กรกฏาคม 2553

 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
10
11
13
14
15
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31
 
ว่างจากการสัมผัส(1)

Smileyว่างจากการสัมผัส


 


Smileyการลิ้มรส.. ...   


 
Smiley....การลิ้มรสก็ให้รู้สึกถึงสิ่งที่มากระทบเท่านั้นวางเฉย,เป็นกลางอย่าให้การปรุงแต่งเกิดขึ้นหรือถ้ามันเกิดอยู่ก็พยายามสกัดกั้นมันไว้ไม่ติดใจอยู่ในรสชาติของมันให้เห็นอาการที่เป็นความหลงในความเป็นธรรมชาติของตนเกิดอยู่ซึ่งมันเป็นอาการปรุงแต่งขึ้นมาโดยมีจิตใต้สำนึกเป็นตัวสั่งการคือความเป็นสัญชาตญาณนั่นเองจึงให้เห็นอาการที่เกิดขึ้นนั้นว่ามันเป็นความหลงนั่นเองเพื่อให้จิตใต้สำนึกมันจดจำได้ว่าอาการอย่างนี้เป็นความหลง    ต้องมีสติให้รู้เห็นอาการนั้นให้ชัดเจน ถ้าสังเกตดูอาการที่เกิดขึ้นเราจะเอาความรู้สึก(จิต)เข้าไปยึดมั่นแล้วจินตนาการให้เกิดเป็นความรู้สึกแผ่ซ่านความเป็นตัวเราจะเกิดขึ้นคือเป็นผู้รับรู้รสนั้นและกำลังเสพรสนั้นอยู่สร้างความรู้สึกเข้าไปรองรับสิ่งที่มากระทบทำให้เกิดการยึดมั่นที่เป็นตัวเรา(อัตตา)เกิดขึ้น จึงให้เห็นว่าความรู้สึกลิ้มรสที่เกิดขึ้นนั้นมันแสดงอาการเป็นตัวเราอยู่คือเป็นผู้รับอารมณ์ มีความต้องการที่จะยึดเอามาเป็นของตนมันจึงมีตัวตนเกิดขึ้นจึงให้เห็นว่าการละวางความมีตัวตนก็คือละวางความรู้สึกที่เกิดจากสิ่งที่มากระทบนี่เองให้มันมีความว่างจากการสัมผัสสิ่งต่างๆนั่นเอง  ถ้าพิจารณาในอีกมุมมองหนึ่งความเป็นตัวเราคืออาการหลงในสิ่งที่ปรุงแต่งขึ้นมานั่นเองโดยหลักการจึงให้สละอาการนั้นออกไป



Smiley ถ้าเราเข้าใจอาการหลงที่เกิดจากการลิ้มรสอาหารให้จำอาการที่จิตสัมผัสได้ว่าเป็นความหลงนั้นไว้เพราะมันจะทำให้เราเข้าใจอาการของมันและจำได้ ถ้าจำได้ความยึดมั่นก็จะคลายออกและเราก็จะเห็นอาการหลงในรูปแบบอื่นได้อีกในรูปแบบเดียวกันเพราะมันเกิดจากความรู้สึกของเรานั่นเองปรุงแต่งกันขึ้นมาการเข้าไปยึดมั่นทำให้เกิดตัวเราเกิดขึ้น(อาการหยาบ)  
 .... การไม่ลิ้มรสอาหารจะเป็นตัวแบบที่ชัดเจนในการฝึกที่จะเกิดผลทางความรู้สึกได้มาก  เพราะถ้ามีการคลายการยึดมั่นได้   จะเห็นว่าการมีความต้องการในการเสพรสอาหารนั้นคือการเข้าไปยึดมั่นให้มีตัวตนเกิดมีความต้องการในการเสพสุขเกิดขึ้น(มีตัวเราเกิดขึ้น)  มีความต้องการในการเสพสุขจะ มีการเกิดภพเกิดชาติเกิดขึ้นในความรู้สึก   จึงทำให้เกิดการละวางคือวางเฉยในรสอาหารนั้น (และการเสพอื่นๆ) เพราะถ้าสังเกตมันบ่อยๆจะเห็นการเกิดขึ้นและดับไปของมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนการเกิดเป็นภพเป็นชาตินั่นเองและเห็นการการเกิดขึ้นของความเป็นตัวเราชนิดหยาบเกิดขึ้น(ยังมีตัวเราชนิดละเอียดที่เราสังเกตตัวเองไม่ออกอยู่อีก)ควรจะน่าเบื่อหน่ายต่อการเกิดขึ้นและดับไปของมันที่ซ้ำซากอยู่นั้น  


 Smiley การละคลายได้จะทำให้เห็นอาการของตนที่เป็นอยู่คือมีการเสพอารมณ์อยู่หรือมีความต้องการที่จะเป็นผู้เสพเป็นสัญชาตญาณเกิดอยู่    ซึ่งจะทำให้เกิดเห็นความละเอียดจากความรู้สึกของตนได้ว่ามีความต้องการในการสนองอารมณ์เกิดขึ้น   การปฏิบัติจึงต้องสำรวมไม่เป็นการเสพอารมณ์ใดๆเกิดอยู่


           Smiley SmileySmileyให้มีความว่างจากสิ่งที่สัมผัสคือไม่มีความรู้สึกตอบสนอง  การมึความว่างจากการสัมผัสทางลิ้นเราจึงจะเข้าใจความว่างจากการสัมผัสทางอายตนะอื่นๆได้...ว่าเราจะต้องมีความว่างจากสิ่งที่มากระทบนั่นเองคือเป้าหมายของการปฏิบัติ...




SmileySmileySmiley




ไพรสณฑ์

ทางวิเวก : ทางหลุดพ้นจากวังวนความทุกข์ทั้งมวล
http://www.amarasin.bloggang.com


Free TextEditor



Create Date : 09 กรกฎาคม 2553
Last Update : 27 ตุลาคม 2553 8:41:45 น.
Counter : 372 Pageviews.

5 comments
  
สวัสดีค่ะ พี่วู๊ดดี้ ขอบคุณนะคะ เช้านี้ ตื่นเช้ามาอ่าน

อะไรดีๆ คงสดชื่น แจ่มใส ท้ังวันค่ะ ^^
โดย: แหม่ม IP: 183.89.195.125 วันที่: 10 กรกฎาคม 2553 เวลา:7:07:12 น.
  
รูปสวย glitter emoticon comment glitter.mthai.com

เมื่อคืนช่วงดุบอล up blogไปด้วย วันนี้ตื่นสายไปนิด แวะมาทักทายยามสายๆวันอาทิตย์ คุณไพรสณฑ์ สบายดีนะคะ
โดย: เกศสุริยง วันที่: 11 กรกฎาคม 2553 เวลา:10:23:56 น.
  
.....ว่างจากรสอาหารดูจะหนักอยู่นะครับ แต่มันคือการยึดมั่นที่เราจะต้องขจัดออกไปนั่นเอง เราต้องจำอาการที่ไม่ยึดมั่นนั้นไว้ มันจะทำให้ความรู้สึกของเราคลายจากการยึดมั่นได้

......เหมือนถอนพิษออกจากร่างกาย ทำให้เด็ดขาดลงไปก็หมดกิจได้เร็ว จึงไม่อ้อมค้อม


เราจึงจะมีอิสระจากสิ่งร้อยรัด..............เราต้องคำนึงถึงเป้าหมายในการปฏิบัติเราจึงจะเห็นความเป็นเหตุผลที่จะเกิดขึ้น








โดย: ไพรสณฑ์ (ไพรสณฑ์ ) วันที่: 19 กรกฎาคม 2553 เวลา:7:11:32 น.
  
เราคือกาย

ตัวเราคือร่างกาย ทุกๆส่วนของเราคือร่างกาย
เราได้แต่รับรู้เรื่องภายนอกจากสัมผัสทั้ง 5
แต่เราไม่เคยที่จะใช้รับรู้เรื่องภายในร่างกายเราเลย
ลองดูแล้วจะรู้ว่า ตัวเราคือกายเท่านั้นเอง

https://www.bloggang.com/mainblog.php?id=chakkitniyomthai

........................................................................
จากเว็บ Ckผู้มั่งคั่ง
.......ตัวเราคือกายเท่านั้นแต่รับเอาสิ่งอื่นเข้ามาให้วุ่นวายสับสนไปหมด
วิเคราะห์ : การรู้สึกว่าเรามีแต่กาย ความรู้สึกหรือจิตจะหายไป คือจิตหรือความรู้สึกแยกออกมาจากกาย การวิเคราะห์อาการที่เกิดขึ้นทำให้เราเห็นการปรุงแต่งกันของจิตกับกายได้ชัดเจนขึ้น เราก็รักษาอาการนั้นไว้อยู่เสมอ

โดย: ไพรสณฑ์ (ไพรสณฑ์ ) วันที่: 29 สิงหาคม 2553 เวลา:10:34:14 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

ไพรสณฑ์
Location :
อำนาจเจริญ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



การปฏิบัติธรรม...
คือการมีสติรู้ความจริงของชีวิต

ชีวิตคือความเป็นธรรมชาตินั่นเอง
การมองชีวิตในมุมกลับจึงเห็นความจริงว่ามันคือการเกิด-ดับของความเป็นธรรมชาตินั่นเองที่เป็นอยู่คือการยึดมั่น...

...การเห็นความจริงนี้จึงเป็นการเห็น"สัจจะธรรม"จึงพบคำตอบเกิดขึ้นว่าพวกเรามาทำธุระอะไรกันอยู่บนโลกใบนี้. แท้จริงมันคือการเกิด-ดับของความเป็นธรรมชาติเท่านั้น...คือความจริงที่จะต้องทำความเข้าใจ เพราะการเข้าใจว่าเป็น "ตัวเรา"มันเป็นการหลงอยู่ในการปรุงแต่งของความเป็นธรรมชาติเท่านั้น.


...การเข้าใจมันตามจริง.... จึงเห็นความเป็นเหตุผลเกิดขึ้น..."ตัวเรา"เป็นเพียงการสมมุติของธรรมชาติเท่านั้น จึง เกิดความวิเวก วังเวง เพราะมันเป็นความจริงนั่นเอง
New Comments