ชอบเที่ยว...ไปทำไม
Group Blog
 
 
กันยายน 2553
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
18 กันยายน 2553
 
All Blogs
 

เกือบตกเครื่องแล้วมั้ยล่ะ

เหตุการณ์มันก็นานพอสมควรแต่ยังจำได้แม่นทุกช๊อตเลย แบบว่าประทับใจมากกกกก

มันก็ย้อนเวลาไปประมาณเดือนมีค. ปี 2552 ตอนนั้นตัดสินใจไปเผชิญชะตากรรมที่เมืองนอกประเทศ ออสเตรเลีย เอาว่ะครั้งหนึ่งในชีวิต ลูกหลานถามจะได้บอกได้ว่าเมืองนอกมันดีอย่างที่เค้าว่าจริงมั้ย ประมาณว่ายายเคยไปมาแล้วหลานเอ๊ย ควานหาเพื่อนร่วมชะตากรรมได้อีกหนึ่งชีวิต เพื่อนน้องนั่นเอง สงสัยว่าจะทำกรรมร่วมกันมามาก เลยต้องไปด้วยกัน

เช้าวันนั้นที่สนามบินสุวรรณภูมิ ญาติพี่น้องมากันเยอะแยะ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่โต เราจองตั๋วแอร์เอเชียไว้ ประมาณว่ามันค่อนข้างถูกแล้วไป transit ที่กัวลาลัมเปอร์ กะว่าจะไปเที่ยวสักสองวัน แล้วนั่งเครื่องต่อไปเมลเบิร์น ที่บ้านไม่มีกิโลชั่งน้ำหนัก กะด้วยกำลังว่ามันน่าจะสัก ยี่สิบกิโล เกินก็คงไม่เท่าไหร่ แอร์เค้าคงหยวนให้เราเหมือนการบินไทยเนาะ แต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิดซิ

มันเกินมาประมาณ 8 กก.ได้ ของเพื่อนน้องก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย..พระเจ้าช่วย ทำไงดี เอาว่ะของจำเป็นทั้งนั้นไปอยู่ตั้ง 6-7 เดือน ยอมจ่ายน้ำหนักเกินก็ได้ แต่หารู้ไม่ว่าเราต้องจ่าย 2 รอบ คือจากสุวรรณภูมิ แล้วก็จาก กัวลาฯ ด้วย เห็นทีจะได้ไม่คุ้มเสีย ก็เลยนั่งรื้อของออกตรงมุม ๆด้านข้างของเคาเตอร์เช็คอิน มันช่างเอิกเกริก ชุลมุนวุ่นวายเสียเนี่ยกระไร ญาติพี่น้องของดิฉันรุมกันอยู่สองกระเป๋า ประมาณ 6-7 คน ที่เหลือเข้าไม่ถึงก็มุงอยู่ข้างนอก เสื้อผ้า,หนังสือ,เตารีด ฯลฯ ( เพื่อนดิฉันมันเอาน้ำยาปรับผ้านุ่มไปด้วย อยากจะบ้า ) ชั่งครั้งที่ 2 ได้ 22 กก. ต้องเอาออกอีก รู้มั้ยกว่าจะผ่าน เกือบจะเก้าโมงแล้ว แถมสมบัติที่ยัดไม่ได้ดิฉันต้องเอามาสะพายไว้อีก หนักเกือบ 5 โลได้ โน๊ตบุ๊ก หนังสือสารพัด แล้วเครื่องออก สิบโมงเช้า เราสองคนเช็คอินเป็นคนสุดท้ายของเที่ยวนี้เหนื่อยมาก....

ยัง..ความรันทดมันยังไม่จบเพียงแค่นั้น ยังมีต่อ ผ่านด่านแรกแล้ว กะจะลัลล้าขึ้นเครื่อง แต่ไม่ใช่หรอก สุวรรณภูมิสนามบินอันกว้างใหญ่และไพศาล มันมีด่าน ตม.ขาออกอีก คนเยอะชิบ อะผ่านไป ใช้เวลาเกือบสิบห้านาที เดินหาหลุมจอดเครื่องเราอีกเกือบ 10 นาทีกว่าจะเจอ มันก็ต้องมีตรวจสิ่งของก่อนขึ้นเครื่องใช่มั้ย ห้ามอาวุธยุธโธปกรณ์ น้ำ สารพัด เค้าก็สแกนเราทีนี้มันไม่ผ่านไง มันมีอะไรบางอย่างที่ดูแหลม ๆ อ่ะรื้อ ๆ แต่เราคิดว่ามันน่าจะเป็นแหนบ ก็รื้อกระเป๋าแบบมีจุดมุ่งหมายเพื่อหาไอ้อันนั้น เจอแหนบอยู่ในกล่องแว่นตา โอเคแหนบเค้าให้ผ่าน แต่เจ้ากรรมมันยังไม่จบมันยังมีอะไรอีกอย่าง ที่ดูแหลม ๆ ต้องหาให้เจอ เวรแล้วไง เรานึกไม่ออกว่ามันคืออะไร ทีนี้ต้องเทเป้ออกมาเลยค่ะ ซึ่งมันก็รกอยู่แล้วเพราะมีแต่ของซึ่งถ่ายมาจากกระเป๋าเดินทางแล้วไม่ได้จัด รู้มั้ยมันคืออะไร มันคือไขควงอันเล็ก ๆ อ่ะ แบบเพ็คล่ะ ยี่สิบบาทน่ะ น้องมันหวังดีมันซุกมาให้ในกระเป๋าเป้ข้างหน้า โดยที่ไม่ได้บอกเรามาก่อน ประมาณว่าเผี่อพี่มันจะเอาไปไขน๊อตที่ใหนสักที่ในอนาคต แล้วที่ออสฯ คงจะหาไม่ได้ประมาณนั้น เค้าถามจะเอาไปมั้ย ดิฉันบอกว่าไม่เอาค่ะ ทิ้งไปเลย...มันจะไม่ทันแล้วววว

ใช้เวลาเกือบยี่สิบนาที กว่าจะผ่านด่านนี้ เริ่มลนลานแล้ว ได้ยินเสียงประกาศเรียกชื่อแล้ว โอ้แม่เจ้าไม่เคยมาก่อน มีแต่ไปนั่งเจี๋ยมเจี้ยมรอเดินขึ้นเครื่องอย่างสง่าผ่าเผย ( ถึงแม้จะแค่ 2 ครั้งกะเถอะ ) แล้วอยากจะบ้ามาก คิดไปถึงทีไรก็เหนื่อยครานั้น หลุมจอดเครื่องบินแอร์เอเชีย อยู่หลุมสุดท้าย เค้าบอกว่าวิ่งไปเลยน้อง จะไม่ทันแล้ว คิดดูทางในสนามบินที่มันเป็นกระเบื้องลื่น ๆ ต้องลงกระได ต้องวิ่งไปตามทางอันยาวไกล ต้องคอยจิกพื้นไม่ให้หน้าคะมำ แถมยังต้องหอบสมบัติติดตัวไปเกือบ ห้ากิโล ( อาจจะกว่า เพราะมันหนักมาก ) พอเจอแอร์เค้าถามว่าชื่ออะไร แล้วเค้าก็ผลักเราหัวทิ่มเค้าไปในงวงช้าง ( ทางเดินไปเครื่องบิน ) แล้วก็บอกวิ่งเลยน้อง ประตูจะปิดแล้ว ดิฉัน กะเพื่อนน้อง วิ่งแข่งกันเลยค่ะ หัวซุกหัวซุนไปเลย พอเห็นประตูเครื่องบินเท่านั้นแหละเหมือนขามันจะหมดแรง แต่แอร์เค้ารีบกระชากเราเข้าไปเลย แล้วปิดประตูเครื่องทันทีดังปึงใหญ่ เรางี้ขาอ่อนไปหมดเลย พอไปเจอที่นั่งเรานะ เรายังนั่งหอบอยู่ตั้งพักใหญ่ แล้วบนเครื่องก็แขกเต็มไปหมดเลย เพราะเครื่องนี้จะไปมาเลเซีย... กลิ่นไม่ต้องบรรยาย สุด สุด

เราไม่เคยจะเหนื่อย แล้วก็ตื่นเต้นอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยว่ะ กับประสบการณ์ขึ้นเครื่องบินครั้งนี้ ไม่มีวันลืม...








 

Create Date : 18 กันยายน 2553
0 comments
Last Update : 18 กันยายน 2553 16:39:17 น.
Counter : 153 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


salamalee
Location :
นครสวรรค์ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




แต่ก่อนชอบเขียนไดอารี่มาก ตั้งแต่สมัยอยู่ ม.ปลาย มี หลายเล่มทีเดียว เขียนตอนสมัยอยู่มหาลัยก็มี สนุกมากแต่ว่ามันหายไป ตอนย้ายหอ เสียดาย ไม่รู้หายไปใหน ติดไปกับเพื่อนคนไหนรึเปล่า ก็ไม่รู้ พอทำงานช่วงที่พึ่งจบใหม่ ๆ ก็เขียนอยู่หรอก ช่วงที่ชีวิตยังละอ่อนอยู่ชอบมากมันระบายความในใจดี แต่พออายุเริ่มมากขึ้น ความรับผิดชอบในหน้าที่การงานมากขึ้น เวลาว่างเริ่มลดลง เราก็ไม่ค่อยได้เขียนเลย คงเป็นเพราะตัวเองที่ชอบผัดวันประกันพรุ่ง ทั้ง ๆ ที่ความทรงจำดี ๆ และไม่ดีเยอะมาก แต่ก็ไม่บันทึกลงไป เสียดายเวลาที่ผ่านมา แต่วันนี้เราจะพยายามเรียกความทรงจำเก่า ๆ กลับคืนมามันอาจจะไม่ปะติดปะต่อ จะลองบันทึกในแบบใหม่ เก็บไว้อ่านเมื่อเวลามันผ่านไปจะได้ย้อนความทรงจำกลับมา....
Friends' blogs
[Add salamalee's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.