A Simple Life on Earth

Misswaterlily
Location :
Kanagawa Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Free CursorsMyspace LayoutsMyspace Comments
OH! M I C K Y..You're so fine..You Blow My Mind..Hey Micky!
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
3 ธันวาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Misswaterlily's blog to your web]
Links
 

 
ตอนที่ 36 จากใจ

When The Destiny Comes Along

Ep.36 จากใจ


ภาพผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า ค่อยๆดันตัวออกจากผนังที่พิงอยู่ก่อนหน้านี้

ทันทีที่เขาเห็นฝ้าย ใบหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลย

จะมีก็เเต่ผมภายใต้หมวกสีดำเท่านั้นที่ยาวขึ้น

นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนโดยเฉพาะดวงตาของเขา

ฝ้ายยังคงยืนอึ้งอยู่ตรงทางเข้า เธอไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

ไม่รู้ว่าจะฝืนเเข็งใจต่อไปได้ไหม

ในเมื่อยูชอนพยายามเข้าหาเธอขนาดนี้

เขายิ้มให้เธอเล็กน้อยซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

ทันทีที่เห็นยูชอน ฝ้ายรีบสั่งตัวเองให้หันหลังกลับ

เเต่เขาเรียกเธอเอาไว้ได้ "ไอ.." น้ำเสียงฟังดูแหบพร่าเเละทุ้มต่ำ

การที่เธอจงใจจะหลบหน้าเขาเมื่อครู่มันทำให้หัวใจของเขา

เหมือนถูกบีบคั้นให้เจ็บลงไปมากกว่าเดิม

สมองของเขาพยายามสั่งการหลายๆอย่างพร้อมๆกัน

เเละก็ได้ข้อสรุปออกมาภายในเวลาไม่กี่วินาทีว่า

ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายเเล้วเขาจะตัดใจจากเธอจริงๆซักที

..ฝ้ายสั่งตัวเองได้เเค่นั้น เพราะหัวใจเธอส่งเสียงคัดค้าน

ไม่ให้เธอก้าวต่อไปไหนได้อีกทันทีที่ได้ยินยูชอนเรียก

ตอนนี้เสียงหัวใจเต้นโครมคราม ดังกว่าเสียงฝีเท้าของยูชอน

ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆเสียอีก

ฝ้ายสูดลมหายใจเข้าพลางหลับตา

หวังจะช่วยให้น้ำตาที่เอ่อมาเเต่ต้นถูกกลืนหายลงไปให้หมด

ยูชอนเรียกเธอเอาไว้อีกครั้งเมื่อมาหยุดอยู่ในระยะประชิด

ฝ้ายหันมามองเขาด้วยสีหน้าขึงขังที่เธอพยายามจะทำให้ดูเนียนที่สุด

"มีอะไรรึเปล่าคะ?" ..คำถามเบสิคที่รู้ว่างี่เง่ามากที่ถาม

ถ้าคนมันไม่มีเรื่องอะไรเเล้วเขาจะมาทำไมล่ะ...

ยูชอนเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เขารู้สึกแย่อย่างมาก

ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่ควรจะต้องชินได้เเล้ว

เพราะมันไม่ใช่เรื่องยากจะเดาว่าฝ้ายจะทำยังไงเมื่อเจอหน้าของเขา

เเต่ไหนๆก็ไหนๆ ครั้งนี้มันจะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ

เขาเองก็ไม่อยากฝืนใจฝ้ายเเละไม่อยากทำร้ายตัวเองต่อไปเหมือนกัน

"ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัว.." ฝ้ายก้าวฉับผ่านตัวเขาทันทีที่พูดจบประโยค

เเต่ยูชอนก็ไวพอที่จะคว้ามือเธอเอาไว้ได้ทัน

ต่างคนต่างเงียบกันอยู่ซักพัก ฝ้ายเริ่มรู้สึกต้านความรู้สึกตัวเองไม่อยู่เเล้ว

หากจะต้องสารภาพวันนี้เธอก็ยอมล่ะ...


ยูชอนค่อยๆบีบมือฝ้ายเบาๆความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขา

เเล่นผ่านเข้าไปในใจได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ทั้งคู่หันมามองหน้ากันเเละกันโดยไม่ต้องรอให้ใครเอ่ยปาก

สายตาของฝ้ายที่มองมาที่ยูชอนเเตกต่างจากทุกๆครั้งที่ผ่านมา

มันเป็นสายตาที่ทำให้เขาแทบจะกรีดร้อง

ราวกับความทรมานที่คั่งค้างมานานเเสนนานกำลังหมดสิ้นลงไป

ความพยายามเฮือกสุดท้ายของเขาไม่สูญเปล่าจริงๆ

"มิคกี้..ทำไมคุณถึงไม่ยอมแพ้ไปซักที ฉันทำให้คุณเจ็บขนาดนั้น

คุณน่าจะเกลียดฉันไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

ฝ้ายถามเสียงเครือ มือของเขายังคงกุมมือของเธอไว้เหมือนตอนแรก

หากแต่ว่าตอนนี้ มือของฝ้ายก็ตอบสนองการเกาะกุมจากมือเขาด้วยเช่นกัน

"ฮึ? คุณน่าจะเกลียด.." คำพูดของฝ้ายถูกเบรคด้วยสัมผัสเบาๆจากมืออีกข้างของเขาที่แก้มของเธอ

ยูชอนเลื่อนมือไปตามพวงแก้มบางใสไปจนถึงเรือนผมด้านข้าง

เเววตาหลุบต่ำจ้องคนตัวเล็กกว่าอย่างรู้สึกรักใคร่

และไม่คิดจะกระพริบตาเลยซักวินาทีเดียว

ณ เวลานี้เขาไม่อยากได้อะไรจริงๆนอกจากหัวใจของเธอ

เเละมันก็ดูเหมือนจะประสบความสำเร็จมาได้ครึ่งทางแล้ว

ถ้าทุกอย่างลงเอยด้วยดี ภาพวงจรปิดที่เขาอยากดูนักหนาก็ไม่มีความหมายอีก

เพราะเเฟนเพลงคนที่มีความสำคัญยิ่งต่อเขา

กับผู้หญิงที่มีค่ามากต่อชีวิตกำลังยืนอยู่จุดเดียวกัน..ตรงหน้า


ยูชอนโน้มศีรษะของฝ้ายให้เข้าใกล้ตัวเขามากขึ้น

ศีรษะก้มลงต่ำเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ห่างจากใบหน้าของเธอมากนัก

มือข้างที่กำลังเกาะกุมกันอยู่ก็กระชับเเน่นมากขึ้นไปอีก

ฝ้ายสบตาเขาได้ไม่นานก็ต้องหลบสายตาลงโดยอัตโนมัติ..

เธอไม่อาจทนจ้องหน้าเขาได้นานกว่านี้..

เพราะมีหวังได้ละลายเป็นน้ำแน่ๆ

"จดหมาย.."เสียงของเขาเเผ่วเบาเเทบจะเป็นเสียงกระซิบ

ใจฝ้ายที่เต้นโครมครามตั้งเเต่ทีแรกเหมือนจะหยุดเเน่นิ่งไปเสียเฉยๆ

เธอรู้ว่าเขาจะพูดอะไร และเธอก็พร้อมต่อจากนี้

เธอจะยอมรับทุกอย่างโดยดุษฎี...

"ข้อความที่ผมได้รับ..จากแฟนเพลงคนหนึ่ง..

ถึงผมจะรู้สึกแย่ ถึงมันจะทำให้ผมเจ็บปวดที่จู่ๆ

แฟนเพลงที่มีค่ามากต่อผมคนหนึ่งมาบอกว่าจะจากผมไป

คำพูดเหล่านั้นมันทำให้ผมอยากจะตามหาเธอ

อยากจะไปอธิบายกับเธอว่าผมไม่ได้ละเลยแฟนเพลงของผม

และก็ไม่เคยทำแบบนั้น ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไร

มันมีผลต่อความรู้สึกเเละจิตใจของผมทุกอย่าง

มาถึงตอนนี้ผมคิดว่าผมตามหาเธอเจอเเล้ว.."

ทุกอย่างเงียบกริบ เเม้กระทั่งเสียงหายใจของฝ้าย

เธอก็พยายามทำให้มันเงียบตามไปด้วย

ยูชอนยิ้มน้อยๆที่มุมปาก เขาโน้มหน้าลงไปใกล้กว่าเดิม

จนฝ้ายต้องเอียงหน้าหนี เธอช้อนตาขึ้นมองเขานิดหนึ่ง

ก่อนจะหลบสายตาอีกครั้ง เเวบเเรกในแววตาของฝ้ายที่ยูชอนเห็น

มันไม่มีคำปฏิเสธใดๆเลย ยิ่งทำให้เขามั่นใจที่จะพูดต่อ

"แฟนเพลงคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าผม

เธอคนที่มีค่าในฐานะแฟนเพลงคนหนึ่ง

และเป็นคนที่มีค่าต่อหัวใจของผมให้สามารถเดินต่อไปได้

ในฐานะคนที่ผม..รัก"

ประโยคสุดท้ายทำให้ฝ้ายเงยหน้าขึ้นมามองเขาได้นานขึ้น

น้ำตาที่กักเก็บมาตั้งเเต่เเรกไหลลงอาบแก้ม

ตอนนี้เเม้ใจอยากจะพูดอะไรร้อยแปด

ก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ซักอย่าง

ทุกอย่างมันตันอยู่ในอกเต็มไปหมด

ฝ้ายหลุดหัวเราะเเก้เก้อ..นี่เธอปล่อยตัวเองร้องไห้ต่อหน้าเขาเป็นเด็กๆแบบนี้ได้ยังไง..

ยูชอนหัวเราะตามเบาๆด้วยความสุขใจอย่างไม่น่าเชื่อ

เขาคลายมืออีกข้างหนึ่งจากมือฝ้ายเพื่อเช็ดน้ำตาให้เธอ

มืออีกข้างที่จับอยู่ที่ศีรษะของฝ้ายก็ยังคงลูบไล้ไปมาด้วยความรัก

เขาโคลงศีรษะเธอเบาๆเป็นการหยอกเพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย

เเล้วก็ได้ผล ฝ้ายหัวเราะออกมาอีกครั้ง

มือทั้งสองข้างยกขึ้นเช็ดน้ำตาป้อยๆ

ตอนนี้ยังพูดอะไรไม่ออก เวลาแห่งความสุขแบบนี้

เธอช่างไม่คุ้นเคยกับมันซะจริงๆ

แล้วเวลาแห่งความสุขก็มักอยู่กับคนเราไม่ได้นาน

เมื่อเสียงเรียกชื่อของยูชอนดังขึ้นมาจากด้านหลัง

เสียงเรียกที่เป็นสำเนียงคุ้นหูเเต่ทว่าคราวนี้ดูเฉียบขาดเจือความโกรธอยู่ในที

"พักยูชอน!!" ฝ้ายชะเง้อคอมองไปทางต้นเสียงผ่านไหล่ของเจ้าของชื่อ

ขณะที่เจ้าตัวเองยังไม่หันไปทันที

ยูชอนนิ่วหน้าลงเพราะรู้ว่า ความลำบากกำลังมาเยือน....เข้าเเล้ว


*******************************************


เหะๆ มาแล้วววคร่า คราวนี้ไม่นานอย่างที่คิดใช่ม้าาา

ตอนที่ 36 ได้พระได้นางกันไปเต็มๆเลยค่ะ

ไม่มีคนอื่นโผล่เลย ฮ่าๆๆๆถูกใจมั้ยๆ?

เอ๊ะๆ ไม่ใช่นี่นา ตอนท้ายมีใครไม่รู้โผล่มาคนนึง

ใครน้อออ..แล้วจะมาทำอะไร มาทำไม

ติดตามตอนหน้านะค้าาา

เอ..แล้วฟิคเรื่องนี้มันจะจบเมื่อไหร่กันนี่

สงสัยกันป้ะ ฮ่าๆๆๆ อ่านไปเรื่อยๆนะ ไม่ต้องรอให้มันจบหรอก

เพราะชอบยืดเหมือนสถานีบ้านเราช่องหนึ่ง 555+

ไม่ใช่เเระ ขี้มั่วจิงวุ้ยย เค้ามีเเต่เรตติ้งดีเเล้วยืด

เเต่นี่คนอ่านก็แทบจะไม่มีดันอยากจะยืด เง้ออออ

ล้อเล่นนะ ตามพล็อตค่ะ ตามพล็อตเป๊ะๆอย่างที่เคยบอก

ไม่ยืดเเน่นอน น่าเบื่อเปล่าๆ

อะไรที่ไม่ใช่ปมให้เดินเรื่องได้ ไม่เขียนค่ะ เปลืองเนื้อที่ 555+

เน่! ฟังเหมือนจะดูดี เเต่เปล่าหรอก

จิงๆเเล้วเป็นเพราะ มันคิดได้เเค่เน้!!เฮอะๆๆๆ

สุดท้ายขอบคุณ น้องขนมเเละคุณน้องหยก

ที่อยู่กันมาถึงตอนท้ายๆเลยอ่า ซาบซึ้งมากมาย

เเละ..ขอบคุณเจร้ที่ตามจิก ตามทึ้งทู้กกกกวันที่เจร้นึกได้

และ..ขอบคุณผองเพื่อนของเจร้ ที่ตามจิกผ่านเจร้กันมาอีกที 555+

แต่ไม่ต้องใจดีให้เมลหนูไปนะ เด่วเค้ามาตามทึ้งกันแบบไดเร็คท์

เเล้วมันจารู้สึกผิดไปกว่านี้ เพราะที่เจอก็ละอายใจเเย่เเร้ว ปล่อยให้คนอ่านรอ

สุดท้าย ขอบคุณน้องสาวแท้ๆ ที่ติดต๊ามมมติดตาม เเม้กระทั่งพล็อตเรื่อง

ยังไม่มีสิทธิรู้ก่อนใครเค้าเล้ยยย น่าสงสารเจรงๆ

บ้าหนักขนาดลืมตัวไปหาดูในยูทูปท์ เอ่อออ ไม่มีนะจ๊าาาา

คือว่าในยูทูปท์ที่มี ส่วนใหญ่น่าจะเป็นแฟนฟิคของคนเกาหลีอ่ะค่ะ

เค้าก้อตัดต่อเอาภาพมาจากที่นู่นบ้างที่นี่บ้าง

แล้วเอามาประกอบกันเป็นเรื่องๆ

เเต่คนเขียนไม่สามารถค่ะ (เออออ รู้เเระ ดูจากใบปิดแต่ละอัน-คนอ่าน)

วันนี้พูดมากเนาะ ไปนอนดีก่า หะน๋าววววว

หนาวกันมั้ย? อย่าลืมใส่ถุงเท้านอนนะ จาได้อบอุ่น อิอิ

บ๊ะ บายยย



Incurable Disease - Wheesung



Create Date : 03 ธันวาคม 2551
Last Update : 3 ธันวาคม 2551 23:09:34 น. 2 comments
Counter : 145 Pageviews.

 
โอ้มายก้อดดดดด

โรแมนติกมากๆๆๆเลยค่ะ

ซึ้งสุดๆ...ไม่ไหวแล้วอ่า ~~~

จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ จูบ (จะผ่านกองเซ็นเซอร์ป่าวหว่า)555

-----

อ่าว ใครมาขัดจังหวะล่ะนี่ เสียงคุ้นหู ???? ใคร(วะ)

อัพไวๆนะคะ อยากรู้ตอนต่อไปแล้วอ่า

สบายดีกันป่าวคะ ทุกคนเลยเน้อ

พี่แอนที่ญี่ปุ่น หิมะตกรึยังคะ

อยากเล่นหิมะจังเลยอ่า


โดย: นู๋หยกกกกก IP: 217.171.129.72 วันที่: 4 ธันวาคม 2551 เวลา:3:43:37 น.  

 
อ๊ายยยยยยยยยยยย กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ

ถูกใจค่ะพี่แอน ถูกใจจจจจจจจ กิ๊วๆๆๆ

รอมานานแว้ววว สำหรับฉากนี้ โรแม๊นซ์สุดๆ ชอบ อิอิ

ว๊า.....อีตอนสุดท้าย ไม่นานโดนขัดจังหวะ ด้วยเสียงคุ้นๆเลย (เอ่อ....แล้วเสียงครายฟร่ะ สงสัยด้วยคน)

................................

สุดท้าย..เปนกำลังใจให้พี่แอนเสมอเน้อ(แฮ่...ประโยคหากิน)

ยังไงก้อติดตามตลอดเด้อ...


โดย: น้องขนมน่ากิน วันที่: 6 ธันวาคม 2551 เวลา:19:58:45 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.