หลากอารมณ์เลื้อเกิน !

วันนี้ :


+  ตั้งใจจะหลับซักงีบยาวๆ แต่ก็อด...ออกกำลังกายดีกว่านะ  แลดูมีประโยชน์กว่า


+ ได้ออกกำลังกาย  โดดเชือกประมาณสามร้อยครั้งอย่างหอบๆ แล้วก็เตะเท้าอยู่บนเครื่องแอ๊บโดมิไนเซอร์ของพ่ออีกประมาณซักเกือบ 10 เพลงจบ


+ วิ่งๆ ไปซักพัก รู้สึกว่าชีวิตมีคุณค่าขึ้นมาอีกนิดหน่อย


+ วิ่งไปวิ่งมา  เหลียวซ้ายแลขวา  มองเข้าไปในบ้านน้อย  ภาพเมื่อครั้งแก่ป่วยก็ผุดขึ้นมาทีละช็อตๆ  น้ำตาเริ่มซึม...


+ วิ่งต่อ...คิดอะไรไปเรื่อยๆ


+ ไม่กี่นาทีก่อนจะถอนเท้าออกจากเครื่องเล่น  น้ำตาเริ่มไหล  ไหลแบบไม่อยากหยุด


+  รีเพลย์ฟังเพลงที่เพิ่งจบไปอีกรอบ  ครั้งนี้น้ำตาเริ่มทะลักทะลาย

+  หยุดร้องไห้ได้ ก็คว้ากุญแจรถ  กะไปซื้อแฟ้ม กะโปสเตอร์มารยาทชาวพุทธ และหวังบะหมี่เกี๊ยวแหล่มๆ ซักชามหนึ่ง



+  ถึงชั้นสองของร้านสวัสดี ก็พบกับคุณจุ๋ม (ใครก็ไม่รู้ แต่เค้าเรียกแทนตัวเองอย่างนั้น) กำลังพ่นๆ ใส่โทรศัพท์ว่า  "จุ๋มไม่สบายใจเลยพี่...จุ๋มรู้สึกนะว่าเราพูดตรงไปหรือเปล่า  จุ๋มไม่สบายใจเลยพี่..." เดินเลยไปตรงที่เค้าขายโปสเตอร์ บอกความจำนง พนังงานขายพยักหน้ารับรู้ ยืนรอ...แล้วจู่ๆ เสียง "จุ๋มไม่สบายใจเลยพี่...ก็ลอยขึ้นมาอีก  แต่คราวนี้ดังกว่าเดิม  ดังจนคาดว่าคนทั้งชั้นคงได้ยินโดยพร้อมเพรียงกัน  คนขายเริ่มพ่นบ้าง  "อย่างเนี้ยแหละ  คราวก่อนหนูก็โดน เป็นครูด้วยนะ  หาว่าเราพูดไม่เพราะ แล้วคุณพูดกับเราเพราะรึเปล่า น้องๆ เค้าก็ยืนรอกันได้ เนี่ย  น้องเค้าก็รู้ว่าใครมาก่อนมาหลัง เค้าก็รอกันได้"  พูดเสร็จส่งโปสเตอร์แล้วส่งสายตาเหมือนต้องการคนเข้าใจ  ฉันเลยต้องส่งสายตาเป็นมิตรและยิ้มเบาๆ ไปเพื่อให้รู้ว่า เออ...ตูอยู่ข้างเมิงก็ได้วะ!"  โอ้ว  อารายกันเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย  เดินจากเคาท์เตอร์มา  สายตาเหลือบไปพบว่า  คุณจุ๋มยังคงปักหลักทำตัวลีบอยู่แถวๆ มุมเสา เดาว่าคงอยากฟังอะไรดีๆ ต่ออีกซักหน่อย เดินผ่านคุณจุ๋มมาพร้อมๆ กับนึกถึงสิ่งที่พนักงานพ่นออกมา  อูย...ไม่อยากจะคิด  ไปก่อนดีกว่า  ลงมาถึงชั้นล่าง  เลือกแฟ้มไปก็คิดไปว่า...เราน่าจะขึ้นไปสังเกตการณ์บนชั้นสองอีกรอบนะ  เห่อๆ

+ แวะซื้อลูกชิ้นเจริญผล  ดูข่าวพี่เป้น้องแพนจนเพลิน เพลินขนาดที่ว่าแม่ค้ายื่นถุงลูกชิ้นทอนตังค์แล้ว ก็ยังคงยืนดูนิ่งกริบ  เป็นเหตให้แม่ค้าสงสัยเลยถามว่า "ถูกต้องมั้ยคะ?" หมายความว่า แม่ค้าสงสัยว่าทอนตังค์ให้เราถูกหรือเปล่า  ไม่ทราบว่าจะยืนทำลูกชิ้นอะไรอีก  ง่ะ...ก็คนมันชอบดูนี่หว่า...เลยไม่รู้เลยว่าน้องแพนได้ของขวัญอะไรจากพี่เป้  ฮ่วย !



+ แวะกินบะหมี่เกี๊ยวเจ้าเก่าเจ้าเดิม  ก็เลยทำให้มั่นใจขึ้นว่า  ต่อไปนี้  แม่ค้าจะถามตลอดไปแล้วล่ะว่า เอาแห้งหรือน้ำ  เพราะตลอดเวลาที่เคยซื้อขายกันมา  จะกินบะหมี่น้ำตลอด  ก็ให้บังเอิญเมื่อครั้งก่อนหน้านี้สักสองครั้งดันอยากเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตการกินดูบ้างเลยสั่งแห้งมากิน  งานก็เลยเข้า  จากนั้นมารวมครั้งนี้สองครั้งแล้ว  ที่แม่ค้าถามว่า จะเอาแห้งหรือน้ำ  ทั้งๆ ที่ตลอดชีวิตที่พบปะกันมาไม่เคยถามกันซักคำ  เอาล่ะ...อย่างน้อยก็ได้คุยกะแม่ค้ามากกว่าแค่ "บะหมี่เกี๊ยวปูหมูแดงชามนึงค่ะ" ละวะ  เหอะๆ







ps.
สมอง...จำทุกอย่างที่ไม่ควรจำ  และลืมทุกอย่าง...ที่ไม่ควรลืม



โอ๊ยๆ


เมมมะรี่เต็ม !!!!!!!!!





Create Date : 12 กรกฎาคม 2554
Last Update : 12 กรกฎาคม 2554 0:30:09 น.
Counter : 274 Pageviews.

1 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

oramoreaim
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



魔女音符

หากมีใครถามฉันว่า ฉันเขียนตัวหนังสือพวกนี้ไปทำไม...?

ฉันก็จะขอตอบอย่างจริงใจว่า

ฉันเขียนมันไว้เพื่อให้ "คนที่ฉันรัก" ได้อ่าน...

ในวันที่ฉันไม่มีชีวิตอยู่เป็นที่รักของ "พวกเขา" แล้ว

นั่นแหละ

ที่ฉันต้องการ...

(ซึ้งอ่ะเดะ \(-0-)/ 5555+)

กรกฏาคม 2554

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
13
14
15
16
17
18
19
20
22
23
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog