someday we write , someday we wrong









ต้นไม้ใต้โลก : “ไปทำอะไรมา” “เปล่าซะหน่อย” (หมายถึงทำแต่ไม่อยากบอก หรือ ถ้าบอกแล้วห้ามโกธรนะ)

จะเป็นยังไงนะ ถ้าโลกใบนี้มีผมหลายคน?

ผมหมายถึงมี “ขอรบกวนทั้งชุดนอน” หลายคนน่ะครับ ถ้าเหตุการณ์ณ์นี้เกิดขึ้นจริงมีหวังคงจะมีคนใช้ชื่อนี้เป็นชื่อ Login ไปอีกหลายเว็บบล็อก อย่างที่ bloggang ก็มีผม แล้วไปมีขอรบกวนทั้งชุดนอนอีกคนที่ exteen มีอีกคนที่ wordpress อีกคนที่... ฯลฯ

คิดถึงความบั่นทอนปัญหาที่จะเกิดหาก ขอรบกวนทั้งชุดนอน ทุกคนพร้อมใจกันอัพบล็อกสิครับ...
(คงเกิดเป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ เมื่อเซลสมองถูกเข่นฆ่าอย่างเลือดเย็น)

โดยไม่ต้องให้มันเกิดขึ้นจริง ทำการทดลองวิจัย หรือวินิฉัยหาสาเหตุ เรื่องบางเรื่องเราก็สามารถรู้ได้เองว่า “มันไม่ควรจะเกิดซ้ำย้ำสอง” (อย่างเช่นคนอย่างขอรบกวนทั้งชุดนอนนี่...ทั้งโลกมีคนเดียวก็(หนักโลก)พอแล้ว) แต่ทุกวันนี้เราก็ยังมีเหตุการณ์ “ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย” ในแบบที่ซ้ำแล้วไม่น่ายินดีเกิดขึ้นอยู่เสมอๆ

ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ?

ในหนังสือต้นไม้ใต้โลกเล่าให้ฟังว่า เหตุที่เป็นอย่างนั้น มันเกิดจากมนุษย์เราเอาแต่พูดถึงเรื่องที่ประสบความสำเร็จกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวงการวิทยาศาสตร์ ซึ่งถือเป็นเส้นเลือดสำคัญที่หล่อเลี้ยงความเจริญก้าวหน้าของมนุษย์ แต่งานวิจัยทั้งหลายที่ได้รับการตีพิมพ์หรือเผยแพร่กลับมีแต่งานที่ค้นพบอะไรใหม่ๆ ให้ผลทดลองที่ประสบความเร็จตามสมมุติฐาน หรือสร้างความก้าวหน้าให้กับวงการวิทยาศาสตร์เท่านั้น

...แล้วงานวิจัยที่จะช่วยให้วงการวิทยาศาสตร์ไม่ก้าวถอยหลังล่ะ ไปอยู่ซะที่ไหน...

กล่าวในความหมายของหนังสือต้นไม้ใต้โลกก็คือ ในขณะที่เราเอาแต่เผยแพร่งานที่ประสบความสำเร็จ ทุกคนกลับละเลยการเผยแพร่งาวิจัยที่ล้มเหลว อันนี้ก็เข้าใจว่ามันน่าอับอายและเสื่อมเสียชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่การที่เราอุบความล้มเหลวเงียบไว้คนเดียวแบบนี้ ส่งผลให้เด็กรุ่นหลังต้องมาผิดซ้ำรอยเราอยู่ร่ำไป

ยกตัวอย่างเช่น ถ้ามีนักวิจัยกลุ่มนึงลองค้นคว้าเรื่องรังสีแกรมม่า พวกเขาลงทุน ลงแรง และเผาผราญเวลาไปยาวนาน แต่ปรากฏว่าผลที่ได้ออกมาล้มเหลว จนเงินที่ลงไปสูญเปล่า แรงที่ทุ่มเทไร้ค่า เวลาที่หายไปไม่ได้อะไรตอบแทน...แล้วพวกเขาก็อุบเรื่องนี้เงียบไว้... 10 ปีผ่านไปเด็กรุ่นใหม่เกิดอยากจะทำการค้นคว้าเรื่องรังสีแกรมม่าบ้าง แล้วพวกเขาก็ใช้เงิน แรงงาน เวลาทุ่มไปเสียเปล่าแบบเดียวกันอีก เป็นแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา

ลองคิดดูว่าถ้าทุกประเทศมีเด็กจบใหม่ออกมาค้นคว้าเรื่องรังสีแกรมม่ากันทุกปี…โลกเราจะมีคนที่พลาดไปอาบรังสีจนกลายเป็นเจ้าตัวเขียวเต็มบ้านเต็มเมืองขนาดไหน



ในหนัง เรื่องอาจจะไม่ต้องจบลงด้วยการให้ยักษ์เขียวกับยักษ์เหลืองตีกันก็ได้ ถ้าพระเอกตีพิมพ์ความการทดลองรังสีแกรมม่าที่ล้มเหลวบ้าง...เอ หรือว่าจะกลายเป็นว่ามียักษ์เหลืองมากกว่าเดิม? เอาน่าอย่าไปคิดเยอะ มันเป็นแค่หนัง
ขอร้องอย่าอิน(!?)


แล้วอย่างเวน่อมในสไปเดอร์แมนล่ะ? ไม่ควรมีใครตีพิทม์ลงหนังสือบ้างหรอว่า “ให้ออกห่างจากน้ำเมือกสีดำๆที่อาจจะห่อหุ่มคุณทั้งตัว” แต่ก็ไม่มีใครเอามาบอกต่อกัน...แล้วพอพลาดแล้วเป็นไง เกิดเป็นวายร้ายเวน่อมขึ้นมาจับตัวนางเอกไปโยนไว้บนตึกระฟ้า เป็นกับดักล่อสไปดี้มาโดนตบดิ้นไปดิ้นมา สไปดี้ก็เจ็บเป็นนะถึงเป็นพระเอกก็เจ็บเป็นนะ!! (ชุดนอนใจเย็นๆ เป็นไรมากเปล่าพี่) หรืออย่างดาร์ค เวเดอร์ น่าจะมีระบุในคู่มือของอัศวินเจไดออกว่า “ให้ระวังการตกไปสู่ด้านมืดของพลัง พลางกำชับให้ระวังการถูกโน้มน้าวโดยใช้คนที่เรารักเป็นเหยื่อล่อ” ถ้าเราตีพิมพ์อะไรที่ผิดพลาดแบบนี้บ้าง ลองคิดดูสิว่าโลกและจักรวาลของเราจะสงบสุขขึ้นขนาดไหน

...ไม่เอาน่า มันเป็นแค่หนังขอร้องอย่าอิน...(อ่าว แล้วย่อหน้าที่แล้ว แกจะอินไปหาพระแสงด้ามสั้นที่ไหน)

หลายคนที่อ่านมาถึงตรงนี้อาจจะคิดในใจว่า “น่าจะมีตีพิมพ์นะว่า ไม่ต้องถึงขั้นมีหลายคน อย่าให้ไอ้ขอรบกวนทั้งชุดนอนมันได้เกิดสักคนเลยดีกว่า…เล่นปัญญาอ่อนซะขนาดนี้” 555+

เรื่องแบบนี้เอามาพูดเล่นกันในบล็อกได้ครับ...แต่ เฮ้! อย่าย้อนเวลาเอาไปบอกพ่อแม่ผมนะ!



Create Date : 18 ตุลาคม 2551
Last Update : 6 ธันวาคม 2552 15:22:13 น. 23 comments
Counter : 667 Pageviews.

 
เจิม


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 18 ตุลาคม 2551 เวลา:23:36:44 น.  

 
เรื่องความผิดพลาดตัวเอง เราก็กลัวคนอื่นสมน้ำหน้านะคะ
ก็เลยอยากจะพูดจะเล่าแต่เรื่องความสำเร็จของตัวเองทั้งนั้น
แต่เราเอง กลับชอบเรื่องความผิดพลาดของผู้อื่นทั้งสิ้น
แต่กระนั้น ก็ชอบอ่านความผิดพลาดของผู้สำเร็จเหมือนกัน
อย่างไอน์สไตน์ที่ตอนเด็ก ๆ ไม่เรียนไม่เก่ง ถูกเพื่อนล้อ
หรือว่าคนดัง ๆ ประสบความสำเร็จอีกเยอะแยะมากมาย
ที่ตอนเด็ก ๆ หรือหนุ่ม ๆ ต้องเจอความทุกข์ยากทุลักทุเล
แต่เราก็อ่านเอาเป็นแรงบันดาลใจ ว่าเราผิดพลาดในวันนี้
วันหน้าเราอาจจะเก่ง จะดังเหมือนคนดังเหล่านั้นก็ได้
แต่กลับไม่ได้มองความผิดพลาดตรงนั้นมาแก้ไขอะไรเลย
หรือไม่งั้นวันแต่ละวัน เราก็หลอกตัวเองไปวัน ๆ เท่านั้นเอง
มันก็แค่บลอคนึง ดุ่บดั่บ อย่าอินขอร้อง!

แต่เราว่า การโคลนนิ่งคุณชุดนอนฯก็น่าสนใจนะคะ
ยังไม่ทันได้ทดลองเลย จะรู้ได้ยังไงว่าผิดพลาด
ลองดูก่อนไหมคะ จะบอกนักวิทยาศาสตร์ให้


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 18 ตุลาคม 2551 เวลา:23:50:46 น.  

 
"ถูก"

แต่ไม่มีคนอยากเล่าเรื่องราวความล้มเหลวกันหรอกค่ะ และที่สำคัญถึงมีคนอยากเล่าก็ไม่มีคนอยากฟังมั้ง ส่วนมากเราจะได้ยินเรื่องความล้มเหลวผิดพลาดต่างๆ ก็จากคนที่ประสบความสำเร็จมาแล้วทั้งนั้น ประมาณว่าถ้าคนๆนั้นยังไม่ประสบความสำเร็จก็คงไม่มีคนมานั่งฟัง (เอ๊ งงมั๊ย)

แต่จริงๆการนั่งฟังเรื่องความผิดพลาดเนี่ยมันสำคัญมาก เพราะเราจะได้ไม่ต้องไปก้าวพลาดด้วยตัวเอง แบบที่เราเรียกว่า "อาบน้ำร้อนมาก่อน" แต่ว่าจะมีคน "อาบน้ำร้อนมาก่อน" สักกี่คนที่กล้าออกมาเล่าให้คนที่ไม่รู้จักฟังนะ


โดย: TaMaChAN (narumol_tama ) วันที่: 19 ตุลาคม 2551 เวลา:0:25:48 น.  

 
เข้ามาอ่านอยากงง งง
อ่านจบก้ยัง งง งง..หรือเราเข้าไม่ถึงสิ่งที่
คุณชุดนอนต้องการสื่อ..อ๊าก..ก ไม่ได้เข้าบล็อกนาน
เซลล์สมองชักเสื่อมๆ..อ่านเม้นคุณปอยกับคุณTaMaChAN

อืม..เริ่มเข้าเค้า..การปกปิดความผิดพลาดหรือ?

ขอยืมข้อความของคุณTaMaChAN มาซักหน่อย
"แต่จริงๆการนั่งฟังเรื่องความผิดพลาดเนี่ยมันสำคัญมาก
เพราะเราจะได้ไม่ต้องไปก้าวพลาดด้วยตัวเอง "
เพราะครั้งนึงเคยอ่านประโยคนึง..จากบล็อกพ่อเพยีย
เขาบอกว่า..จริงอยู่ "ผิดเป็นครู"..แต่คงดีกว่า
ถ้าความผิดพลาดนั้น..เป็นของคนอื่นที่เคยเกิดขึ้น
ดังที่ว่า"แม้ความผิดจะเป็นครูได้ดีก็จริง
แต่การนำความผิดพลาดของผู้อื่นมาสอนตัวเอง
โดยไม่ต้องทดลองทำผิดด้วยตัวเองนั้นนับเป็นความฉลาดกว่า"

เอ่อ..แบบว่าแจงดำน้ำน่ะค่ะ..ไม่รู้ว่าเข้าเรื่องที่คุณนำเสนอบ้างไหม..แฮะ แฮะ



โดย: nikanda วันที่: 19 ตุลาคม 2551 เวลา:7:40:11 น.  

 
เห็นด้วยกับที่ทามะจังบอก .
...คนทั่วไปคงอยากฟังลัมเหลวก่อนประสบความสำเร็จของคนดัง...
คงไม่มีมานั่งฟัง หรืออ่านเรื่องที่ nobody แบบเราๆ พร่ำบอก รึว่าเขียนออกมา หรอกนะ


แต่อย่างไรก็ตาม น้ำหยดลงหิน ทุกวันเห็นมันยังกร่อน ใช่มะ
เพราะฉะนั้น ...ถ้าคิดว่าความผิดพลาดในครั้งนั้น ไม่ควรให้คนอื่นผิดพลาดอีก เพราะร้ายแรงถึงชีวิต...ก็ต้องบอกออกมา .....
อยากให้นักวิทยาศาสตร์ คิดก่อนทำ...บ้าง...ไม่ใช่ลองทำอย่างที่คิด ไปเรื่อย
แล้วเราก็มี สารนั้น สารนี่ ตกค้างอยู่ในอาหารการกิน แบบมากมายก่ายกอง

พอจะกินอันนี้ ก็มีสารนี้
จะกินอันนั้น ก็ให้ระวังสารนี้

ทุกวันนี้ ก็เลยกินๆ เข้าไป จะตายวันตายพรุ่งก็ช่าง....
เกิดมาชาติเดียว ตายหนเดียวอยู่แล้ว.....

ใช่ปะ



โดย: นัทธ์ วันที่: 19 ตุลาคม 2551 เวลา:11:24:53 น.  

 
อืม น่าสนใจอีกแล้วประเด็นของคุณชุดนอนเนี่ย...

ติ๊กต่อกๆ ใช้เวลาคิดคอมเม้นต์...

ตู้ม เซลล์สมองระเบิดเพราะคิดไม่ออก เปลี่ยนเรื่องซะเลย การผิดพลาดก็มีข้อดีนะคะ อย่างที่อ่านมาว่าคนคิดกระดาษโพสอิตได้เพราะผิดพลาดที่กาวมันติดไม่แน่น มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าถ้าเราทำอะไรผิดพลาดจะมีสิ่งประดิษฐ์อะไรใหม่ๆมั่ง


โดย: แอปเปิ้ลอบเชย (apple_cinnamon ) วันที่: 19 ตุลาคม 2551 เวลา:13:01:41 น.  

 
อ่านแบบผ่านๆ แต่รู้สึกว่ามีบางสิ่งน่าสนใจ

แต่งานนี้ผ่านไปแล้ว ไปมาแล้ว ก็ยังไม่ได้ซื้อเล่มนี้มาซักที เฮ้อ..กลุ้มใจตัวเองจริงๆ


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 20 ตุลาคม 2551 เวลา:17:34:18 น.  

 


ช่างคิด ช่างสมมุติจริงๆ นะคะ คุณชุดนอนฯ ฮิฮิ

สวัสดีค่ะ
ปอแวะมาเสริฟกาแฟยามค่ำค่ะ งุงิ
มีความสุขมากๆ นะคะ ^ ^


โดย: Butterflyblog วันที่: 20 ตุลาคม 2551 เวลา:19:57:22 น.  

 
ใช้แล้วครับ
ทำเว็บให้พี่โหน่ง วงศ์ทนงนั่นแหละครับ
กะให้เป็นสังคมแฟนคลับที่น่า
เข้าไปหาแรงบัลดาลใจให้ได้น่ะครับ

ส่วนหนังสือที่ทำเลย์เอาท์
ตอนนี้วางแผงแล้วนะครับ
abc chAnge ครับ
หาอ่านได้ที่บูท a book i08
งานสัปดาห์หนังสือครับผม


โดย: |hEYbO!bZays:| IP: 58.9.38.209 วันที่: 20 ตุลาคม 2551 เวลา:23:59:17 น.  

 
เอ้า งงกันเข้าไป

ผมเองก็เคยกูเกิ้ลตัวเองน่ะ (ในที่นี้หมายถึง BloodyMonday เพราะชื่อจริงคงไม่มีปรากฎอยู่ในฐานข้อมูลอย่างแน่นอน 55+) ก็มีคนชื่อเดียวกันเขียนอยู่ในมายสเปซเช่นกัน และก็ยังมีที่เขียนในบล็อคสป๊อตอีก....อ้าวนั้นมันเราเองนี่หน่า จำไม่ได้ 55+ คิดอยู่เหมือนกันว่าคนไหนที่ใช้ชื่อนี้อัพบล็อคพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ก็อาจจะเกิดสมาคมคนเบื่อวันจันทร์ถล่มอินเตอร์เน็ตก็เป็นได้


โดย: BloodyMonday วันที่: 21 ตุลาคม 2551 เวลา:14:21:28 น.  

 
ชอบหนังสือเล่มนี้เหมือนกัน บังเอิญเจอที่ บีทุเอส เลยซื้อมาอ่าน
เค้าเขียนดีนะ น่ารักดี
เปรียบเทีบยชีวิตได้ฮาๆ
ชอบน่ะ
..


โดย: ตุ๊กตาซัง วันที่: 21 ตุลาคม 2551 เวลา:16:20:40 น.  

 
หวัดดีคับ


โดย: beerled IP: 203.154.188.177 วันที่: 21 ตุลาคม 2551 เวลา:16:28:14 น.  

 
เฮลโหล ท่านชุดนอนฯ

"ผิด" เป็นครู

แล้ว "ถูก" เป็นอะไรคะ

^^


โดย: pattararanee IP: 202.176.71.64 วันที่: 21 ตุลาคม 2551 เวลา:22:41:58 น.  

 


สวัสดีค่ะคุณชุดนอน

ปอเอาโกโก้อร่อยๆ มาเสริฟ...

มีความสุขในทุกๆ วันนะคะ งุงิ ^ ^



โดย: Butterflyblog วันที่: 21 ตุลาคม 2551 เวลา:22:52:08 น.  

 


สวัสดีค่ะคุณชุดนอน

วันนี้ปอมีชามะนาวหน้าตาน่าทานมาฝากค่ะ ^ ^


โดย: Butterflyblog วันที่: 22 ตุลาคม 2551 เวลา:21:33:59 น.  

 
ตอนอ่านต้นไม้ใต้โลกก็ชอบตอนนี้มากเลยค่ะ
เผยแพร่งานวิจัยที่ล้มเหลว...ทำยากด้วยนะอันนี้
เพราะว่าคนเราทำอะไรผิดพลาดแล้วต้องบอกคนอื่นเนี่ย
มันต้องอาศัยความกล้าหาญมากพอควร

ในฐานะที่เคยทำการทดลองแล้วไม่ประสบผลสำเร็จมาก่อนในสมัยเรียน
ขอบอกว่ามันจำเป็นจริงๆ ที่เราควรเผยแพร่
เพื่อไม่ให้ผู้อื่นเสียเวลาอันมีค่าซ้ำๆ อีก^^


โดย: BeCoffee วันที่: 24 ตุลาคม 2551 เวลา:8:19:41 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณชุดนอน..........
หายตัวไปไหนอีกหรือเปล่าคะ เงียบไปอีกแล้ว
ยังเป็นอาร์ตตัวพ่ออยู่เหรอคะ

แวะมาบอกว่าบลอคปอยครบรอบหนึ่งปีแล้วค่ะ
คุณเป็น "เพื่อนชุดแรก" ของเราเลยนะคะ
หมายถึง คุณ-เมื่อชาติที่แล้วน่ะค่ะ


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ IP: 78.89.44.34 วันที่: 31 ตุลาคม 2551 เวลา:11:47:18 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณชุดนอน
ขอบคุณที่ไปอวยพรวันเกิดกันนะคะ
ไม่ว่าคุณชาตินี้หรือชาติก่อน
ยังไงก็เป็นคุณอยู่ดีละค่ะ
ถือว่าเรารู้จักกันมาปีนึงแล้วนะคะ

......

ปอยทำบลอคต้นไม้ฯเดือนตุลาฯเสร็จแล้วค่ะ
มีโครงการอะไรให้เล่นด้วยนะคะ
เลียนแบบคุณชุดนอนค่ะ มาเล่นกันไหมคะ


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 3 พฤศจิกายน 2551 เวลา:5:36:19 น.  

 

เท่าที่ลองเสิร์ชเล่นในกูเกิ้ล ไม่ได้ลอก BDMD นะ ถึงช่วงนี้เขาจะฮิตเรื่องลอกๆ กันอยู่
ไม่ยักมีใครใช้ชื่อติงต้องอย่างล็อกอินเราอีก
แต่ดันไปเจอว่ามีคนลอกบล็อกเรา ฮุ ช่างเหอะ ไม่ได้มาเม้นท์เรื่องนี้

คนเราชอบเรื่องแง่ลบ เรื่องคาว เรื่องร้าย ของคนอื่น มันพูดกันได้สนุกปาก
คนที่หยิบเอาความพลาดของคนอื่นมาเป็นสิ่งเตือนใจก็มีนะ
แต่ส่วนใหญ่เวลาปากพาไป ใจตามไปไม่ค่อยทัน
คนเราอีกนั่นล่ะ เลยมักสร้างภาพ ทำสกปรกแล้วเกลี่ยดินเอาดินกลบความผิดพลาดของตัว ไม่ให้ใครได้รู้ ได้กลิ่น
อีโก้คนเรามันบอบบาง โดยเฉพาะเวลาอยู่ท่ามกลาง "ปาก"ทั้งหลาย
น้ำลายมีฤทธิ์แรงนัก


โดย: อั๊งอังอา วันที่: 12 พฤศจิกายน 2551 เวลา:17:06:32 น.  

 


สุขสันต์วันลอยกระทงค่ะคุณชุดนอนฯ

มีความสุขมากๆ นะคะ งุงิ ^ ^


โดย: Butterflyblog วันที่: 12 พฤศจิกายน 2551 เวลา:21:30:07 น.  

 


สวัสดีค่ะคุณชุดนอน
ปอแวะมาเสริฟกาแฟค่ะ
ไม่รู้ว่าแก้วนี้เคยเสริฟไปหรือยัง อิอิ (บางทีแต่งไว้แล้วก้อลืมว่าเอามาใช้หรือยังอ่ะค่ะ แหะๆ..)

งุงิ ^ ^


โดย: Butterflyblog วันที่: 13 พฤศจิกายน 2551 เวลา:18:45:51 น.  

 
แวะมาสวัสดีมิตรบล็อกของผม พอดีหายหน้าไปซะนาน หวังว่าคงสบายดีนะครับ


โดย: beerled IP: 203.154.188.177 วันที่: 18 พฤศจิกายน 2551 เวลา:18:18:28 น.  

 
เ้คยไปเจอ nanoguy ในอีกที่นึง เขาเป็นใครก็ไม่รู้ 555
บล็อกเขาเขียนอะไรก็ไม่อาจทราบได้....


โดย: nanoguy IP: 125.24.129.5 วันที่: 21 พฤศจิกายน 2551 เวลา:8:03:01 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ขอรบกวนทั้งชุดนอน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2551
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
18 ตุลาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add ขอรบกวนทั้งชุดนอน's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.