Group Blog
 
<<
มีนาคม 2551
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
25 มีนาคม 2551
 
All Blogs
 
Sweet Sweet Fantasy

เคยมีใครสักคนที่คุณเก็บไว้ฝันหวานไหม

ฝัน—ใช่แล้วล่ะ ทั้งฝันหวาน ฝันเฟื่อง ฝันกลางวัน

มันเป็นจินตนาการ แต่ไม่ใช่การเฝ้าฝันอย่างคร่ำครวญ จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ หรือล้ำเส้นความเป็นจริงจนแยกไม่ออกว่าอะไรคืออะไร

มันเป็นเพียงความหวานที่ติดอยู่ในใจทุกครั้งที่เห็นเขา


วันเสาร์

หลังจากการนอนที่ยาวนานกว่า 12 ชั่วโมง จนพระอาทิตย์เปลี่ยนแสงจากเช้าเป็นเย็น ผมโอ้เอ้ลุกจากที่นอน ด้วยผมตั้งฟู ผลพวงจากทรงใหม่ที่เพิ่งผ่านกรรไกรช่างมาเมื่อวาน ตอนนี้มันสั้นได้ใจรับมือกับกลางวันที่แสนร้อนของกรุงเทพฯ ได้ดีทีเดียว

ไม่มีอะไรดีไปกว่าตอนเย็นอันแสนขี้เกียจของวันหยุด

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่ง่ายที่สุด เปลี่ยนคราบจากเมื่อคืนในงาน ELLE Fashion Week โดยสิ้นเชิง ผมลากรองเท้าแตะออกจากบ้าน พร้อมหนังสือเล่มที่อ่านค้างอยู่ ‘A Short History Of Nearly Everything’ ของ Bill Bryson ฉวยกุญแจห้อง กล่องบุหรี่ และเงินติดตัวไปร้านกาแฟร้านเดิม

ไม่ไกลจากประตู ผมเห็นเขานั่งอยู่ทีโต๊ะมุมสุด โต๊ะรอบข้างว่างเปล่า ราวกับว่าวันนี้ร้านกาแฟเปิดต้อนรับคนเพียงสองคน ทั้งๆ ที่อากาศดีเหลือเกิน ลมโชยเย็น แสงอาทิตย์พอรำไร

ทันทีที่เดินเข้าใกล้ตัวร้าน ผมมุดหน้าลงทันทีเหมือนกับเด็กที่เพิ่งทำความผิดมา ก่อนจะค่อยๆ วางหนังสือและข้าวของสองสามอย่างลงบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ ราวกับกลัวว่าเขาจะรู้ตัวว่ามีผมอีกคนเป็นแขกในร้าน

เรานั่งห่างกันหนึ่งโต๊ะกาแฟ


ครั้งหนึ่งเราเดินสวนกัน เขาเคยยิ้มให้ ผมเคยยิ้มตอบ อาจเป็นเพราะว่า เราเป็นแขกหน้าซ้ำที่สุดที่มาใช้บริการ การเจอหน้ากันบ่อยครั้ง อาจสร้างปฏิสัมพันธ์ทางสังคมระหว่างคนแปลกหน้าขึ้นมาได้

ด้วยรอยยิ้มหนึ่ง ด้วยคำทักทายง่ายๆ ว่าสวัสดี


เพื่อนหลายคน เริ่มต้นจากจุดนั้น
คนรู้ใจของใครหลายคนเริ่มต้นจากจุดนั้น
คนในทวามทรงจำของใครหลายคนเริ่มต้นจากจุดนั้น


จะสองปีแล้ว นับจากรอยยิ้มครั้งนั้น ระหว่างเรา ไม่มีอะไรงอกเงยขึ้นมาเลย—ไม่มี

ผมเดินไปยังเคาน์เตอร์เพื่อสั่งกาแฟ ระหว่างทางเดินกลับ หากสายตาอยู่ที่ระดับคู่ขนานกับพื้น ไม่มีทางเลยที่สายตาของเราจะหนีวงโคจรจากกันและกันไปได้ เช่นเดียวกันกับทุกครั้ง เช่นเดียวกันกับเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ที่ผมเดินตรงเข้ามาในร้าน

แต่ก็อีกครั้ง สายตาของผมหลุบต่ำทำมุมก้มกับพื้น

สายตาเราเลยอยู่กันคนละวงโคจร


เขามีคอมพิวเตอร์พกพาเป็นเครื่องกำบังและความสนใจ

ผมมีหนังสือเล่มหนาที่กำลังเล่าเรื่องความเป็นมาของจักรวาล โลก สิ่งมีชีวิต รวมถึงมนุษย์ เป็นเกราะกำบัง

ผู้คนเริ่มทยอยเข้าร้าน โต๊ะตัวอื่นๆ ถูกจับจอง อากาศแบ่งพื้นที่ระหว่างเสียงลมหวีดหวิว เสียงเพลง และสรรพเสียงของผู้คนที่กำลังรื่นเริงในยามเย็นที่แสนวิเศษนี้

หนังสือตรงหน้าช่างวิเศษ สายลมช่างวิเศษ อากาศช่างวิเศษ แสงแดดยามเย็นช่างวิเศษ คนที่นั่งโต๊ะตัวถัดไปยิ่งทำให้วันนี้แสนวิเศษ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าการได้นั่งตรงนี้ แสนวิเศษ

เวลาแสนวิเศษนั้นแสนสั้น


เขาเก็บของเตรียมตัวออกจากร้าน อีกครั้งที่ ณ มุมระดับสายตาอาจทำให้เราได้เจอกัน อาจทำให้ ‘บางอย่าง’ เกิดขึ้น—หรือไม่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ในหนังสือเล่มนี้บอกว่า มีบางครั้งที่เทหะวัตถุขนาดใหญ่อาจผลัดหลงเข้าสู่วงโคจรของดาวดวงหนึ่ง มันอาจถูกแรงดึงดูดพุ่งเข้าสู่ หรือเกิดอะไรขึ้น ‘บางอย่าง’ หรือบางที ก็อาจไม่เกิดอะไรขึ้นเลย เจ้าเทหะวัตถุนั้น อาจหลุดลอยออกนอกวงโคจรไปเสียดื้อๆ

เขาเดินออกจากร้านไป ในขณะที่สายตาของผมทำมุมปกติกับหนังสือ

มันเป็นแค่อีกวันหนึ่งในหลายร้อยวันที่ผ่านมา ที่เจอเขา ที่ร้านนี้ ก็เท่านั้นเอง

อารมณ์ยังคงที่ เพียงแต่ปริมาณน้ำตาลลดลง


ตกดึก ผมนอนดูหนังเรื่อง Sliding Door ทางเคเบิ้ลทีวี
หนังโปรดอีกเรื่องที่บอกเล่าว่าชีวิตคนเราอาจเปลี่ยนได้เพียงแค่ชั่วระยะประตูรถไฟใต้ดินปิด

เพียงแค่คุณพลาดที่จะขึ้นรถไฟครั้งนั้น หรือคุณขึ้นมันได้ทันเวลา


แต่ถึงแม้จะต้องเดินบนเส้นชีวิตคนละสาย แต่สุดท้ายเราก็จะไปยืนที่ ณ ที่หมายที่เดียวกัน

หรือผมควรจะตั้งสายตาในมุมปกติเสียที






Create Date : 25 มีนาคม 2551
Last Update : 25 มีนาคม 2551 11:01:55 น. 11 comments
Counter : 221 Pageviews.

 
ชอบ Sliding Door กับ หนังสือ เรื่องนี้เหมือนกันเลยครับ
ส่วนเรื่อง คนแปลกหน้า นี่เป็นเรื่อง classic ในชีวิตมนุษย์อีกแขนงหนึ่งอ่ะนะครับ ผมว่า
คนแปลกหน้านี้มีสเน่ห์ แต่
บางครั้ง การพยายามเปลี่ยน คนแปลกหน้า ให้กลายเป็น อีกคน ก็เป็นอะไรที่ยากเหลือเกิน


โดย: pecochan วันที่: 25 มีนาคม 2551 เวลา:11:32:55 น.  

 
ถ้าเดินข้ามประตูนั้นไปก่อนมันปิด
ชีวิตจะเป็นไงนะ...


โดย: แพนด้ามหาภัย วันที่: 25 มีนาคม 2551 เวลา:11:52:02 น.  

 
ภาพที่ 8. ชีวิต คือ คำกล่าว หัว/ท้าย
"สวัสดี" และ "ลาก่อน"




ขอเชิญร่วม Vote"กะว่าก๋า"ภาพวาดพู่กันเดียว Contest
ระหว่างวันที่ 21 -28 มีนาคม 2551..


zwani.com myspace graphic comments
Myspace Thank You Comments & Graphics






โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 25 มีนาคม 2551 เวลา:12:48:35 น.  

 


โดย: Irish girl วันที่: 25 มีนาคม 2551 เวลา:14:24:41 น.  

 
อ่านแล้วลุ้นนะเนี่ย...
ว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลง จากคนแปลกหน้า เป็น คนรู้จัก และอาจพัฒนาเป็นอย่างอื่น...

ลองตั้งสายตาให้อยู่ในมุมปกติ...อาจจะได้เห็นมุมมองใหม่ ๆ ที่ไม่เคยเห็น ก็ได้นะ...


โดย: Almondblist วันที่: 25 มีนาคม 2551 เวลา:16:13:10 น.  

 
ลองทำมากกว่าที่เคยทำสิ แล้วจะได้รู้ว่าผลที่ออกมาจะเป็นยังไง

ไม่ลองก็ไม่รู้หรอกนะ


โดย: =SILVER EYE= วันที่: 25 มีนาคม 2551 เวลา:21:33:27 น.  

 
ราวชอบมากเลย Sliding Door
แม้ว่าตะก่อนจะไม่ชอบกวินเน็ธเลย
แต่พอดูๆไป ก็เปลี่ยนใจดูแทบทุกเรื่องของกวินเน็ธเลย

ไม่ลองเปลี่ยนใจ เดินเฉียดไปใกล้วงโคจรมากกว่านี้หน่อยเหรอ

มัวแต่มองต่ำก้มหน้างุดๆๆเมือ่ไรห่จะสะดุดรัก

อารมณ์ยังคงที่ เพียงแต่ปริมาณน้ำตาลลดลง<--ฮิ๊ววววส์
มายุให้เติมน้ำตาล เพิ่มฟามหวานให้ชีวิต


โดย: ซซ วันที่: 26 มีนาคม 2551 เวลา:15:32:55 น.  

 
เคยมีอะไรคล้ายๆแบบนี้นะ สมัยเรียนเจอกันที่หอสมุดประจำเพราะต่างคนต่างมีโต๊ะเป็นของตัวเอง ไม่รู้จักชื่อ ไม่รู้รายละเอียดใดๆเกี่ยวกับตัวเขาทั้งสิ้น แค่มองหน้ากันแล้วก็พยักหน้าสองสามครั้ง รู้สึกดีแต่คิดว่าไม่คิดเข้าไกล้ไปมากกว่านั้น จำไม่ได้แล้วด้วยว่าจู่ๆก็หายไปยังไง


โดย: yatiko วันที่: 26 มีนาคม 2551 เวลา:20:15:31 น.  

 
เออ จริงด้วยค่ะ

บางทีการที่คนที่นั่งโต๊ะข้างๆ ในร้านกาแฟ
ลุกขึ้นและเดินจากไป ก็ทำให้ความรู้สึกมันกระตุกนิดนึง
เสียดาย แต่พอเค้าเดินผ่านก็ไม่ยอมเงยมอง
แปลกแต่จริง...

น่าจะมีคนเป็นกันเยอะ(?)
และเมื่อถึงวันที่เขาและเธอเงย/ก้ม และได้สบตากัน
วันนั้นอาจจะเป็นวันที่มีอะไรเปลี่ยนแปลง



โดย: MaRiMeKKo วันที่: 29 มีนาคม 2551 เวลา:15:34:22 น.  

 
ปล. เมื่อตอนกลับไทย บังเอิญได้ไปอ่าน volume
วิจารณ์หนังเรื่องนึง...
เอ... อ่านๆ ไปทำไมมันคุ้นๆ
เลยเหลือบไปดูชื่อคนเขียนคอลัมน์มุมซ้ายบน

อิอิ ช่ายยยเลยยย


โดย: MaRiMeKKo วันที่: 29 มีนาคม 2551 เวลา:15:36:30 น.  

 
โรฯมากเลยค่ะพี่...เหตุเกิดที่วีวี่เหรอคะ ร้านเดิม
เรื่องราวของการพบใครสักคนในร้านกาแฟนี่...แหม
คลาสสิคจริง ๆ เลยนะคะ...หรือว่ามันเป็นเพียงแค่
ชุดรูปแบบนึงที่คนอื่น ๆ เป็นเลยสืบต่อกันมา?
ไม่ว่าอย่างไร สิ่งที่เกิดขึ้น ก็มีเราที่รู้ว่าเป็นอย่างไร
หวานแค่ไหน วิเศษอย่างไร ปลาบปลื้มเท่าไหร่
แล้วคนที่เจอกันคุ้น ๆ เคย ๆ อย่างนั้น......
สำคัญกับเรามากแค่ไหน

หรือว่าติดใจคนวิเศษ ๆ ถึงได้กลับไปนั่งร้านกาแฟร้านเดิม

อยากมีการปลื้มลับ ๆ แบบนี้จัง...คิดถึง


โดย: นางสาวดุ่บดั่บ วันที่: 31 มีนาคม 2551 เวลา:4:54:37 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

แอบชอบ คห. ข้างล่าง
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้ชายที่ใช้ชีวิตอยู่กับปัจจัย 5 อย่าง หนัง เพลง หนังสือ กาแฟ และบุหรี่
Friends' blogs
[Add แอบชอบ คห. ข้างล่าง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.