แวะมาทักทายยามบ่ายค่ะ ตอนนี้ยี่ปุ่ง ก็คง หกโมงแล้ว ยังเป่าปี่อยู่ป่าวค่ะ ส่งกำลังใจให้นะคะ

คิดถึงเรื่องราวน่ารักๆของคุณนายแม่เหมือนกันคนะคะเนี่ย

เป็นควมผูกพันธ์กันอ่ะนะคะ อ่านแล้วก็น่ารักจัง แต่ป้าโซออกจะอารมณ์ดี แล้วที่สำคัญเดี๋ยวคุณนายแม่ก็มาอีกไงคะ มาพร้อมของกินหลายสิบอย่าง อิอิ

เหมือนกันเลยคะ
ใจหายตั้งแต่ตอนลากันที่สนามบินแล้วคะ

ขอ add ป้าโซไว้นะคะ จะได้แวะมาเที่ยวบ่อยๆ

มายกมือด้วยคนค่า...

อ่านแล้วน่ารักจังเลยค่ะ อย่างนี้แหละนะคะ คนเคยอยู่ด้วยกัน พอจากไปก็ใจหาย วิสกี้ละถึงไม่ค่อยชอบบรรยากาศการไปส่งคนที่สนามบินเล๊ย มันเหงา หงอย ซะจริงๆ ขอส่งที่บ้านพอดีกว่าค่ะ

แต่คุณแม่ของป้าโซเก่งนะคะ เดินทางได้คนเดียว

ไปเมืองไทยทีไร ขากลับใจหายทุกทีเหมือนกันค่ะ ป้าโซ


แต่เวลาไปเมืองไทย ไม่ค่อยขนไรกลับมาแล้วค่ะ
คราวที่แล้ว ไปเมืองไทย สี่คน พ่ิอแม่ลูก มีกระเป๋า บรรจุของฝาก สองใบเท่านั้นเอง น้ำหนัก เหลือกว่า หกสิบกิโล
ขากลับก็ทิ้งกระเป๋า ลากกระเป๋าเล็กกันคนละใบขึ้นเครื่อง ไม่ได้โหลดลงใต้ท้องเครื่องเลย

เที่ยวนี้ว่าจะไม่หอบกลับเหมือนกันค่ะคุณจิ๊บซี่ เพราะเคยหอบกลับมาแล้วไม่ได้ใช้งานเท่าที่ควร เสียดายเงินและพื้นที่เก็บ

ขอบคุณทุกท่านที่มาเม้นท์และให้กำลังใจนะคะ ตอนนี้หายเหงาละค่ะ ยุ่งแทนเหงา

โอ้ ลุ้นด้วยคนเลยค่ะ

น้ำตาไหล

คิดถึงคุณนายเค้าล่ะซิ

โอ๋ๆ แถวนี้ก็เหงาคร้าาา