Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2552
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
14 กรกฏาคม 2552
 
All Blogs
 

เอาผีมาเป็นออเดิร์ฟ: ภูเก็ตจ๋าแมวลาก่อน



โปรดในวิจารณญานในการอ่าน กลัวขึ้นมาเค้าไม่รู้ด้วยละ(ทำหน้ามึน)
..............................


ก่อน จะเล่าเรื่องต่อไปนี้คิดถึงแมวม้วนต้องขอเกริ่นก่อนว่า ตัวคิดถึงแมวม้วนไม่ใช่คนงมงายเรื่องผีแต่อย่างใด ถ้าจะโทษก็ต้องโทษน้องชายที่ตายไปเมื่อสมัยแมวม้วนยังเด็ก ตั้งแต่น้องมาเปิดฉากหลอกแมวม้วนที่บ้าน นั่นละ พวกผีก็คงลือกันให้รึ่มว่านังหมวยนี่จิตอ่อนแล้วก็พากันมาเยี่ยมบ้างอะไร บ้าง แล้วคิดถึงแมวม้วนจะทำยังไงดีล่ะคะ นอกจาก "อืมมม ผี" ก็รับชะตานี้ไปพร้อมสะบัดบ็อบใส่ ก็บอกแล้วไง "อย่าได้แคร์"

แต่ เรื่องที่จะเล่านี้เกิดขึ้นก่อนที่คิดถึงแมวม้วนจะเข้าใจธรรมชาติของผีว่า ที่มาก็ต้องการเรียกร้องความสนใจ ถ้าเราไม่ไปสปอล์ยผี สักพักผีก็จะเบื่อหน่ายส่ายหัวไปเอง

วันนั้นเป็นวันครบรอบหนึ่งปีสึ นามิ จะด้วยชะตาฟ้าลิขิตเป็นใจหรืออะไรก็แล้วแต่คิดถึงแมวม้วนจำจะต้องทำไฟล์ทไป ค้างภูเก็ต สมัยนั้นยังเป็นแอร์สาวเอ๊าะ ๆ จะได้ไปภูเก็ตครั้งแรกในชีวิตก็กระดี่ดี๊ด๊า บอกแม่ด้วยความดีใจว่าจะได้ไปภูเก็ตล่ะค่า แม่ก็พยักหน้ารับแต่พูดตอบกลับมาว่า "แผ่ส่วนกุศลด้วย" (อ่าว รมณ์เสียเลยแม่ สกัดขาหน้าลูกซะงั้น)

เสิร์ฟ แจก เก็บตามกิจวัตรเสร็จเราก็ลงนอนภูเก็ตวันนั้นเราไปถึงช่วงบ่าย ๆ ระหว่างนั่งรถไปโรงแรมพี่ ๆ ก็เริ่มเล่าเรื่องสึนามิให้ฟังว่าตอนนั้นเครื่องเราจะลงพอดีแต่กัปตันหัน กลับทันเราเลยรอด ฟังพลางก็เอามือตบอกแบน ๆ ไปพลาง "โถ คนมันจะรอดอ่ะเนอะ" แมวม้วนพึมพำเบา ๆ โดยที่หารู้ไม่ว่าไอ้คนที่จะไม่รอดคืนนี้ก็คือแกนี่แหละนังแมวม้วน
ครั้นถึงโรงแรมพวกเราก็นัดกันไปทานข้าวตอนเย็น ระหว่างนั้นทุกคนก็พักผ่อนตามอัธยาศัยใครใคร่นอนก็นอน ใครใคร่เดินเตร็ดเตร่ก็เดิน ด้วยความเป็นเด็กสาววัยใส(แหวะ)ตื่นตาตื่นใจคิดถึงแมวม้วนก็เดินสำรวจโรงแรม ไปเรื่อย ๆ จนถึงเวลาที่เขานัดทานข้าว ไปถึงร้านก็เฮฮาตามอัตภาพจนกลับมาใกล้ ๆ เวลา 1 ทุ่ม

"แผ่ส่วนกุศลรึ ยัง" เสียงแม่ย้ำมาตามสายหลาย ๆ รอบเพราะวันก่อนนี้คิดถึงแมวม้วนเพิ่งจะไปทำบุญใหญ่มา ประจวบกับวันนี้เป็นวันครบรอบทำอะไรที่ได้กุศลมาก็ควรจะแบ่งปันให้วิญญาณที่ เขาทุกข์ทรมานเร่ร่อนเสียบ้าง

"ง่ะ ที่นี่ไม่มีผีหรอก ไม่มีใครเขาเจอเม้าท์น่ะแม่" คิดถึงแมวม้วนหัวเราะคิกคักตอบก่อนวางสาย

"พรึ่บ" ไฟบริเวณหน้าประตูดับทันทีที่พูดจบ
" หึ หึ ที่นี่ไม่มีผีจ้า" คิดถึงแมวม้วนพูดเสียงดังขึ้นมา พลางลุกขึ้นไปเปิดปิดไฟดวงนั้นเพื่อทดสอบว่าไฟเสียรึไม่ เอ๊ะ ก็ปกติดีนี่นา อ๊ะ เดี๋ยวจะหาว่ากลัวความมืดคิดถึงแมวม้วนจึงปิดไปดวงนั้นลง และด้วยความเกรียนซึ่งไม่รู้ผุดขึ้นมาจากต่อมไร้ท่อต่อมไหนจึงเผลอพูดไปว่า

"ยังไงเดี๋ยวตื่นมาสามทุ่มฝากเปิดไฟให้ด้วยน้า"

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงง!!!!

เสียงโทรศัพท์ดัง ขึ้นตอนสามทุ่มตามเวลานัดหมาย โอยยย ง่วงอย่างแรงแต่ผู้ชายโทรมาไม่รับก็ไม่ได้(ชิมิ) คิดถึงแมวม้วนพลิกตัวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์รุ่นปาฝาบ้านไม่แตกขึ้นมา

"ฮัลโหล" คิดถึงแมวม้วนทักทายปลายสายพร้อมถัดร่างขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง สายตาก็เสไปมองทางประตูด้วยความเคยชิน

" พรึ่บ!!!" ไฟทางเดินติดขึ้นราวกับได้นัดหมาย วินาทีนั้นภาพความเกรียนเมื่อตอนหนึ่งทุ่มกลับมาหลอกหลอนทันที เอาอย่างไรดีนี่ คิดถึงแมวม้วนสะบัดหัวที่รู้สึกเย็นวาบจนขนชันให้ได้สติเพื่อสะลัดความขลาด ที่เข้ามาเกาะกุมหัวใจให้หลุดออกไปเสีย

ครั้นได้สติ คิดถึงแมวม้วนก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองอย่างเีงียบ ๆ ว่า เอาน่า ไม่มีอะไรน่า ทุกอย่างมันเป็นเหตุบังเอิญเท่านั้นผีไม่หลอกเรา ผีไม่หลอกเรา ระหว่างสงบอารมณ์มือก็เอื้อมไปปิดไฟดวงเดิมอีกครั้งคราวนี้เอามือจ่อจิ้มไว้ ไม่ให้ไฟติดขึ้นมากอีก นัยกว่าอย่างน้อยตูก็ชนะผีในจุดนี้แล้วล่ะค่ะ เอากะชีสิค้า

"เป๊าะ แป๊ะ ๆ"เสียงสวิตช์ไฟในห้องน้ำดีดติดดับ ๆ ตามมา

" อืม ผีมีจริง" คิดถึงแมวม้วนพยักหน้ากับตัวเองและความว่างเปล่าอย่างสิ้นหวัง ซ โซ่ ว แหวน ย ยักษ์จริง ๆ ตูทำไม๊ ทำไมมันต้องเกิดกับชั้นคิดถึงแมวม้วนกระโดดขึ้นเตียงหดแขนขาราวกับว่าการห่อ ร่างให้หดเล็กจะช่วยให้ผีเวทนาเรามากขึ้น

อะไรนี่ ทำไมนี่ ชั้นไม่ได้อยู่ในหนังชัดเตอร์ใช่มั้ยนี่ คิดถึงแมวม้วนพยายามรั่วเพื่อเบี่ยงเบนสถานการณ์ แววตาหวาดระแวงกวาดไปทั่วห้องในใจก็พึมพำว่า อย่ามาตุ้งแช่นะ ๆ อย่านะ ๆ เค้ากลัวตัวเองแล้ว
แต่ระหว่างที่กวาดสายตาไปทั่วห้อง คิดถึงแมวม้วนก็จ้องไปที่จอโทรทัศน์สีดำที่ว่างเปล่า เพราะไม่ได้เปิดรายการอะไรไว้เป็นเพื่อน ฉับพลันก็เห็นเงาราง ๆ ฉายผ่านจอไปเหมือนมีใครเดินผ่าน

"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ชั้นไม่ได้อยู่ในหนังสยองขวัญ" มายืนยันกันถึงขั้นนี้แมวม้วนก็เชื่อละว่าผีนั้นหาง่ายกว่ารักแท้ ทำไงดีเรา ทำไงดีหนอ เมื่อเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ก็รีบคว้าโทรหาแม่ทันที

"แม่ แม่ แมมมมมมมมมมมมมมมมม่"
"เจอแล้วเหรอ" แม่ทำเสียงเยือกเย็นราวกับว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด
" กลัว ทำไงดีแม่ เค้ามาเปิดปิดไฟด้วย" คิดถึงแมวม้วนละล่ำละลั่กด้วยความหวาดหวั่น แม่จึงบอกให้ไปหยิบเงินในกระเป๋าเงินมาแล้วอธิษฐานบอกเขาว่าเดี๋ยวรุ่งเช้า เจอตู้บริจาคอะไรเราจะไปทำบุญให้ทันที แต่แม่ก็ยังมิวายเหน็บแนมว่าไปกวนตีนผีอีกล่ะสิท่า เพราะครั้งที่คุณตาเสียนังแมวก็ไปเคาะโลงบอกว่าอย่ามาเข้าฝันนะ จะไม่รักตาด้วย สุดท้ายคืนนั้นตาจึงต้องเดินมาเทิ่ง ๆ ในชุดสูทสีน้ำเงินตัวเก่งด้วยความคิดถึงหลาน

และแล้วคืนนั้นก็ผ่านไปด้วยความรันทดเหลือแสน เพราะคิดถึงแมวม้วนกำเงินในท่าพนมมือจนพล็อยหลับไปอย่างอ่อนเพลีย

แต่ก็ยังไม่จบ

รุ่งเช้าแมวม้วนก็รี่ออกไปบริเวณล็อบบี้ อาาา สวรรค์ยังทรงเมตตาเพราะ่ว่าบังเอิญมีตู้บริจาคตั้งอยู่พอดี
" ผีคะ เอาบุญตรงนี้นะคะ เมื่อคืนขอโทษนะคะ" คิดถึงแมวม้วนยกเงินขึ้นจบพลางอุทิศส่วนกุศลให้ผี ในใจก็เริ่มรู้สึกผิดที่ไปเกรียนใส่ผี เอาเถอะขอให้เราพบกันเพียงนี้เถิดผีจ๋า

ครั้นบ่ายแก่ ๆ ก็ถึงเวลาทำไฟล์ทกลับทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี จนกระทั่งถึงบริเวณหน้าเครื่อง ด้วยลำพองใจว่าพ้นแล้ว ประกอบกับแอบเป็นห่วงเป็นใยผีนิดหน่อยก็เผลอคิดขึ้นมาในใจว่า อีกไม่กี่วันเราก็ไปทำบุญอีก เอ หรือเราจะขออนุญาตแม่ย่านางให้เขาไปกับเราด้วยดีหนอ คิด ๆ แล้วก็เดินเข้าเครื่องไปเตรียมงานกลับกรุงเทพ

..............

ถึงบ้านเสียที
คิดถึงแมวม้วนถอนหายใจด้วยความโล่งอก จบกันทีไฟล์ทหนีแล้วชั้นจะแลกหนีภูเก็ตอีกนาน เอ แล้วนี่อะไรเนี่ยทำไมไม่มีใครอยู่บ้าน
คิดถึงแมวม้วนพึมพำกับตนเองพลางหยิบกุญแจขึ้นมาไขประตูก๊อก ๆ แก๊ก ๆ ไปตามเรื่อง

"แท่ด แท่ด" เสียงลากเท้าเดินในบ้านดังขึ้นพร้อมกับไฟที่ติดขึ้นทั้งบ้าน
" อ่าว อยู่บ้านเหรอเปิดประตูให้พี่หน่อยจิ" แมวม้วนเรียกน้องแต่ก็ไม่มีเสียงสัญญาณตอบรับ เชอะเปิดเองก็ได้ แต่แล้วเมื่อเปิดประตูเข้ามาก็พบว่า

.................ที่บ้านไม่มีใครสักคน.................
.................แล้วใครเล่าที่เปิดไฟ.................

อ่าน มาถึงตรงนี้ทุกท่านก็คงจะพอเดาได้โดยไม่ต้องเล่ากระมังว่าใครเป็นผู้ต้อง สงสัย ยังไงซะคงไม่ใช่การไฟฟ้าเป็นแน่ เอาเถอะคิดถึงแมวม้วนก็ปลอบใจตนเองไปตามสไตล์ว่าอย่างน้อยโดยหลอกก็มาหลอก ที่บ้านเรา เอาน่ามันไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้

" อ้าว แมวม้วนพาใครมาบ้านด้วย" แม่ทักเสียงดังจากหน้าบ้านพลางย้ำว่าเมื่อกี้ตอนเดินเข้ามาที่บ้านเห็นใคร ลาง ๆ เดินตามหลังอยู่ โอพระเจ้าจอร์จ ปีเตอร์ อาเธอร์อะไรกันหนักหนาหนอ เราควรทำอย่างไรดีนี่แต่จุดนี้ผีหลอกรัว ๆ จนปลายประสาทเริ่มด้านชาคิดถึงแมวม้วนจึงทำเป็นลืมเสีย เสไปทำอย่างอื่นแทนว่าแล้วก็แขวนถุงเสื้อไว้แถวตู้เสื้อผ้า

กรี๊ด กร๊าด ๆ เสียงน้องเล่นกับแมวดังจากชั้นบนเป็นระยะ ๆ เครียดเพราะผีมาก็มากไปเล่นกับแมวบ้างดีกว่า ว่าแล้วก็เยื้องย่างขึ้นไปชั้นสองเห็นแก๊งค์เหมียวเด็กใหม่กำลังไล่ตบอะไร แถวถุงเสื้อแมวม้วนกันชุลมุน

"พี่แมวม้วน ดูสิพวกเหมียวน่ารัก ถ่ายวิดิโอไว้ดีกว่า"
น้องสาวชูมือถือใหม่กิ๊กขึ้นมาอวดพร้อมกับกดโหมดวีดิโอ แต่สักพักน้องสาวก็หน้าซีดอย่างไม่มีเค้าไม่มีมูล
"ไปทำอะไรมา" น้องกระชากเสียงใส่เหมือนจะไม่พอใจอะไรสักอย่าง แต่วัยรุ่นก็เป็นแบบนี้กระมัง แมวม้วนคิด
"เปล่านิ แม่เล่าอะไร"
" เมื่อกี้ตอนถ่ายแมว มันติดหน้าคนหันมาหากล้องตรงถุงเสื้อแก แกไปทำอะไรมา" น้องทำเสียงไม่พอใจแบบหวาด ๆ เหมือนจะบอกผีว่าอะไรที่พี่ตูไปทำมา ตูไม่เกี่ยวนะเฮ่ย
คิดถึงแมวม้วนเงื้อมง่าคว้ามือถือจากน้องมาดูภาพ ใช่จริง ๆ หน้าคนกำลังหันมาหากล้อง และที่สำคัญใบหน้านั้นมีสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก ดูจบคิดถึงแมวม้วนก็รีบลบทันทีด้วยความกลัว กรรมของเวร เวรของกรรมนี่เราทำอะไรลงไป

เช้าวันรุ่งขึ้นคิดถึงแมวม้วนจึงต้องไป จ่ายตลาดแต่สางเพื่อทำกับข้าวให้ทันเพล คราวนี้คิดถึงแมวม้วนตั้งมั่นตั้งเหมาะแล้วว่าต้องให้ผีไปเอาบุญที่วัดให้ ได้ และที่สำคัญคิดถึงแมวม้วนจะไม่กวนตีนผีอีกแล้ว และจะไม่ปล่อยใจให้เผลอคิดชวนผีกลับบ้านอีกเป็นครั้งที่สอง พลาดแล้วจำคือคน พลาดเพิ่มอีกหนเราคงวัว

หลังจากพาผีไปทำบุญที่วัด เรียบร้อยก็ปรากฎว่าไม่มีใครมาเปิดไฟในบ้านอีก ช่างโล่งใจแท้ แต่ที่น่าเศร้าแทนเพื่อน ๆ ก็คือ หลังจากเคสแมวม้วนเพื่อน ๆ ในรุ่นก็เริ่มเจอผีที่โรงแรมนี้กันหลายคน บางคนก็เจอผีมาไล่ให้ลุกไปจากเตียง บางคนก็เจอผีทำกิจวัตรอาบน้ำแต่งตัว ขอโทษนะเพื่อน ๆ เพราะเราแท้ ๆ ที่ทำให้ผีลำพองใจไปว่ามาหลอกลูกเรือเมื่อใดจะได้บุญทันใจทุกครั้ง แฮ่ ๆ ไม่ได้ตั้งใจแต่ที่ทำลงไปเพราะแอบเกรียน




 

Create Date : 14 กรกฎาคม 2552
0 comments
Last Update : 14 กรกฎาคม 2552 1:07:39 น.
Counter : 316 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


คิดถึงแมวม้วน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Cursor by EGO BOX Cursor by EGO BOX Copyright respect it green

Creative Commons License
ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย.
Friends' blogs
[Add คิดถึงแมวม้วน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.