A Simple Life on Earth

Misswaterlily
Location :
Kanagawa Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Free CursorsMyspace LayoutsMyspace Comments
OH! M I C K Y..You're so fine..You Blow My Mind..Hey Micky!
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2551
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
1 พฤศจิกายน 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Misswaterlily's blog to your web]
Links
 

 
ตอนที่ 33 ถึงเวลา

When The Destiny Comes Along

Ep.33 ถึงเวลา


ฝ้ายคุยอยู่ได้ไม่กี่นาทีก็วางสาย ฮยอนอายืนทำหน้างงๆอยู่ข้างๆ

จับได้เเค่คำเดียว นั่นคือคำว่า "พาสปอร์ต"

และก็ไม่รอช้าที่จะเอ่ยปากถามทันทีที่ได้จังหวะ

"พาสปอร์ตทำไมเหรอ?" ฝ้ายง่วนกับการเก็บมือถือใส่ลงในกระเป๋า

เเต่ทว่าดูนานเกินความจริงไปนิด "ไอจัง.."

"ฮื้ม?" ฝ้ายยังไม่มีทีท่าว่าจะเงยหน้าขึ้นมาง่ายๆ

จนฮยอนอาต้องยื่นมือไปจับไหล่บางให้รู้สึกตัวว่า

เธอกำลังรอที่จะให้ฝ้ายเงยหน้าขึ้นมาพูดคุย

เเล้วบอกเล่าซึ่งกันเเละกันอยู่ เเต่ทันทีที่มือสัมผัสไหล่เล็กนั่น

ฝ้ายก็เบี่ยงตัวเดินนำหน้าไปทันที ทำให้ฮยอนอามั่นใจแล้ว

ว่าฝ้ายกำลังบังคับน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลลงมามากกว่านี้

ฮยอนอารู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง ทั้งที่เหมือนจะรู้เห็นทุกอย่าง

เเต่กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย เธอจึงเดินตามหลังฝ้ายไปเงียบๆ

ยังไม่กล้าพูดอะไรตอนนี้และไม่กล้าที่จะไปเดินอยู่ข้างๆ

เพราะฝ้ายคงอยากเดินคนเดียวเเละใช้ความคิดตามลำพังมากกว่า


เชนทอดตัวลงนอนพร้อมถอนใจเฮือกใหญ่อย่างรู้สึกอยากจะปลดปล่อย

หลังจากที่เดินกลับเข้ามาในห้องพัก เขาหวังเพียงว่าการตัดสินใจในครั้งนี้

จะเป็นการตัดสินใจที่ทำให้ตัวเขาไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป

คิดได้อย่างนั้น ขั้นตอนสุดท้ายของการตัดใจจากฝ้ายก็เริ่มขึ้น

เขาลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์เพื่อต่อสายหาเอเจนซี่ตั๋วเครื่องบินทันที

"สวัสดีครับ ผมเชน ไตรพิสุทธิ์

อยากจะขอให้ดำเนินการเลื่อนตัวกลับไทยเป็นวันพรุ่งนี้

ไฟลท์ที่เร็วที่สุดพอจะเป็นไปได้มั้ยครับ"

"ซักครู่นะคะ.." เขาขมวดคิ้วกับการต้องรอฟังเสียงดนตรีในสาย

เพียงเเค่1นาทีมันก็เหมือนเขารอมานานแล้วกว่า 1ชม.

"ขออภัยที่ให้รอสายนะคะ คุณเชน..คุณเลื่อนการเดินทางมาแล้วครั้งหนึ่ง

และตอนนี้อยากจะเลื่อนอีกทีเป็นพรุ่งนี้..

ทางเราไม่สามารถดำเนินการให้ได้นะคะ

เพราะหากจะเลื่อนการเดินทางต้องเเจ้งจุดประสงค์

อย่างน้อย 36ชม.ก่อนเวลาเดินทางค่ะ"

เขาเงียบเเค่อึดใจ อะไรๆก็ไม่ได้จะเป็นใจกับการตัดสินใจของเขาเลย

"เหรอครับ.." เชนต่อเวลาให้ตัวเองได้คิดอีกนิด

"ยังไงดีคะ? หรือจะเลือกไฟลท์ที่เร็วที่สุดหลังระยะเวลาที่กำหนดเลย"

เชนยังคงเงียบ นี่เขาต้องอยู่ที่นี่ต่อถึง36ชม.

คงยากกับการที่จะห้ามความรู้สึกของตัวเองให้อยากอยู่กับฝ้าย

"คุณเชนคะ?" "อ่ะ ครับ..ตกลงครับ"

"ตกลงว่าเอาเป็นไฟลท์ที่เร็วที่สุดหลัง36ชม.จากนี้นะคะ วันจันทร์ที่..

เวลา16.55น. เที่ยวบิน TG677 ยืนยันนะคะ"

"ครับ" เขาตกปากรับคำทันทีที่ได้ยินรายละเอียดการเดินทาง

"เรียบร้อยค่ะ การเลื่อนการเดินทางครั้งนี้คุณจะต้องชำระค่า..."

เชนไม่ได้สนใจจะฟังมากนัก จริงๆเขาไม่ใส่ใจนักหรอก

ว่าเขาจะต้องจ่ายอะไรเท่าไหร่เกี่ยวกับการให้กลับไทยครั้งนี้

เพราะถือว่ามันยังน้อยนักเมื่อเปรียบเทียบกับการที่เขาต้องเสียฝ้ายไปอย่างแน่นอนเเล้วจริงๆ


เช้าวันอาทิตย์เป็นอีกวันหนึ่งที่เเสนจะธรรมดาของพวกหนุ่มทงบังชินกี

เพราะพวกเขาต้องเข้ามาบริษัทเพื่อประชุมแผนงาน

เกี่ยวกับการเปิดอัลบั้มเเรกที่ประเทศญี่ปุ่นในอีกไม่นานนี้

ยูชอนดูใจลอยอย่างเห็นได้ชัดระหว่างประชุม

ซึ่งเพื่อนๆของเขาก็สังเกตเห็น และนั่นก็ไม่พ้นสายตาของผู้จัดการส่วนตัวของพวกเขาด้วยเช่นกัน

หลายต่อหลายครั้งในระหว่างที่การประชุมยังดำเนินอยู่

ผู้จัดการส่งสายตาตำหนิมาทางยูชอนหลายรอบ เเต่หากเจ้าตัวไม่ได้รู้สึกเลยซักนิด

กลับเป็นเพื่อนๆของเขาเองที่รู้สึกร้อนๆหนาวๆกับสายตานั่น

ยุนโฮที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามพยายามกระแอมกระไออยู่หลายครั้งให้ยูชอนรู้สึกตัว

เเต่ทว่าเขานั่งอยู่ไกลเกินไป ขนาดผู้จัดการนั่งอยู่ด้านเดียวกัน

แม้จะไม่ได้ติดกับที่ยูชอนนั่งเลยซะทีเดียว

เเต่ตรงมุมโค้งของโต๊ะประชุมที่ยูชอนนั่งอยู่

มันทำให้ทุกคนในที่นั้นสังเกตสีหน้าของเขาตอนนี้ได้อย่างชัดเจน

สี่หนุ่มที่เหลือสบตากันเลิ่กลั่ก ผลคือต้องตกอยู่ที่เเจจุงที่นั่งอยู่ติดกัน

เขาพยายามหาจังหวะที่ผู้จัดการไม่มองมาที่เขาและยูชอนนั่งอยู่

เมื่อได้จังหวะก็เหยียบเท้าให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์ตอนนี้ได้รู้สึกตัว

ยูชอนหันมามองอย่างงงๆ เเต่กลับเจอเเจจุงทำหน้ายักษ์ใส่

เเละนั่นก็ทำให้ยูชอนรู้ตัวว่า เขาปล่อยตัวเองให้จมกับเรื่องอื่น

นอกเหนือจากงานมากเกินไปเเล้ว ยูชอนหันไปเหล่มองผู้จัดการ

โชคดีที่ผู้จัดการไม่ได้มองมาที่เขาตอนนั้น

เขาจึงพยายามรวบรวมสติทั้งหมดให้จดจ่ออยู่ที่เรื่องที่กำลังประชุมกันอยู่

ก่อนที่ผู้จัดการจะสังเกตเห็นความผิดปกตินี้เเล้วมาซักไซ้ไล่เรียงเอากับเขาในตอนหลัง

หากเป็นอย่างนั้นคงต้องเดือดร้อนเป็นเเน่


ฝ้ายตื่นขึ้นมาทำความสะอาดเเต่เช้า ในใจก็ครุ่นคิดตลอดเวลาว่าเชนจะกลับไปรึยัง

เธอควรจะโทรหาเขาดีมั้ยนะ? คำพูดของเขาเมื่อคืนทำให้ฝ้ายรู้สึกผิดอย่างมากมาย

ทั้งๆที่เขาพยายามเรียกทุกอย่างกลับคืน

ทั้งๆที่เขาพยายามแก้ไขให้มันดีขึ้น จนกระทั่งสุดท้าย

เขาก็เลือกที่จะโกหกเธอเรื่องพาสปอร์ต

อันที่จริง เชนไม่ได้สารภาพเพียงเเต่ฝ้ายสงสัยมาตั้งเเต่เเรกเเล้ว

การที่จู่ๆ เขาก็โทรมาบอกว่าเจอพาสปอร์ต นั่นทำให้ข้อสงสัยหมดสิ้นไปในทันที

ฝ้ายไม่ได้โกรธเขา ไม่โกรธเลยซักนิด เธอเข้าใจว่าความรักนั้นทำให้คนเราทำอะไรก็ได้

ซึ่งแค่การโกหกในเรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องธรรมดานัก

เสียงเครื่องดูดฝุ่นที่ไม่ได้เลื่อนหรือขยับไปทางไหน

มันดังอื้ออึงเสียจนฝ้ายสะดุ้ง เธอจึงรีบปัดความคิดเรื่องเชนออกไปก่อน

เเต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอกำลังใจร้ายกับเขาอยู่รึเปล่า?..


กว่าหนุ่มๆจะเลิกประชุมก็เย็นมากแล้ว

คราวนี้ถือว่ายังเป็นโชคดีของยูชอนที่ผู้จัดการต้องอยู่ประชุมต่อกับฝ่ายบริหารในชั้นถัดไป

ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะโดนคาดคั้นเกี่ยวกับเรื่องที่เขาใจลอยในห้องประชุมได้

แจจุงดุยูชอนทันที ที่เห็นว่าเหลือเพียงเเค่พวกเขาตามลำพังเเล้วในห้องนี้

"ยูชอน นายเป็นอะไรฮึ? ตั้งใจหน่อยสิ

นายกลัวผู้จัดการจะไม่รู้รึไงว่านายมีอะไรอยู่ในใจตอนนี้

การไปญี่ปุ่นเพื่อเปิดอัลบั้มแรก เป็นช่วงที่นายอยากจะได้เจอไอซังอย่างอิสระไม่ใช่เหรอ?

รึนายอยากให้ผู้จัดการรู้เรื่องเเล้วไปกักบริเวณนายในช่วงนั้น?"

ทุกคนมีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที ยูชอนสลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด

สิ่งที่เเจจุงพูดมานั้นถุกต้องทุกอย่าง หากเขาไม่อดทนตอนนี้

โอกาสที่ดีอย่างนั้น โอกาสที่เฝ้ารอมานานอาจหลุดลอยไปอย่างง่ายดาย

ชางมินเข้าไปโอบไหล่ยูชอนเพื่อปลอบใจและเตือนสติเขา

"เห็นด้วยนะครับ ฮยอง..อีกไม่นานหรอก

เพราะถ้าผู้จัดการรู้ทุกอย่างตอนนี้ พี่จะต้องถูกจับตามองเเน่ๆ

เเละหลังจากนั้นมันก็คงไม่ง่ายอีกที่จะทำอะไรได้อย่างอิสระ

โดยเฉพาะการไปพบไอซัง" ยูชอนเหลือบมองหน้าชางมิน

จากนั้นก็กวาดตามองทุกๆคน เขารู้สึกผิดอยู่บ้างที่ทำให้เพื่อนๆร่วมวง

ที่เหมือนเป็นคนในครอบครัวเดียวกันต้องเป็นทุกข์ไปกับเขา

เขาก้มหน้าน้อยๆก่อนจะเอ่ยปากขอโทษ

"ขอโทษทุกคนนะ เเจจุงฮยอง ยุนโฮฮยอง จุนซู..ชางมิน

ขอโทษที่ทำให้พลอยทุกข์ไปด้วย"

ยุนโฮเข้าไปโอบไหล่เขาอีกคน "อือ เอาน่า รู้ไว้จะได้ไม่ต้องผิดพลาดอีก"

"ใช่ อีกอย่างไม่ต้องห่วง พวกเราพร้อมเอาใจช่วยนายอยู่แล้ว" จุนซูพูดทิ้งท้ายพร้อมตบไหล่เขาเบาๆ

ยิ่งทำให้ยูชอนรู้สึกว่าอย่างน้อยๆการที่เขาสูญเสียความรักไป

เเต่เขาก็ยังมีมิตรภาพที่แท้จริงไว้ให้คอยดูแลและรักษามันอยู่


ฝ้ายทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนล้าหลังจากที่วันนี้ทำความสะอาดมาทั้งวัน

การทำตัวให้ยุ่งอยู่ตลอดเวลา มันทำให้ลืมความเจ็บปวดได้ง่ายลงทีเดียว

เเต่เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอกลับนึกถึงเชน

ฝ้ายยอมรับกับตัวเองเเม้เธอจะไม่ได้รักเขาเเล้ว

เเต่ความผูกพันเเละเยื่อใยเก่าๆที่เคยมี มันตัดไม่ขาดจริงๆ

"สวัสดีค่ะ คุณเชนที่พักห้องอยู่ห้อง 508 เช็คเอาท์ออกไปรึยังคะ?"

"รอซักครู่นะคะ.." ฝ้ายถอนใจเงียบๆ หากว่าเขากลับไปแล้วก็โอเค

มันจะได้ง่ายขึ้นในการที่จะตัดขาดจากการเป็นคนรักกันซักที

"ยังเลยค่ะ ตอนนี้ก็ยังอยู่นะคะ เเล้วจะเช็คเอาท์พรุ่งนี้"

"อะ..ยังพักอยู่เหรอคะ?" ฝ้ายเพิ่งบอกกับตัวเองไปหยกๆว่ามันจะง่ายขึ้นหากว่าเขากลับไปแล้ว

เเต่อะไรๆมันช่างไม่อำนวยเสียเลย "งั้นช่วยต่อสายขึ้นไปให้ด้วยค่ะ"

รอสายอยู่เเค่อึดใจ ก็ปรากฎเสียงเชนอยู่ในสาย "จะกลับพรุ่งนี้เหรอ?"

"อ้าวฝ้าย.." เชนรู้สึกแปลกใจอยู่นิดหน่อยเเต่เขาก็พยายามทำตัวเป็นปกติ

"กลับกี่โมงล่ะ ให้ไปส่งมั้ย?" เสียงเรียบนั่นก็ยังทำให้เชนยังสัมผัสได้ถึงความรู้สึกห่วงใยจากฝ้ายอยู่ดี

"พรุ่งนี้วันจันทร์นี่นา ฝ้ายมีเรียนนี่ อย่าลำบากเลย"

"แล้วเชนจะไปกี่โมงล่ะ?"

"ได้ไฟลท์เย็นน่ะ สี่โมงห้าสิบห้า"

"เริ่มเช็คอินบ่ายสามสิถ้างั้น..โอเคพรุ่งนี้บ่ายโมง เจอกันที่ล็อบบี้โรงแรมนะ"

โดยไม่ปล่อยให้เชนได้พูดอะไร ฝ้ายก็วางสายไปก่อน

เธอเเค่ทำหน้าที่ของเพื่อนคนหนึ่งที่พึงจะทำเท่านั้นเเหละ

จากวินาทีนี้เป็นต้นไป ความสัมพันธ์เก่าๆจะไม่มีอีกแล้วนะ

หวังว่าเชนก็คงเข้าใจเเบบเดียวกัน


บนโต๊ะอาหารมื้อเย็นของวันนี้ มีเสียงเฮฮาพูดคุยของหนุ่มๆกันเป็นปกติ

ยูชอนเองก็เริ่มดูปกติมากขึ้น

ทุกคนกำลังพูดคุยกันถึงวันหยุดสองวันที่จะได้ในวันจันทร์และวันอังคารนี้

"แล้วจะกลับบ้านกันป่าวเนี่ยะ?" ยุนโฮถามขึ้นเมื่อเห็นทุกคนยังหาข้อสรุปของตัวเองไม่ได้ซักที

ยูชอนโพล่งขึ้นมาเป็นคนแรก "ผมไปญี่ปุ่นพรุ่งนี้บ่ายๆนะ บอกจุนซูแล้ว"

"ฮะ?" ยุนโฮตกใจเพราะเขายังไม่รู้เรื่องนี้เลย

เเจจุงเลยผลักหัวเข้าให้ "จะตกใจอะไรนี่ฮึ? ญี่ปุ่นใกล้เเค่นี้ เร็วกว่านั่งรถไฟกลับบ้านนายอีก"

"ก็ป่าว ไปบ่ายแล้วก็กว่าจะเข้าไปในโตเกียวก็เย็นน่ะซี้ ลำบากออก"

"ไม่เป็นไร ถ้าเป็นจุนซูค่อยห่วง" เเจจุงพูดพร้อมระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

ทำให้จุนซูหน้าบูดเบี้ยว..เกี่ยวไรกะตรูฟระ...

"อยากจะให้ไปไวๆน่ะไม่ใช่อะไร ฮ่าๆๆ"

ยุนโฮพูดแก้เก้อเพราะเขารู้สึกเขินที่เเสดงความห่วงใยยูชอนนอกหน้าเกินไป

..ก็ผู้ชายอ่ะน้า ไม่ถนัดเรื่องแบบนี้..

"เครื่องแลนด์กี่โมงล่ะ" เเจจุงถามขึ้นบ้าง จริงๆไม่จำเป็นต้องถามเลยด้วยซ้ำ

เเต่เมื่อฟังยุนโฮพูด เขาก็อยากจะคำนวณเวลา

จากนาริตะเข้าไปในโตเกียวขึ้นมา

"บ่ายสาม" ยูชอนตอบสั้นๆ ซึ่งเเจจุงแค่พยักหน้ารับรู้เท่านั้น

น้องชายคนนี้ เขาเชื่อใจว่าดูแลตัวเองได้เสมอ




มาแล้วยังดีกว่ามาช้า มาช้ายังดีกว่าไม่มา

คริคริ แถได้อีก...รอจนหงุดหงิด

หายหน้ากันไปทีละคนสองคนเเล้วอ๊ะยาง

ขอย้ำว่า อย่าทิ้งกันน้า

รอบนี้หายหน้าไป 8 วัน อิอิ

ยังไม่เกินกำหนดน้ออ

เพราะจริงๆ 10วันต่อ 1 ตอน

วันนี้รีบตื่นมาขัดเกลาเนื้อหาตั้งเเต่สิบโมง

เพราะเเต่งไว้ล่วงหน้าเป็นตอนๆ จนจบก็จริงๆ

เเต่ว่าเป็นเเค่เนื้อเรื่องย่อไม่มีบทสนทนาอ่ะจ๊า

เพราะฉะนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องล่าช้าด้วยประการฉะนี้เเล

เด่วต้องออกไปข้างนอกละ เจอกันใหม่ตอนหน้าน้า

ร้ากๆคนอ่านทู้กกกคน

BG credit : on pic



green rose theme - Green rose



Create Date : 01 พฤศจิกายน 2551
Last Update : 1 พฤศจิกายน 2551 12:30:28 น. 6 comments
Counter : 159 Pageviews.

 
หวัดดีค่าพี่แอน

ฝ้ายเนี่ย....ใจดีจังเลยแฮะ

เดี๋ยวก้เจอกันแล้วอ่า ตื่นเต้นชะมัด

เจอกันนะคะ อีกตั้งหลายวันแน่ะ


โดย: หยกจ้า IP: 78.147.29.137 วันที่: 1 พฤศจิกายน 2551 เวลา:21:46:22 น.  

 
ว๊าววววววววววววววววววว มาแล้วฟิคที่เฝ้ารอ อิอิ

อยากบอกพี่แอนว่าเข้ามาติดตามหลายรอบมาก อิอิ

หุหุ ตื้นเต้นจังเลย พระนางเราจะได้เจอกันแล้ว


อ่อ....เรื่องฟิคพี่แอน ในอนาคตอันใกล้(รึเปล่า) จะปริ้นไปให้เจ้าตัวน่ะค่ะ (คงรอให้ฟิคจบก่อน เข้าเล่มเลย อิอิ)


โดย: น้องขนมน่ากิน วันที่: 3 พฤศจิกายน 2551 เวลา:2:01:05 น.  

 
ในที่สุด ก็ ได้ เห็น หน้า เชน ซะที

ว่าแล้ว อยาก ให้ ทุกคน บังเอิญ เจอ กาน จริงจิ๊ง

น่าน เน่า ได้ อีก เนอะ



โดย: เจร้นาฐ IP: 202.176.82.193 วันที่: 3 พฤศจิกายน 2551 เวลา:8:33:29 น.  

 


มาเยียมค่ะ

ตอนที่33 แล้วหรือ คะ เพลงเพราะแต่ชีวิต อึ้มมม ชีวิต



โดย: Cheria (SwantiJareeCheri ) วันที่: 8 พฤศจิกายน 2551 เวลา:10:18:36 น.  

 
Photobucket


โดย: Cheria (SwantiJareeCheri ) วันที่: 15 พฤศจิกายน 2551 เวลา:23:16:49 น.  

 
อ่าววว พี่แอน ดองฟิคนี้แล้วหรอคะ

ไม่มาอัพเลยอ่า เศร้านะตัวเอง -_-"


โดย: หยกค่า IP: 217.171.129.73 วันที่: 15 พฤศจิกายน 2551 เวลา:23:48:42 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.