ความยึดมั่นถือมั่น คือ บ่อเกิดแห่งทุกข์
Group Blog
 
<<
กันยายน 2550
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
17 กันยายน 2550
 
All Blogs
 
เรื่องของเธอ...ตอนต่อ 4

“ลูกของมิ้นก็ต้องกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อสิค่ะ”

“แต่ก็ยังมี แม่ไง ตัวพี่เองก็มีแต่แม่ที่เลี้ยงดูพี่มาจนถึงทุกวันนี้ ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลย”

ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงให้เธอสบายใจดี กลัวอย่างเดียวกลัวเธอจะรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้แล้วไปทำอะไรที่ไม่คาดคิด

หลังจากเหตุการณ์วันนั้น ผมก็ไม่ค่อยได้ไปหา มิ้นเท่าไหร่เพราะ ผมติดเรื่องงานจนเวลาผ่านไป 5 วัน ผมแวะไปหาเธอที่บ้าน เธอก็ยังดูซึมๆ เหงาๆ ไม่ค่อยพูด ดวงตาเหม่อลอย เหมือนคนหมดอาลัยกับชีวิต

ส่วนแม่เธอก็ไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้าน เพราะต้องทำงานทั้งวัน เพื่อหารายได้ให้พอกับค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมด ก็น่าเห็นใจนะครับ ผู้หญิงตัวคนเดียวต้องเลี้ยงดูลูก ตั้ง 2 คน และเลี้ยงดูตัวเองด้วย คงจะเหนื่อยมากเลย

“มิ้น วันนี้ไปหาอะไรกินกับพี่ไหมครับ พาน้องชายไปด้วย อยู่บ้านหลายวันคงเบื่อแย่เลย”

“ไม่หละค่ะมิ้นไม่อยากไปไหน ไม่อยากเจอใคร อยากอยู่คนเดียว”

“อย่าคิดมากสิ อะไรที่มันผ่านไปแล้วก็อย่าไปเก็บมาคิดให้มันเสียใจ ถึงยังไงก็นึกถึงเด็กในท้องเราด้วยนะ มีความสุขกับชีวิตหน่อยสิ มัวแต่มานั่งซึมเศร้ามันไม่ช่วยอะไรขึ้นมาหรอกนะ”

“เด็กในท้องที่ไหนกันค่ะ ไม่มีอีกแล้วค่ะ ไม่มีอีกแล้ว”

“หมายความว่ายังไงครับ พี่ไม่เข้าใจ”

“มิ้น เอาเด็กออกไปแล้ว มิ้นไม่อยากมี มิ้นอยากลืมเรื่องทั้งหมด นพมาบอกมิ้นว่าให้มิ้นเอาเด็กออก มิ้นก็ทำตามที่ นพบอก พี่เลิกยุ่งกับมิ้นได้แล้ว”

ผมหายใจแทบไม่ออก รู้สึกเหมือนมีอะไรมาทับบนหน้าอก ทำไมเธอถึงทำร้ายลูกตัวเองได้ลงคอ แล้วทุกสิ่งที่ผมกระทำลงไปมันไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลยเหรอนี่

“ทำไมมิ้นถึงทำแบบนี้ รู้รึเปล่าว่าทำอะไรลงไป”

“มิ้นบอกให้พี่ ออกไปจากชีวิตได้แล้ว มิ้นอยากอยู่คนเดียว”

ผมเดินออกมาจากบ้านของเธอ ระหว่างที่เดินกำลังจะพ้นประตูบ้าน ผมก็หันเข้าไปมองที่เธอ

ที่มือด้านซ้ายของเธอ มีมือของอีกคนหนึ่งกุมอยู่ แต่สีหน้าของคนๆนั้น เป็นสีหน้าของคนที่มีแต่ความเครียดแค้ เกรียดชัง ดวงตาแดงกล่ำเหมือนเลือด ลำตัวสีดำเป็นมันเงา ผมตกใจกับสิ่งที่เห็นมาก (เสริม...เมื่อผมเขียนมาถึงบรรทัดนี้ อยู่ดีๆเครื่องคอมพิวเตอร์ของผมก็ดับไปเฉยๆ ต้องทำการ restart ใหม่)

หลังจากนั้น 4 วัน ผมแวะไปหาเธออีกครั้ง แต่ที่บ้านเธอไม่มีใครอยู่เลย ก็เลยกำลังจะเดินกลับ พอดีเจอป้าข้างบ้านเธอ ป้าแกบอกว่า

“มาหาใครเหรอ”

“อ๋อ...มาหาคุณน้าที่บ้านนี้ครับ ไม่ทราบไปไหนกันหมดเหรอครับ”

“ไปอยู่ที่วัด กันหมด ลูกชายเค้าเพิ่งโดนรถเมล์ทับตายเมื่อวานนี้เอง”

ผมฟังแล้วขาอ่อนเลยครับ

“แล้วอยู่ที่วัดไหนหละป้า”

“วัดในซอยเรานี่แหละ”

ผมรีบเดินกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน แล้วเดินไปที่วัดแห่งนั้นทันที ในขณะที่ผมเดินเข้าไปที่ศาลาสวดศพ ผมก็เข้าไปสวัสดีคุณแม่ และแสดงความเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

และกำลังเดินไปที่ มิ้น ซึ่งเธอนั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าศพ และข้างกายเธอนั้นก็ยังมี คนๆนั้นอยู่ข้างๆ ทันใดนั้น คนๆนั้นก็หันหน้ามาหาผม พร้อมกับน้ำตาที่รินไหลออกมาเป็นน้ำเลือด

ตอนนั้นผมกลัว จึงไม่ค่อยกล้าเดินเข้าไปหามิ้น แต่ ก็ต้องทำใจแข็งเข้าไว้ และในใจก็พยายามแผ่เมตตาให้แก่ คนๆนั้น

“มิ้น เป็นยังไงบ้าง พี่เสียใจด้วยนะ”

“พี่ค่ะ มิ้นรู้แล้วค่ะว่ามิ้นทำผิด มิ้นทำบาปมากเลยค่ะ ทำไมมิ้นถึงไม่เชื่อสิ่งที่พี่พูดนะ พี่ค่ะมิ้นฝันว่าน้องชายมาหาและบอกว่า เป็นเพราะมิ้นทำให้เขาต้องตาย เขาบอกว่ามีเด็กผู้ชายมาชวนเขาไปอยู่ด้วย เพราะว่าเขาเหงามาก ไม่มีใครเหลียวแลเขา ไม่มีใครรักเขา เขาเจ็บปวดไปทั้งตัว พี่ค่ะแล้วมิ้นจะทำยังไงดีค่ะ”

“มิ้น ต้องพยายามหมั่นทำบุญ ประพฤติตนให้อยู่ในศีล และทำแต่ความดี ละสิ่งที่ไม่ดีไปซะ แล้วแผ่ส่วนบุญของมิ้น ให้เขาๆ ก็จะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน และเป็นการเร่งเวลาให้เขาได้ไปในภพภูมิที่ ดีกว่านี้ แต่ กรรมใดที่เราเป็นคนกระทำเราก็ต้องได้รับผลนั้นจงทำใจไว้บ้างนะ”

“ค่ะ มิ้นจะเชื่อฟังในสิ่งที่พี่บอกค่ะ”

หลังจากที่ผมคุยกับมิ้นจบ คนๆนั้น ก็หันมาที่ผม แต่ครั้งนี้สีหน้าดูมีความสุขมากขึ้นอย่าเห็นได้ชัด และพยายามจะเอื้อมมือมาที่ผม

แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเอื้อมยังไงก็ไม่ถึงผมซะที สักพักผมก็ไปนั่งฟังพระสวด หลังจากเสร็จสิ้นจากงานศพ ผมก็เดินทางกลับบ้าน ในคืนวันนั้นเองผมได้ นั่งสมาธิ และแผ่เมตตาให้แก่ คนๆนั้น ซึ่งก็คือ ลูกชายของ มิ้นนั่นเอง




Create Date : 17 กันยายน 2550
Last Update : 17 กันยายน 2550 15:53:43 น. 1 comments
Counter : 218 Pageviews.

 

น่ากลัวจังเลยนะคะ บาปกรรมเนี่ย ...

อนุโมทนาสาธุค่ะ ... ขอให้เป็นสุขๆ เถิด



โดย: ทิวาจรดราตรี วันที่: 17 กันยายน 2550 เวลา:17:14:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

ผัสสะ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สิ่งที่รู้ รู้อะไร รู้ในสิ่งจริง หรือ สิ่งลวง หรือ ลวงในสิ่งจริง

คิด คิด ...คิด แล้ว จะ รู้ หรือ รู้ เพราะ ไม่คิด

".. ผัสสะ
Friends' blogs
[Add ผัสสะ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.