ความอดทนของผู้หญิงคนหนึ่ง
ผมมีแฟนอยู่คนหนึ่งครับ เธอชื่อ ปอย
เธอเด็กกว่าผมปีหนึ่ง เรารู้จักกันที่มหาลัยครับ
เธอเป็นรุ่นน้องที่คณะผมเอง และก้อเป็นน้องรหัสผม
ปอย เป็นคนน่ารักครับ ผมก้อเลยเป็นฝ่ายจีบเธอก่อน
แล้วผมก็จีบติด ผมกับปอยตกลงเป็นแฟนกัน
ผม กับ ปอย เราสองคนคบกันมาปีกว่าๆได้แล้วครับ
ปอยดีกับผมมาก คอยดูแล ใส่ใจ ห่วงใยผมตลอด
ผมคิดว่า ผู้หญิงคนนี้แหละครับ ที่ “ใช่” สำหรับผม
เราจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลา
เธอจะคอยโทรหาผมตลอดเวลา ทุกครึ่งวันได้เลยครับ
ตอนแรกๆผมก้อรู้สึกดีใจนะครับ ที่ปอย เค้าดูแลใส่ใจผม
แต่ว่าพอนานๆไป นิสัยผู้ชายของผมก้อเริ่มออกครับ
เราใกล้ชิดกันมากเกินไปครับ มันเลยทำให้ผมรู้สึกได้
ถึงคำว่า “เบื่อ” ผมเริ่มเบื่อ และ รำคาญเธอแล้ว
อาจจะเป็นเพราะ ผมมีคนใหม่ด้วยก้อเป็นไปได้
เวลาเธอโทรมา ผมก้อจะกดทิ้งบ้าง ปิดเครื่องบ้าง
เวลาที่ผมอยู่กับคนใหม่น่ะครับ
ผมรู้สึกรักผู้หญิงคนใหม่นี่ด้วยสิ
ผมพยายามตีตัวออกห่างปอยไปทุกที
ผมไม่โทรหาเธอเลย เธอโทรมาผมก้อไม่รับ
เหมือนเธอจะรุ้ตัวเธอน่ะครับ เธอไม่โทรมา
แตก้อยังมีเมสเสจตลอดเวลา ส่งมาบอกว่า ห่วงใยบ้าง
คิดถงบ้าง แต่ผมก้อไม่ได้คิดอะไรกับข้อความที่เธอส่งมา
ผมก้อต้องคอยลบเมสเสจเธอทุกอันเลยก้อว่าได้
เพราะไม่อยากจะให้แฟนใหม่ของผมเธอเห็นเข้า
ปอย ก้อบอกว่าเธอจะรอ รอให้ผมกลับมาหาเธอ
ในระหว่างนั้นเธอก้อส่งเมสเสจมาให้ผมทุกวัน
ผมเริ่มขี้เกียดลบแล้วนะครับ ผมก้อเลยเปลี่ยนเบอร์ใหม่ซะ
ผมคบกับแฟนใหม่ ได้ระยะหนึ่งครับ
แต่ในที่สุดเธอก้อทิ้งผมไป อยู่กับแฟนใหม่ของเธอ
ผมเสียใจมากครับ แล้วก้อคิดถึง ปอยได้
เธอบอกว่าจะรอผมนี่ ผมก้อเลยกลับไปหาเธอ
ผมมาหาเธอที่หน้าหอพักของเธอ แล้วก้อส่งเสียงร้องเรียก
เธอเดินออกมาครับ เธอเห็นผมแล้วเธอก้อร้องไห้
วิ่งเข้ามากอดผม เธอถามผมว่า ผมจะกลับมาหาเธอแล้วใช่มั๊ย
ผมก้อบอกว่าผมจะกลับมาหาเธอ กลับมาอยู่กับเธอ
เธอดีใจมากครับ เธอดีกับผมเหมือนเคย ดูแลใส่ใจผม
ผมคิดว่า ถ้า นัท(แฟนใหม่ของผม) รักผมอย่างปอย ผมจะมีความสุขมากเลย
แต่ตอนนี้ผมก้อมีปอยอยู่ เธอก้อรักผมมาก
ผมพยายามทำใจผมให้รักปอย เช่นเคยนะ แต่ผมก้อทำไม่ได้
ผมยังคิดถึง นัท อยุ่ตลอดเวลา ผมไม่เคยลืมนัทได้เลย
ผมกลับมาหาปอยได้ประมาณ 3 เดือน แล้วในวันหนึ่ง
นัท ก้อโทรมาหาผมครับ ผมดีใจมากเหลือเกิน
ที่นัทยังไม่ลืมผม เธอบอกว่าเธอเลิกกับแฟนของเธอแล้ว
อยากให้ผมกลับไปหาเธอจะได้มั๊ย
ก้อใจผมอยุ่กับเธอแล้วนี่ครับ ผมจะไม่กลับไปหาเธอได้อย่างไร
แล้วผมก้อออกจากห้องที่ผม เคยอยู่กับปอยไป โดยทิ้งโน๊ตไว้
“ปอย พี่ขอโทดนะ พี่ทำใจให้รักปอยไม่ได้ พี่ขอโทดจิงๆ
พี่ต้องไปแล้วนะปอย พี่ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
พี่อยากจะไปเริ่มต้นกับคนที่พี่รัก”
ผมไม่รู้หรอกนะครับ เธออ่านแล้วเธอจะคิดอย่างไร
แต่ผมรู้ว่าตอนนี้ผมมีความสุขมากที่สุดเลยล่ะครับ
แต่ปอยก้อส่งเมสเสจหาผมอยุ่เช่นเคย วันละหลายๆครั้ง
แต่คราวนี้นัทก้อรู้ครับ เลยไม่ว่าอะไร ผมเลยไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนเบอร์
แต่แล้วเหตุการณ์ที่ผมไม่คาดคิดก้อมาถึง
นัททิ้งผมไปอีกแล้วครับ เธอกลับไปอยู่กับแฟนใหม่ของเธอ
เธอทำให้ผมต้องเสียใจอีกแล้ว
ผมไม่มีหน้าจะกลับไปหาปอยหรอกนะครับ
เพราะผมรุ้ว่าเรื่องนี้ผมเป็นคนที่ผิดมากๆ
จนเวลาผ่านไป 3 อาทิตย์ ปอยมาหาผมที่บ้าน
เธอถามว่า ผมเลิกกับนัทแล้วใช่มั๊ย
ผมบอกเธอว่า ผมเลิกกับนัทแล้ว นัททิ้งผมไป
ปอยถามว่า ผมอยากจะกลับมาอยู่กับเธอมั๊ย
ผมตอบเธอไป พี่ไม่มีหน้าจะกลับไปหาปอยอีกแล้วล่ะ
พี่ละอายแก่ใจตัวเอง ทำให้ปอยเสียใจซ้ำซากๆ
ปอยบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ว่าจะยังไงปอยก้อยังจะรักผม
แล้วผมก้อต้องกลับไปอยู่กับปอย ผู้หญิงคนที่รักผม
ผมสำนึกได้ครับ ว่าผมผิดกับเธอมาก
ตอนนี้ ผมรู้แล้วว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมรักเธอ เธอคือชีวิตของผม
แต่ผม ก้อไม่กล้าที่จะบอกเธอให้รู้ เพราะละอายกับสิ่งที่เคยทำ
ถึงบอกเธอไปแล้วเธอจะเชื่อหรอ ความเชื่อถือของผมมันไม่มีแล้ว
เราอยู่ด้วยกันมา 6 เดือนแล้วครับ วันนี้วันเกิดผม
เธอซื้อ กีตาร์ให้ผมครับ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมอยากได้มานานมาก
เธอบอกว่า อยากทำให้ผมมีความสุข และนี่อาจเป็นของขวัญชิ้นสุดท้าย
วันหนึ่งเธอเกิดเป็นลม ในห้องน้ำครับ ผมตกใจมาก
พาเธอไปส่งที่โรงพยาบาล เธอนอนพักประมาณ 2 คืนได้ครับ
ซึ่งผมก้อไปๆมาๆหาเธอ ทั้ง 2 วันนั้น เพราะผมต้องไปเรียนด้วย
ผมไม่รู้หรอกครับว่าเธอเป็นอะไร แล้ววันนี้ก้อเป็นวันที่เธอออกจากโรงพยาบาล
ผมก้อไปรับเธอกลับบ้าน ผมถามว่าหมอว่าอย่างไรบ้าง
เธอบอกว่า แค่พักผ่อนไม่เพียงพอน่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอก
เธอบอกผมว่าไม่ต้องห่วงเธอหรอก
แล้วอีก 1 อาทิตย์ต่อมา นัท มาหาผมที่ห้องครับ
ผมเห็นเธอแล้วผมก้อรู้สึกดีใจมากครับ
เธอมาบอกผมว่าเธอไม่มีใครแล้ว “นัทรักพี่นะคะ กลับไปอยู่กับนัทนะ”
มันซ้ำไปซ้ำมาจนผมก้องงเหมือนกันครับ
ผมงงกับตัวเอง ผมไม่รู้ตัวเองว่าผมอยากจะกลับไปหาเธอมั๊ย
ผมเลยบอกเธอเวลา ให้เวลาผมหน่อยนะ
อีก 3 วัน แล้วพี่จะให้คำตอบนัท
แล้ววันรุ่งขึ้น ปอยไม่สบายอีกแล้วครับ คราวนี้อาการเธอหนักกว่าเดิม
ผมรีบพาเธอส่ง โรงพยาบาลด่วนเลย
คราวนี้เธอเข้า ไอซียู ครับ ผมแปลกใจว่า แค่พักผ่อนไม่เพียงพอต้องเข้าไอซียูหรอ
ผมเลยตัดสินใจเข้าไปถามหมอที่ในห้อง
หมอบอกผมว่า ตอนนี้อาการของปอยแย่มากนะ
ไม่รู้ว่าเธอจะทนอยู่ได้ถึงเมื่อไหร่
หมอบอกว่า ปอยเป็น โรคหัวใจ ครับ
ผมตกใจมาก ผมเข้าไปหาเธอใน ห้อง เธอนอนอยุ่ เธอเห็นผมแล้ว
เธอเลยเรียกผมไปเข้าใกล้ๆเธอ
“พี่ นนท์ ปอยรู้ทุกอย่างนะคะ เรื่องพี่กับ ผู้หญิงคนนั้น
ปอยไม่ว่านะคะ ถ้าพี่จะกลับไปหา เธอ เพื่อความสุขของพี่
แต่ปอยขอให้ วันนี้ พี่อยู่กับปอยทั้งวันได้มั๊ยคะ ปอยอยากเห็นพี่เป็นคนสุดท้าย
ปอยขอโทดที่ปอยไม่ได้บอกความจริงแก่พี่ เรื่องที่ปอยไม่สบายน่ะ “ เธอบอกผมด้วยเสียง เศร้าๆ และอ่อนแรง
“ทำไมปอยไม่บอกพี่ล่ะ พี่จะได้ดูแลปอยให้ดี” ผมถามเธอ
“ปอยกลัวว่า ถ้าพี่รู้ พี่จะไม่อยากอยู่กับปอยอีก ปอยกลัวพี่ทิ้งปอยไป
ปอยกลัวพี่รับไม่ได้ ที่ปอยเป็นโรคหัวใจ ปอยกลัวว่าพี่จะไม่อยากอยุ่
กับคนที่ขี้โรค อ่อนแอ และใกล้ตายอย่างปอย ปอยอยากมีพี่อยู่ใกล้ๆปอย
จนวันสุดท้ายที่ปอยจะจากไป” เธอพูดทั้งน้ำตาเต็มใบหน้า
ผมทำตัวไม่ถูกครับ ผมไม่รู้ว่าผมควรจะทำยังไง
ทีรู้ๆ ผมเป็นคนผิด ที่ทำให้เธอรู้สึกกระทบกระเทือนถึงจิตใจเธอ
ที่อาการเธอทรุดหนักเพราะ เธอเห็น ตอนที่ผมคุยกับนัท
เธอตรอมใจตลอดเวลา ผมทำผิดกับเธอมาก
“ปอย พี่จะไม่จากปอยไปไหนนะ แต่ปอยอย่าจากพี่ไปนะ
พี่จะไม่ไปอยู่กับนัท พี่รักปอยนะ พี่รักปอย”
เธอร้องไห้น้ำตาไหลตลอดเวลาเลยครับ ตอนเธอได้ยินผมบอกว่ารักเธอ
เธอร้องไห้ออกมามาก เพราะผมไม่เคยบอกเธอว่าผมรักเธอเลย
แต่ดูเหมือนลมหายใจของเธอจะอ่อนแรงไปในทุกที
แล้วในที่สุดเธอหมดลมหายใจ
หัวใจผมมันสลายไปแล้วครับ
ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักผม ผมกลับทำร้ายหัวใจเธอมากขนาดนี้
แต่ผม ยอมให้คนที่เค้าไม่รักผมทำร้าย
ถ้าผมไม่หวั่นไหวไปเสียก่อน ปอยก้อคงไม่ต้องมาเป็นอย่างนี้ครับ
ผมคิดว่า เธอทำไมจากผมไปโดยไม่ได้มีคำสั่งเสียอะไรเลย
พอสิ้นงานศพของปอย ผมก้อกลับห้อง ไปเก็บเสื้อผ้าข้าวของ
ออกไปจากห้องนี้ ผมเห็นจดหมายอยู่ฉบับหนึ่งครับ
ผมหยิบขึ้นมาดู พบว่า เป็นจดหมายของปอยเขียนถึงผม
เธอบอกว่า
“พี่นนท์ อย่าเสียใจไปนะคะ พี่กลับไปอยู่กับนัทเถอะนะ
เพราะนัทคือคนเดียวที่จะทำให้พี่มีความสุขได้ ขอบคุณนะคะ
พี่ทำให้ปอย มีความสุขถึงแม้จะเป็นแค่การโกหกเท่านั้น
ปอยรักพี่นะคะ ถ้าปอยไม่อยู่แล้ว พี่ดูแลรักษาตัวเองดีๆนะคะ
แล้วปอยจะอยู่ข้างๆคอยให้กำลังใจพี่ตลอดไป “
นี่คือคำสั่งเสียของเธอหรือ ผมอ่านจบ ผมนั่งทรุดลงร้องไห้
ผมทำให้เธอเสียใจมากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่เธอกลับไม่เคยโกรธ
เธอไม่เคยเกลียดผมเลย เธอเป็นคนดีเลยจริงๆ
แต่ผมอยากให้เธอรู้ไว้อย่างหนึ่ง เธอคิดผิดครับ ที่คิดว่าผมมีความสุขได้เพราะนัทคนเดียว
เธอไม่รู้หรือไงครับว่าตอนนี้ ผมรักเธอ รักเธอมาก
เธอเป็นผู้หญิงที่จิตใจประเสริฐที่สุดในโลก ผมโชคดีที่ผมได้เป็นคนที่เธอรัก
แต่ทว่า ตอนนี้ผมกลายเป็นคนเลว ที่ดูแลเธอไม่ได้
ผมเสียใจจริงๆ แล้วผมก้อเก็บเสื้อผ้าจนเสร็จ
โดยที่จดหมายของเธอยังอยุ่ในมือผม ตลอด แล้วผมก้อเดินออกจากห้อง
ผมหันหลังกลับไปที่ห้อง มองไปรอบๆ นึกถึงตอนที่ผมกับปอยเคยอยู่ด้วยกัน
“ปอย หากว่า วิญญาณของปอยยังอยุ่ที่นี่ ปอยรู้ไว้นะ
พี่รักปอย พี่ขอโทด ที่ทำให้ปอยเสียใจอยู่ตลอดเวลา
จากนี้ไป ปอยจะเป็นคนเดียวที่อยู่ในใจพี่นะ คนดีของพี่”
ผมเดินออกมาจากห้องทั้งน้ำตาที่มันเอ่อล้นอยู่เต็มใบหน้า
แล้วก้อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าห้อง เธอคือนัทนั่นเอง
“พร้อมจะให้คำตอบนัทยังคะ” เธอถามผม
“พี่รัก ปอย พี่โง่เองที่ไปรักคนอย่างเธอ
กลับไปเถอะนะ อย่าได้มายุ่งกับพี่เลย”
ผมไล่เธอไป โดยที่ผมไม่เสียใจเลยสักนิด
เพราะตอนนี้ผมรู้ว่า ในหัวใจของผมมีปอยคนเดียวเท่านั้น
นัทไม่พอใจ และคงโกดผมมากที่ไล่เธออย่างนั้น
เธอก้อเดินออกไป
ตอนนี้ผม เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก
จมอยู่กับอดีต ผมรู้ดีว่า ถ้าปอยเห็นผมในสภาพนี้
เธอต้องเสียใจมากแน่นอน เพราะเธอไม่อยากเห็นผมเป็นทุกข์
เธออยากเห็นผมยิ้ม เธอเป็นผู้หญิงที่มีรักแท้ที่จริงใจ
เธอเป็นดังแสงสว่างในใจของผม แต่ตอนนี้ผมไม่มีเธอแล้ว
ผมได้แต่โทดตัวเองตลอดเวลา ผมอยากย้อนเวลากลับไป
จนมาถึงทุกวันนี้ ผมยังลืมเธอไม่ได้
ผมไม่เคยมีแฟนเลย ตั้งแต่เธอจากผมไป
เธอจะเป็นคนที่ผมรักคนสุดท้ายเท่านั้น
แต่เสียดาย ผมมานึกได้ตอนที่สายไปเสียแล้วนี่
สุดท้ายนี้ผมอยากให้ผู้ชายทุกคน ทิ่ทิ้งแฟนตัวเองไปมีแฟนใหม่
หรือว่า กำลังคิดจะทำอย่างนั้น
คุณอย่าทำเลย ถ้าคุณทำแล้ว คุณจะต้องมาเสียใจอย่างผม
อย่างเช่นตอนนี้ ผมรู้แล้วว่า ที่เธอคอยโทรหาผม ก้อเพราะเธอห่วงผม
คุณอย่าได้รำคาญในการที่แฟนคุณโทรหาเลย
เธอรักคุณมากนะ คุณรู้มั๊ย?
เอาผมไว้เป็นตัวอย่างเถอะนะ คุณผู้ชายทุกคน



Create Date : 27 สิงหาคม 2549
Last Update : 27 สิงหาคม 2549 21:42:13 น.
Counter : 236 Pageviews.

4 comments
  
ถ้าไม่เกิดเรื่องแบบนี้...จะมีซักกี่คนที่คิดได้
โดย: คนไม่มีค่า วันที่: 27 สิงหาคม 2549 เวลา:23:10:20 น.
  
เฮ่อเศร้านะคับ...เรื่องแบบนี้ไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย
โดย: eternity_of_love IP: 202.28.35.1 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:12:09:13 น.
  
แวะมาเยี่ยมจ้า
โดย: beautyswan วันที่: 29 สิงหาคม 2549 เวลา:1:00:04 น.
  
เวลาของคนเรามันมีไม่เหมือนกันหรอนะคะ แต่ฉันก็ดีใจที่คุณรักเธอ เรื่องของคุณ คล้ายกับเรื่องที่ฉันเจออยู่ ฉันหวังว่าแฟนฉันคง คิดได้ก่อนที่ฉันจะจากเขาไปเหมือน เธอ นะคะ
โดย: กิ๊บ เด็ก ราม IP: 58.136.52.228 วันที่: 16 พฤษภาคม 2551 เวลา:23:53:45 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

พายุสีเงิน
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ชอบกิน...
ชอบเที่ยว...
ชอบทำบุญ...
ชอบอ่าน...
...ประกาศความเป็นตัวเองให้โลกรู้








สิงหาคม 2549

 
 
1
3
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
28
29
30
31
 
 
All Blog