someday we write , someday we wrong









ต้นไม้ใต้โลก : ทุกคำสัญญาหมดอายุในวันที่โลกไม่ต้องการฮีโร่

ครั้งแรกที่ผมเขียนถึงหนังสือเล่มนี้ ผมจบเนื้อหาในตอนนั้นไว้ด้วยประโยคที่ว่า
“บางครั้งเส้นแบ่งระหว่างฮีโร่ผู้ดูแลโลกกับคนธรรมดาอาจจะเป็นแค่เพียงหนังสือที่พวกเขาอ่าน”
ในตอนนั้น ผมเชื่อจริงๆว่า หากใครได้อ่านหนังสือที่บอกเล่า 100 วิธีดูแลโลกในแบบที่ทุกคนมีส่วนร่วมได้เล่มนี้
เขาจะต้องตื่นเต้น เร้าร้อน และถูกแรงบันดาลใจถีบให้ลุกขึ้นมาเป็นฮีโร่ที่ทำอะไรดีๆ เพื่อโลกต่อไป
อ้อ ใช่...ในคราวนั้นผมยังเขียนอีกด้วยว่า “การให้ผู้คนได้อ่านหนังสือเล่มนี้คือการช่วยโลก”

ว่าแล้วผมก็เลยให้สัญญากับตัวเองว่า จะเขียนถึงหนังสือเล่มนี้ทุกเดือน

2 ประโยคที่ผมเคยเขียนบอกกับผมว่า ผมน่าจะถือเป็นคนนึงที่เชื่อใน “พลังของหนังสือ”
ว่ามันร้อนแรงพอที่จะผลักดันให้คนอ่านเกิดการเปลี่ยนแปลงทางความคิด ซึ่งจะตีวงกว้างไปถึงการกระทำ
และไม่ใช่ผมคนเดียวที่เชื่อเช่นนั้น...ห่างไปไกลคนละทวีป ใครบางคนกำลังเชื่อในอะไรที่ไม่แตกต่างกัน



ใครคนนั้นคือ ซาเวียร์ กอนซาเลซ การ์ซา ผู้อำนวยการรถไฟใต้ดินของเมืองเม็กซิโกซิตี้
เมืองหลวงของประเทศที่เต็มไปด้วยอาชญากรและยาเสพติด
สถานีรถไฟใต้ดินในการดูแลของเขาจึงไม่พ้นเป็นแหล่งหากินอันดับต้นๆ ของเหล่าโจรผู้ร้าย

ด้วยความเชื่อมั่น...แผนการแก้ปัญหาของผู้อำนวยการกอนซาเลซจึงออกปฏิบัติการ
ด้วยการต่อเติมสถานีรถไฟใต้ดินให้มีห้องสมุดขนาดใหญ่ไว้ให้บริการ
ในนั้นมีหนังสือกว่า 250,000 เล่ม (และกำลังจะเพิ่มเป็น 7 ล้านเล่มในอีก 2 ปี)ให้คนเดินทางหยิบยืมอ่านกันฟรีๆ

ใครที่ผ่านไปผ่านมาสามารถยืมหนังสือจากสถานีต้นทาง ไปนั่งอ่านบนรถ แล้วหย่อนคืนง่ายๆ ได้ที่สถานีปลายทาง
โดยหนังสือส่วนใหญ่เป็นพวกเรื่องสั้นหรือบทกวีที่ถูกคัดสรรมาให้เหมาะสมกับระยะเวลาที่ใช้ในการเดินทาง

ผู้อำนวยการคนนี้เชื่อว่าหากคนเราอ่านหนังสือดีๆ เราก็จะเป็นคนดี คิดดี ทำดี และอัตราการก่ออาชญากรรมก็จะลดลงไปเอง
เขาเชื่อเช่นนั้น แนวทางการบริหารของเขาจึงไม่ได้มีการเพิ่มจำนวนตำรวจหรือเจ้าหน้าที่ลงไปตรวจตรา
แต่เขาส่งบรรณารักษ์ลงไปปราบอาชญากร ครับ...ส่งลงไปปราบไม่ต่างอะไรกับที่เหล่าฮีโร่ร่อนลงมาลุย
ต่างกันตรงที่บรรณารักษ์ไม่ได้ใช้พลังวิเศษแบบฮีโร่ลงไปต่อยตี บุกจับ หรือเข้ากระทำอาชญากรแต่อย่างใด
พวกเขาแค่ช่วยกันสร้างระบบห้องสมุดที่ดี แล้วปล่อยให้พลังของหนังสือเปลี่ยนสถานีรถไฟฟ้าเป็นสถานที่ที่ปราศจากผู้ร้าย
...และเมื่อไม่มีผู้ร้าย...?


ในจุดนี้ คุณทรงกลด - ผู้เขียนหนังสือได้จบเนื้อหาที่กล่าวถึงผู้อำนวยการคนนี้ไว้ว่า
“ถ้าสงสัยว่านโยบายหลุดโลกแบบนี้หลุดออกมาได้ยังไง เดาไม่ยาก,
ก็คงมีแต่ผู้บริหารที่รักงานวรรณกรรมเท่านั้นแหละ ที่เชื่อมั่นในพลังของวรรณกรรม”



ตีตั๋วจากเม็กซิโกกลับมาที่บ้านเรา แล้วย้อนเวลากลับเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2551
ในวันนั้นผมได้ชักชวนเพื่อนๆ พี่ๆ หลายๆคนให้มาร่วมเขียนถึงหนังสือต้นไม้ใต้โลกพร้อมๆ กันในวันนี้( 25 กรกฎาคม)
ณ วันนั้นที่คิดโครงการชวนกันเขียน ผมหวังเอาไว้ว่าด้วยการเผยแพร่หนังสือพร้อมๆกันจากหลายๆทางนี้
ต้นไม้ใต้โลกจะได้มีโอกาสเป็นที่รู้จักมากยิ่งขึ้น พร้อมทั้งเพิ่มปริมาณฮีโร่ตามไปด้วย”...แต่นั่นคือความที่ผิด

ประโยคที่ผมเคยเขียนว่า “เส้นแบ่งระหว่างฮีโร่ผู้ดูแลโลกกับคนธรรมดาอาจจะเป็นแค่เพียงหนังสือที่พวกเขาอ่าน” ก็เป็นความเชื่อที่ผิดด้วยเช่นกัน!


เพราะหนังสือเล่มนี้ไม่ได้ต้องการที่จะสร้างฮีโร่ขึ้นมาประดับวงการตั้งแต่แรกแล้ว
สิ่งที่หนังสือต้องการก็คือการแบ่งเบา จัดสรร และกระจายภารกิจของฮีโร่ผู้ดูแลโลกไปสู่ผู้คนตาดำๆ ตามบ้าน
ทำเรื่องช่วยโลกให้กลายเป็นเรื่องที่สอดคล้องไปกับวิถีชีวิตของเราจนกลายเป็นเคยชิน
และเปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีพิษมีภัยต่อโลกใบนี้

เปลี่ยน...เหมือนที่กอนซาเลซเปลี่ยนสถานีรถไฟใต้ดินให้เป็นที่ที่ไม่มีผู้ร้าย จนไม่จำเป็นต้องมีฮีโร่คอยดูแล
ต้นไม้ใต้โลกก็เช่นกัน หนังสือเล่มนี้อยากให้ฮีโร่ตกงาน เพราะเมื่อพวกเราคนธรรมดาๆ ต่างคนต่างช่วยกันดูแลโลก
ก็จะไม่มีผู้(ที่มุ่งทำ)ร้าย(โลก)หน้าไหนให้ฮีโร่ต้องคอยต่อกร

โลกใบนี้มีฮีโร่อยู่สักกี่คนกัน...รวมๆ ทุกขบวนการแล้วจะถึงหมื่นคนไหมนะ?
คุณว่าเราจะเลือกฝากโลกทั้งใบให้พวกเขาที่มีกันอยู่แค่หยิบมือคอยดูแล
หรือคุณว่าเราควรจะฝากมันไว้กับคนธรรมดาๆ ที่มีกันกว่า 6,000 ล้านคน...



________________________________________________________________________________



คลิกไปแวะอ่านมุมมองของคนธรรมดาๆ (ผู้น่ารัก)
ที่เชื่อในพลังของหนังสือเล่มนี้ได้จากรายชื่อของเพื่อนๆที่ร่วมด้วยทั้งชุดนอนที่ด้านล่างได้เลยครับ
ขอขอบคุณทุกคนจากใจที่สละเวลามาร่วมโครงการในครั้งนี้ครับ ^^


• คุณ nikanda
• คุณนัทธ์
• คุณนางสาวดุ่บดั่บ
• คุณ narumol_tama
• คุณ Verena_T
• คุณแม่มดพันปี
• คุณ BeCoffee
• คุณ Pattararanee
• คุณต้อม
• คุณ heyboibz
• คุณ Leon~Z
• คุณMaeBin
• คุณ PeterBen


Create Date : 25 กรกฎาคม 2551
Last Update : 6 ธันวาคม 2552 15:24:41 น. 30 comments
Counter : 670 Pageviews.

 
ของขวัญแทนคำขอบคุณสำหรับผู้ร่วมรายการขอร่วมด้วยทั้งชุดนอน – รีวิวต้นไม้ใต้โลก

+
ผ้ากันเปื้อน + ยาแก้เลี่ยน
สำหรับสวมกันเสื้อผ้าของคุณเปื้อนน้ำตาจากความปลื้มปิติของเจ้าของโครงการ
และยาน้ำแก้เลี่ยนคำขอบคุณที่คุณจะได้รับชนิดซ้ำแล้วซ้ำอีกย้ำคิดย้ำทำ
เพราะจากนี้ไปไม่ว่าวันไหนคุณจะแค่แวะมาตอบเมนต์เพลินๆ
เจ้าของโครงการก็จะขุดเรื่องเก่า (ว่าคุณเคยร่วมโครงการนี้) มาขอบคุณไม่ขาดปาก
ราวกับเป็นคนแก่ทั้งชุดนอนชอบพูดเรื่องความหลังวัยยังหวาน


ซองอั่งเปา
อันที่จริงเป็นแค่ซองอั่งเปาเปล่า... ... ...ให้เผื่อไว้สำหรับเวลาเราไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ในช่วงเทศกาล
หากผู้ใหญ่ของท่านบังเอิญไม่มีซอง เราจะได้มอบซองเปล่าให้ท่านยืมใช้(เพื่อใส่เงินมอบให้เราอีกที)
ประมาณว่า “จะให้เงินผม(หนู)ใช่ไหมครับ/คะ โหย! พอดีเลย! ผม(หนู)เตรียมซองเปล่ามารอรับพอดี”
งานนี้รับรองเรทติ้งหลานคนโปรดพุ่งกระฉูดฉุดไม่อยู่(ไปไม่กลับหลับไม่ตื่น ฟื้นไม่มีหนีไม่พ้น)

+
ผ้ายันต์กันงอน + กุญแจประตูหลังบ้านชุดนอน
คุณเคยไหม...รู้สึกเบื่อเวลาเจอคนอัพบล็อกไร้สาระ ใช้ภาษาบ้านๆ และเขียนแต่เรื่องราวไม่น่าอ่าน
แต่ดันต้องไปตอบเมนต์เพราะกลัวว่าเจ้าของบล็อกจะงอน วันนี้เราจะช่วยแก้ไขปัญหานี้ให้กับคุณ
ด้วย “ผ้ายันต์กันงอน” ด้วยผ้ายันต์นี้คุณสามารถไม่ต้องแวะมาอ่านหรือคอมเมนต์บล็อกของขอรบกวนทั้งชุดนอน
ได้โดยจะไม่ถูกงอนออกนอกหน้า แอบน้อยใจภายหลัง หรือเก็บไปเป็นเคียดแค้นตลอดกาล
ดังนั้นถ้าคุณแวะมาดูหน้าบล็อกแล้วรู้สึกไม่อยากอ่านให้สมองบูด
คุณสามารถใช้กุญแจไขออกประตูหลังวิ่งหนีไปได้ในทันที

คำเตือนและคำแนะนำในการใช้ผลิตภัณฑ์
- การอ่านตัวหนังสือของชุดนอน จะทำให้สมถะภาพของเซลสมองลดลงจนติดลบ
- ผ้ายันต์กันอาการงอนได้ แต่กันโรคเอ๋อที่จะเกิดขึ้นกับคุณไม่ได้ หากคุณยังยืนยันที่จะเสพตัวหนังสือในบล็อกนี้ต่อไป
- ถึงจะไม่ได้ตั้งใจเอามาใช้ แต่ก็สามารถพกผ้ายันต์เข้าบล็อกนี้ได้
โดยไม่ส่งผลให้เจ้าของบล็อกรู้สึกร้อนเหมือนเวลาผีสางเดินเข้าวัด และผ้ายันต์จะไม่เกิดลุกติดไฟขึ้นมาเอง
...ของแบบนั้นมันมีแต่ในหนังครับ...


เปลือกไข่ครึ่งฟอง
เหมือนกับเวลาเราสัญญาอะไรกับใครสักคน แล้วใช้การแบ่งสิ่งของให้กลายเป็น 2 เพื่อยืนยันคำสัญญานั้น
งานนี้เราจะตอกไข่แล้วแบ่งเปลือกของมันเก็บไว้คนละครึ่งฟอง คุณครึ่งนึง – ผมครึ่งนึง
(ส่วนเนื้อไข่ผมเอาไปทอดกินคนเดียว...ช่วงนี้ไม่มีเงินกินกับข้าวเป็นสำรับ กินแต่ข้าวโปะไข่ดาวประทังชีวิต)
คุณสามารถนำเปลือกไข่ใช้แล้วในครัวเรือนนี้ มาแสดงต่อเจ้าของโครงการเพื่อแลกกับคำสัญญาได้ 1 ข้อ
อยากให้เจ้าของโครงการทำอะไร พิเรนท์ขาดไหน อะไรยังไง - ได้หมด!
ครึ่งฟองมีมูลค่า 1 คำสัญญา ใช้แล้วไม่พอใจยินดีคืนเปลือกไข่ไว้ให้ใช้ใหม่ในโอกาสหน้า

หมายเหตุ เปลือกไข่ที่เก็บไว้นานอาจจะส่งกลิ่นเหม็นเน่า แต่ก็ยังสามารถนำมาแลกคำสัญญาได้ตามปกติ


หนังสือรุ่นทั้งชุดนอนโครงการ 1
หนังสือรุ่นที่จะบอกข้อมูลของผู้ร่วมโครงการทั้งข้อมูลพื้นๆ อย่างชื่อ ที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์
ไปจนถึงข้อมูลที่ซ่อนอยู่ในซอกหลืบอย่างเช่น ผู้ร่วมโครงการกำลังแอบชอบใคร
แอบอิจฉานางเอกละครเรื่องไหนมาโดยตลอด รวมไปถึงมีชุดนอนชุดโปรดสีอะไร
อ่านแล้วเราจะได้รู้สึกผูกพันกับเพื่อนร่วมโครงการมากขึ้น แต่อาจจะต้องเขินๆ ตัวเองเล็กน้อย


ขอบคุณทุกคนที่ร่วมโครงการนะครับ...ขอบคุณมากๆ
ด้วยความเคารพทั้งชุดนอน


โดย: ขอรบกวนทั้งชุดนอน วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:1:38:30 น.  

 
เห็นชื่อต้นไม้ใต้โลก ตั้งแต่บล๊อคคุณแจงแล้วค่ะ
อยากรู้จริงๆ ว่าหมายถึงอะไร โครงการนี้ ยัง งงๆ อยู่
แต่เห็นด้วยกับพลังของหนังสือค่ะ เรามาช่วยกันให้คนไทยอ่านหนังสือมากกว่าปีละ 8 บรรทัดเถอด (ไม่รู้ใครที่ไหนไปสำรวจมาบอกว่าคนไทยอ่านหนังสือน้อยขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ) แต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไง เหมือนกันนะ หนังสือเดี๋ยวนี้แพงมากๆ ขอบ่น ทั้งๆ ที่พูเป็นคนชอบอ่าน
และชีวิตก็ซื้อเป็นอยู่อย่างเดียวคือหนังสือ แต่นี่ไม่ได้ซื้อหนังสือมาหลายเดือนแล้ว เพราะสู้ราคาไม่ไหว ช่วงนี้ต้องประหยัด


โดย: pumpond วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:5:02:07 น.  

 
ก็คุณชุดนอนมีวิธีการเขียนแบบนี้นั่นแหละ
ทำให้เราชอบอ่านตัวหนังสือของคุณ
อ่านแล้วอารมณ์ดี

แวะ ผ้ายันต์กันงอน กับ กุญแจประตูหลังบ้านค่ะ
วันไหนมาอ่านแล้ว comment ไม่ออกจะไป แปะผ้ายันต์ไว้
ส่วนกุญแจ เก็บไว้ก่อน ล๊อคบ้านไว้ ไม่ได้คุณชุดนอนหนีออกไปทางหลังบ้าน

อ้อ ....เก็บหนังสือรุ่นไปด้วย ....
แต่คุณชุดนอน ต้องไปรวบรวมผู้ร่วมโครงการให้ครบนะ
ดูเหมือนจะตกหล่นคุณ narumol_tama ไป 1 คน....แม้จะช้าไปหน่อย
คงเป็นเพราะเธอต่ออายุสัญญาค่ะ


โดย: นัทธ์ วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:9:12:56 น.  

 
แวะมาหอบของขวัญกลับบลอค ขอบคุณค่ะ (หืม ดีนะที่พกถุงผ้ามา ไม่งั้นจะขนกลับยังไงนะนี่)

ขอบคุณอีกครั้งที่ชวนเข้าร่วมโครงการดีๆ ถ้าโชคดี โอกาสต่อไปคงได้ร่วมฮาเฮทั้งชุดนอนกันอีกนะคะ ^^


ปล. อยากตรุษจีนแล้ว T-T


โดย: maebin IP: 124.120.251.74 วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:15:21:18 น.  

 
แวะมาด้อมๆมองๆครับ ตามประสาไทยมุงที่ดี ฮา...



โดย: BloodyMonday วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:15:44:45 น.  

 
ผมคงจัดอยู่ในกลุ่มที่ 5 เหมือนที่คุณบอกด้วยนั่นแหละครับ

อิอิ

ดีใจครับที่ได้ร่วมทำอะไรดีๆแบบนี้

ขอบคุณครับ


โดย: Leon~Z IP: 202.91.18.205 วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:16:52:20 น.  

 
อิอิ...
แวะมาชมโครงการอีกครั้งค่ะ
ของขวัญเก๋มากเลยค่ะ

เอาชามาฝากค่ะ



โดย: Butterflyblog วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:18:33:09 น.  

 
ง่ะ...ไม่ได้เข้าร่วมโครงการแต่ขอรางวัลไปใช้ได้ไหมเนี่ย...อิอิ
อยากได้ผ้ายันต์กันงอนของคุณชุดนอนอ่ะ...
เริ่ดมาก คิดได้ไง หุหุ

ขอปรบมือดัง ๆ ให้คุณชุดนอนทั้งชุดนอนค่ะ (อ่านแล้วงงไหม...ก็มาอ่านบล็อกคุณทั้งชุดนอนนี่คะ...)

คุณทำได้...!

นับถือ ๆ


โดย: แม่ไก่ วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:20:07:28 น.  

 
เล่มนี้หยิบ ๆ จับ ๆ อยู่หลายหนแล้วล่ะ แต่ยังไม่มีเวลาอ่านเป็นเรื่องเป็นราวสักทีนึง เท่าที่ดูผ่าน ๆ ทรงกรตยังคงเขียนหนังสือสวยอยู่เหมือนเดิม แต่ตอนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ใช่เด็กชายเท้าซ้าย นายเท้าขวาอีกแล้ว


โดย: หนูใบข้าว วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:21:22:29 น.  

 
ของรางวัลกิ๊บเก๋มากค่ะ
โดยเฉพาะยันต์กันงอน คิดได้ไงเนี่ย


โดย: ยาคูลท์ วันที่: 26 กรกฎาคม 2551 เวลา:23:15:59 น.  

 
ฮ่าๆๆ อุ๊ยต๊ายตาย อยากจะบอกว่า อัพบล็อคเสร็จแล้วถึงได้รู้ว่านี่มันปาเข้าไปวันที่ยี่สิบหกแล้ว ตามที่นัดกันไว้คือยี่สิบห้านี่นา พอดีช่วงนี้อยู่ในช่วงเตะฝุ่นเลยนอนลืมวันไปเลย ถ้าไม่ได้อ่านคอมเม้นท์คุณนัทธ์ ป่านนี้ยังไม่รู้เรื่องว่าอัพผิดวัน ฮ่าๆ

ยังไงขอรับรางวัลนะคะ (กำลังเลือกอยู่เอาอันไหนดี) แต่หนังสือรุ่น กับเปลือกไข่นี่น่าสนใจมากๆค่ะ


โดย: TaMaChAN (narumol_tama ) วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:0:37:56 น.  

 
ตอนที่อ่านเล่มนี้ มาถึงตอนรถไฟใต้ดิน...ประทับใจมากเหมือนกันค่ะ
คิดได้ไง ทำสถานีรถไฟให้กลายเป็นห้องสมุด
ตอนรอรถไฟ ตอนนั่งรถไฟไปที่ไกลๆ ได้อ่านหนังสือดีๆ
มีให้เลือกหลากหลาย...คงมีความสุขน่าดูนะคะ

ยินดีมากค่ะที่ได้ร่วมโครงการนี้

เห็นของขวัญที่คุณชุดนอนจะมอบให้...
ก่อนอื่นขอถามก่อน ว่าไม่รับไปทั้งหมดได้รึเปล่า
เพราะอ่านดูแล้ว ยากันเลี่ยนคงไม่ต้องใช้
เพราะว่ายินดีรับคำขอบคุณจากใจจริงตลอดเวลา
และขอชมกลับบ้างว่า โครงการที่ทำน่ารักมากๆ เลยนะคะ
ถ้าโครงการไม่ดีจะมีผู้เข้าร่วมมากมายอย่างนี้เหรอคะคุณชุดนอน
และอ้อนมั่นใจนะคะ ว่าถ้าคุณชุดนอนจัดโครงการแบบนี้อีก
ต้องมีผู้เข้าร่วมมากขึ้นเรื่อยๆ แน่ๆ (โดยเฉพาะหลังจากเห็นของขวัญที่จะให้แล้ว)

ผ้ายันต์กันงอน ก็คงไม่ต้องใช้...
มีด้วยเหรอคะบล็อกคุณชุดนอนที่อ้อนเข้ามาแล้วไม่อยากเม้น
เอ...ที่ผ่านมายังไม่มีนะคะ
ส่วนกุญแจหลังบ้าน ขอเก็บไว้ค่ะ เผื่อถ้าวันไหน จขบ.
ไม่ต้อนรับ เคาะประตูไม่เปิดจะได้ใช้ไขเข้ามาทางหลังบ้านเอง

เปลือกไข่ครึ่งฟอง อันนี้ชอบมากเป็นพิเศษ
เหมือนได้รับอภิสิทธิ์เฉพาะเลยนะคะ แลกคำสัญญาได้หนึ่งข้อ
งั้นขอเลยได้ไหม
ขอแอดคุณชุดนอนเป็นเพื่อนเลย เป็นเพื่อนกันนะคะ
ไม่ได้หมายความถึงแค่การแอดในแฟรนลิส
แต่หมายถึงการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในฐานะเพื่อนคนหนึ่งหน่ะค่ะ
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ

หนังสือรุ่นโครงการ 1 ยินดีมากค่ะ
ว่าแต่ว่าเขียนไว้ที่ไหนดีล่ะค่ะ :)
ชุดนอนสีโปรด เสื้อกล้ามลายขาวแดง กางเกงขาสั้นค่ะ


โดย: BeCoffee วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:0:44:45 น.  

 
โอ๊ะ..แย่จัง..มาทีหลัง ก็เสียเปรียบ
เดี๋ยวจะหาว่าแจงลอกคำตอบของคุณอ้อน
แต่อ่านเม้นท์คุณอ้อนแล้ว..คิดอะไรหลายๆอย่างคล้ายกันเลย
อ่านแล้วรู้สึกดีจัง..เรื่องของ"การปราบอาชญากรรมด้วยตัวอักษร"
มันยากที่จะเชื่อว่า..การหนังสือที่มีแนวคิดดีดี..มันเปลี่ยนแปลงโลกได้จริงๆ

ส่วนเรื่องของขวัญ..น่ารักเสียจริง ไอเดียกิ๊บเก๋มากมาก..แต่คงรับหมดไม่ไหว

-ผ้ากันเปื้อน + ยาแก้เลี่ยน..ผ้ากับเปื้อนรับค่ะ..กลัวน้ำตาคุณชุดนอนเลอะชุดนอนของแจง
อิอิ...ไม่ใช่อะไร..แค่น้ำตาของแจงก็มากเกินพอค่ะ.งยิ่งเป็นเจ้าน้ำตาอยู่ด้วย
ส่วนยาแก้เลี่ยนไม่รับ..เป็นคนไม่ค่อยเลี่ยนกับอะไรง่ายง่าย
คุณชุดนอนคงเห็น..แจงอ่านนิยายโรมานซ์.งที่หวานจนลากไส้(คนอื่น)มามากแล้ว
รับรอง..ภูมิต้านทานความเลี่ยนแข็งแรงค่ะ...

-ซองอั่งเปา...รับไว้ก็ดีเหมือนกันค่ะ..เผื่อจะเอาไปไถญาติผู้ใหญ่ได้บ้าง
ช่วงนี้ก็เป๋าแฟบค่ะ...ไม่กี่เดือนมานี้..ควักสตังค์ไปหลายบาทแล้ว
ไม่กี่เดือน..ได้หนังสือมาดองเกือบเจ็ดสิบเล่มแล้ว..เท่าไหร่ก็คูณไป
เล่มนึงๆ..นิยายไทย ก็น่าจะซักสามร้อย,โรมานซ์ก็ร้อยกว่าบาท,หนังสือหลอนๆก็น่าจะร้อยกว่าบาท
เฮ้อ..อ..อ..อ..ถ้าทานหนังสือได้..ป่านนี้แจงค่อยอ้วนเป็นตุ่มแล้วมังคะ
-ผ้ายันต์กันงอน + กุญแจประตูหลังบ้านชุดนอน..มันนี้ไม่รับ
บ้านนี้...คนเขียนๆรีวิวน่ารักอย่างนี้..ขอลอกคำตอบคุณนัทธ์แล้วกัน
-เปลือกไข่ครึ่งฟอง...แย่จังเน๊าะ..กำลังกรอบ..ขอทั้งเปลือกทั้งไข่ไม่ได้หรือคะ
เป็นแนวร่วมเดียวกันแล้ว..ให้แต่เปลือกได้ไง...เอาเนื้อไข่มาด้วย
-หนังสือรุ่นทั้งชุดนอนโครงการ 1....อยากได้เหมือกันอันนี้..ว่าแต่ว่าแจงเขียนเรียบร้อยแล้วนะ..ว่าชุดนอนสีอะไร

ปล.กลัวไม่เชื่อว่าใส่ชุดนอนมารีวิว..แถมชุดนั้นยังเป็นสีชมพู
มีภาพประกอบที่บล็อกค่ะ..เพื่อยืนยัน..ความจริงชุดนอนมีหลายชุดนะคะ
มีสีชมพู สีชมพู และก็สีชมพู ....อ้อ..และก็มีสีม่วงอีกชุดนึง..อิอิ..สีโปรด


โดย: nikanda วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:6:48:09 น.  

 
แวะมาโพส talkback นะครับ ^^

แหม ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ความจริงชื่อ Stop – Loss ก็มีคุณสมบัติพอ ที่จะเป็นหนังเต้นๆได้เหมือนกันนะ แหะๆๆ ... ส่วน Meet Bill นั้นอาจจะไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือน Definitely, Maybe เท่าไรนะครับ ผมว่าถ้าจะให้เปรียบกับหนังที่ได้ดูมาในช่วงนี้ มันก็อาจจะมีบรรยากาศที่คล้ายคลึงกลับหนังเรื่อง Lars and the Real Girl ซะมากกว่า (ประมาณว่า พระเอกเสมือนใช้ชีวิตอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมลูกบาศก์แคบๆมาทั้งชีวิต จนในที่สุดก็ตัดสินใจหยิบค้อนปอนด์ทะลายกำแพงรอบข้างให้สิ้นซาก) ... สำหรับการผจญภัยครั้งแรกของนายฮาโรลด์และคูมาร์ แหมผมว่าคุณพลาดหนังตลกสัปดนดีๆเรื่องหนึ่งไปแล้วน่ะ (ขนาดนั้น) เนื้อเรื่องมันอลังการมากครับ คือระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังเมากัญชาในคืนหนึ่ง ก็เกิดอยากกินแฮมเบอร์เกอร์ยี่ห้อ White Castle ขึ้นมา ปัญหาก็คือมันอยู่ไกลมากกก พวกเขาก็เลยตัดสินใจออกเดินทาง เพื่อไปกินแฮมเบอร์เกอร์ที่ร้านนั้น แค่นี้ครับสำหรับพล็อต 555+ สิ่งที่มันทำให้หนังเรื่องนี้เหนือชั้นกว่าหนังวัยรุ่นสัปดนทั่วไป ก็อย่างที่บอกคือการที่มันสามารถทำลายกำแพงการ Stereotype ของชาวอเมริกันที่มีต่อเชื้อชาติอื่นๆ ที่ไม่ใช่ชาติของตนนั้นเองลงได้อย่างหมดจด ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ยังคงซึ่งความฮาที่มีอย่างไม่หยุดหย่อน ... ส่วนภาคสองกับคะแนนที่ให้นั้น ผมว่าสองดาวครึ่งเป็นอะไรที่ "ดี" สำหรับผมแล้วน่ะ ถ้าจะให้เรตภาคแรกด้วย ผมก็คงจะให้สามดาว (นั้นก็คือ "เยี่ยม") ไปเลยละครับ ... อ๋อ ขอบคุณที่อวยพรครับ (ถึงแม้ว่าจะสู้้มัมมี่เจ็ท ลี ไม่ได้แม้้แต่ปลายขี้เล็บ 555+)


โดย: BdMd IP: 124.120.66.177 วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:12:03:25 น.  

 
ของขวัญแด่สมาชิกโครงการกิติมาศักดิ์

คุณ Jevanni
+
เนื่องมาจากคุณวิดำรงตำแหน่งบรรณธิการบริหารใหญ่ของโครงการ (คุณวิ : ชั้นไปบริหารอะไรตอนไหนกัน?)
ทั้งยังเป็นหนึ่งในผู้ร่วมเดินทางมาตัดริปบิ้นเปิดบล็อกของผมเมื่อ 7 เดือนก่อน (คุณวิ : เออ...จำไม่ได้ว่าเคยถือกรรไกรเดินออกนอกบ้าน)
และทั้งนี้ทั้งนั้นคุณวิถือยังเป็นต้นแบบ แหล่งศูนย์รวม และขุมพลังของแรงบันดาลใจที่ทำให้เกิดบล็อกนี้ขึ้น
(คุณวิ : นี่ชั้นเคยส่งพลังมาให้ด้วยหรอ...ทำไมมันเป็นตุเป็นตะขนาดนี้ นี่ชั้นนอนละเมอมาทำอย่างที่ว่ามาจริงๆหรอเนี่ย!!! กรี้ดดดดด)
ดังนั้นนอกเหนือไปจากเปลือกไข่ ยันต์กันงอน และกุญแจหลังบ้านแล้ว
คุณวิยังได้รับของขวัญแถมพิเศษคือ มีดพก 1 เล่มเป็นของขวัญสำหรับที่ร่วมโครงการโดยไม่รู้ตัวโดยเฉพาะ

คุณวิจะเลือกใช้มีดนี้แทงตัวตายเพื่อหลีกหนีการถูกมัดมือชกให้ร่วมโครงการ
หรือจะเอามาแทงผมให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยก็ได้ (คุณวิ : แกได้ตายสมใจแน่!)
รับรองว่างานนี้ตำรวจตามรอยไม่เจอแน่ เพราะทางเราจะแถมน้ำกรดกัดกระบี่ให้ 1 ขวด
เมื่อแทงแล้วจะได้ใช้น้ำกรดนี้ราดมีดพกทำลายหลักฐานได้ทันที (คุณวิ : ชั้นจะเอาราดศพแกนั่นแหละ!) ^^

คุณแพนด้ามหาภัย
+ + +
เป็นที่น่าเสียดายที่คุณติดภารกิจไม่สามารถมาร่วมโครงการดังที่ได้แจ้งความประสงค์ไว้
แต่กระนั้นเพื่อให้คุณทนงานหนัก สู้งานไหว และตรากตรำได้สมบุกสมบันต่อสู้กับภารกิจได้อย่างสูสี
ทางโครงการจึงอยากจะขอมอบตีนหมี หมูหัน และพระกระโดดกำแพงไว้ให้ทานบำรุงร่างกาย
พร้อมกันนี้ยังแถมบัตรส่วนลด 50% ของคลินิกลดน้ำหนัก(ที่จะเพิ่มขึ้นจากการทานหมูหัน) เผื่อเอาไว้ใช้ในกรณีฉุกเฉิน ^^

คุณแม่ไก่และคุณยาคูลท์
+ + +
ด้วยความซาบซึ้งใจที่คุณทั้งสองคอยช่วยวิ่งส่งกำลังใจให้กับเหล่าผู้เข้าร่วมโครงการ
ทางเราจึงขอมอบแพ็กเก็ตตั๋วเครื่องบินไปทัวร์ 14 บล็อกผู้เข้าร่วมโครงการ
(ไป...อย่างเดียวนะครับ ขากลับต้องหาทางกลับเอาเอง แต่อย่าได้น้อยใจไป
เพราะที่เราไม่มีเงินซื้อตั๋วขากลับ เพราะเราเอาเงินไปซื้อของขวัญมากประโยชน์ชิ้นอื่นมาให้ อ่านดูต่อนะครับ)

ชิ้นต่อมาคือ เสื้อกันหนาว สำหรับสวมเมื่อต้องไปเยี่ยมบล็อกที่อยู่ในถิ่นที่อากาศหนาวเย็น (เสื้อกล้ามเนี่ยนะ...)
รองเท้าไว้สำหรับใส่ลุยโคลน ตกหน้าผา และจมน้ำ(แล้วรองเท้ามันจะช่วยอะไรได้วะ!)
และเพื่อให้แน่ใจว่าทั้งสองจะกลับถึงบ้านเราได้เตรียมไหมพรมไว้ให้คนละ 1 ก้อนถ้วน
ก่อนเดินออกจากบ้านโปรดอย่าลืมค่อยๆปล่อยปลายไหมพรมเป็นทางไปเรื่อยๆ
เผื่อถ้าหลงก็จะได้เดินตามไล่ตามเส้นไหมพรมที่ทิ้งเอาไว้เพื่อหาทางกลับ้านได้
อ้อ ไม่ต้องกังวลเรื่องไหมพรมจะพันกันยุ่งนะครับ
เพื่อป้องกันปัญหานั้นเราเลยกำหนดให้แต่ละก้อนมีความยาวแค่สั้นๆพอ รอบคอบใช่ไหมล่ะ ^^
(ยังไม่นับเรื่องระยะทาง...เอาแค่ว่าขาไปเราขึ้นเครื่องบินนะ แล้วไหมพรมนี่มันช่วยอะไรได้ฟะ!)

ขอให้มีความสุขกับของขวัญและเดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ
(นี่มึงไม่ฟังพวกกูเลยใช่ไหมมมมมมมมมมมมมม!!!)


โดย: ขอรบกวนทั้งชุดนอน วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:14:35:14 น.  

 


สวัสดีค่ะ ปอขอบคุณมากๆ นะคะ ที่แวะไปเที่ยวบล๊อกค่ะ
ขออภัยที่หน้าบล๊อกปอโหลดช้า วันนี้เลยรีบอัพบล๊อก
เผื่อจะโหลดได้เร็วขึ้นค่ะ

แวะมาเสริฟกาแฟค่ะ
ขอให้พี่มีความสุขมากๆ นะคะ


โดย: Butterflyblog วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:17:16:40 น.  

 
สวัสดีจ้ะ

แวะมารับยันต์กันงอน (น่ารักดี - คิดได้ไง น่ารักได้อีกนะท่านนะ ^^)

ขอให้ทุกๆ ท่านมีความสุขใต้ต้นไม้ค่ะ

^^


โดย: pattararanee IP: 202.176.99.114 วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:20:35:54 น.  

 
เอ่อ...ชั้นเกี่ยวอะไรกับโครงการนี้เนี่ย?????

555+

ขอบคุณสำหรับของขวัญนะคะ
ส่วนจะเอาไว้ฆ่าตัวตาย หรือฆ่าคุณชุดนอน ...ท่านผู้อ่านทั้งหลายโปรดติดตามข่าวทางวิทยุ-โทรทัศน์ และหนังสือพิมพ์ละกัน

ไปละ...ขอตัวกลับไปแต่งบล็อกต่อดีกว่า เดือนหน้าจะได้สดใสไฉไล

555+


โดย: Jevanni วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:21:57:42 น.  

 
ขอบคุณสำหรับของขวัญขอบคุณนะครับ
:D

ดีใจที่ได้ร่วมสนุกครับ
และถ้ามีโครงการเจ๋ง ๆ แบบนี้อีก
ยินดีร่วมด้วยทั้งชุดนอนนะครับผม


โดย: heyboibz IP: 58.9.47.85 วันที่: 27 กรกฎาคม 2551 เวลา:23:18:35 น.  

 
ตกลงขาไปบินไป ขากลับเดินเนี่ยนะ?!

จะให้รางวัลหรือลงโทษกันแน่?


โดย: ยาคูลท์ วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:4:15:24 น.  

 
ยกนิ้วหัวแม่มือให้ ซาเวียร์ กอนซาเลซ การ์ซา จากมือทั้งสองข้างที่มี ชื่นชมในทัศนคติและเจตคติที่ดีเยี่ยมอย่างนี้
และแถมยกซ้ำอีกครั้งให้ จขบ. ด้วย สำหรับการริเริ่มมีโครงการแจ่มๆแบบนี้ เป็นการรวมเพื่อนร่วมอุดมการณ์เดียวกันที่ดีทีเดียว

ว่าแต่ว่า ไม่รู้ตอนนี้จขบ.ช็อคซีเนม่าไปกับหนังหดหู่ที่ซื้อมาไปหรือยัง
แวะเอาแอมโมเนียมาให้ อิอิ



โดย: renton_renton วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:9:16:41 น.  

 
โห...ช่างคิดจริงนะคุณนี่...

คำสัญญาหมดอายุไปแล้วหรือ
หนังสือเล่มนี้เพิ่งมาถึงมืออิชั้นสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อกี้นี่เอง

ขอต่ออายุไปเป็นเดือนหน้าได้ไหม...?


โดย: แม่ไก่ วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:10:33:01 น.  

 


กาแฟอร่อยๆ มาเสริฟเหมือนเคยค่ะ...
มีความสุขมากๆ ในทุกๆ วันนะคะ

ภาพของขวัญ สวยและน่ารัมากเลยค่ะ
เห็นแล้วนึกถึงไอเทมในเกมส์ออนไลน์หลายๆ เกมส์ที่เคยเล่น อิอิ

วาดเองหรือคะ


โดย: Butterflyblog วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:13:37:14 น.  

 
เรื่องการมอบของขวัญ...ฮาดีค่ะ
ไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไรเลย

อย่าพูดเหมือนเราเป็น "ผู้สูงอายุ" สิคะ
ตอนนี้ยังแอ๊บแบ๊วได้อยู่...


โดย: Jevanni วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:20:56:46 น.  

 
สวัสดีค่ะคุณชุดนอนฯ

หายไปหลายวัน กลับมาแล้วค่ะ กลับมารับคำท้า เอ๊ย คำสัญญาที่ขอแต่งงานไว้น่ะค่ะ
อ้าว! ไม่ใช่เหรอคะ อ่อ...ขอเป็นเพื่อนน่ะเหรอคะ อันนั้นมันเป็นกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ
ตั้งสองชาติภพ เกือบจะงอนไปแล้วด้วยซ้ำสิ่งที่คุณกลับชาติมาครั้งนี้น่ะค่ะ
แต่ถ้ามีคำสัญญาอย่างนี้ไว้ ก็หายงอนค่ะ เท่ากับว่าชาติหน้าหรือว่าชาติไหน ๆ
ก็จะไม่มาตายต่อหน้าต่อตาให้ใจหายกันอีกแล้วเหมือนที่เคยตายใช่ไหมล่ะคะ
ว่าแต่ว่า ชวนให้เป็นเพื่อนกันอีกในชาติภพหน้า มีแผนจะกลับชาติมาเกิดอีกหรือคะ?

ของแถมน่ารักอีกแล้วค่ะ เห็นแก่ของแถม ถึงได้รีวิวทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้อ่านหนังสือ
รู้อยู่แล้วว่าถ้ารีวิวเสร็จ เจ้าของโครงการต้องมีของแถมเพิ่มให้อีกแน่ ๆ เลย
แล้วก็คาดไว้ไม่ผิด แต่ว่ายังไม่กล้ารับของไปสักชิ้นหรอกนะคะ ก็ยังไม่ได้รีวิวนี่นา
แค่รับของแถมชุดแรกไปก็รู้สึกผิดจะแย่ เอาไว้อ่านเสร็จรีวิวเสร็จแล้วจะมาเอานะคะ
แปะโป้งไว้ก่อน...แต่ตอนนี้หนังสืออยู่ในมือแล้วล่ะค่ะ เบา สบาย น่าอ่านมาก ๆ
อ่านเสร็จแล้วจะมาสะกิดเรียกอีกทีนะคะ ตอนนี้คอยอ่านรีวิวผู้ร่วมโครงการไปก่อน

สงสัยเหมือนคุณปอเลยค่ะ ของแถมนี่วาดเองเหรอคะ น่ารักมากมายจริง ๆ
วาดหนอนให้สักตัวได้ม่ะคะ อยากได้เป็นรูปโพรไฟล์น่ะค่ะ ขอกันหน้าด้าน ๆ เลย อิอิ
แลกกับอะไรดีน้า...อยากได้อะไรแลกป่ะคะ เดี๋ยวหาให้อีก ฮี่ฮี่


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:21:08:06 น.  

 
คุณคะ ดิฉันไปอ่านบลอค Gallgry ของคุณ
แต่เม้นต์เสร็จแล้วหายไป ท่าทางจะ save draft หรืออย่างไร
แวะมาบอกด้วยความตื่นตระหนกค่ะ

โอเคค่ะรับทราบ ไม่ได้วาดเองก็ได้ค่ะ แล้วมีรูปหนอนไหมคะ
เซฟให้สักภาพสิคะ ยังตื้อหน้าด้าน ๆ ไม่เลิกรา อิอิ


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:22:01:14 น.  

 
สวัสดีครับคุณรบกวนทั้งชุดนอน

วันนี้เข้าไปไล่อ่านตามบล็อกของพันธมิตรโครงการคุณมาแล้วครับ อ่านไปก็อึ้งไป ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมีใครให้ความสำคัญกับหนังสือของผมขนาดนี้

เห็นแล้วก็ชื่นใจ ยิ่งเห็นคุณเข้าไปตอบในแต่ละกระทู้แบบเต็มที่ ก็ยิ่งรู้สึกดีในพลังของคุณครับ

ขอบคุณมากครับสำหรับการรีวิวด้วยความอุตสาหะมาตลอด 7 เดือน แม้มันจะดูเหมือนเล็กน้อย แต่สำหรับผม ผมว่ามันยิ่งใหญ่มากนะ

ยิ่งโครงการนี้ ผมว่าโคตรยิ่งใหญ่เลยครับ
ถึงตอนนี้ผมก็ยังเชื่อเหมือนเดิมว่า ต้นไม้ใต้โลกไม่ได้ช่วยดูแลโลก ถ้ามันพอจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง ผมว่ามันคงเป็นเพราะผู้อ่านที่น่ารักของผมนี่แหละครับ

ขอบคุณมากนะครับ : )

* ญาติมิตรใน blog ของคุณน่ารักทุกคนเลยนะครับ : )


โดย: ทรงกลด IP: 203.146.136.113 วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:22:17:01 น.  

 
เรียนคุณทรงกลด

ด้วยความยินดีครับ^^
และเหนือสิ่งอื่นใด ขอบคุณที่เขียนหนังสือให้พวกเราได้อ่านกัน
ลองย้อนกลับไปก่อนหน้า โครงการนี้อาจจะไม่เกิดหากผมไม่ออกอาการเพ้อเพี้ยนไปชักชวนใครต่อใคร
แต่หากย้อนกลับไปไกลกว่านั้น ถ้าคุณไม่ได้ริเริ่มเขียนหนังสือเล่มนี้ตั้งแต่ต้น
อย่าว่าแต่พวกเราจะได้มีอะไรเขียนร่วมกันเลยครับ ลำพังหนังสือจะให้อ่านก็ยังไม่มีเลย

หากผมลองไปทำโครงการแบบนี้กับหนังสือเล่มอื่น ผมว่าคงไม่มีคนมาร่วมลงแรงกันขนาดนี้
ทั้งจุดเริ่มต้นและเสน่ห์ของโครงการนี้ จึงอยู่ที่หนังสือของคุณนั่นเอง
ตัวผมนั้นเป็นเพียงพื้นที่เล็กๆสำหรับตั้งโต๊ะกระจายข่าว ซึ่งสำหรับการทำหน้าที่บอกต่อในคราวนี้
ผมต้องขอโทษคุณทรงกลดไว้ ณ ที่นี้ด้วย เพราะหากโครงการนี้ถูกจัดขึ้นในหน้าบล็อกที่ยิ่งใหญ่กว่านี้
มีฐานอ่านมากกว่านี้ หรือเป็นที่รู้จักมากกว่านี้ จำนวนผู้เข้าร่วมโครงการอาจจะทะลุถึงหลัก 100 ไปแล้ว

การพูดและเขียนถึงหนังสือเล่มนี้ คงจะส่งเสียงไปได้ไกลกว่านี้
และถูกบันทึกไว้เป็นลายลักอักษรเยอะกว่านี้ หากคนริเริ่มไม่ใช่ผม
ดังนั้นต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ

ปล.
สำหรับทุกคนที่ร่วมโครงการ พวกเขาน่ารัก อบอุ่น และเป็นกันเองอย่างนี้เสมอมาครับ
และความน่ารักของผู้เข้าร่วมโครงการนี้เอง...ที่ถือเป็นความภาคภูมิใจเดียวของผู้จัดอย่างผม ^^


โดย: ขอรบกวนทั้งชุดนอน วันที่: 28 กรกฎาคม 2551 เวลา:22:53:52 น.  

 
กลับมารับของขวัญค่ะ
ดีเลย์อีกเล็กน้อย เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัดเลยเพิ่งจะได้สัมผัสอินเตอร์เน็ตอีกครั้ง (ฮา)

หลังๆ มานี่ไม่ค่อยได้อัพบลอคเท่าไหร่ เลยอาจจะไม่ค่อยได้แวะผ่านมาบ่อยๆ แต่ก็หวังว่าจะต่อๆ ไปจะได้มีโอกาสทำอะไรทั้งชุดนอนกันอีกนะคะ >_^


โดย: Verena_T วันที่: 29 กรกฎาคม 2551 เวลา:11:17:25 น.  

 
อ่านคอมเม้นท์ทั้งของคุณทรงกลดและคุณขอรบกวนทั้งชุดนอนแล้วซึ้งใจจังค่ะ ไม่คิดว่าการรีวิวเล็กๆน้อยๆจะได้รับความเอาใจใส่ขนาดนี้ ต้องขอบคุณสำหรับโครงการน่ารักๆ และหนังสือแสนดีเล่มนี้อีกครั้งด้วยนะคะ


โดย: TaMaChAn (narumol_tama ) วันที่: 30 กรกฎาคม 2551 เวลา:1:00:30 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ขอรบกวนทั้งชุดนอน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]




Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
25 กรกฏาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add ขอรบกวนทั้งชุดนอน's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.