~~ผู้หญิงธรรมดาบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน~~
Group Blog
 
All blogs
 

ผีเด็ก!!!!



วันก่้อนเพิ่งลงแว๊กซ์ชั้นสองไป แล้วไม่ได้ขึ้นไปดูอีก

เมื่อเช้าจะขึ้นไปถูบ้าน แล้วต้องแปลกใจ

เฮ้ย!!! ทำไมพื้นส่วนที่ถูแล้วมันมีรอยเท้าเล็กๆเต็มไปหมดเลยวะ

ก็คิดทบทวน...ที่บ้านเราไม่มีเด็ก

แล้วสองสามวันมานี้ เด็กๆลูกน้าไม่ได้มานี่หว่า

แต่ถึงมา เด็กพวกนั้นก็ไม่ขึ้นมาข้างบนอยู่แล้ว

เอาแล้วไง...โดนเล่นแล้ว (อันนี้คิดในใจ)

แต่เพื่อความชัวร์...ลองเอาเท้าตัวเองไปวัดขนาดกับรอยเท้านั่น

เผื่อมันจะเป็นรอยเท้าผู้ใหญ่ แต่มันอาจลวงตาเราว่ามันเล็ก...รอบคอบๆ

ปรากฏว่า รอยเท้าเล็กมาก ตรีนเด็กชัดๆเลยเนี่ย

โหย...ขนลุกซู่ ได้แต่หัวเราะหึหึ

แล้ววิ่งลงมาโทรหาน้องที่ข้างล่าง

(คือ...มือถือก็อยู่ในกางเกงนั่นแหละนะ แต่เพื่อความปลอดภัยไง กลับฐานก่ิอนดีกว่า)

ก็เล่าให้น้องฟังว่า เนี่ย เจอรอยเท้าเด็กบนบ้านเว้ย เล็กมาก

ระหว่างที่เล่าอยู่นั้นนึกขึ้นมาได้....

เออ...เมื่อวานน้าข้างบ้านขึ้นมาเอาของ เค้าพาหลานเค้ามาด้วยนี่หว่า -_-"

รู้ละ ที่มาของรอยเท้าเด็ก

น้องเรามันหัวเราะก๊ากเลย

โธ่เว้ย....ดีที่คิดออกนะเนี่ย ไม่งั้นคืนนี้มีเฮแน่เลยกรู -_-"




 

Create Date : 26 ตุลาคม 2550    
Last Update : 28 ตุลาคม 2550 13:49:22 น.
Counter : 163 Pageviews.  

น้อยใจ อ่านว่าน้อยใจ แปลว่าน้อยใจ

มานี่...จะบอกอะไรให้

หัวใจ เก็บไว้กับตัวเอง อย่าเอาไปผูกไว้กับตีนใคร

อย่าให้ความรู้สึกของเราขึ้นอยู่กับการอยู่หรือไปของใคร

ที่ผ่านมาอยู่ได้ยังไง...ก็อยู่มันต่อไปให้ได้อย่างนั้น

ของบางอย่าง เรื่องบางเรื่อง คนบางคน...อย่าไปให้ค่ามันเกินกว่าค่าที่มันเป็นจริง

ที่สุดแล้ว...สุขที่ีใจ "เรา" ทุกข์ที่ใจ "เรา"

ไม่มีใครมาร่วมสุขร่วมทุกข์กับเราได้จริงๆหรอก

คำสัญญาที่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดไม่รักษา มันก็ไม่ต่างไปจากลมเน่าๆที่พ่นออกมาจากปาก

จริงๆแล้วเรื่องของเรื่องทั้งหมดมันไม่มีอะไรมากไปกว่า...เรายึดมั่นถือมั่นและจริงจังเกินไป

ทุกอย่างยังอยู่จุดเดิมของมัน เหมือนเมื่อตอนเริ่มต้น

แต่ที่แตกต่างไปคือความรู้สึกของเราเอง...

รู้ตัวมั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นกับจิตใจตัวเอง

กำลังเผชิญหน้ากับมันอย่างมีสติและไม่หวาดหวั่นอยู่มั้ย

อย่าไปเรียกร้องให้ใครมาทำให้ได้อย่างที่เราต้องการ...

เพราะมันจะไม่มีใครทำให้เราได้ขนาดนั้น...

แล้วที่สุดแล้ว คนที่ทุกข์ใจก็คือเราเอง

ตั้งสติดีๆ...หา่ยใจเข้าลึกๆ

แล้วมาทบทวนดูซิ ว่าที่เกิดขึ้นกับตัวเองตอนนี้มันคืออะไร

มันก็แค่อารมณ์ไม่พอใจที่ไม่ได้ตามที่ใจต้องการใช่มั้ย

เพราะคาดหวังว่าคนอื่นต้องทำให้เราอย่างที่เราหวังใช่มั้ย

ลืมไปมั้ย...บางครั้งคนอื่นเค้าก็มีเหตุผล มีอารมณ์ มีความต้องการของเค้าเหมือนกัน

เธอจะให้ใครเค้าเป็นอย่างที่เธอต้องการไม่ได้เสมอไปหรอก

แล้วถ้าเธอทุกข์ใจกับเรื่องแบบนี้

เธอก็จะทุกข์ไปตลอดชีวิต

เพราะเธอไม่เข้าใจธรรมชาติของคนเลย...

ปรับวิธีคิดซะใหม่นะ




 

Create Date : 25 ตุลาคม 2550    
Last Update : 25 ตุลาคม 2550 18:53:12 น.
Counter : 161 Pageviews.  

ขั้นตอนการลงแว็กซ์ให้พื้นบ้านดูเงางา่มเหมือนใหม่ ^ ^~

ความเดิมตอนที่แล้ว...

...ตอนนี้เรากำลังสนุกกับการลงแว็กซ์พื้นบ้านชั้นสอง

หาเรื่องให้ตัวเองไปงั้นแหละ

บังเอิญว่าวันนี้่ขึ้นไปถูกบ้าน แล้วรู้สึกว่าไม้มันด้านจังเลย

ตริได้ดังนั้นก็ต่อสายตรงถึงพี่เอ๋ทันที อยากได้แว็กซ์มาลงพื้น ต้่องทำไงมั่ง

พี่เอ๋บอก...เข้ามาดูบ้านพี่ละกัน

โฮ่...ไม่ผิดหวังจริงๆที่คบกันมา ไม่ว่าที่บ้านจะลงมือทำอะไร

พี่ี่เ๋อ๋เป็นผู้ได้รับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียวจริงๆ

มีทุกสิ่งให้เลือกสรรยิ่งกว่าเมอร์รี่คิงอีกพี่ตรู -_-"

สรุปได้แว็กซ์มาหนึ่งกระป๋อง พร้อมผ้าขี้ริ้วอีก 3 ผืน...

ความใหม่ตอนนี้....

...ตอนนี้อุปกรณ์ต่้างๆก็อยู่ในมือครบแล้ว ก็เ้ริ่มลงมือได้เลย

ก่อนอื่นเราก็ต้องเปิดกระป๋องแว็กซ์ก่อน (อันนี้ไม่บอกก็คงรู้กันมั้ง - -")

แล้วก็เอาผ้าขี้ริ้วชุบขี้ผึ้งแต่พองาม...ก็กะๆเอาแหละว่าจะแค่ไหน เราก็ไม่รู้เหมือนกัน

แล้วก็ทาถ-ูทาถู บางๆูลงไปบริเวณพื้นไม้ที่ต้องการ

รอให้ขี้ผึ้งแห้งแปร๊บส์...นึง

จากนั้นก็เอาผ้าแห้งๆอีกผืนนึงขัดเร็วๆบริเวณที่ลงขี้ผึ้งไว้

แล้วพื้นมันก็จะเงาขึ้นมาในระดับนึง

จากนั้นก็เอาผ้าแห้งๆๆ อีกผินนึงขัดตรงที่ขัดไปแล้วซ้ำอีกครั้งนึง

(ที่ต้องเอาผ้าแห้งๆขัดอีกครั้ง เพราะผ้าแห้งผืนแรก เมื่อใช้ไปนานๆมันจะหมาดขี้ผึ้ง ทำให้พื้นไำม่เงาเท่าที่ควร)

เท่านี้...พื้นไม้ที่เคยด้านก็จะกลับมาสุกใสเงางามอีกครั้ง

ตอนนี้พื้นไม้ที่บ้านสดใสเงางามไปได้...5 แผ่นถ้วน -_-"

เฮ้ย อย่านึกว่ามันง่ายนะจ๊ะ กับอีแค่ขัดๆถูๆอ่ะ

เล่นเอาเหงื่้อตกเหมือนกัน นี่ก็ปวดแขนมากๆเลย

คาดว่าคืนนี้อาจถึงขั้นนอนไม่หลับ

อาการมันเหมือนพวกไม่เคยได้ออกกำลังกายแล้วไปออกกำลังกายหนักๆอ่ะ

เพราะวันนี้นั่งขัีดอย่างเมามันมาก จากบ่ายโมงกว่าๆ ถึง4 โมงครึ่งแน่ะ

นั่งลงขี้ผึ้งกับขัดรอบแรกไปเพลินๆ เงยหน้ามาดูนาฬิกาอีกที...

โห... เกือบสองชั่วโมงแล้ว o_O เร็วจังเลยแฮะ

แต่เวลาเห็นความแตกต่าง ระหว่างพื้นส่วนที่ขัดแล้วกับที่ยังไม่ขัดมันจะสุขใจ

เพราะมันจะด่างกันเยอะเลย...ชอบๆ

โรคจิตป่าวไม่รู้นะ แต่เราอ่ะจะชอบทำงานที่มันเห็นความต่างเยอะๆ

อย่างกวาดบ้านเนี่ย...ถ้าที่ไหนสกปรกมากๆ จะชอบมาก

กวาดเสร็จแล้วจะมานั่งมอง....อืม สะอาดจังเลย ^_^

อันนี้ก็เหมือนกัน ถูๆไปได้หน่อย หันมามองความต่าง

อืม...มันวาวต่างกันจริงๆนะ -_-"

ก็มีความสุขกันไป....

แต่จะเซ็งอีตอนที่ ทำไปได้หน่อย กะลังชื่นชมความมันวาวด้วยน้ำพักน้ำแรง

น้องเรามันขึ้นมาดู...เราก็ถามว่า เห็นความต่างมั้ย

มันตอบมาว่า...อือ รู้สึกกลิ่นมันจะแรงขึ้นนิดหน่อย -_-"

ขอบใจนะน้อง ซึ้งมากๆเลยแมน

เดี๋ยวพรุ่งนี้ถ้าแขนไม่เดี้ยงไปซะก่อน เราจะไปทำให้มันวาวไปทั้งชั้นเลย

ปล. แต่ก่อนลงกับหลังลงมันต่างกันจริงๆนะ ยืนยัน -_-"












 

Create Date : 24 ตุลาคม 2550    
Last Update : 24 ตุลาคม 2550 19:36:25 น.
Counter : 343 Pageviews.  

อาชีพแม่บ้าน...ไม่ใช่งานง่ายๆนะคะคุณ

เคยอ่านบทความของคุณวินทร์ เลียววารินทร์อยู่อันนึง

เค้าเขียนไว้ประมาณว่า...เค้ายกย่องคนที่เป็นแม่บ้านมาก

เพราะคนที่เป็นแม่บ้านจริงๆ เค้าจะทำงานได้ืทั้งวัน ไม่มีเวลาได้นั่งดูทีวีเหมือนในละครหรอก

ซึ้งใจขนาดก็วันนี้เองแหละ

จะว่าไป...เราเองก็มีหน้าที่ไม่ต่างจากคนเป็นแม่บ้านเท่าไหร่หรอกนะ

ตื่นเช้า 6 โมง อาบน้ำแต่งตัว ไปตลาด

กลับจากตลาดก็ทำกับข้าว หลังกินข้าวเสร็จก็กวาดบ้าน ถูบ้านไปตามเรื่อง

อ้อ...ก่อนหน้านั้นต้องเอาผ้าลงเครื่องก่อน

พอถูกบ้า่นเสร็จ ผ้าก็ซักเสร็จพอดี...พร้อมตากได้เลย

กว่าจะเสร็จสิ้นกระบวนการ ก็ปาเข้าไปเกือบ 10 โมง

นี่แค่วันธรรมดาที่ไม่ต้องทำชั้นสองนะ

ถ้าต้องปัดกวาดเช็ดถูชั้นสองด้วย ก็นู่นแหละ 11 โมง

นี่ถ้าเป็นวันพระแล้วต้องทำชั้นสองด้วย...ก็บวกไปอีก ราวๆครึ่งชั่วโมง

พักแป๊บนึง...พอเที่ยง ก็ได้เวลาทำมาหากิน

เพราะที่บ้านเป็นร้านอาหารน่ะจ้ะ เพราะฉะนั้น ตอนเที่ยงเลยจะยุ่งๆนิิดหน่อย

แต่พอบ่ายก็สบายแล้ว เพราะจะไม่ค่อยมีลูกค้า

แต่ถึงจะมีลูกค้า ก็ปล่อยลูกน้องทำแล้วล่ะ ช่วงนั้น...ขอพักหน่อยเหอะ

แล้วจะไปยุ่งอีกทีก็ราวๆ 6 โมงเย็น ที่ชา่วบ้านเค้าเริ่มออกหากิน...

เอ่อ...ใช้คำผิดไปเนอะ...เอาใหม่

แล้วจะไปยุ่งอีกทีก็ราวๆ 6 โมงเย็น เวลากินข้าวเย็นของประชาชนชาวไำทยอ่ะจ้ะ

แล้วถ้าลูกค้ามากก็จะยุ๊ง...ยุ่ง ไปถึงราว 2 ทุ่ม

แต่ถ้าลูกค้าไม่มาก...ทุ่มนึงก็พักได้แล้ว

ฟังดูเยอะเนอะ แต่มันก็สนุกดี

มีปัญหาใหม่ๆมาให้แก้กันได้ทุกวัน

บางวันก็ตลก บางวันก็เครียด น่าเบื่อบ้าง

แต่อย่างน้อยก็ได้อยู่กับแม่อ่ะ...

เพราะคิดดูว่า ตอนนี้มีเรากับแม่ช่วยกัน ยังเหนื่อยขนาดนี้

นี่ถ้าให้แม่ทำคนเดียว...เค้าคงเหนื่อยมากเลยล่ะ

แม่ก็ถามอยู่นั่นแหละ...แก้มไม่ไปทำงานเหรอ

แม่บอกว่า มันคือช่วงเวลานึงในชีวิต ที่น่าจะได้ไปเจอผู้คนบ้าง

แต่เราเลือกเองนี่ ไม่ไปดีกว่า ปวดหัวกับลูกน้องยังแทบบ้าขนาดนี้

ถ้าให้ไปปวดหัวกับเพื่อนร่วมงานด้วย กับเจ้านายด้วย...เห็นทีเราจะแย่

เราถือว่า ตอนนี้เราก็กำลังทำงานอยู่เหมือนกัน

แหม...ร้านอาหาร รายได้มันเลี้ยงตัวได้ล่ะน่า

ไม่งั้นแม่จะส่งเรา ส่งน้องเรียนจนจบมหาลัยได้ตั้ง 2 คนเหรอ

แต่ก่อนหน้านี้ เราสบายกว่านี้เยอะเลยนะ เพราจะมีคนมาทำความสะอาดบ้านให้

ตอนหลังเค้าลาออกไป เลยต้องมาทำเอง

ตอนแรกก็ไม่ชอบอ่ะ ไม่เคยต้องทำไง มันจะขี้เกียจ

แต่ตอนหลังก็เริ่มสนุกแล้ว...

ทำงานบ้านเองมันก็ดีอย่างนึง คือถ้าเห็นอะไรมันรกหูรกตา เราก็เก็บกวาดได้เลย

ถ้าให้คนอื่นทำให้ มันก็ไม่ถูกใจเรา แถมบ่นมากก็ไม่ได้อีก...เค้าจะโกรธเอา

ตอนนี้ที่บ้านก็เป็นระเบียบขึ้นเยอะ

เพราะเราจะเห็นว่าอะไรมันอยู่ในที่ที่มันไม่ควรอยู่บ้าง เราก็ได้เก็บเข้าที่ได้ทุกวัน

ไอ้งา่นพวกนี้ ไม่ทำเองไม่รู้จริงๆนะว่า ต้องทำอะไรบ้าง

เพราะแต่ก่อนก็เห็นมันรก ก็ไม่ชอบใจ แต่ไม่รู้จะเก็บยังไง

แต่ของเราจะมีปัญหาก็ตรงโซนของยายเนี่ยแหละ

คือส่วนอื่นของบ้าน เราจัดการดูแลได้หมด

แต่พื้นที่ของยายนี่...มันนอกเหนือการควบคุมจริงๆเลย

ถ้าที่บ้านไหนมีคนแก่อยู่ด้วยน่าจะเข้าใจดี

ไม่รู้คนแก่บ้านอื่นเป็นไงนะ...แต่คนแก่บ้านเรานี่ บางทีก็ขำ บางทีเราก็โมโหอ่ะ

คือยายเรา เค้าจะมีเครื่องอัฐบริขาลอะไรของเค้าเยอะแยะมากมายล้านแปดมาก

แล้วยายก็จะมีเตียงอยู่ตัวนึงที่ยาวประมาณ 2.5 เมตร...แต่จะไม่สามารถนอนได้

เพราะพื้นที่3 ใน 4 ท่านเอาไว้วางของ

ซึ่งก็ไม่ได้มีอะไรมากมายเลยนะ จะเป็นพวก ยาดม ยาหอม ยาหม่อง

โลชั่น แป้งฝุ่น ยาประจำตัว พัด กระเป๋า หวี แก้วประจำตำแหน่ง ขิงผง เนสวีต้า ฯลฯ

แล้วยายเป็นอะไร ทำไมต้องวางกระจายตั้งแต่หัวเตียง ยันปลายเตียง

เราก็จะคอยเอากระจาดอันเล็กๆ มาเก็บทุกอย่างให้มันเป็นระเบียบ

พอแกมาเห็น แกก็จะบอก...เออ ดีๆ ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยดี

แต่หลังจากนั้นไม่เกินสองวัน....กระจายเต็มเตียงอีกแล้ว -_-"

คือ เข้าใจน่ะว่า คนแก่ไง เค้าเอาสะดวกเข้าว่าอ่ะ

แล้วยายเราจะอ่านหนังสือไม่ได้ เค้าจะแยกไม่ได้ว่าอะไรคืออะไร

อย่างซองขิงผงกับซองกาแฟทรีอินวัน ยายจะแยกไม่ออก

ยายจะใช้่วิธีจำตำแหน่งเอา อันนี้อยู่นี่ อันนี้อยู่นี่

ถึงเราจะย้ายตำแหน่งแล้วบอกเค้าว่าอะไรอยู่ตรงไหน เค้าก็จะจำไม่ได้หรอก

สุดท้ายก็จะเอามาวางไว้ตรงที่เค้าชินอยู่ดีน่ะแหละ

ก็ต้องยกให้คนนึงแล้วกัน

้เพราะงั้นถ้าใครมาบ้านเรา จะเห็นว่าโซนยายจะรกมากกก

เราก็คอยเก็บให้เรื่อยๆแหละ ถึุงจะได้แค่ 2 วันก็เหอะ -_-"

แล้วตอนนี้เรากำลังสนุกกับการลงแว็กซ์พื้นบ้านชั้นสอง

หาเรื่องให้ตัวเองไปงั้นแหละ

บังเอิญว่าวันนี้่ขึ้นไปถูกบ้าน แล้วรู้สึกว่าไม้มันด้านจังเลย

ตริได้ดังนั้นก็ต่อสายตรงถึงพี่เอ๋ทันที อยากได้แว็กซ์มาลงพื้น ต้่องทำไงมั่ง

พี่เอ๋บอก...เข้ามาดูบ้านพี่ละกัน

โฮ่...ไม่ผิดหวังจริงๆที่คบกันมา ไม่ว่าที่บ้านจะลงมือทำอะไร

พี่ี่เ๋อ๋เป็นผู้ได้รับผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียวจริงๆ

มีทุกสิ่งให้เลือกสรรยิ่งกว่าเมอร์รี่คิงอีกพี่ตรู -_-"

สรุปได้แว็กซ์มาหนึ่งกระป๋อง พร้อมผ้าขี้ริ้วอีก 3 ผืน...

กรรมวิธีต่างๆ...เขียนลงอีกบล็อกละกัน

นี่เริ่มยาวไปหน่อยละ

อ้อ...จะสรุปว่า

งานแม่บ้านอ่ะ ไม่ใช่งานง่ายๆหรอกนะ แต่มันก็สนุกดี

เอามันสั้นๆอย่างนี้แหละ -_-"




 

Create Date : 24 ตุลาคม 2550    
Last Update : 24 ตุลาคม 2550 18:46:37 น.
Counter : 436 Pageviews.  

ไม่ได้หยิ่งเว้ย...แต่คนมันสายตาสั้น

เคยโดนว่า...ไม่สวยแล้วทำไมหยิ่ง

ตอนแรกก็ฉุนนะ ไม่เข้าใจ ฉันไปหยิ่งเมื่อไหร่

ออกจะเข้ากับคนง่าย อยากรู้จักชา่วบ้านเค้าไปทั่ว

วันนี้เพิ่งเข้าใจ...ทำไมคนชอบมองว่าเราหยิ่ง

เป็นเพราะเราเป็นพวกมองแล้วเมิน ทำเป็นมองไม่เห็นน่ะเอง

แต่จริงๆแล้วมันมีสาเหตุของมันนะ...แล้วขอบอกตรงนี้เลยว่าไม่ได้หยิ่งเ้ว้ย

แต่ที่มองแล้วทำเหมือนไม่เห็นน่ะ เพราะเราสายตาสั้น แล้วไม่ยอมใส่แว่น

เวลามองใคร มันจะรู้ว่าเป็นคน แต่จะไม่เห็นหน้า

ที่จำได้ เพราะจำจากบุคลิคของแต่ละคน

เพราะฉะนั้น เวลาเจอใคร เราจะมองแบบ...มองหาเรื่องเลยล่ะ

ก็มันมองไม่ออกนี่นา เลยต้องดูนานหน่อย

แล้วเวลาที่เจอกันแล้วทำเป็นมองไม่เห็นเนี่ย...บางทีไม่เห็นจริงๆ

อีกอย่างคือ ด้วยความที่รู้ตัวว่าเวลามองใครจะต้องเขม้นมอง แล้วมันจะเหมือนหาเรื่อง

เราเลยไม่ค่อยมองใคร สบตาใครมาก

หรือบางทีถ้าอีกคนอยู่ไกลๆ เราจะไม่รู้ว่าเค้ามองเราอยู่รึเปล่า หรือเค้าคุยกับเราเหรอ

เพราะมันไม่เห็นสายตาไง เราเลยไม่ได้สนใจ

แค่นั้นแหละ ไม่ได้หยิ่งเลย จริงๆนะ




 

Create Date : 23 ตุลาคม 2550    
Last Update : 23 ตุลาคม 2550 22:49:59 น.
Counter : 552 Pageviews.  

1  2  3  4  5  6  7  8  9  10  11  

ยินดีปรีดา
Location :
ร้อยเอ็ด Thailand

[Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ผู้หญิงธรรมดาคนนึงจ้ะ

มีสุขสม มีผิดหวัง หัวเราะหรือหวั่นไหว เกิิดขึ้นได้ทุึกวัน..เหมือนทุกคน

แต่ถ้่าอยู่ในอารมณ์ปกติก็เปิ่น โก๊ะ เอ๋อ ฮาแตก

เป็นผู้หญิงอารมณ์ดี ยิ้มง่าย ไำม่ซึมเปื้อน

ร้องไห้ง่าย แต่หัวเราะง่ายกว่า^__^

Friends' blogs
[Add ยินดีปรีดา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.