พฤศจิกายน 2558

1
2
3
4
5
6
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog
บางทีเราก็คิดถึงใครบางคนไม่รู้ตัว ไม่รู้ตัวทั้งคนที่คิดถึง – และคนที่ถูกคิดถึง


เรื่องบางเรื่อง เกิดขึ้นแล้วเกิดขึ้นเลยไม่บ่อยที่จะถอยหลังย้อนกลับไปคิดถึงมัน เพราะรู้สึกว่าการคิดถึงใครบางคน หรือนึกถึงเรื่องราวบางเรื่องที่ผ่านไปแล้วนั้นเป็นเรื่องที่เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ไม่มีความจำเป็นเลยจริงๆที่จะให้เวลาในแต่ละวันหมดเปลืองไปกับสิ่งที่ไม่ได้เกิดผลดีกับชีวิต—หรือว่าหัวใจ...แต่ก็นั่นแหละ,บางครั้งการห้ามความคิดถึง มันก็ยากยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกหล้าต่อให้อยู่ห่างถึงครึ่งฟ้าก็ไม่สามารถจะห้ามความคิดถึงได้

หึ! มันก็แค่ประโยคเพ้อเจ้อสำหรับคนที่กำลังตกอยู่ในหลุม(รัก) ที่เห็นอะไรเป็นสีชมพูไปหมด

“โสดแล้วพาล”ประโยคเหน็บแนมแบบน่าเอ็นดูของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“ก็ไม่นะ—อยู่แบบนี้ก็สนุกดีหรือปราณไม่ชอบ”

“ไม่อ่ะ อยากมีแฟน” ชายหนุ่มพูดทีเล่นทีจริง หรือจริงๆเขาอาจจะพูดออกมาจากความรู้สึกลึกๆ ในใจก็เป็นได้

“อย่าเล้ย...มันไม่เหมาะกับปราณหรอก”

“รู้ได้ไงเราออกจะโรแมนติก”

“ปลอบใจตัวเองชัดๆ”

“แล้วทำไมเพลงถึงไม่อยากมีแฟน”

“ปราณก็เห็น... เพลงเคยสมหวังกับความรักหรือ? ไม่เคย...ทั้งที่ทุกครั้งก็ทำทุกอย่าง อย่างดีที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้แต่สุดท้ายก็ไม่รอด, ไม่รู้สิ เพลงไม่อยากโทษคนอื่นหรอกนะ บางทีเพลงอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อมีคู่ก็ได้”

“โคตรติสท์อ่ะ- - คนเรามันต้องมีคู่สิ แก่ไป...จะอยู่ยังไง”

“กว่าเพลงจะแก่...ที่จริง, เวลามีคนถามถึงเรื่องความรัก หรือเรื่องคนรักของเพลง เพลงรู้สึกเหมือนเค้ากำลังดูถูกเพลงนะปราณ...ดูถูกศักยภาพในการบริหารจัดการชีวิต คือ เพลงคิดว่าเพลงเอาตัวรอดได้โดยไม่ต้องมีใครเข้ามาให้เป็นภาระ”

“แล้วไม่เหงาหรือ?”

“ปราณก็เห็น....เพลงมีเวลาเหงาหรือ ชีวิตฟรีแลนซ์ก็งี้แหละ ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินไม่มีเงินก็ไม่มีกิน ที่เราต้องเอาชนะความขี้เกียจเพราะกลัวอดตายไม่ได้ขยันอะไรเลย” หญิงสาวรับจ้างทำงานทุกอย่างที่เธอสามารถจะทำมันได้...ตั้งแต่วาดการ์ตูนกระทั่งออกแบบบ้าน

“นั่นสินะ”

ว่าจบหญิงสาวก็ขอตัวไปทำงาน - - งานของเธอไม่มีเวลาเหงา ไม่มีเวลาคิดมากและแทบจะไม่มีเวลาสำหรับตัวเองแม้แต่จะรักใครสักคน

เพลงดาวนึกถึงเรื่องของเธอกับชายหนุ่มคนนั้นสองสามปีก่อนที่รู้จักกัน เขาเป็นนายจ้าง และเธอเป็นลูกจ้างแต่เมื่อจบงานทั้งคู่ก็กลายเป็นเพื่อนกัน เธอเป็นหญิงสาวที่เขารู้สึกว่าอยู่ใกล้ๆแล้วมีความสุข เพลงดาวเป็นผู้หญิงมีเสน่ห์ ตลก มีมุขขำๆ มาอำเล่นทำให้เขาหัวเราะได้ทั้งวัน เขาตกหลุมรักเธอตั้งแต่ได้ร่วมงานกันสองวันแรกแล้ว –แต่เขาไม่เคยปริปากบอกความรู้สึกใดๆ เพราะเขาไม่แน่ใจว่าเธอจะคิดอย่างเดียวกับเขามั้ยการเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ และเพียงขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆเธอเขาก็รู้สึกมีความสุขมากแล้ว

แต่เพลงดาวกลับทำในสิ่งตรงข้ามกัน...

“พี่นัทนี่เพื่อนเพลง ชื่อบู บูชิตา รู้จักกันไว้ เผื่อรู้ใจกัน”ประโยคคลุมเครือที่นัทธนนท์สังเกตได้ – เธอคงรู้ว่าเขาชอบเธอและเธอคงไม่ชอบเขาเธอจึงได้ผลักไสเขาให้คนอื่น... ชายหนุ่มจึงถอยห่างออกไป,อย่างที่เพลงดาวต้องการให้เป็น ถึงแม้จะรู้สึกร้าวรานอยู่ลึกๆ แต่ก็ยอมรับได้

“เป็นไงบ้างพี่นัทเพื่อนเพลง น่ารักป่าว... จีบได้นะ บูโสด”

“ทำไมต้องให้รู้จักกันล่ะ”

“ก็...เป็นเพื่อนกัน ไม่เสียหายอะไรนินา”

“เหรอ”

“อื้อ”แล้วหลังจากนั้น นัทธนนท์ก็เริ่มที่จะไปไหนมาไหนกับบูชิตาบ่อยๆภาพที่เพลงดาวเห็นนั้นบาดลึกเข้าไปถึงกลางอก...เพลงดาวบอกตัวเองว่าเธอทำถูกต้องแล้ว เขาสองคนเหมาะสมกันกว่าเธอตั้งเยอะไหนจะหน้าที่การงาน สังคม ครอบครัวที่เพอร์เฟคพอๆ กัน...เธอจึงเพียงแต่นั่งร้าวใจแต่ก็ยินดีถ้าหากทั้งสองคนลงเอยกัน

เราไม่เคยจะรักกันมีแต่วันที่อ่อนไหว

ผ่านเลยไปและไม่เคยจะกลับมา

เป็นแค่ความประทับใจที่ยังคงแน่นหนา

มีแต่ฝนมีแต่ฟ้าที่เข้าใจ....

เพลงที่ฟังแล้วฟังอีกซ้ำไปมาอยู่หลายรอบ– ความใกล้ชิดระหว่างเธอกับนัทธนนท์นั้นมากเกินกว่าความเป็นเพื่อนแต่ก็ไม่มากพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นคนรัก, และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอ “ผลัก”ให้คนที่เธอรู้สึกดีเกินเพื่อนออกไปจากชีวิต

“เขาควรเจอใครที่ดีกว่า”เธอบอกกับตัวเองแบบนั้น แล้วตัวเองก็กลับมาเสพความโศกเพียงลำพัง แต่ระหว่างที่บูชิตากับนัทธนนท์ใกล้ชิดกันให้เห็นเป็นภาพบาดตานั้นเธอหารู้ไม่ว่าทั้งสองคนก็ไม่ได้รักกันอย่างที่เธอพยายามยุยง ยัดเยียดเพราะทั้งสองคนต่างก็รู้ดีว่าเป็นเพียงเครื่องมือที่จะทำให้ เจ้าสาวที่กลัวฝนอย่างเพลงดาวใช้ทำร้ายหัวใจตัวเองเท่านั้นและยิ่งเมื่อเพลงดาวเศร้ามากแค่ไหนทั้งบูชิตาและนัทธนนท์ก็ยิ่งแน่ใจว่าหัวใจของเพลงดาวนั้นเป็นอย่างไร

“พี่อกหัก”

“อ้าว...ทำไมล่ะ บูเค้าออกจะน่ารัก พี่ทำอะไรให้บูต้องหักอกพี่ล่ะ”

“เราเข้ากันไม่ได้”

“ไม่น่าเชื่อพี่ยังเข้ากับเพลงได้ เพลงก็เข้ากับบูได้ เราสามคนเข้ากันได้ทำไมพี่สองคนเข้ากันไม่ได้”

“เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไปอย่าไปสนใจมันเลย”

“น่าสงสารงั้นไว้เพลงแนะนำเพื่อนใหม่ให้นะ” และเพราะประโยคนี้เองที่ทำให้ชายหนุ่มถึงกับหมดความคิดทน--

“ไม่เป็นไร ไม่ต้อง ขอบใจมาก และถ้าหากอยากให้พี่ไปไกลๆจากชีวิตนัก บอกพี่ตรงๆ ก็ได้ ไม่ต้องใช้วิธีนี้” เพลงดาวเงียบ...

“ถ้าไม่ได้คิดอะไร... ก็บอก”

“คิดสิ... แต่มันเป็นไปไม่ได้ไงพี่ไม่รู้หรอกความรู้สึกที่แสดงออกไม่ได้น่ะ มันเจ็บปวดแค่ไหน พี่รู้มั้ยว่าความรักที่เป็นไปไม่ได้น่ะมันสุดยอดของความร้าวใจเลยนะ”

“แล้วรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นไปไม่ได้”

“เชื่อเพลงเถอะ...เราสองคนยังไงก็เป็นไปไม่ได้” คำตอบที่เหมือนไม่ได้ตอบอะไรเลยนั้นทำให้นัทธนนท์หายไปจากชีวิตของเพลงดาวนับแต่นั้น

......................................................

“เฮ่ย...เงียบ งานไม่ขยับ คิดถึงใครอยู่ บอกมานะ ถ้าจะให้เดา – พี่นัท”

“รู้ดี....”

“เราเป็นเพื่อนเพลง...เป็นมานานมาก แค่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่”

“ก็แค่คิดถึงคือมันแว้บเข้ามาในหัวน่ะ ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวมันก็ผ่านไป”

“แล้วเพลงได้ข่าวพี่เค้ามั่งหรือเปล่า”

“ข่าวจากไหนล่ะไม่มีเฟซบุค ไม่มีไลน์ ไม่มีไอจี ไม่มีอะไรเลยนอกจากเบอร์โทรศัพท์”

“โทร.สิ”

“เพื่อ?”

“อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าเค้าเป็นยังไงสุขสบายดีหรือเปล่า เผื่อบางทีเค้าอาจจะยังไม่มีใคร”

“แล้วยังไงถ้าเค้ายังไม่มีใคร ปราณจะผลักไสเพลงออกไปจากชีวิตปราณเพื่อให้กลับไปหาเค้าว่างั้น– อย่าทำอย่างที่เพลงเคยทำมาก่อนเลยปราณ มันไม่ดีนักหรอกการที่มีใครสักคนรักเรานั่นเป็นเรื่องที่ดีมากไม่ต้องไปสร้างกำแพงไว้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง แต่วันนี้มีคนที่รักเราอยู่ก็พอแล้ว”

“ไม่เศร้าที่เค้าจากไปงั้นเหรอ”

“จริงๆก็เศร้านะ”

“ถ้าเศร้าให้เอามือจับหัว”

“จับทำไมอ่ะ”

“จะได้รู้ว่ายังมีผมอยู่ไง”

................................................





Create Date : 07 พฤศจิกายน 2558
Last Update : 7 พฤศจิกายน 2558 21:10:15 น.
Counter : 1066 Pageviews.

5 comments
  
คิดถึงคุณดาริกามณีค่ะ สองปีก่อนเคยติดตามผลงานบนถนนนักเขียน ตอนนั้นยังเป็นรหัสอยู่เลย(957799)....แวะมาทักทายค่ะ
โดย: ออมอำพัน IP: 110.169.140.16 วันที่: 7 พฤศจิกายน 2558 เวลา:23:13:00 น.
  
โดย: ออมอำพัน วันที่: 8 พฤศจิกายน 2558 เวลา:1:20:58 น.
  
ขอบคุณคุณออมอำพันนะคะที่ยังติดตามกันอยู่ ดีใจ ^^
โดย: ดาริกามณี IP: 171.96.147.158 วันที่: 8 พฤศจิกายน 2558 เวลา:11:15:38 น.
  
อ่านเพลินจังคะ แอบรู้สึกเศร้าไปกับเจ้าสาวที่กลัวฝนอย่างเพลงดาวแต่ตอนจบก็ต้องอมยิ้ม..^^
โดย: Othello IP: 117.121.218.2 วันที่: 9 พฤศจิกายน 2558 เวลา:8:58:18 น.
  
Merry Christmas.
โดย: คนขับช้า วันที่: 25 ธันวาคม 2558 เวลา:20:05:09 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ดาริกามณี
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 24 คน [?]



Just Do it :


* มีอีกชื่อว่า หญ้าเจ้าชู้

* เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์บทประพันธ์
รักข้ามรั้ว (หญ้าเจ้าชู้)
ลุ้นสุดฤทธิ์ พิชิตรัก (หญ้าเจ้าชู้)
ภารกิจรักพิทักษ์เธอ (หญ้าเจ้าชู้)
ปีกแห่งฝัน (ดาริกามณี)

* เป็นสาวก 'รงค์ วงษ์สวรรค์
* เป็นแฟน คาราบาว
* เป็นกิ๊ก เฉลียง
* ฝืนอะไรที่เป็นอื่น ฝืนอัตตา
สูงเทียมฟ้าก็มิเท่า เป็นเราเอง

* การปรากฎตัวของคนคนหนึ่ง
อาจเปลี่ยนใครอีกคนไปทั้งชีวิต

* หากต้องการอ่านนิยายที่ใส่รหัส,
รบกวน "ฝากข้อความหลังไมค์" จ่ะ