่ยืนมองหน้ามัน....เพื่อค้นหาความดีในแววตาของมัน.......ซึ่งไม่มี


" อ้าว ....ไอ้เหี้ยนี่กูอุตส่าห์มาหาถึงที่แล้ว ถามเสือกไม่ยอมตอบ ไม่กล้าเหรอไงวะ " มันยั่วโทสะผม ผมก็ไม่ตอบ แต่หมัดแรกของผมไปถึงหน้าของมันแล้ว เจอไปหมัดแรกมันก็สวนมาทันที ผมเองก็โนมันไปเต็มๆเหมือนกัน แต่ก็ยอมแลกเพื่อเข้าประชิดตัวมันให้ได้มากที่สุด ด้วยกายภาพแล้ว ม.1 กับ ม.3 อ่ะมันกระดูกคนละเบอกันอยู่แล้ว ผมจึงต้องออกแรงทั้งหมดที่มี เตะ ต่อย ตีเข้า ทำทุกอย่างที่จะทำได้เพื่อให้มันได้เจ็บมากที่สุด และมันก็สู้สุดใจเหมือนกัน


ผมเหลือบไปเห็นไอ้บิดกำลังนั่งเอามือกดคอไอ้เหี้ยวินที่นอนหงายอยู่กับพื้นและตะบันหมัดใส่มันอย่างไม่ยั่งด้วยความแค้นสุดๆแต่.....

" โอ๊ยๆๆ " เสียงไอ้แสบเพื่อนผมที่กำลังโดนไอ้เอกกับไอ้เดี่ยวรุมอยู่ร้องอย่างเจ็บปวด ผมเองก็กำลังฟัดกับไอ้เหี้ยปิยะอยู่แบบพลาดไม่ได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว คือต่อยกันจนจะหมดแรงอยู่แล้วตอนนี้กคลกวงในกันอยู่ ผมหันไปสบตาอีหวานซึ่งมันกำลังหันรีหันขวางอยู่ด้วยความลังเลว่าจะทำยังไงดี อีหวานก็มองหน้าผมแล้วเหมือนมันก็ได้คำตอบ


" มึงทำเพื่อนกูเหรอ " อีหวานวิ่งเข้าไปถีบไอ้เหี้ยเอกที่กำลังรุมไอ้แสบอยู่ล้มทั้งยืนแล้วตามด้วยไอ้กระรอกและไอ้ลูกชิ้นที่ปรี่เข้าไปจัดการแจก "ยำตีน" ให้มันได้ลิ้มรส ใครจะไปรู้ว่าหน้าหวานๆติ๋มๆอย่างมันเวลาบู๊ก็เอาเรื่องเหมือนกัน แล้วก็เพิ่งจะได้ยินมันพูดคำว่า "กู" วันนี้เป็นครั้งแรก สิ้นเสียงหมัด เสียงเตะ ก็เหลือแต่เพียงแค่เสียงหอบ.......



" ไอ้สัด....ไม่จบแค่นี้หรอกมึง " ไอ้ปิยะเห่าทิ้งท้ายด้วยความที่หมดแรงสู้ต่อแล้วเอามือปาดเลือดออกจากหน้าของมันเอง แล้วกระเสือกกระสนลุกขึ้นแล้วพวกๆมันก็ลุกขึ้นตามไปอีกฟากหนึ่งของตึกอย่างทุลักทุเล
ผมเริ่มหันไปมองความเป็นไปรอบข้างอีกครั้งเห็นไอ้บิดยืนเหงื่อออกท่วมตัว


" เป็นไงมั่งวะมึง โดนไปกี่ดอกล่ะสัด" มันถามผมยังไม่วายกวนตีนแต่ผมเห็นแล้วว่ะ ปากแม่งเจ่อเลือดกลบปากเชียว


" สัด มึงดูเอาดิ " ผมบอกพลางเอามือจับที่โหนกคิ้วของตัวเองที่ปวดตึบๆ เอามาดูว่าที่เปียกๆอยู่นี่เหงื่อหรืออะไรกันแน่... พอแบมือออกก็เห็นเลือกสดๆ แล้วที่สำคัญนะข้อเท้าที่ตกรูแย๊อ่ะแม่งปวดชิบหาย

" เก่งมึงเป็นไรมากป่าววะ เหี้ยกูเห็นเลือดมึงออกเต็มเลย" ไอ้แสบแม่งถามผมทั้งๆที่ตัวมันเองยังลุกไม่ขึ้น มีอีหวานไอ้ชิ้นไอ้กระรอกนั่งประคองอยู่ข้างๆ
" ชิบหายแล้ว " แค่ผมหันไปมองหน้ามันชัดๆก็ตกใจเพราะว่าหน้ามันตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดที่ไหนอาบ เลอะไปถึงคอและเสื้อมันก็เปรอะเลือดสีแดงฉาน


ผมกับไอ้บิดรีบเข้าไปหามันเห็นมันแล้วรู้สึกสลด และหดหู่ใจเป็นอย่างยิ่งที่มีส่วนทำให้เพื่อนต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้
" ทำไงดีวะ "ไอ้บิดถาม
" พาแสบไปหาแฟร์เถอะ " อีหวานออกความเห็นน้ำเสียงเป็นห่วง แต่ว่าตัวมันนะไม่เป็นเหี้ยไรเลยอ่ะไม่โดนซักหมัด


" ไปเหี้ยไรล่ะ มึงลองไปสิมีหวังได้โดนไล่ออก " ผมพูดไปมือก็เอาชายเสื้อของตัวเองเช็ดเลือดที่หน้าของไอ้แสบไปด้วยความเป็นห่วงมัน
" แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะ " ไอ้กระรอกแม่งหน้าเสียเพราะว่าคราวนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆแล้ว



" ไปหาป้าดำ " ผมบอก เพราะว่าจะให้พาสังขารสภาพแบบนี้ไปก็คงไม่ได้แน่ๆ จึงเหลือทางสุดท้ายคือไปหาป้าดำ เพราะว่าไม่มีทางเลือกอื่นเหลือให้เลือกอีกแล้ว
พวกผมพากันลากสังขารที่บอบช้ำไปหาป้าดำที่ร้าน


" ป้าดำๆ เปิดประตูให้ทีดิวะป้า " ไอ้บิดเรียกป้าดำที่ยังไม่ปิดร้าน เพราะว่าตอนนั้นน่าจะประมานสองทุ่มกว่าๆ
" เฮ้ย... ชิบหานแล้ว ไปกัดกับหมาที่ไหนมาวะ " ป้าดำแม่งอวยพรให้พวกผมทันทีที่เห็น ด้วยนิสัยกวนตีนส่วนตัว แต่เปี่ยวไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรและอบอุ่น


" โห...... ทำไมหนักขนาดนี้วะ " ป้าดำถาม
" อย่ามัวถามอยู่เลยป้า ช่วยไอ้แสบมันก่อนเหอะ " ผมบอก
" เดี๋ยวนะกูปิดร้านก่อน.... ไปๆๆพวกมึงกลับไปนอนได้แล้ววันนี้กูปิดร้านไว " เสียงอีป้าดำไล่เด็กคนอื่นๆที่นั่งแดกขนมอยู่แถวๆหน้าร้าน จะว่าไปป้าดำมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรอย่างที่คิด ป้าดำมันยอมที่จะลดรายได้ลงนิดนึง เพื่อนที่จะไม่ให้ใครเห็นพวกผมและเพื่อที่จะมีเวลาดูแลพวกผม


" โถ่เอ๊ย...... ที่เห็นเลือดเยอะๆนี่ไม่เป็นไรเท่าไหร่หรอก แค่เลือดกำเดาออกแล้วก็ปากแตกนิดเดียวเอง " ป้าดำเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าไอ้แสบ ขณะที่พวกผมก็ยืนเอาผ้าห่อน้ำแข็งประคบตามหน้าตามตัวกันคนละถุงสองถุง


" เป็นไงล่ะมึงหายซ่ากันเลยมะ กวนตีนดีนัก เจอเค้าแจกตีนมาล่ะสิมึง " ป้าดำนี่ไม่รู้ว่ามันคิดยังไงของมัน มันจะช่วยหรือมันจะซ้ำเติมกันแน่
" โถ่ป้า.....ไม่ได้อะไรเลยแม่งมาหาเรื่องก่อนอ่ะ ถ้าไม่สุ้แม่งพวกผมก็โดนแม่งแกล้งอยู่แบบนี้ไม่เลิกซักทีอ่ะ ทีหลังแม่งจะได้ไม่ต้องมายุ่งกันเลย" ไอ้บิดแก้ตัว


" มึงไม่รู้อะไรไอ้พวกนี้นะมันหมาหวงก้างมันไม่เลิกตอแยมึงง่ายๆหรอก " ป้าดำพูดเล่นเอาพวกผมเงยบไปเหมือนกัน
" เอาๆๆๆ อย่ามัวครวญครางกันอยู่ อีหวานมึงไปเอาเสื้อผ้ามาให้มันเปลี่ยน แล้วเดี๋ยวชุดพวกนี้กูจะเอาไปซักให้ แล้วอย่าเสือกใครรู้ล่ะ ว่ามาซุกหัวกันอยู่ที่นี่อ่ะ " ป้าดำสั่ง
แล้วอีหวานไอ้ลูกชิ้นไอ้กระรอกก้เดินกลับไปที่ตึกเอาเสื้อผ้าชุดนอนใหม่มาให้พวกผมเปลี่ยนเพื่อทำลายหลักฐาน


" ที่ตึกปกติไม่มีอะไรเคลื่อนไหว " อีหวานกลับมารายงานความเปลี่ยนแปลงพร้อมเสื้อผ้า
" แล้วไอ้เหี้ยพวกนั้นอ่ะมันหายไปอยู่ไหนกัน " ไอ้บิดถาม
" ไม่รู้อ่ะไม่เห็นมันเลย แต่เราว่ารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้าตึกเหอะจะได้เวลาเข้านอนแล้ว เดี๋ยวจะซวยกันอีกรอบสอง " อีหวานชักเริ่มออกคำสั่งเป็นแระ


" เอ้าเดี๋ยวๆๆๆ....ทายานี่กันก่อน " ว่าแล้วอีป้าดำก็ล้วงเอาขวดยาอะไรไม่รู้ออกมาจากกล่องแล้วก้ป้ายให้พวกผมคนละทีสองที มันก็คล้ายๆยาหม่องนะร้อนๆ แต่อีป้าดำบอกว่าแก้ฟกช้ำได้ดี แล้วก็ส่งให้พวกผมที่เปลี่ยนเสื้อผ้ากันเรียบร้อยแล้วมา1ขวดแล้วบอกให้พวกผมรีบกลับไปซะ


" ไปเหอะอย่ามัวช้าอยู่ " ไอ้บิดรีบให้กลับไปตึกนอนแล้วพวกผมทำท่าจะเร่งเดินกลับตึก
" ค่ายา80บาทนะเว้ย... ไม่ต้องรีบจ่ายก็ได้นะเอาไว้วันหลังก็ได้" เสียงอีป้าดำไล่ตามหลัง
" เอาคืนไปเลยอีป้าดำ พวกผมเจ็บตัวจะตายห่าจะช่วยซักนิดแม่งยังจะคิดตังอีก " ไอ้บิดเดินกลับไปยื่นขวดยาคืนให้อีป้าดำเสียอารมสุดๆที่อุตส่าห์หลงดีใจว่าจะได้ของฟรีจากอีป้าดำจิงๆบ้าง


" เออๆๆๆ งั้นพวกมึงเอาไปทากันละกัน ไม่ต้องคืนอ่ะ ฟรีๆ" อีป้าดำพูดท่ามกลางสีหน้ากึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อของพวกผม
" แน่ใจนะ " ไอ้บิดถามย้ำ
" เออๆๆ " ป้าดำตอบแบบปัดรำคาญ แล้วไอ้บิดก็รีบเดินมาด้วยกลัวว่าอีป้าดำจะเปลี่ยนใจ..... กำลังจะเดินคล้อยหลังมาอยู่แล้วเชียว



" แล้วค่าซักเสื้อนี่ค่อยมาจ่ายตอนซักเสร็จแล้วน๊า.............. ตัวละ30นะ ไม่รู้จะซักออกรึป่าวด้วยนะเนี่ย ไม่รู้มันฯลฯ..." ยังไม่วายที่มันจะมียอดเงินลอยตามมาแถมมันยังบ่นอะไรพึมพำของมันจนผมเดินหายไปลับตา จนพวกผมส่ายหัวว่า......เฮ้อ........อีป้าดำก็เป็นอีป้าดำวันยังค่ำ แต่ใจก็รักป้าดำอยู่ไม่น้อย


Create Date : 25 มิถุนายน 2550
Last Update : 27 มิถุนายน 2550 0:56:33 น. 24 comments
Counter : 448 Pageviews.

 
เขียนเก่งหวะ ...
มาเปิดซิง 555


โดย: zero IP: 58.64.62.34 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:0:41:02 น.  

 
เขียนเก่งอะ

มาคนแรกเลย 555


โดย: zero IP: 58.64.62.34 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:0:41:32 น.  

 
^_^


โดย: เป็นกำลังใจให้คุณ วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:1:02:58 น.  

 
มีความผิดอยู่นะเมิง อย่าทำเป็นได้ใจไป


โดย: BEER_TG วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:1:24:37 น.  

 
ชาตินี้ผมจะเจอคนอย่างป้าดำมั้ยเนี้ยยยย

เฮ้อ~~


โดย: เราหล่อมาก วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:2:02:37 น.  

 
ยะๆๆยาว มาก
ไว้จะหาเวลามาอ่านต่อเนื่อง ตอนนี้จะนอนแระ


โดย: ร้อยวลี วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:2:34:00 น.  

 
สนุกมั่กๆๆๆๆๆๆ
ตามมาอ่านจากบอร์ดTCCเลยนะค้าบเนี่ย อิอิ ถ่อยดี


โดย: p_poy IP: 58.9.110.248 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:2:35:15 น.  

 
ว่าแต่ตอนล่าสุดนี้มันข้ามมาเป่าอ่ะคับ
หรือผมอ่านไม่ละเอียด เพราะงงอยู่กับตัวเอกว่าขาไปตกรูที่ไหนมาและแฟร์นี่เป็นพยาบาลหรอคับ?
แหะๆ แต่ขอชมอีกทีว่าหนุกและดิบมากๆ ฮามากๆๆตอนเจอป้าดำแรกๆ


โดย: p_poy IP: 58.9.110.248 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:2:39:10 น.  

 
เออนั่นน่ะดิ..ขาทำไมแพลงล่ะ
จขบ
เมาป่าวเนี่ย


โดย: Kurt Narris วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:3:18:45 น.  

 
5555 เก่งมึนอ่ะ ข้ามตอนไป เอาตอนต่อจากนมป้าดำมาลงด่วน อ่านแล้วข้ามๆ รมณ์เสียอ่ะ


โดย: ลุงวิน IP: 202.57.183.39 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:8:56:35 น.  

 


มันหายไปตอนนึงอะ

เจ้งงนะเนี่ยเอามอัพเร็ว ๆ นะ

จาได้อ่านแบบติดต่อกันจ้า


โดย: น้องนู๋_หมูหวาน วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:9:16:39 น.  

 
ตอนนี้อะซึ้งน้ำใจเพื่อนมากเลย

แอบน้ำตาคลออะนะ


โดย: น้องนู๋_หมูหวาน วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:9:31:25 น.  

 
ถ้าไม่ได้ข้ามแสดงว่าเป็นเทคนิคการเล่าเรื่องของเค้าล่ะมั๊งครับ อย่างน้อยเราก็รู้ว่าขาแพลงเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อน เพราะเดินไปตกหลุมแย้ - -" ส่วนเรื่องป้าดำ อาจเป็นเพราะขี้ไม่แตกเลยไม่มีการกล่าวถึงอีกก็ได้มั๊ง


โดย: ~ARuTara~ IP: 210.177.86.17 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:12:55:56 น.  

 
สวัสดีวันจันทร์ครับน้องสันดาน เสียครับ

รู้สึกบล็อกนี้ของน้องจะมีเหี้- กับ ค-ย เพ่นพ่านไปนิดนะครับ

แถมยาวค่อดเลย (บล็อกนะครับน้อง บล็อกครับ)

อ่านเกือบจบแล้ว แต่ต้องไปทำงานก่อน เลยขาดช่วง แล้วจะมาต่อให้จบนะ


ปล. ถ้าว่างก็ไปเจิมที่บล็อกด้วยนะครับ


โดย: esprit_pawin วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:15:18:01 น.  

 
เก่งลงข้ามจิงๆด้วยหวะ เมริงลองดูดีๆดิ อย่ามัวแต่อยุกะเดกดิวะอิอิ อย่าหักโหม


โดย: NoT IP: 58.9.36.45 วันที่: 25 มิถุนายน 2550 เวลา:20:39:59 น.  

 
รักคนเขียน ถ่อยดี ฮ่าๆๆๆ


โดย: เม IP: 58.8.167.60 วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:1:50:38 น.  

 
ไปๆมาๆ เก่งก็ตกหลุมรักป้าดำ เมื่อเรียนจบทั้ง 2 จึงอยู่ด้วยอย่างมีความสุข
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนแก่มีน้ำใจมักจะทำให้เด็กหนุ่มไขว้เขว เหอๆ

ปล. เมื่อวานไปลองทูพีชมาแล้ว รับตัวเองไม่ได้อย่างแรง
ฉนั้น ความสงบสุขของทะเลจึงมีอยู่ต่อไป


โดย: หมวยเคี้ยง วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:5:15:15 น.  

 
มาทักทายครับ เหอะๆ


โดย: lee russ (Lye_Rouch ) วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:11:29:06 น.  

 
มาตามอ่านค่ะ

คิคิ


โดย: nonnoiGiwGiw วันที่: 26 มิถุนายน 2550 เวลา:13:52:40 น.  

 
รักบ้าดำวะ 55555


โดย: Imaginewing วันที่: 21 พฤศจิกายน 2550 เวลา:11:58:54 น.  

 
ซึ้งตรงที่บอกกระรอกว่า " มึงไม่ต้องร้อง เด้วกูจัดการให้ "


โดย: coco-melon วันที่: 30 พฤษภาคม 2551 เวลา:16:06:39 น.  

 
อ้าวโพสไม่ขึ้น สงสัยมีคำไม่เหมาะสมมั้ง

ซึ้งตรงที่พูดกับกระรอกอ้ะ "ไม่ต้องร้อง เด้วจัดการให้"


โดย: coco-melon วันที่: 30 พฤษภาคม 2551 เวลา:16:07:49 น.  

 
ใอ้สัน หน้ายังกะ ควายเสียใจ กูเห็นมึงออกทุกเวป
หล่อตาย จมูกยังกะ เป็นริดสีดวงทวาร


โดย: ปาป๊ะ IP: 110.49.233.23 วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:1:22:11 น.  

 
หน้ายังกะ ควายเสียใจ กูเห็นมึงออกทุกเวป
หล่อตาย จมูกยังกะ เป็นริดสีดวงทวาร


โดย: ปาป๊ะ IP: 110.49.233.23 วันที่: 21 เมษายน 2555 เวลา:1:24:15 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

สันดานเสีย
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




ถึงสันดานกูจะเสียแต่รักจิงนะเว้ย..
Friends' blogs
[Add สันดานเสีย's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.