...and the OSCAR goes to !!!! +++
Group Blog
 
 
มีนาคม 2552
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
19 มีนาคม 2552
 
All Blogs
 
เผื่อวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ ...จะได้ไม่ลืมเธอ

วันพุธที่ 18 มีนาคม 2552 รอบ 20.00 น.
SF World - Central World Plaza โรงที่ 8

ในความคิดของผม อานุภาพแห่งรักนี่มันช่างเป็นอะไรที่มหัศจรรย์เกินบรรยายจริงๆ ผมเป็นคนนึงล่ะที่เชื่อว่ารักสามารถทำให้เรา "กล้า" ที่จะทำอะไรหลายๆ อย่าง ...กล้าที่จะ 'ทุ่มเท' ...กล้าที่จะ 'ปล่อยวาง' ...กล้าที่จะ 'บอก' ...กล้าที่จะ 'ลงทุน' ...กล้าที่จะ 'ฝัน' หรือแม้แต่กล้าที่จะ 'หวัง' เมื่อความรักมันเข้ามาบังตา และมาทำหน้าที่แทนก้อนเนื้อขนาดเท่ากำมือที่อยู่ตรงอกข้างซ้ายของคนเรา อย่าไปปิดกั้นมัน แล้วก็จงยอมรับซะเถอะว่าเกิดมาทั้งทีได้รู้สึกแบบนี้ เราก็ไม่เสียชาติเกิดแล้ว

วันนี้หลังจากเลิกงาน ด้วยความที่ชิวๆ (chill chill น่ะแหละ แต่ชอบเขียน 'ชิวๆ' มากกว่า) คิดไม่ตกว่าจะทำอะไรดี ระหว่างกลับบ้านเพื่อไปเสพศิลปะผ่านดีวีดีกองมหึมา กลับไปนอนที่หอ หรือว่าเล่นเน็ตอยู่ที่ออฟฟิศ ผมเกิดนึกถึงเพื่อนเก่าที่สามารถมอบความสุขให้ตัวเองได้ดีที่สุดอย่างโรงหนังขึ้นมา จำไม่ได้เหมือนกันว่าตัวเองรักการดูหนังในโรงหนังมากมายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เท่าที่จำความได้คือแม่ลากเข้าโรงหนังตั้งแต่เล็กๆ เลยทีเดียว จนตอนนี้ถ้าใครถามว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญในชีวิตนอกจากปัจจัย 4 ผมจะตอบแทบไม่ต้องคิดเลยว่า 'อ๋อ ปัจจัยที่ 5 ของข้าพเจ้าน่ะหรอ การได้ดูภาพยนตร์ในโรงภาพยนตร์ไง'

กับ 'ความจำสั้น แต่รักฉันยาว' รอบ 2 ทุ่มคนเดียววันนี้ เป็นอีกครั้งนึงที่เพื่อนสนิทคนนี้ตอกย้ำให้รู้ว่าผมมีความสุขขนาดไหนเมื่อเสพภาพยนตร์ผ่านจอขนาดใหญ่เบื้องหน้า ...จอมหึมาที่สามารถดึงอารมณ์เราเข้าไปได้อย่างเต็มที่ ...เสียงที่สามารถดึงทุกโสตประสาทของเราให้เข้าไปสัมผัส ...สมาธิที่อยู่กับการนำเสนอตรงหน้าตลอดสองชั่วโมง ...และอารมณ์ร่วมจากเพื่อนผู้รักหนังรอบข้าง ไม่รู้เพราะอะไร แต่ตอนที่ตัวอย่างหนังถูกฉายไปเรื่อยๆ ผมก็นั่งน้ำตาไหลอยู่เงียบๆ คนเดียว มันไหลออกมาเอง มันไหลออกมาเพราะรู้สึกตื้นตัน รู้สึกผูกพัน และรู้สึก 'รัก' ที่แห่งนี้ซะเหลือเกิน เฮ้อ นี่แหละเสน่ห์ของการดูหนังในโรง จำไว้เลย

ดูเรื่องนี้แล้วอินนะ ทั้งเรื่องของนายหมอเก่ง (รับบทโดยเป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ) กับนาง (สาว) ฝ้าย (รับบทโดยญารินดา บุนนาค) และคุณป้าสมพิศ (รับบทโดยคุณป้าศันสนีย์ วัฒนานุกูล เจ้าของเสียงพากย์โนบิตะตลอดกาล) และคุณลุงจำรัส (รับบทโดยคุณลุงกฤษณ เศรษฐธำรงค์) โดยเฉพาะคู่หลังซึ่งทำเอาผมที่ยังซึ้งๆ ตกค้างจากความรู้สึกของตัวเองก่อนหนังฉาย พาลน้ำตาไหลต่อด้วยความซาบซึ้ง และอิ่มเอมจากเรื่องราวความรักของทั้งคู่

...'รักกันเป็นอะไรที่ดีออก' ผมจับความรู้สึกนี้ได้ตลอดเวลาที่ลุงจำรัสปรากฎขึ้นมาบนจอ ...'รักกันแล้ว ไม่มีวันลืมหรอก' ก็เป็นอีกมุมหนึ่งซึ่งสะท้อนออกมาจากป้าสมพิศสม่ำเสมอ คนคู่นี้สะท้อนทุกสิ่งอย่างมากมายที่จะเกิดขึ้นได้เมื่อคนเรามี 'รัก' ระยะทางไกลแสนไกล กับทัศนะของคนส่วนใหญ่บนโลกบ้าๆ บวมๆ นี้ (ซึ่งถ่ายทอดผ่านทัศนะของลูกชายป้าสมพิศ รวมถึงหมอเก่งในช่วงแรกๆ ของเรื่อง) ไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย ความกล้าที่เกิดจากความรักดูจะเป็นอะไรที่ชัดเจนมากมาย เมื่อลองมองผ่านคุณลุงป้าผู้แสนน่ารักคู่นี้ คุณลุงคือตัวแทนของผู้ที่กล้า 'ทุ่มเท' เพื่อรัก ในขณะที่ป้าสมพิศกล้าที่จะ 'เก็บ' ทุกๆ ความทรงจำ กระนั้นแล้วหมอเก่งเองก็สะท้อนความกล้า 'ฝัน' ในความรัก ส่วนฝ้ายก็คือผู้ที่กล้า 'หวัง' จากคนรัก

'ความกล้า' ที่ตามหลังมาจาก 'ความรัก' มันมีจริงๆ นะเออ คนส่วนใหญ่มักมองสิ่งเหล่านี้ออกมาเป็นประโยคที่ได้ยินกันจนเอียนว่า 'ความรักทำให้คนตาบอด' ผมว่าไม่ใช่หรอก มันคือความกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างต่างหาก กล้าที่จะเสี่ยงเพื่อให้ได้มาซึ่งผลลัพธ์ที่หลายคนก็รู้ดีอยู่ว่าจะเป็นเช่นไร อาจดีหรือเน่าอย่างในหนัง หรือโหดร้ายเกินคาดเดา แต่ก็ยังจะทำ ทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนมีความรักเป็นแหล่งกำเนิด ชีวิตคนเรามันแค่แวบเดียวเองนะ ถ้าได้รักแล้ว กล้า 'ทำ' ไปเพื่อความรักซักครั้งมันจะเสียหายตรงไหน น่าเสียดายแทนที่บางคนปล่อยให้ Best of Times ของตัวเองผ่านพ้นไปโดยที่ไม่ทำอะไรเลย หรือทำได้แค่คิด

เค้าว่ากันว่าดูหนังดูละครแล้วย้อนดูตัว ...ผมเป็นคนกล้าที่จะรัก แต่ไม่รักที่จะกล้า (ซึ่งมันอาจทำให้ไม่กล้าที่จะรักต่อไปในอนาคต) ด้วยเหตุนี้จึงยอมรับเลยว่า ผมอิจฉา (แต่ก็กินใจ) ความรักของคุณลุงป้าคู่นี้มากกกกก และถ้าจะว่ากันจริงๆ ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญก็แค่ความกล้าที่จะฝัน และบันทึกทุกๆ ความทรงจำเท่านั้นเอง

...ความทรงจำแห่งรัก
...ความทรงจำแห่งสุข
...ความทรงจำแห่งช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิต
...ความทรงจำที่ต้องมีไว้ เผื่อวันสุดท้ายที่ผมหายใจ ...จะได้ไม่ลืมกันนั่นแหละ


ป.ล. 1 ความทรงจำวันนี้: หนังจบ ไม่กล้าลุกจากที่นั่งก่อนคนอื่น เพราะแก้มเปียกไปหมด

ป.ล. 2 ไม่ได้มาอัพ bloggang นานมากแล้ว ถ้าป้าสมพิศไม่อยากทำ blog ผมก็คงยังไม่เข้ามาอัพต่อไป 555+ ...ต้องหัดแต่ง blog ใหม่ซะแล้ว ไปเรียนกับครูเก่งดีมั๊ย?



Create Date : 19 มีนาคม 2552
Last Update : 19 มีนาคม 2552 9:50:02 น. 10 comments
Counter : 317 Pageviews.

 
วันนี้อ่านหนังสือเครีบยดๆครับ เลยแอบแว้บมาดูหน่อย ปรากฎว่าอัพ Blog แล้วววว

McMurphy.bloggang


โดย: McMurphy IP: 125.24.88.180 วันที่: 20 มีนาคม 2552 เวลา:16:12:01 น.  

 
ูู^^


โดย: McMurphy วันที่: 22 มีนาคม 2552 เวลา:20:03:16 น.  

 
ขอบคุณ คุณ McMurphy มากๆ น๊าคับ ที่มาเยี่ยมเยียนกัน
ตั้งใจอ่านหนังสือเยอะๆ ด้วยนะครับ


โดย: The Academy Award Winner วันที่: 22 มีนาคม 2552 เวลา:20:44:44 น.  

 
ขอมาสิครับ แต่มารับเองนะ ขี้เกียจออกไปไปรษณีย์ 55+


โดย: McMurphy IP: 118.173.93.240 วันที่: 22 มีนาคม 2552 เวลา:21:20:19 น.  

 
หัวใจอ่อนโยน ดีนะคะ


โดย: "รันเสะ" IP: 119.31.74.72 วันที่: 1 เมษายน 2552 เวลา:22:36:39 น.  

 
ท่านผู้เรื่องออสการ์ครับ ถามหน่อบว่าในรอบยิบห้าปีที่ผ่านมา นักแสดงคนไหนควรได้ออสการ์มากกว่าคนที่ได้ไปครับ


โดย: Ghoeby วันที่: 3 เมษายน 2552 เวลา:21:46:26 น.  

 
ท่านอย่ามาว่า ป้า(??)โจดี้ของผมนะ 55+


โดย: McMurphy IP: 125.24.75.72 วันที่: 5 เมษายน 2552 เวลา:22:57:09 น.  

 
ส่วนตัวผมว่าปีที่ไม่น่าได้ก็คือ Judy Holliday อ่ะครับ ใจจริงผมเชียร์ Gloria Swanson มากกว่านะครับ เสียดายจริงๆ รึว่าปีนั้นนักแสดงหญิงแกร่งสู้กับแกร่งก็เลยล้มกันไปเองก็ไม่รู้นะครับ


โดย: McMurphy วันที่: 6 เมษายน 2552 เวลา:18:32:01 น.  

 


อ่านกระทู้ แล้วแอบตามมาอ่านบล็อค
ไม่อยากตอบที่กระทู้(แล้วค่ะ..วันนี้) วันนี้วิ่งไปตอบตรงนั้นตรงนี้เยอะไปหน่อย ปรกติอ่านเงียบๆ มือไม่ซนจริงๆ จะไม่หางานเข้าตัว

เข้าขั้นอยู่คนเดียวมากไปแบบที่ว่านะคะ


อือ.. อ่านบล็อคแล้วเสียดายจังที่ไม่ได้มีโอกาสดูเรื่องนี้เลย ทั้งที่อยากดูมาก

..ส่วนตัว..
ไม่เคยคิดถึง"ความกล้า"เลย ในเรื่องของความรักค่ะ

มัวเอ๋อๆ เด๋อๆ .. ยังไม่ทันคิด ความรักมักวิ่งชนแบบไม่ยอมรับกับตัวเองเสียด้วยซ้ำ นั่นจะเรียกว่าความไม่กล้าได้มั๊ยนะ?

อดอึ้งนิดๆไม่ได้ เมื่ออ่านถึงคำว่า

"น่าเสียดายแทนที่บางคนปล่อยให้ Best of Times ของตัวเองผ่านพ้นไปโดยที่ไม่ทำอะไรเลย หรือทำได้แค่คิด
"

หรือว่า.. มองอีกมุม
ความกลัว ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ไม่เคยคิดว่าจะกลัวนั้น
ก็อาจเกิดขึ้นเพราะความรัก?

กลัวว่าจะสูญเสียไป ได้แต่เก็บงำไว้
เพราะความรู้สึกว่า ไม่อยากให้ความรัก ความรู้สึกของเราไปทำให้ใครอึดอัด...

...อัพบล็อคบ่อยๆสิคะ
ชอบอ่านตัวหนังสือของคุณนะ

จะย่องมาอ่านค่ะ


โดย: รอยคำ วันที่: 8 เมษายน 2552 เวลา:1:36:24 น.  

 
น่าอิจฉานะครับ ดูหนังอะไรก็สนุกได้

ส่วนตัวแล้วรู้สึกแย่กับความจำสั้นมากๆ ทั้งผมและแฟน ด่ากันเช็ดเม็ดเลย หรือเราจะเป็นคนไม่มีความรักหว่า 555

จริงๆหนังรักแนวนั้นน่ะ เป็นหนังแนวถนัดของผมเลยแท้ๆนะ

เพลงกลางเรื่องก๋วยเตี๋ยวเนื้อคนคือเพลง เสน่หาครับ
คนร้อง ไม่แน่ใจว่าชื่อ ไศล หรือไรหรือไงเนี่ย เห็นว่าเป็นเวอร์ชั่นเก่าของแท้เลย ที่หนังเอามาใช้ครับ



โดย: joblovenuk วันที่: 10 เมษายน 2552 เวลา:19:01:57 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

The Academy Award Winner
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





... B E S T   A C T O R   &   B E S T   A C T R E S S ...


... B E S T   S U P P O R T I N G   A C T O R ...


... B E S T   S U P P O R T I N G   A C T R E S S ...

Friends' blogs
[Add The Academy Award Winner's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.