A Simple Life on Earth

Misswaterlily
Location :
Kanagawa Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Free CursorsMyspace LayoutsMyspace Comments
OH! M I C K Y..You're so fine..You Blow My Mind..Hey Micky!
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2551
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31 
 
10 สิงหาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Misswaterlily's blog to your web]
Links
 

 
ตอนที่ 9 ก้าวที่หนึ่งของโชคชะตา

When The Destiny Comes Along

Ep.9 ก้าวที่หนึ่งของโชคชะตา


ยูชอนกลับเข้ามาในห้องเขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า

ลืมถามชเว ซึง ฮยอนเกี่ยวกับ รายละเอียดที่ตั้ง

เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็ต่อโทรศัพท์ทันที

“ฮัลโหล คุณชเวครับ คือเมื่อกี๊ผมลืมขอรายละเอียดที่ตั้ง”

เสียงปลายสายหัวเราะ “อ้าว ผมนึกว่าคุณต้องการรู้เเค่คร่าวๆ ซะอีก

นี่กะล่าตัวจริงๆเลยเหรอครับ” ชเว ซึง ฮยอนเเซว

แทนที่จะปฏิเสธเเต่ยูชอนกลับรับคำไปอย่างซื่อๆ

เื่มื่อปลายสายบอกให้รอ ยูชอนจึงรออยู่ชั่วอึดใจ

เเล้วเขาก็ได้รู้ที่ตั้งไอพีของเธอคนนั้นก่อนกล่าวขอบคุณเเล้ววางสายไป

ยูชอนมองที่ตั้งที่จดอยู่ในกระดาษที่ถืออยู่

“มหาวิทยาลัยนานาชาติโตเกียว”

เขาจ้องมองดูกระดาษที่จดในมืออีกครั้งซึ่ง

ในรายละเอียดการเช็คไอพีของเครื่องคอมพิวเตอร์จะมีทั้งที่ตั้ง

เเละเบอร์โทรศัพท์ เมื่อเขาเห็นว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ของมหาวิทยาลัย

เขาจึงไม่คิดที่จะติดต่อไปแต่เขาคิดว่าถ้าไปถึงสถานที่จริงๆ

และลองหาลู่ทางเช็คกับเจ้าหน้าทีที่นั่นคงจะดีกว่า

ยูชอนจึงเเพลนไว้ว่า เย็นวันรุ่งขึ้นเขาจะลองไปดู


วันต่อมา ทั้ง5หนุ่มมีคิวอัดรายการทอล์คโชว์จนถึง5โมงเย็น

หลังจากนั้นจึงเป็นเวลาว่าง และมะรืนนี้จะต้องกลับเกาหลีไปอีกครั้ง

หลังจากที่มาญี่ปุ่นได้ครบตามกำหนด ทั้งหมดจึงตกลงกันว่า

จะกลับบ้านไปทำอาหารเเละดูหนังกันในบ้าน

แต่ยูชอนเป็นคนเดียวที่ปฏิเสธทำให้ทุกคนเริ่มเเปลกใจกับท่าทางของเขา

"จะไปไหนอ่ะ" จุนซูพูดขึ้นกลางวงขณะที่ยูชอนเดินปลีกตัวออกไปแล้ว

"ถามดิ" แจจุงแนะนำด้วยอารมณ์กวนๆแล้วหัวเราะก่อนจะเดินขึ้นรถไป

ส่วนจุนซูพอได้ยินก็ทำหน้าหงิกบ่นพึมพำระบายอารมณ์คนเดียว

"อะไรวะ ไม่ได้จะถามให้ใครตอบซะหน่อย ก็บ่นคนเดียวอ่ะ"

เเล้วก็เดินตามเพื่อนๆไปที่รถ พอขึ้นรถไปได้ ก็ได้ยินอีกสามหนุ่ม

พูดเรื่องยูชอนกันอยู่ "ไปคนเดียว น่าเป็นห่วง ฉันไปด้วยละกัน"

ยุนโฮพูดขึ้นแล้วทำท่าจะลุกออกไป ชางมินจึงดึงเอาไว้

"ฮยอง ถ้าพี่ยูชอนเขาอยากให้เราไปด้วยเขาคงชวนละล่ะ

เขาคงอยากไปคนเดียว" แจจุงเห็นด้วย จุนซูจึงบอกให้คนขับออกรถ

แล้วการเดินทางกลับบ้านก็เริ่มขึ้นพร้อมๆกับเสียงโหวกเหวก

ของหนุ่มๆทั้งสี่คนดังลั่น


ยูชอนนั่งรถไฟJR สายคาวาโงเอะ มาตรงสถานีมาโตะบะ

เพราะจุดหมายคือมหาวิทยาลัยนานาชาติโตเกียว

เขาไม่เข้าใจตัวเองนักว่าทำไมถึงต้องอยากรู้ถึงเพียงนี้

อาจจะเป็นเพราะเมื่อเขาได้อยู่ญี่ปุ่น ณ เวลานี้เเล้ว

เขาเลยอยากที่จะมาดูด้วยตัวเอง ข้อมูลที่เขาถืออยู่ในมือ

ประกอบกับเวลาการใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ต้นเหตุอันนั้น

ทำให้เขาคิดว่ามันไม่ได้ยากเลยหากเขาตัดสินใจ

เข้าไปขอความร่วมมือจากเจ้าหน้าที่ดูเทปจากกล้องวงจรปิด

ว่าใครใช้คอมพิวเตอร์ในเวลาที่ส่งข้อความถึงเขา

แม้มันจะไม่ได้ยากแต่ทว่ามันอาจจะกลายเป็นความยุ่งยาก

แต่เขาก็อยากที่จะเสี่ยงดู

ยูชอนมองรอบๆตัวไปเรื่อยเปื่อยแต่แล้วสายตาของเขา

พาให้ไปพบกับผู้หญิงคนหนึ่งเดินอยู่ริมถนนในมหาวิทยาลัย

ผมหยิกเป็นลอนฟู ใบหน้าเรียวเล็ก สวย น่ารักทั้งที่ไร้การแต่งแต้ม

เขาจำได้ว่าเธอเป็นคนที่เขาเจอที่คลับคืนนั้น

ยูชอนชะลอฝีเท้าพลางคิดว่าอย่างน้อยเธอน่าจะช่วยเขาได้

คิดได้ดังนั้น ยูชอนก็เร่งฝีเท้าแล้วไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

ฝ้ายถึงกับนิ่งอึ้ง ทั้งตกใจและแปลกใจ

คล้ายว่าทุกอย่างรอบตัวขณะนี้หยุดนิ่งไปชั่วขณะ

..มิคกี้ ยูชอน..ตัวเป็นๆ ยืนอยู่ตรงหน้า..

"สวัสดีครับ"เขาทักทายเธอด้วยภาษาอังกฤษ ฝ้ายยังคงอึ้งอยู่

เธอจึงไม่ได้ทักทายตอบ

"จำผมได้ไหม?" เขาถาม

แต่เมื่อเห็นว่าเธอยังคงเงียบเขาจึงพูดต่อด้วยหวังว่าเธอจะจำเขาได้

"เมื่อวันก่อนผมเห็นคุณกับเพื่อนอยู่ในร้านสีม่วง"

ฝ้ายใจหายวาบเหมือนว่าเธอทำผิดและถูกจับได้

แต่ขณะนี้เป็นความรู้สึกที่กลัวบางอย่างถูกเปิดเผยมากกว่า

"คะ?" เธอเอ่ยออกไปแค่คำเดียวเหมือนจะต่อเวลาให้สมองตัวเอง

ได้คิดว่าควรจะพูดอะไรต่อหลังจากนั้น

"จำได้รึเปล่าครับ?"เขาถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แล้วคำตอบที่เหมือนไม่ได้กลั่นกรองดีเท่าไหร่นักก็โพล่งออกไป

"จำไม่ได้ค่ะ" ยูชอนพยักหน้าเเล้วยิ้มน้อยๆแต่เป็นยิ้มแบบผิดหวัง

ตอนนี้ในสมองฝ้ายครุ่นคิดจนหลายอย่างตีกันแล้ว..เขามาที่นี่ทำไม?..

"มีอะไรกับฉันรึเปล่าคะ?" ฝ้ายฝืนถามออกไปด้วยความเย็นชา

ทั้งที่เธออยากจะพูดให้ฟังดูอ่อนโยนกว่านี้..ก็ศิลปินคนโปรดนี่นา

เหมือนฝันจริงๆให้ตายเหอะ..แต่ตอนนี้

ความกังวลมันกดทับความตื่นเต้นไปซะเเล้ว

ยูชอนส่ายหน้า ทั้งที่สายตาจ้องเธอราวกับจะมีบางอย่างให้ช่วยเหลือ

"คุณเรียนที่นี่เหรอ?"

ฝ้ายอึกอักก่อนจะตัดสินใจบอกตามจริง "ใช่ค่ะ"

ยูชอนยิ้มออกมาอย่างดีใจ "ผมเห็นคุณผมก็จำได้

และคิดว่าคุณอาจจะจำผมได้"

((แม้จะดูเหมือนเข้าข้างตัวเองแต่ก็ขอพูดตามความจริงล่ะ))

เเต่ฝ้ายก็เลือกที่จะส่ายหน้าปฏิเสธมากกว่าที่จะตอบว่า

เธอรู้จักเขาดีเชียวล่ะ!!"ไม่ค่ะ ฉันไม่รู้จักคุณเลย"..ใจร้ายได้อีกผู้หญิงคนนี้..

ยูชอนสีหน้าเจื่อนลงจนฝ้ายรู้สึกโมโหตัวเองที่เธอโกหกเขา

แต่เขาก็เลือกที่จะยิ้มเมื่อนึกได้ว่าไม่ควรทำสีหน้าสลดแบบนั้น

"คุณพอจะมีเวลารึเปล่า? ผมมีเรื่องอยากจะขอให้คุณช่วย"

ยูชอนเม้มริมฝีปากนิดๆเพราะเขารู้สึกหนักใจ

ที่ต้องมาเอ่ยขอความช่วยเหลือจากคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

"ขอโทษค่ะ ฉันต้องรีบไป" ฝ้ายตอบด้วยท่าทีเย็นชา

ก่อนจะเดินผ่านเขาไป เเต่เเล้วยูชอนก็หันหลังมาตะโกนถามเธอ

"ศูนย์คอมพิวเตอร์ของที่นี่อยู่ตรงไหนครับ"

ทันทีที่ยูชอนพูดจบ ฝ้ายใจหายวาบอีกครั้งและหยุดชะงักทันที

ลางสังหรณ์ของเธอเริ่มชัดเจนขึ้นเเล้ว

((หรือว่าเขาจะมาที่นี่เพราะเรื่องข้อความนั่น?))เธอเลยเลือกที่จะไม่ตอบ

และที่สำคัญเธอก็ไม่หันกลับไปมองดูเขาอีกเลย...



*****************************************


ร้านสีม่วง 555 เชยได้อีก ชื่อร้าน

จริงๆคนเขียนตั้งใจจะให้เป็นร้านมุราซากิ ที่แปลว่าสีม่วง

เเต่ว่าไหนๆก็กำลังเขียนฟิคไทย ให้คนไทยอ่าน

เลยแปลเป็นไทยมันซะเลย 55 ซื่อ(บื้อ)ดีมั้ยคะ?

แล้วฟังเพลงดิ บิวท์เข้าป๊ายยย

กลัวฟิคไม่ตื่นเต้นและไม่ได้อารมณ์พอ

เลยต้องอาศัยดนตรีประกอบ 555

อ้อ ใบปิดที่แปะท้ายตอนไม่ใช่ใบปิดของฟิคชั่นนะคะ

เเต่เป็นใบปิดของซีนสุดท้าย คริคริ (ได้ข่าวว่าแอบทำในเวลางาน)

ตอนนี้มีคนเข้ามาดูบล็อคเยอะอยู่เหมือนกัน

เเต่อยากรู้ว่าได้อ่านฟิคกันรึป่าว

เพราะไม่เหนคอมเมนท์เลย

เลยสงสัยว่าจริงๆแล้วมันมีคนอ่านมั้ยนี่ ฟิคเรื่องนี้

อ่านเเล้วเเสดงตัวกันนิดนึงก้อยังดีน้า

ไม่ต้องเมนท์ก้อได้ เอาเเค่ส่งอีโมมาซักตัวก็รู้แระว่า

มีคนอ่านเเล้ว เพราะตอนนี้ปล่อยเมนท์ได้ทู้กกกคน

ให้กำลังใจคนเเต่งหน่อยนะคะ เริ่มเหี่ยวทั้งหัวใจและใบหน้า 555+

เเต่ขอบคุณน้องขนมน่ากินที่ยังเมนท์ให้กันตลอด

พี่(แฟน)มิคกี้ยูชอน มีกำลังใจขึ้นเยอะเลยค่ะ

ขอบคุณมั่กๆๆ



im sorry i love you -


Create Date : 10 สิงหาคม 2551
Last Update : 11 สิงหาคม 2551 10:54:17 น. 2 comments
Counter : 192 Pageviews.

 
โอ๊ยยยย เจ็บปวด ตอนนี้ทำไมเจ็บอย่างนี้ แหะๆ อินจัดๆ

เห้อ....น้องฝ้าย ทำไมใจร้ายจัง TT ช่างบีบหัวใจคนอ่านซะเหลือเกิน


สู้ๆมิคกี้ ยูชอน

....................................................................
พล่ามซะเยอะเชียว
สวัสดีค่า พี่(แฟน)มิคกี้ยูชอน เป็นกำลังใจให้เสมอน่ะค่ะ (ดีใจด้วยค่าที่คนเข้ามาอ่านเยอะๆ)


ขอสารภาพว่า เข้ามาอ่านหลายรอบมากเลยในแต่ละตอน หุหุ เพิ่มอรรถรสในการจินตนาการ ฮิ้ววววว

และที่สำมะคัน ติดงอมแงมแล้วววว :)


โดย: น้องขนมน่ากิน วันที่: 11 สิงหาคม 2551 เวลา:16:26:22 น.  

 
พี่แอนเปิ้นไม่ได้เข้ามาอ่านเรย...เน็ตเน่าย่ะ

หนุกหนาน..ตื่นเต้นดี ชอบๆๆ


โดย: AomJae IP: 124.157.156.170 วันที่: 12 สิงหาคม 2551 เวลา:9:34:48 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.