,,จอด,,




ณ บริเวณที่จอดรถของโรงเรียนอนุบาลพิษณุโลก


ถ้าเทวดาบนฟ้าทันสังเกตแล้วมองดีๆ


ก็จะเห็นรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่


สภาพรถที่ถอยยักแย่ยักยัน


กับคนขับวัยเบญจเพสที่หมายเลือกหาที่พักพิงให้รถบุบๆ บี้ๆ แสนรักได้จอดทำสมาธิสักครึ่งค่อนวัน


เดินหน้า ถอยหลังอยู่นาน


พลันสายตาก็เหลือบไปเห็น


ช่องว่างระหว่างเสาช่องนั้น


มันช่างเป็นซองจอดรถที่น่าเอาหน้ากระโปรงรถเสียบเข้าไปเสียนี่กระไร


ด้วยความดีใจระคนด้วยความเร่งรีบ (กูสายแย้วน้า ฮ่วย)


มิรอช้า


ซวบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ


เป็นอันเสร็จพิธี 


พิธีจะเสร็จ


ถ้าไม่เกิดเหตุอาเภทนี้ขึ้น


ก๊อก ก๊อก !


สิ้ันเสียงหลังนิ้วมือปะทะแผ่นกระจกใสๆ ด้านนอก 


แลออกไปพลันสายตาก็บรรจบพบเจอกับชายคราวลุงหุ่นไซส์ M คนหนึ่ง


คุณลุงแกยิ้มให้อย่างมีเลสนัย


เกียบก็เลยยิ้มตอบกลับไปอย่างมีเลสนัยหมายเลียนแบบพร้อมเดียวกับลดกระจกด้วยระบบมือหมุน ติ้วๆ (นับวันมันยิ่ง


หมุนยากขึ้นๆ น่าเอาจารบีไปยาเหลือใจ)


เมื่อสายตาเราสบกันโดยไร้กระจกกัน (อินโทรเพลง แค่กระจกกั้น ของบีน้ำทิพย์ค่อยๆ บรรเลงขึ้นมาช้าๆ)


ความจริงที่ถูกปกปิดมานานกว่า 2 นาทีก็ถูกเปิดเผยในทันที


คนเคาะ : "ตรงนี้ที่จอดรถผอ.โรงเรียนครับ ช่องนี้ไม่ได้ ช่องอื่นได้ครับ"


คนจอด : อึ้งไปสองวิก่อนส่งยิ้มแล้วกล่าวขอโทษอยู่สองครั้งสองครา


ไม่ทันได้มองหน้าลุงแก


ด้วยความงุนงงระคนตกใจ


จึงรีบถอยรูดออกมาจากซองมหันตภัยนั้นด้วยความหวาดกลัว (เหมือนเว่อร์แต่เจือกจริง)


ถอยออกมาได้


มองซ้ายแลขวา


หาที่จอด


มันมี...


แต่กูไม่จอดแล้ววุ้ยตรงนี้


เปลี่ยนที่ดีก่า...


เจ้าที่แรงเหลือใจ


ว่าแล้ว...


รถกระบะบุบๆ บี้ๆ ก็ได้ไปจอดทำสมาธิอยู่กลางสนามบาสที่ห่างจากที่จอดเดิมไปประมาณ 300 เมตร


รับวิตามินดีจากแสงแดดยามสาย (โด่) ไปแบบเต็มๆ

อะไรไม่ว่า


ถ้ารถเก๊าเป็นมะเร็ง


ใครจะรับผิดชอบ


ฮ่วย !






















PS.


+ อบรม IP Board  วันนี้ วิทยากรแหล่มมาก  คุณมนุษย์ชุดเขียวกั๊บ เราเจอกันครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกที่โรงเรียน ฉันไม่ค่อยชอบใจคุณเท่าไหร่ แต่วันนี้  ฉันชอบคุณเหลือใจ แฮ่ๆ


+ ตอนเบรคเช้า  ได้เพลงเก่ามาหนึ่งเพลง นึกยังไงก็นึกไม่ออก คุณเคยเป็นไหม ? เวลานึกอะไรไม่ออก มันเหมือนสมองถูกสะกดให้อยู่กับที่ แล้วก็นึก และนึก  นึกอยู่อย่างนั้น  สุดท้าย กลับมาบ้าน ถามพี่เกิ้ลเหมือนเคย ฮู่ๆ


+ จอดรถที่สนามบาสเสร็จ เดินผ่านที่จอดรถมหาภัยที่เพิ่งย้ายรถจากมา  ตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นแผ่นป้ายพลาสติกน้อยๆ ห้อยต่องแต่งอยู่ใต้ชายคาโรงรถ ไกลขนาดนั้นมองจากตาเปล่าคงไม่มีทางเห็น แต่ก็พอเดาข้อความบนนั้นออก  ชักสายตากลับมาคุยเล่นๆ กับความคิดตัวเองว่า "ทำไมนะ...?"


+  พัดมา...พัดมา...แล้วไม่ทันไรก็พัดไป พัดไป...ทิ้งให้รู้เพียงว่า ครั้งหนึ่งเคยเจ็บ  และครั้งหนึ่งเคยรัก ครั้งหนึ่งเธอเคยผ่านมา  โอ้ว...สายลมแห่งความรัก...น่ากลัวจริงๆ U,U


+ พรุ่งนี้ปฐมนิเทศแล้วก๊าบ เข้มแข็งนะเกียบ -ขอแค่ไม่ถอดใจ- ชู่ๆๆๆๆๆ







Create Date : 05 มิถุนายน 2554
Last Update : 5 มิถุนายน 2554 0:54:20 น.
Counter : 267 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

oramoreaim
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



魔女音符

หากมีใครถามฉันว่า ฉันเขียนตัวหนังสือพวกนี้ไปทำไม...?

ฉันก็จะขอตอบอย่างจริงใจว่า

ฉันเขียนมันไว้เพื่อให้ "คนที่ฉันรัก" ได้อ่าน...

ในวันที่ฉันไม่มีชีวิตอยู่เป็นที่รักของ "พวกเขา" แล้ว

นั่นแหละ

ที่ฉันต้องการ...

(ซึ้งอ่ะเดะ \(-0-)/ 5555+)

มิถุนายน 2554

 
 
 
1
2
3
4
6
7
8
9
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
5 มิถุนายน 2554
All Blog