A Simple Life on Earth

Misswaterlily
Location :
Kanagawa Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





Free CursorsMyspace LayoutsMyspace Comments
OH! M I C K Y..You're so fine..You Blow My Mind..Hey Micky!
Group Blog
 
<<
มิถุนายน 2552
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930 
 
6 มิถุนายน 2552
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Misswaterlily's blog to your web]
Links
 

 
ตอนที่ 51 เดินหน้า

When The Destiny Comes Along

Ep.51 เดินหน้า

ฝ้ายเดินลงมาข้างล่างด้วยใจหวั่นๆ ภาพเดิมในฝันเมื่อครู่

ย้อนกลับมาใหม่ ยกเว้นเธอเห็นฮยอนอาเพียงคนเดียว

ที่กำลังยืนรออยู่ ฝ้ายยิ้มให้เป็นเชิงทักทายแต่ยังแอบมองรอบๆ

ด้วยความไม่แน่ใจว่าจะเจอหนุ่มๆสี่คนเหมือนในฝันหรือไม่

ฮยอนอาเดินมาคว้าแขนฝ้าย “ทำอะไรอยู่ จุนซูกับยูชอนชี

ส่งเมลหาเธอกระหน่ำเลยอ้อ ไม่สิ จุนซุคนเดียวที่กระหน่ำส่ง”

ฝ้ายเลิกคิ้วอย่างไม่เชื่อหู “ว่าไงนะ”

คำถามเมื่อครู่พูดออกไปโดยไม่ต้องการคำตอบ

แล้วฝ้ายก็คลำๆตามกระเป๋าเสื้อโค้ท ถึงรู้ว่าเธอไม่ได้พกโทรศัพท์มา

“ฮยอนอา ฉันลืมโทรศัพท์ รอก่อนนะ” ไม่ทันที่ฝ้ายจะหันหลังไป

ฮยอนอาก็คว้าหมับเอาไว้ได้ก่อน “ไม่ต้องไปเราไม่มีเวลาแล้ว”

พูดจบฮยอนอาก็ลากฝ้ายออกมาจากตัวแมนชั่นทันที


“นี่เราจะไปไหนกันฮยอนอา”
ฝ้ายถามเสียงขุ่นนิดๆ

เพราะจู่ๆก็ถูกลากมาไม่รู้เรื่องรู้ราว แถมยังต้องคอยก้าวยาวๆตามเสียอีก

ฮยอนอาไม่ได้สนใจฟังเสียงของฝ้ายเพราะเธอ

เห็นรถสีดำทรงเหลี่ยมที่กำลังวิ่งตรงมาด้านหน้า

ฮยอนอาโบกรถทันที เมื่อรถแท็กซี่จอดสนิทดีแล้ว

ประตูรถด้านหลังจึงเปิด ผึง โดยอัตโนมัติ

ฮยอนอาปล่อยให้ฝ้ายเข้าไปนั่งก่อน คนขับหันมาถามฝ้าย

ถึงจุดหมายที่ต้องการจะไป คนถูกถามทำหน้างงๆ

แต่แล้วก็เป็นจังหวะที่ฮยอนอาหย่อนตัวเข้ามาพอดี

“ไปโรงแรมฮิลตัน ชินจูกุค่ะ” ฝ้ายหันขวับ

“ไปหาใครฮยอนอา จะบอกฉันได้รึยัง” ฝ้ายนั่งไม่ติดพนักพิงแล้วตอนนี้

ใบหน้าเรียวหันเอียงมาหาเพื่อนรักข้างๆตัว สายตาจริงจังเอาเรื่องอย่างนั้น

ทำให้ฮยอนอารู้สึกลำบากใจ “ไม่ใช่ว่าจะปิดบังอะไรหรอกนะ ไอจัง..

คือว่าตอนนี้พวกจุนซู อยากให้เราไปรอพวกเขาที่นั่น

เพื่อหาทางแก้ปัญหาเรื่องนี้” “เรื่องไหน เรื่องอะไรอีก” ฝ้ายโพล่งขึ้นมา

ไม่รอให้ฮยอนอาพูดจบ ทำให้สาวร่างเล็กกว่าหน้ายู่

“แล้วไอจังคิดว่าจะเป็นเรื่องอะไรได้ล่ะ”

ฮยอนอามองฝ้ายด้วยสายตาหม่นหมองก่อนจะเบือนหน้าหนี

ไปหาบรรยากาศด้านนอกกระจกเพื่อหาจุดผ่อนคลายให้ตัวเอง

แม้เพียงครู่หนึ่งก็ยังดี ฝ้ายน้ำตารื้นแล้วหันมาทางกระจกอีกทาง

เพื่อเอนตัวลงพิงอย่างอ่อนแรง และจู่ๆความรู้สึกเจ็บปวด

ก็แล่นจี๊ดขึ้นมาในอกจนต้องหลับตานิ่งและน้ำตาที่หยดลงมาติดๆกันนั้น

ทำให้รู้ว่าก่อนหน้านี้มันเอ่อเเละรอจะล้นออกมาตั้งนานแล้ว


ทันทีที่ประตูรถเปิดอ้า แสงสว่างจากไฟนีออนหน้าโรงแรมก็กระทบเข้ากับใบหน้าเรียวหวาน

แต่แดงระเรื่อที่ผ่านการร้องไห้ ไม่สิ ต้องเรียกว่า

ผ่านการเสียน้ำตาที่ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นซักแอะมากกว่า

การอยู่ในรถที่มีพียงแค่แสงสลัวๆบางเบาที่ลอดผ่านเข้ามาในรถ

เกือบสี่สิบนาที ทำให้ฝ้ายต้องหยีตาลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อเจอเข้ากับแสงไฟเหล่านั้นตรงด้านหน้าของโรงแรม

ฝ้ายยกมือขึ้นบังตาเล็กน้อย เสียงกุกกักด้านหลังทำให้รู้ว่า

ฮยอนอากำลังออกมาจากตัวรถ ฝ้ายรีบเอากระเป๋าตังขึ้นมาบังตาไว้ทันที

เพราะเธอไม่อยากถูกทักว่าเธอร้องไห้มา

“เข้าไปข้างในเถอะ หนาว” ฮยอนอาก้าวนำไปก่อน

ไม่เเม้เเต่จะหันมาทางฝ้ายด้วยซ้ำ ฝ้ายยืนรอซักพัก

ก่อนจะเดินตามเข้าไปเงียบๆ ฮยอนอายืนคุยอยู่กับเจ้าหน้าที่ตรงฟรอนท์

แต่ฝ้ายเดินเลี่ยงมาอีกทาง เพื่อมองหาลิฟท์

เมื่อเห็นแล้วว่าอยู่ไม่ไกล ฝ้ายจึงยืนรอฮยอนอาก่อน

เพื่อจะเดินเข้าไปพร้อมกัน ระหว่างที่ยืนรออยู่นั้น

เธอเจอใครคนหนึ่งเดินออกมาจากอีกทางเหมือนจะเป็นด้านหลัง

ผิวเนียนละเอียดอย่างนั้นยังคงดูสะดุดตาอยู่ดีในเสื้อคลุมสีตุ่น

และหมวกแก๊ปที่ดูยังไงก็เหมือนของเธอ ฝ้ายจะเรียกเขาเอาไว้

แต่ทว่าเจอกับผู้ชายหน้านิ่งคนเดิมตามเขามาด้วย

ถ้าจำไม่ผิด เขาคนนี้แหละที่เคยมาตามยูชอนถึงที่แมนชั่น

และฝ้ายก็จำไม่ผิดจริงๆ เพราะเขาคือ อิมจีซอบ

เมื่อสองหนุ่มเดินเข้าไปในลิฟท์ ฝ้ายก็รีบใช้จังหวะนี้

เดินเบี่ยงหลบระยะสายตาของเขาสองคนทันที

การมาในครั้งนี้มันต้องเป็นครั้งเดียวกันกับเธอแน่ๆ

ผู้ชายคนนั้นคงตามมาคุมตัวยูชอนเพื่อขอให้เขาเลิกกับเธอสินะ...


เชนกลับมาถึงที่คอนโดด้วยอารมณ์หงุดหงิดหัวเสีย แต่พอมาเจอผู้จัดการของเขา

นั่งอยู่ในห้องก่อนแล้ว ก็ทำให้เบรกอารมณ์ไปได้บ้าง

“อ้าว พี่วิธ” “ไปไหนมาเชน กองถ่ายเลิกตั้งแต่เย็นนี่”

วิวิธถามด้วยน้ำเสียงเอาเรื่องตามเคยเมื่อสงสัยว่า

ดาราในสังกัดของตัวเองอาจจะออกนอกลู่นอกทาง

เชนยังไม่ตอบ เขาเดินเลี่ยงไปที่ครัวเพื่อหาน้ำดื่ม

“จะไปญี่ปุ่นเหรอ?” คำถามนี้ทำให้เขาชะงักไปนิดหน่อย

แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากเท่าไหร่ เชนยกน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

ราวกับว่าอยากจะให้ความรู้สึกพลุ่งพล่านในใจได้เย็นลงบ้าง

“นี่แกโง่มากหรือมากสุดๆกันแน่เชน ฮึ?.. เขาไม่สนใจแกตั้งนานแล้ว

แกก็ควรจะเลิกใส่ใจได้แล้ว เนี่ยงานตรงหน้าแก”

วิวิธบุ้ยบ้ายให้ดูโฆษณาครีมทาหน้าสำหรับผู้ชายยี่ห้อหนึ่ง

ที่ยังมีพรีเซ็นเตอร์คนเดิมอยู่และเร็วๆนี้กำลังทาบทาม

ให้เชนเซ็นต์สัญญาเป็นพรีเซ็นเตอร์คนต่อไป

“ครีมตัวนี้ไม่ใช่กระจอกที่ดาวรุ่งคนไหนจะมาโฆษณาให้ก็ได้

แต่ต้องเป็นดาวรุ่งที่ดูดีมีคลาสและโด่งดังมากจริงๆ

ทำไมแกไม่พุ่งเป้าไปที่งานวะเชน” เชนเหลือบมองอย่างเสียไม่ได้

เขาวางแก้วเอาไว้แล้วเดินตรงเข้ามาที่วิวิธนั่งอยู่

ก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างๆอย่างเหนื่อยอ่อน “ชื่อเสียง หน้าตาและงานในวงการ

มันทำให้ผมรู้สัจธรรมข้อหนึ่งว่า การหาผู้หญิงดีๆซักคน

ที่ไม่ได้มองผู้ชายแค่เปลือกนอก มันยากมากจริงๆ

มันเลยทำให้ผมรู้อีกว่า คุณค่าในตัวฝ้ายก็มีมากพอๆกับ

ความยากลำบากที่ผู้ชายคนหนึ่งจะควานหาผู้หญิงดีๆซักคนจนเจอ

และผมคงเป็นแบบพี่วิธว่า ไม่บ้ามากก็คงมากสุดๆ

เพราะผู้หญิงดีๆคนนั้นเขาไม่สนใจผมแล้ว”

เชนใช้มือสองข้างกุมใบหน้าของเขาแล้วก้มต่ำขนานกับพื้น

ชัดเจนพอจะทำให้คนข้างๆเห็นว่า จิตใจของเขาตอนนี้

มันแย่และตกต่ำลงเรื่อยๆ วิวิธถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างจนปัญญา

“ยังไงก็จะไปให้ได้ใช่มั้ย ยังไงก็อยากจะได้ผู้หญิงกลับมาใช่มั้ย”

เชนเงียบแทนคำตอบที่อยากจะบอกว่า “ใช่” ทั้งสองข้อ

วิวิธพอเข้าใจความรู้สึกของลูกรักคนนี้ เขาถือว่าเชน

เป็นลูกรักในสังกัดของเขาคนหนึ่งที่ทำเงินให้กับเขาได้มากมาย

ไม่ว่าจะเกิดอะไรเขาก็ต้องหาทางช่วย “ก็ไปเถอะ

แต่พี่ไม่ยอมให้เชนไปเสียเวลาเปล่าหรอก” เชนปล่อยมือลง

แล้วหันมามองวิวิธด้วยความสงสัย วิวิธถามเชนเพื่อความมั่นใจ

ในสิ่งที่เขากำลังจะช่วย “แม้ว่าสิ่งนั้นจะตามติดตัวแกไปตลอด

ว่าแกใช้วิธีสกปรกเพื่อให้ได้แฟนเก่ากลับคืนมา แกจะยอมมั้ย”

เชนค่อยๆยืดตัวขึ้น คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่มั่นใจ

แต่ความต้องการลึกๆ เขาก็อยากจะลองฟังก่อนว่าแผนนั้นมันคืออะไร

แล้วค่อยมาคิดอีกทีว่าเขาจะใช้มันหรือเปล่า “พี่วิธ..ผมไม่..”

“พี่ไม่ได้ให้แกไปทำอะไรแฟนเก่าแกหรอกน่า เชน”

เสียงถอนใจเบาๆของเชนทำให้วิวิธหัวเราะร่วน

“แกนี่มันปอดแหก งานแบบเราๆมีเรื่องซับซ้อนมากมายกว่านี้เยอะ

ถ้าแกใจไม่แข็งพอ แกอยู่ไม่ได้ เชน”

“แล้วตกลงพี่จะทำอะไรล่ะครับ”

“บอกนักข่าวไง” สายตาของเชนวาววาบ ไม่คิดว่า

เรื่องที่วิวิธบอกจะเป็นเรื่องที่เขาเองก็คิดเอาไว้เหมือนกัน

“ให้พวกเขาตามไปทำข่าวผมที่ญี่ปุ่น?”

วิวิธพยักหน้ามั่นใจแทนคำตอบก่อนจะส่งสายตาบอกว่า

แผนการของเขาได้ผลแน่ๆ เชนยิ้มออกมาได้เพราะขั้นตอนต่อไป

เขารู้อยู่แล้วว่าเขาต้องทำยังไง สถานการณ์มันคงสร้างวีรบุรุษได้อีกก็คราวนี้แหละ

*******************************************



ยาวดีมั้ย อิอิ เอ๊ะ หรือเราคิดไปเองว่ามันยาว

เอาเหอะ รู้สึกว่าตอนนี้มันยาวก็พอ เนอะๆ

ก็หายไปนานนี่นาเลยอยากจะชดเชยอ่า

รอบนี้หายไปมากกว่า 2 อาทิตย์ ฮืมม รสชาติดีเลย ดองนานมากๆ 55+

((ยังจะหน้ามึนมาทำเล่นอีก งอนย่ะ-คนอ่าน))

เอาเป็นว่า ครั้งหน้าจะอัพอีกที นับไปอีกเจ็ดวันเลยค่ะ มาแน่ๆ

แต่ต้องเริ่มนับหลังวันที่อัพไป1วันนะ เดี๋ยวคลาดเคลื่อน

((จะมาบอกให้นับทำไมเนี่ย จะมาวันไหนก็บอกมาเซ่ะ-คนอ่าน))

วันที่ 7 ปุ๊บ ตอนที่ 52 มาเลย ปั๊บ แต่ไม่ใช่ 7 มิ.ย.

และก็จะไม่ดองนานมากถึง7ก.ค.หรอกค่ะ

อย่าเข้าใจผิดนะก๊ะ เอาล่ะ ฟิคเรื่องนี้ใกล้จบแล้วเน้อ

ใกล้นี่ไม่ได้หมายถึงว่า อีกสองสามตอนนะ

ถ้าใกล้จะจบ แบบจะจบจริงๆ คนแต่งจะแปะใบปิด (เรียกซะเชย)

ของเรื่องต่อไปเลยค่ะ แล้วมาลุ้นกันนะคะ ว่าใครจะเป็นนางเอก อิอิ

สำหรับคนที่ไม่ทราบมาก่อนเลย ก็มาลุ้นทั้งพระเอกนางเอกเลยละกันนะ

ว่าจะเป็นใคร ที่แน่ๆพระเอกก็ 1 ใน 5 หนุ่มทงบังฯนั่นแหละค่ะ

อ้อ อย่าลืมมาช่วยเล่นเกมชิงรางวัลเล็กๆน้อยๆจากญี่ปุ่นกันด้วยน้า


ปล.เวลาอ่านคอมเมนท์ของขาประจำที่น่ารักทุกคนจนครบไปแล้ว

และคนแต่งหายไปนานๆเนี่ย มันจะไม่กล้าเปิดเข้ามาอีกเลยค่ะ

กลัวเจอคอมเมนท์ใหม่ แฮ่ๆๆ คอมเมนท์ที่จะแบบว่า

“ไม่อ่านแล้วฟิคเรื่องนี้ จะเลิกแล้ว ดองนานเกิน ไม่ไหว”


หรืออะไรทำนองนี้ มันเลยใจเต้นตึกๆๆๆ ทุกทีเลยค่ะ

แต่ถ้าเป็นแบบทวงๆมันจะเป็นพลัง 5555+ นี่พูดจริงๆนะ

ประมาณว่า ไม่ได้และ ต้องฮึด คนอ่านเค้ารอกันแง่กเลย

แต่ที่ต้องปล่อยให้รอนานๆ ขอชี้แจงนะคะว่า

ไม่มีเวลาจริงๆ แต่จะแบบไม่มีเวลาเล้ยยยก็คงจะโกหก

คือจะบอกว่า เวลาว่างที่มีอยู่น้อยย น้อย

มันไม่ได้ทำให้จินตนาการบรรเจิดเลยซักนิด

คนแต่งไม่อยากเขียนออกมามั่วๆแบบจับฉ่าย

อยากให้รายละเอียดกับมันมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะสมมุติถ้าคิดว่า วันนี้รู้สึกไม่โล่งเลยก็จะไม่เขียนค่ะ

เพราะไม่อยากให้คนอ่านรู้สึกไม่สนุก แม้จะเป็นนักเขียนสมัครเล่น

แต่ก็เป็นคนหนึ่งที่อ่านนิยาย ดูละครเหมือนกัน

และจะเป็นคนที่ชอบดูละครที่มีตรรกะเยอะๆ

โดยเฉพาะละครไทยเรื่องไหนที่มีความเป็นเหตุเป็นผล

จะชอบดูเพราะมันอินดีอะค่ะ ความรู้สึกนี้ก็เลยคิดว่า

อยากให้กับคนอ่านฟิคของเราด้วย (ยัดเยียดไปเป่าเนี่ย อิอิ)

และ..และ คอมเมนท์สุดท้ายของตอนที่ 50

ที่เพิ่งมาหลังจากฟิคตอนดังกล่าวอัพไปแล้ว 20วัน

ก็เป็นของน้องหยกค่ะ อ่านแล้วชื่นใจ ขอบคุณนะคะ

พี่รู้ว่าน้องหยกอยากอ่านต่อแต่น้องหยกก็เข้าใจว่าพี่อาจจะยุ่ง

น่ารักมากๆค่ะ คนอื่นๆก็เหมือนกัน ทั้ง คุณ fah~

คุณ Blue Butterfly คุณ ju เจร้นาด คุณน้องขนมฯ

แอบเปิดเข้ามากันคนละกี่รอบละสารภาพมาเลย อิอิ

ขอโทษนะคะที่ต้องให้รอ แต่อยู่ด้วยกันต่อน้าอย่าหนีกันล่ะ

วันนี้ไปก่อนละค่ะ เจอกันอีก7วันนะคะ บ๊าย บาย







Create Date : 06 มิถุนายน 2552
Last Update : 6 มิถุนายน 2552 20:43:21 น. 11 comments
Counter : 163 Pageviews.

 
ว้าว...คนแรก

ดีใจจัง น้องแอนกลับมาแล้ว
แต่แอบใจร้ายนะเนี่ย ตอนนี้ปาร์คยูชอนไม่ได้พูดสักแอะ ฮ่าๆๆ

ทำไมพี่รู้สึกว่าตอนนี้สั้นล่ะ
สงสัยอยากอ่านไวๆ พอเปิดมาเจอตอน 51 ปุ๊บ ก็อ่านปรื๊ดเดียวจบ

เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งค่ะ เรื่องตรรกะในละครและนิยาย
แม้จะเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมา แต่ก็ต้องอยู่บนพื้นฐานของความเป้นเหตุเป็นผล แม้บางครั้งจะมีเรื่องของเหตุบังเอิญเข้ามาเกี่ยวข้องบ้างก็ตาม

ฉะนั้น ไม่ต้องรีบหรือกดดันนะคะ เขียนเเม่ออยากเขียน คนอ่านรอได้ค่ะ

เอ...เขาเล่นเกมชิงรางวัลกันที่ไหนน้า.... จะไปชิงด้วย (งกค่ะ)

รอคิมแจจุง พระเอกคนต่อไป มาไวๆ นะที่รัก

อีก 7 วันพบกันค่ะ

ป.ล. เข้ามากี่รอบ จำไม่ได้ค่ะ เรียกว่านับไม่ถ้วนจะถูกต้องกว่า แต่อย่างน้อยต้องเข้ามาวันละ 1 ครั้ง


โดย: Blue Butterfly IP: 115.67.50.246 วันที่: 7 มิถุนายน 2552 เวลา:1:57:15 น.  

 
เปิดสม่ำเสมอทุกๆวันคะ วันละรอบอย่างต่ำ อิอิ

เริ่มนับได้ยังคะ เรยเที่ยงคืนมาแร้วนะ ฮ๋าฮ๋า



โดย: Fah~ IP: 192.168.50.248, 58.8.127.249 วันที่: 7 มิถุนายน 2552 เวลา:3:35:03 น.  

 
โห ขาประจำฟิคนี้ มากันไวปานจรวดเลยทีเดียวเชียว ^^
หยกเข้ามาล่าสุดเมื่อวานเองน้า ตอนแรกคิดว่าจะเป็นเม้นแรกซะแล้ว อิอิ

ง่ะพี่แอน เอาอีตาเชนไปไว้ไกลๆได้ม้ายยย อิรักก็ได้นะคะ ไกลดี --"

ตอนนี้เทพไม่มีบทพูดเลย --" งบจ้างหมดหรอคะพี่แอน 555 ล้อเล่นค่ะ ^^

ความรักมันช่างมีอุปสรรคเสียจริงเชียว เฮ้ออออ

เจอกันภายใน 7 วันค่ะ รักนะ จ๊วบ จ๊วบ


โดย: หยกค่า IP: 217.171.129.71 วันที่: 7 มิถุนายน 2552 เวลา:15:39:39 น.  

 
เข้ามาอ่านแล้วน่ะค๊ะ

เยนๆกบับไปเม้นท์ตอนกลับหอ อิอิ


คิดถึงน่ะค่ะพี่แอน (เหอๆมาโหมดไหนหว่า...หุหุ)


โดย: น้องขนมน่ากิน IP: 61.7.153.130 วันที่: 10 มิถุนายน 2552 เวลา:16:27:45 น.  

 
อีกสามวัน...ใช่มั้ยเอ่ยยยย


โดย: Fah~ IP: 192.168.50.248, 58.8.236.210 วันที่: 10 มิถุนายน 2552 เวลา:22:06:25 น.  

 
ช่าย รสชาติดีมากเลย
ดองนานจนเป็นแอลกอฮอล์แล้ว
หลังจากอ่านเสร็จ
ตอนนี้เลยมึนนิด ๆ 555

นับต่อไปอีก7วันหลังวันอัพ
วันนี้ 11 งั้นก็อีก 2 อะสิ ฮิ้ว ดีใจจัง

และก็บอกไม่ได้ว่าแอบเปิดเข้ามากี่รอบ
แต่ก็คิดว่า แอนจังคงยังไม่มีแรงบันดาลใจ
ไม่เป็นไร นานแค่ไหนก็รอได้จ้า



โดย: ju IP: 192.168.103.255, 192.168.1.99, 61.7.231.115 วันที่: 11 มิถุนายน 2552 เวลา:15:21:09 น.  

 
พรุ่งนี้ ชิมิค่ะ~~~ ^^

เอาเชนไปเก็บก่อนก็ได้นะ ฮ่าฮ๋า


โดย: Fah~* IP: 58.8.238.81 วันที่: 12 มิถุนายน 2552 เวลา:15:48:42 น.  

 
พี่แอ๊นนนนนน ค้าาาาา

วันนี้ใช่มั้ยเอ่ย ที่เราได้ลงนามสนธิสัญญากันไว้

เย็นๆจะมาเปิดอีกรอบนะตะเอง 555


โดย: หยกค่า ^^ IP: 217.171.129.69 วันที่: 14 มิถุนายน 2552 เวลา:18:41:05 น.  

 
แอนจังจ๋า

วันนี้เข้ามาหลายรอบแล้วนา

สงสัยแอบมาดึก ๆ แน่เลย


โดย: ju IP: 222.123.23.74 วันที่: 14 มิถุนายน 2552 เวลา:21:10:43 น.  

 
ข้าวเหนียวส้มตำหมดไปหลายจานละ อิอิ


โดย: Fah~* IP: 192.168.50.248, 58.8.125.222 วันที่: 14 มิถุนายน 2552 เวลา:21:21:23 น.  

 
ต้องขอโทดที่ไม่ได้เม้นท์ อีกแล้วง่า.....


โดย: น้องขนมน่ากิน วันที่: 26 กรกฎาคม 2552 เวลา:11:36:59 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.