Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2552
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930 
 
13 พฤศจิกายน 2552
 
All Blogs
 
Though It's Not Easy To Tell You Goodbye



“ใจหายเนอะ...วันนี้ทำงานวันสุดท้ายแล้วใช่ปะ” เรานั่งกันอยู่ที่เทอร์เรซหน้าออฟฟิศ ที่เรามักเรียกว่าบ้าน อากาศอึมครึมยามเย็นเหมือนฝนจะตกในไม่ช้า ทุกๆ วันตอนเย็นเรามักจะเฮละโลออกจากเก้าอี้ทำงานมานั่งรวมตัวกันหน้าบ้านด้วยความเกียจคร้าน ดื่มกาแฟแก้วที่เท่าไรไม่อยากจะจำ สูบบุหรี่มวนที่ไม่จบสิ้น นั่งคุยสัพเพเหระ และจบลงด้วยการถ่ายรูปเล่นๆ ด้วยกล้องดิจิตอลกิ๊กก๊อก แต่ทุกคนต่างงัดท่าโพสสุดเก๋มาประชันอย่างกับถ่ายปก Numero

“อืมมม...ใจหายเหมือนกัน ไม่นึกว่าพอถึงวันจริงๆ แล้วจะใจหายขนาดนี้” ผมตอบซับเอดิเตอร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ เรามักจะมีลับลมคมในกันเสมอ ด้วยหน้าที่การงานที่ต้องคุยกันตลอดเวลา ทุกความเคลื่อนไหวของผม ซับเอดิเตอร์มักจะรู้ก่อนใคร การลาออกครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

เช้าวันนั้น ไม่เหมือนวันไหนๆ ผมนั่งแท็กซี่ออกจากบ้านด้วยความรู้สึกว่าพรุ่งนี้จะไม่ได้เดินทางตามเส้นทางนี้อีกแล้ว เส้นทางที่ตื่นมาทุกเช้า-บ่าย พบเห็นและคุ้นเคยตลอด 5 ปี

ก่อนหน้าวันนั้นผมอยู่ที่ทำงานจนดึก เก็บข้าวของส่วนตัวที่มากมายเหลือพรรณนา โต๊ะทำงานของผมเหมือนสถานที่ต้องห้าม ที่ไม่ให้ใครเข้ามาล่วงล้ำ ด้วยความรกชัฏของกระดาษที่วางซ้อนกันจนแยกไม่ออกว่าแผ่นไหนเป็นขยะ แผ่นไหนเป็นงาน กองซีดีที่หลายคนในออฟฟิศเรียกว่าสลัมคอนโดซีดี วางซ้อนเป็นตึกสูงหลายตึก กองหนังสือขนาดมหึมาอยู่ล้อมรอบตัว ทำให้เก้าอี้ที่นั่งประจำไม่สามารถปรับเปลี่ยนทิศทางได้

ตอนนี้ทุกอย่างอยู่ในกล่องกระดาษกว่า 14 กล่องแล้ว

การเก็บข้าวของทำให้ความทรงจำทีละเรื่องค่อยๆ กลับมา เพราะของแต่ละชิ้นนั้นล้วนมีที่มาที่ไป มีความทรงจำ มีวันเวลาของมันเอง หนังสือเล่มหนึ่งสภาพเก่าแก่โบราณซุกอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน มันเป็นหนังสือที่บรรณาธิการให้ผมมา ก่อนที่ผมจะก้าวขึ้นเป็นบรรณาธิการ ถึงเวลาแล้วที่ต้องส่งคืน...เจ้าของ ภาพถ่ายโพราลอยด์จำนวนมากอยู่ในกล่องสมบัติส่วนตัว ของกระจุกกระจิกที่สะสมด้วยความบ้าคลั่งและโง่เง่าทำให้ปริมาณทรัพย์สินที่ไม่มีมูลค่าเยอะมากขึ้น แต่เมื่อต้องรื้อค้นเพื่อตัดสินใจว่าจะทิ้งหรือเก็บไว้ มันกลับมีมูลค่าทางความทรงจำอย่างมหาศาลเกินกว่าจะทิ้งลงถึงขยะ

ผมยังจำได้ถึงวันแรกที่ก้าวเข้ามาทำงาน ในฐานะจูเนียร์ของทีม เด็กที่เพิ่งก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัยมาหมาดๆ เต็มไปด้วยความหยิ่งยโส อีโก้ล้นพ้น

“ไม่มีใครกล้าคุยกับแก” เพื่อนร่วมงานบอกผมอย่างนั้นหลังจากที่เรา ‘เป็นเพื่อน’ กันแล้ว

เหมือนที่เจ้านายเคยบอกว่าพวกเขาต่างลุ้นว่าผมจะเข้ากับคนอื่นๆ ได้หรือเปล่า นั่นหมายถึงว่าผมจะผ่านการพิจารณาเข้าทำงานประจำหรือเปล่า ด้วยความสามารถด้านการทำงานนั้น...ผ่านอย่างไม่มีข้อกังขา แต่ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานนั้น...น่าเป็นห่วง

“แกไม่ยอมคุยกับฉันเลย สามเดือนผ่านไปฉันก็ยังไม่รู้จักแก” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งสารภาพในวงเหล้าว่าผมเป็นคนที่เข้าถึงยากที่สุด เป็นคนที่ไม่ยอมรู้จักมักจี่กับใครง่ายๆ แต่เมื่อได้รู้จักกันแล้ว เหมือนกับประโยคในหนังเรื่อง ‘Happy Ending’ ที่ว่า “การได้รู้จักเธอ ยังดีกว่าที่ฉันไม่ได้รู้จักเลย”

การมาทำงานเพื่อบอกลาทุกๆ คนเป็นสิ่งที่ยากที่สุด ในวันนี้

ผมเดินไปกินข้าวที่ร้านประจำเป็นวันสุดท้าย กอดลาทุกๆ คน ป้าคนทำอาหารตามสั่ง ที่ใครๆ ต่างเรียกว่า ‘ป้าปากหมา’ ด้วยวาจาที่ร้ายกาจ หยาบ ลามก แต่จริงใจ และสำหรับผมป้าจะเรียกว่า ‘ลูก’ ทุกครั้งไป คงเป็นโชคดีกระมัง...หรืออาจเพราะผมก็เป็นลูกแม่ค้าเหมือนกัน ยายร้านส้มตำที่ชวนทานข้าวทุกวันที่ผมเดินเข้าไปทำงาน บางวันมีเมนูพิเศษที่แกทำมากินเองจากบ้าน แกก็จะแบ่งมาให้ผมกินครึ่งหนึ่งและพี่ร้านขายน้ำที่เอ็นดูผมเหมือนลูกเหมือนหลาน ทุกคนต่างอวยพรให้โชคดี ผมโบกมือลาแต่ไม่กล้าสบตา...กลัวว่าจะร้องไห้

เย็นย่ำ ผมนั่งรอที่หน้าห้องเจ้านายเพื่อกราบลา...ประวิงเวลาจนถึงวันสุดท้าย ชั่วโมงสุดท้ายของวัน

“ตั้ม...จำไว้นะ ถ้าเหนื่อย ถ้าไม่ไหว รู้สึกว่าที่นั่นไม่ใช่ที่ของเรา หรืออะไรก็แล้วแต่ พี่ขออย่างเดียว...กลับมาที่นี่ อย่าไปที่ไหน ที่นี่ต้อนรับเธอเสมอ” เจ้านายบอกผมอย่างนั้น...แน่นอนมันยากที่จะกลั้นน้ำตาไว้

“เก็บของเสร็จหรือยัง” เพื่อนร่วมงานที่นั่งข้างๆ กันตั้งแต่วันแรกเมื่อ 5 ปีก่อนถามขึ้น
“อืมมม...”

แท็กซี่รออยู่หน้าบ้าน ฝนโปรยปรายเหมือนทุกวัน

“แล้วเจอกันนะแก” ทุกคนโบกมือลาที่หน้าบ้าน

ผมยกมือขึ้นโบกลาแต่ไม่ยอมหันกลับไป กลัวใครๆ จะรู้ว่าผมร้องไห้...มันไม่ง่ายที่จะบอกลา

แท็กซี่เคลื่อนตัวออกจากออฟฟิศ สู่ถนนยามค่ำคืนที่ฝนโปรยลงมาอย่างเบาบาง บนเส้นทางประจำที่ผมเดินทางทุกวัน ก่อนหน้านี้...ทั้งคืนที่ต้องกลับดึก บางวันที่ต้องกลับเช้า หรือคืนที่เพื่อนขับรถไปส่ง มันเป็นเส้นทางเดิมๆ ซ้ำๆ ตลอด 5 ปี แต่มีเรื่องราวให้จดจำทุกวัน...ไม่เบื่อ

น้ำตาไหลช้าๆ...ทั้งๆ ที่เตรียมใจไว้แล้วกว่าเดือน แต่ไม่รู้ว่าการกล่าวอำลากับเพื่อนที่ดีที่สุด กับงานที่ดีที่สุด กับเจ้านายที่ดีที่สุด กับคนรอบกายที่ดีที่สุด...จะยากขนาดนี้

ในวินาทีนั้น เหมือนชีวิตอ่อนแอที่สุด เหมือนความรู้สึกลึกๆ ที่อ่อนแอและเปราะบางมันบอกว่า อยากให้ใครสักคนกอด...กอดให้แน่นๆ แล้วกระซิบปลอบว่า “ทุกๆ อย่างจะโอเค...”




Breakaway - Kelly C


Create Date : 13 พฤศจิกายน 2552
Last Update : 13 พฤศจิกายน 2552 0:57:03 น. 24 comments
Counter : 228 Pageviews.

 

อืมม กับที่ใหม่ ก็เอาใจช่วยอยู่


ดูแลสุขภาพด้วยเน่อ


โดย: ภูติ วันที่: 13 พฤศจิกายน 2552 เวลา:7:26:18 น.  

 
ให้กำลังใจนะ มันน่าเศร้า แต่มันก็จะผ่านไป


ทำให้ตัวเองเชื่อว่าว่ามีเรื่องดีๆรออยู่


โดย: yatiko วันที่: 13 พฤศจิกายน 2552 เวลา:18:51:30 น.  

 
กรี๊ดดดดดดดดดดดด up แร้ววววววววว

ซาหวัดดีคืนวันศุกร์ 13 นะ เดี๋ยวขออ่านดีดีก่อน


โดย: minporee วันที่: 13 พฤศจิกายน 2552 เวลา:19:55:49 น.  

 
อ่ะนะได้อ่านดีดีจนจบ

ทั้งรู้สึกเศร้าและอิ่มเอมในหัวใจเลยอ่ะว่ามั๊ย

อิ่มเอมในหัวใจตรงที่ได้สัมผัสกับมิตรภาพและสิ่งที่ดี ๆ

เศร้าตรงที่ต้องจากไป

มันยากจริง ๆ เลยเนอะที่จะกล่าวคำลา กับสิ่งที่เรารัก

เหมือนกับวันที่เค้าต้องขึ้นไปกล่าวอำลา ก่อนที่จะจากมาจากโรงเรียนเก่าอ่ะ เค้าขึ้นไปพูดทั้งน้ำตา เหอๆๆ แบบมันกลั้นไว้ไม่อยู่ไง พูดแรก ๆ ก็ดีอยู่หรอก แต่นาทีต่อมาน้ำตามันก็ไหลออกมาต่อหน้านักเรียน พันกว่าชีวิต

ยังไงก็เป็นกะลังใจให้เสมอนะ ไม่ได้เข้ามาบล็อกไม่เป็นไร ไว้จะเข้ามาแปะยิ้ม แปะหัวเราะให้เรื่อย ๆ แระกันนะ วะฮ่าฮ่า เอิ้กๆๆ

ขอให้ทุกอย่างเป็นความทรงจำที่ดี ๆ และต่อไปก็ขอให้ได้พบได้เจอแต่เรื่องราวที่ดี ๆ หละกันน๊า สู้ ๆ

“การได้รู้จักเธอ ยังดีกว่าที่ฉันไม่ได้รู้จักเลย”

แล้วเรารู้จักกันแล้วใช่ป่ะเนี่ยยยย วะฮ่าฮ่าเอิ้กๆๆ

แต่เค้าว่ามันไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่อ่ะ

ขอเพียงแต่ว่าไม่ว่าจะเป็นเพื่อนทางไหน ก็อยากให้รู้ว่าชีวิตของเราจะต้องก้าวเดินต่อไปเสมอ และกำลังใจออนไลน์ที่นี่ก็จะยังคงอยู่อ่ะนะ (เพราะเรารู้สึกเช่นนั้นนะ)

ก็ขอให้มีความสุขทั้งตัวและหัวใจเลยน๊า

ปล.1 เพลงฟังได้แค่ 30 วิ เหมือนเดิมอ่ะ เข้าไปฟังต่อที่ imeem ก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะลองเข้าไปค้นหาดูใน mixpod

ปล.2 เมื่อคืนหลังจากพิมพ์เม้นนี้เสร็จ เน็ตกะลังว่าจะกด submit เน็ตก็เข้าไม่ได้อีกเลย และเช้านี้ก็ต้องตื่นแต่เช้า เสาร์อาทิตย์นี้เป็นวันหยุดก็เหมือนไม่หยุดเพราะมีตารางงานอีกอ่ะ วะฮ่าฮ่า เอิ้กๆๆ

มีความสุขมาก ๆ นะ กับการเริ่มต้นและทุก ๆ สิ่ง สู้ ๆ


โดย: minporee วันที่: 14 พฤศจิกายน 2552 เวลา:7:08:51 น.  

 
วะฮ่าฮ่า เอิ้กๆๆ แวะมาอีกรอบ วันนี้เค้ามาอยู่เวรวันหยุดที่โรงเรียนอ่ะ (ถึงวาระแระ)

แวะมาบอกว่า ไม่เป็นไรหรอกนะ ไม่เป็นไร ถึงจะห่างหายไปจากบล็อก ก็อยากให้รู้ว่ามิตรภาพและกำลังใจดี ๆ ยังคงมีอยู่ที่นี่

สู้ ๆ เป็นกะลังใจให้ กับงานใหม่น๊า


โดย: minporee วันที่: 15 พฤศจิกายน 2552 เวลา:9:03:19 น.  

 
โอววว ...

คนที่มีข้าวของและเรื่องราวตั้งสิบสี่กล่องนี่ ไม่ธรรมิดานะราวว่า..


ตอนนี้บ้านเราก็มีแต่ข้าวของที่แยกไมไ่ด้ว่าอันไหนเป้นเรื่องราวที่ควรจดจำ อันไหนเป้นขยะ มันเรยรกระเกะระกะไปหมด..


โดย: ซซ วันที่: 15 พฤศจิกายน 2552 เวลา:11:37:18 น.  

 
ตั้ม


ขอให้หนูได้ทำงานแบบที่ใจชอบและทำให้ดี...


หรือหนูจะพักก่อนก้อขอให้ได้พักแบบที่ใจได้พักด้วยค่ะ


โดย: พี่แหม๋ว (ฟ้าคงสั่งมา ) วันที่: 15 พฤศจิกายน 2552 เวลา:12:16:45 น.  

 
สวัสดีครับ..

การเปลี่ยนแปลงจากสิ่งที่คุ้นเคยย่อมไม่ใช่เรื่องน่ายินดี
แต่การเริ่มต้นใหม่เป็นสิ่งที่น่าท้าทายนะครับ..

ขอให้คุณประสบความสำเร็จในที่แห่งใหม่
และรักษามิตรภาพเพื่อนเก่าให้นานเท่านาน..


โชคดีครับ..และ ขอให้มีความสุขกับความท้าทายใหม่นะครับ..




โดย: Little Knight วันที่: 15 พฤศจิกายน 2552 เวลา:21:12:03 น.  

 
ทุก ๆ อย่างจะโอเคค่ะ


โดย: some dance to remember วันที่: 17 พฤศจิกายน 2552 เวลา:21:33:37 น.  

 
สู้ ๆ


โดย: minporee วันที่: 24 พฤศจิกายน 2552 เวลา:22:23:11 น.  

 
แวะมาเยี่ยมครับ..

อยากรู้ว่าที่ใหม่เป็นยังไงบ้าง...
อัพโลด...



โดย: Little Knight วันที่: 26 พฤศจิกายน 2552 เวลา:9:30:39 น.  

 
อ่านแล้วเศร้าจัง บรรยายบรรยากาศได้เศร้าสมจริงเหลือเกิน...


โดย: Unravel วันที่: 28 พฤศจิกายน 2552 เวลา:17:48:19 น.  

 
วันนี้อากาศดีมั่กมากเลยนะ ดาวก็สวยด้วยหละ

งานยุ่ง เหนื่อยมาก ก็สู้ ๆ น๊า สู้ ๆ


โดย: minporee วันที่: 28 พฤศจิกายน 2552 เวลา:22:09:46 น.  

 
อ่านแล้วอยากจะร้องไห้ตามว่ะแก


โดย: lamerdejoy IP: 124.122.113.243 วันที่: 29 พฤศจิกายน 2552 เวลา:17:43:43 น.  

 
เป็นไงมั่งแล้วอ่ะ

มาปัดกวาดเช็ดถูบ้านให้แล้วน๊า

สู้ ๆ


โดย: minporee วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:18:29:02 น.  

 


โดย: minporee วันที่: 13 ธันวาคม 2552 เวลา:10:27:58 น.  

 
แวะมาสวัสดีปีใหม่ครับ..



โดย: Little Knight วันที่: 20 ธันวาคม 2552 เวลา:19:36:25 น.  

 
Merry Christmas นะ

ขอให้มีความสุขมาก ๆ

มีความสุขดีอยู่ใช่มั๊ย สู้ ๆ นะ


โดย: minporee วันที่: 25 ธันวาคม 2552 เวลา:14:07:12 น.  

 
มีความสุขมากๆครับผม.

Merry X'Mas



โดย: Little Knight วันที่: 25 ธันวาคม 2552 เวลา:21:13:41 น.  

 


มาส่งความสุขกับอีกวินาทีที่กะลังจะสิ้นสุดและกับอีกวินาทีใหม่ที่กะลังจะเริ่มต้น

ทุกอย่าง เป็นอยู่ รู้เห็น และก็ดัับไป เท่านั้นเอง

รู้แต่ว่า สู้ ๆ และเต็มที่กับมันแระกันน๊า สู้ ๆ

(ปล.เป็นไงมั่งแล้วอ่ะ)


โดย: minporee วันที่: 31 ธันวาคม 2552 เวลา:23:35:14 น.  

 
หวัดดีปีใหม่ นะตะเองงงง



โดย: ซซ วันที่: 2 มกราคม 2553 เวลา:12:26:41 น.  

 

ให้ปีใหม่มีแต่ความสุขนะ

ไว้ว่างๆคุยกันเน้อ


โดย: ภูติ วันที่: 3 มกราคม 2553 เวลา:22:17:33 น.  

 
หวัดดีปีใหม่ค่ะ ปีนี้ขอให้มีสติและสตางค์เยอะ ๆ นะคะ


โดย: some dance to remember วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:5:39:17 น.  

 
เข้ามา up ซักทีเถอะ

นะๆๆ



โดย: minporee วันที่: 4 มกราคม 2553 เวลา:19:36:25 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แอบชอบ คห. ข้างล่าง
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจัย 5 อย่าง หนัง เพลง หนังสือ กาแฟ และบุหรี่
Friends' blogs
[Add แอบชอบ คห. ข้างล่าง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.