A Simple Life on Earth

Misswaterlily
Location :
Kanagawa Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Free CursorsMyspace LayoutsMyspace Comments
OH! M I C K Y..You're so fine..You Blow My Mind..Hey Micky!
Group Blog
 
<<
กันยายน 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
16 กันยายน 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Misswaterlily's blog to your web]
Links
 

 
ตอนที่ 27 ก่อนเปิดใจ

When The Destiny Comes Along

Ep.27ก่อนเปิดใจ


ใบไม้ร่วงใกล้เข้ามาเเล้ว ความมืดเริ่มปกคลุมรอบด้านเร็วกว่าปกติ

สายลมยังพัดเอื่อยๆให้ความรู้สึกเย็นสบาย

เเต่ในใจใครบางคนกลับตรงกันข้าม

มันเป็นความเย็นเยือกที่ให้ความรู้สึกโหวงเหวง

เชนยังคงยืนอยู่ที่เดิมแม้ว่าฝ้ายจะเดินจากไปแล้ว

ในหัวของเขาก็ยังคงว่างเปล่า เว้นเเต่คำพูดของฝ้ายเมื่อครู่

ที่เหมือนสมองของเขาสั่งการให้มันรีเพลย์อยู่อย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมา

ถ้อยคำทุกคำที่เอ่ยออกจากปากฝ้าย มันกรีดแทงใจของเขา

อย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกว่ามันจะเกิดขึ้น

ทันใดความคิดบางอย่างก็เเล่นผ่านเข้ามาในหัว

เขาควรจะทำมันสินะ การยื้อคนที่รักไว้ให้นานที่สุด มันเป็นสิ่งที่เขาต้องทำ!


"จุนซูยา..อันยอง" ฮยอนอากล่าวทักทายไปตามสาย

"อื้อ อันยองนูนา"

"ถึงเกาหลีแล้วเป็นไง?"

"ก็ดีอ่ะ แต่มีเรื่องนิดหน่อย แต่ก็ไม่ไรมาก เรียบร้อยละ"

"เรื่องไร?"

"..ไม่มีไร..แล้วนูนามีไรรึป่าว น้ำเสียงไม่ค่อยดี"

"เอ่อ..ยูชอนชี..อยู่แถวนั้นมั้ย?"

จุนซูหันไปมองยูชอนที่กำลังนั่งจับเจ่าอยู่ตรงโซฟาริมหน้าต่างอย่างเหงาหงอย

"อื้อ อยู่..จะคุยเหรอ?"

"อือ ขอคุยหน่อย" จุนซูเดินเข้าไปหายุชอนด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยมั่นคงนัก

เขารู้ว่าเพื่อนของเขาอยากอยู่คนเดียวตอนนี้

เเต่เขาก็รู้อีกเหมือนกันว่า ฮยอนอาน่าจะมีเรื่องที่ค่อนข้างสำคัญทีเดียว

จุนซูยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้ายูชอน ซึ่งนั่นทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมามองอย่างงงๆ

แต่เมื่อจุนซูบอกว่าต้นสายเป็นใคร เขาจึงรีบรับมาทันที

"ฮัลโหล" เสียงยูชอนฟังดูมีชีวิตชีวามากขึ้น

ตอนแรกเขาคิดว่าจะล้มเลิกเรื่องตามหาตัวแฟนคลับแล้ว

เเต่เมื่อฮยอนอาโทรมาแบบนี้มันทำให้ความหวังนั้นฟื้นคืนอีกครั้ง

"ยูชอนชี..คือฉันโทรมาเเจ้งเรื่องที่คุณขอเช็คภาพน่ะค่ะ"

"ครับ เป็นยังไงครับ?" เขาพยายามสะกดน้ำเสียงตื่นเต้น

"ทางฝ่ายโสตฯไม่อนุมัติน่ะค่ะ" เเค่ประโยคนี้ประโยคเดียว

มันทำให้จิตใจของเขาห่อเหี่ยวลงไปมากกว่าก่อนรับสายจากเธอซะอีก

"มันติดปัญหาบางอย่าง เเต่เหตุผลฉันก็ไม่รู้จริงๆ ขอโทษนะคะ"

หากยูชอนยืนคุยอยู่ตรงหน้ากับฮยอนอาตอนนี้

ความหวังของเขาคงไม่ดับวูบอย่างนี้แน่

เพราะฮยอนอานั้นปั้นสีหน้าเวลาโกหกได้ไม่เนียนเลย


มือข้างที่ถือโทรศัพท์อยู่นั้นลดลงพรึ่บอย่างรวดเร็ว

เหมือนความอัดอั้นต่อสิ่งที่ค้างคาใจ รอคอยที่จะหลุดออกไป

ฮยอนอาถอนใจเฮือกใหญ่ พลางทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนเเรง

"ขอโทษจริงๆค่ะ ยูชอนชี"


ผู้คนมากมายเเละเสียงรอบข้างอันอึกทึกที่สถานีรถไฟตอนหัวค่ำแบบนี้

ทำให้ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด ฝ้ายมองไปรอบๆอย่างคนที่ไม่มีจุดหมายอีกครั้ง

นึกอยากจะร้องไห้ เเต่ทำไมน้ำตาถึงไม่ไหล?

แววตาของเชนเมื่อครู่ทำเธอจุกอกเหมือนกัน

เเววตาที่แสดงออกถึงความรวดร้าวอย่างนั้น

มันทำให้คนอย่างเธอแทบจะใจอ่อนกลับไปหาเขา

เเต่ใบหน้ายูชอนกลับลอยเข้ามาแทนที่อย่างชัดเจน

ระหว่างความรู้สึกต่อยูชอนที่ไม่มีทางเป็นไปได้กับเยื่อใยเก่าๆที่มีต่อเชน

ซึ่งหากจะกลับไปก็คงไม่ได้อีกเช่นกัน..อย่างไหนเจ็บปวดกว่านะ?..

ฝ้ายครุ่นคิดมาตลอดทางกับเรื่องของผู้ชายสองคนตอนนี้

และเเล้วเรื่องของภาพบันทึกจากกล้องวงจรปิดก็เเล่นเข้ามาในหัว

มันเป็นเรื่องที่หนักใจมาตลอดเพราะฝ้ายมั่นใจว่า

ฮยอนอาอาจจะเปิดดูไปแล้วก็ได้

เเต่หากว่าเธอยังพอจะมีโชคอยู่บ้างฮยอนอาอาจไม่ติดใจสงสัยอะไร

และก็คงจะไม่เปิดดู เเต่พอฝ้ายฉุกคิดถึงช่วงเช้าวันนี้ที่ฮยอนอามาหา

คำพูดที่แปลกๆนั่นทำให้ฝ้ายรู้สึกใจคอไม่ดี


"ฮยอนอา กินไรรึยัง?" ฝ้ายโทรหาฮยอนอาทันที

"ยังอ่ะ จะออกไปกินด้วยกันเหรอ?"

"อื้ม ตอนนี้อยู่แถวอุเอโนะ..เดี๋ยวกลับไปแล้วออกมาร้านราเม็งหน้าสถานีนะ"

"ไปอยู่ทำไมตรงนั้นน่ะ?"

"มาหาเพื่อนน่ะ เขามาจากไทย" ฝ้ายตอบเสียงเรียบ

อารมณ์ตอนนี้ไม่อยากที่จะมานั่งอธิบายอะไรกับใครมากมายนักหรอก

"อ่อ เหรอๆ? อื้ม ได้ เจอกันหน้าสถานีเดี๋ยวถึงเเล้วเมล์มาบอกละกัน"

ฝ้ายและฮยอนอาต่างก็วางสายไปแล้วต่างก็คิดว่า..มีเรื่องที่จะต้องคุยกันวันนี้ให้ได้..

ฮยอนอาเดินมารอตรงหน้าสถานีได้ซักพัก

ฝ้ายก็เดินออกมา ฮยอนอาโบกไม้โบกมือให้เพื่อนรู้ว่าเธอยืนรออยู่ก่อนเเล้ว

เพื่อที่ว่าฝ้ายจะได้ไม่มองหาอีก เมื่อฝ้ายเห็นฮยอนอาจึงค่อยๆวิ่งมาหา

"มานานแล้วเหรอ?"

"หึ เปล่า..มายืนได้แป๊บเดียวเธอก็มาพอดี"

ฝ้ายเกาะเเขนฮยอนอากึ่งๆลากให้เดินออกมาจากบริเวณทางออก

เพื่อมุ่งหน้าสู่ร้านราเม็งหน้าสถานี

"หิวยัง?"

"อื้อ นิดหน่อย"ฮยอนอาตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง

"งั้นป่ะ รีบเดิน" สองสาวพากันเดินเข้ามาในร้าน

ทั้งคู่เข้ามานั่งได้ซักพัก ราเม็งชามโตราวกะละมังก็มาวางอยู่ตรงหน้า

ควันหอมกรุ่นลอยขึ้นมาเตะจมูกเรียกน้ำย่อยได้ดีนัก

"อุว้าวว" ฮยอนอาส่งเสียงออกมาเบาๆ..ท่าทางแบบนั้นมันดูปกติละนะ..

ฝ้ายนั่งมองเพื่อนสาวยิ้มๆ หากว่าฮยอนอาไม่ได้รู้อะไรเลยคงจะดี


เวลาไม่กี่นาที
ฮยอนอาก็ฟาดราเม็งชามเบ้อเริ่มได้หมดเกลี้ยง

เเต่ฝ้ายกลับกินไปได้เเค่ครึ่งเดียว

ฮยอนอาถลึงตามองชามตรงหน้าฝ้ายด้วยความแปลกใจ

"กินหรือดมยะเเม่คุณ? เสียของ.."

ฝ้ายหัวเราะกับท่าทางแบบนั้นของฮยอนอา "ก็เอาไปกินสิ อ่ะ.."

พูดจบก็ผลักชามตรงหน้าให้เลื่อนมาเเทนที่ชามราเม็งของฮยอนอา

"จริงเหรอ?" ฝ้ายพยักหน้าแทนคำตอบแล้วฮยอนอาก็ลงมือกินอีกครั้ง

อย่างไม่กลัวไขมันมาเยือน ก็ราเม็งอ่ะ แป้งทั้งนั้น..

"เธอบอกว่าทางศูนย์คอมฯอนุมัติให้มิคกี้ได้ดูภาพจากวงจรปิดแล้วนี่นา ใช่มั้ย?" ฝ้ายถามขึ้น

ขณะที่ฮยอนอากินราเม็งของฝ้ายไปได้เเค่ครึ่งคำ

ความอร่อยของมันหดหายไปทันที ฮยอนอาเงยหน้าขึ้นมองฝ้าย

"อื้อ"..ไม่กงไม่กินมันละ เรื่องชวนเครียดอะไรก็ไม่อร่อยเเล้วตอนนี้..

"เมื่อเช้าเขามาหาฉัน"

"ฉันรู้เเล้วล่ะ" น้ำเสียงฮยอนอาเหมือนเมื่อเช้านั่นทำให้ฝ้ายรู้สึกไม่ชอบ

เพราะมันทำให้เธอเหมือนถูกจับผิดอยู่

ดูเหมือนฝ้ายอยากจะเริ่มคำถามอีกเเต่เเล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขัดจังหวะขึ้น

"ฮัลโหล?"

"สวัสดีครับ ผมเนโมโตะ ชิเงรุโทรจากศูนย์นักท่องเที่ยวครับ"

"อ่ะ..ค่ะ?" ฝ้ายอึกอักเล็กๆด้วยความงุนงง

"เพื่อนของคุณที่ชื่อ คุณเชน ไตรพิสุทธิ์เขามาเเจ้งว่าพาสปอร์ตและกระเป๋าตังค์หายครับ"

"คะ?" ฝ้ายขึ้นสูงเสียงด้วยความตกใจ

"คุณมารับเพื่อนคุณได้มั้ยครับ? ผมคิดว่าหากคุยภาษาเดียวกันจะดีกว่า"

"เอ่อ ค่ะได้ค่ะ ที่ไหนคะ?" ฝ้ายหยิบปากกาแล้วลงมือจดที่ตั้งอย่างคร่าวๆ

ก่อนจะกล่าวขอบคุณและวางสายไป

เชนมีเรื่องลำบากแบบนี้เธอคงจะทนใจเย็นอยู่ไม่ได้หรอก

*******************************************


โมชิวาเกะ อาริมาเซ่งเดชิเตะ

แปลว่า ขอโทษโดยไม่มีข้อแก้ตัวใดๆค่ะ

ขอโทษที่ลงฟิคช้า ทำให้คนอ่านเสียอารมณ์กันจนได้ ฮืออ

พรุ่งนี้เพื่อนสมัยมัธยมจะมาเยี่ยมเเล้วอ่า

คงอัพช้าอีกแน่ๆๆ อีกอย่างอยู่สองอาทิดแน่ะค่ะ

เพราะมาไกลจากนู่นน ซีแอตเติล

ต้องขอโทษจริงๆนะคะ หากว่าช่วงสองอาทิดนี้จะอัพวันเว้นวันไม่ได้แล้ว

แอบเห็นน้องขนมเข้ามาดู เพราะคิดว่าอัพใช่ม้า?

ขอโทดนะค้า น้องขนมและทุกๆคน

ส่วนคุณหยก ที่ถามไว้ในตอนที่เเล้วว่าพี่อยู่ส่วนใหญ่ของญี่ปุ่น

คือพี่อยู่โยโกฮาม่า จ.คานางาวะ ติดโตเกียวเล้ย 1ชม.เอง

ทำไมหรอคะ คุณหยกจะมาเที่ยวหรอ อิอิ

((ยังมีอารมณ์เล่น เค้าโกดที่อัพช้า ยังไม่รู้ตัวอีก))

วันนี้ไปละค่ะ อัพช้าเเต่อย่าทิ้งกันน้า

อยู่ด้วยกันจนจบเรื่องเน้ออ


~LOVE GENERATION~ - MUSIC BOX



Create Date : 16 กันยายน 2551
Last Update : 16 กันยายน 2551 0:44:00 น. 3 comments
Counter : 180 Pageviews.

 
อ๊ากกกกกกก ตอน 27 อ่านแล้วขัดใจอย่างแรงงงง

ตาเชนนี่ รังสีตัวพระร้ายเริ่มฉายแระ ยื้อฝ้ายทำมายยย

(โหะๆๆ อินไปๆ)

จะว่าไปแล้ว ถ้าขนมฯเปนฝ้ายก้อคิดหนักน่ะ อีกคนก้อคนเคยรัก ส่วนอีกคนก้อคนแอบรัก เฮ้ออออ....

..........................................
ส่วนเรื่องอัพ ไม่เปนไรจ้าพี่แอน อัพเร้วอัพช้า ก้อไม่ว่ากัน ขอให้ล่ะกาน ฮิๆๆ


โดย: น้องขนมน่ากิน วันที่: 16 กันยายน 2551 เวลา:8:19:16 น.  

 
อะไรเนี่ย ตาเชนต้องแกล้งแน่ๆเลย ชักจะมากไปแล้วนะ

ถ้าหยกเป็นฮยอนอาคงลำบากใจน่าดู

โดชิเตะ คิมิ โวะ สึกิ นิ นัตเตะ ชิมัตตันดะโร
แปลว่า ไม่เป็นไรโดยไม่มีข้อแกตัวใดๆค่ะ (ล้อเล่นน้า)


อัพช้าดีกว่าไม่อัพเน้อ

อยากไปเที่ยวอ่า ปิดเทอมช่างน้อยนิด

ทาดะ เนกัตเตรุ ค่ะ(ใช่ป่าวหว่า ไปก้อปจากเน็ตมา อิอิ)


โดย: หยก IP: 217.171.129.68 วันที่: 16 กันยายน 2551 เวลา:22:44:37 น.  

 
เง้อ.....

มาลงชื่อว่ารอติดตามน่ะต่ะพี่แอน อิอิ

(กดดันได้อีกตรู)


โดย: น้องขนมน่ากิน วันที่: 19 กันยายน 2551 เวลา:7:59:12 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.